"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

"Τον Θεό δεν τον «τρομάζει» η αμαρτία μας αλλά η υποκρισία μας."

Ο Φαρισαίος είναι «δίκαιος» άνθρωπος. Ναι δεν είναι ψέμα αυτό. Και "δίκαιος" και "ενάρετος" και εφαρμόζει τις εντολές του μωσαϊκού νόμου. Φτάνει όμως αυτό για να γνωρίσει τον αληθινό ζώντα Θεό; Σαφέστατα όχι.
Οι αρετές και η δικαιοσύνη του Φαρισαίου, στηρίζονται στον εαυτό του. Στα δικά του κατορθώματα και επιτεύγματα. Η ζωή του δεν έχει αναφορά τον Θεό αλλά τον εαυτό του. Όλα γίνονται για να νιώσει αυτός καλά. Δεν τον απασχολεί η επαφή με τον Θεό και η γνωριμία μαζί Του, γι αυτό και στρέφεται προς τον εαυτό του και όχι προς τον Κύριο. Κοιτάει προς εαυτόν, στηρίζοντας όλη την αναφορά του στα κατορθώματα και επιτεύγματα του.
Νιώθει καλά μέσα στις αρετές του,αισθανόμενος ασφαλής στην επιτυχία του. Η αποτυχία τον φοβίζει, γιατί εκεί πρέπει να ανοιχθεί στην σχέση με τον Θεό. Να ζητήσει το έλεος και την αγάπη Του. Μα αυτός δεν θέλει να μπει στην περιπέτεια της σχέσης. Φοβάται τον έρωτα γι αυτό και προτιμά τον νόμο. Φοβάται την αγάπη γι αυτό και εφευρίσκει υψηλές θεωρίες και αναλύσεις να κρυφτεί. Οι "αρετές" του είναι η κρυψώνα του.
Πάντα κάνουμε πολλά όταν φοβόμαστε το ένα.
Φοβάται να αφεθεί σε μια ζωντανή σχέση με τον Θεό. Διαλέγει τους νόμους ως μια απρόσωπη διαδικασία. Ως κάτι πιο ουδέτερο προς την ζωή του. Έτσι είμαστε και εμείς. Όταν φοβόμαστε τις ζωντανές σχέσεις κρυβόμαστε πίσω από λόγια, νόμους, ηθικές, και ότι μπορεί να βάλει όρια και αποστάσεις από τον άλλο, κυρίως τον εαυτό μας.
Φοβόμαστε να ερωτευθούμε στο ποσοστό που αρνούμαστε να αφεθούμε.
Ο άνθρωπος που θέλει όλα να ελέγχει δεν μπορεί να αγαπήσει. Γιατί η αγάπη είναι ζωή και η ζωή δεν έχει βεβαιότητες όσο κι αν μας τρομάζει αυτό. Αυτή είναι και η ομορφιά της, ότι όλα είναι έκπληξη.
Ο Φαρισαίος επιλέγει την ψυχρή, τυπική και εξωτερική εφαρμογή του μωσαϊκού νόμου, για να κτίσει την επιτυχία του την οποία και όπως βλέπουμε ομολογεί με παρρησία εντός του ναού.
Οι άγιοι ομολογούσαν την αποτυχία τους και αφηνόντουσαν στον έλεος και την αγάπη του Θεού. Αυτή είναι και η ουσιώδης διαφορά.
Ο φαρισαίος και οι φαρισαίοι κάθε εποχής, δε μπορούν να συναντήσουν τον Θεό, γιατί δεν τον αγαπούν αλλά τον χρησιμοποιούν για να στήσουν τον δικό τους μύθο και δόξα.
Για να συναντήσουμε όμως τον Θεό, χρειάζεται να μείνουμε γυμνοί. Γυμνοί από κάθε δική μας επιτυχία και αρετή. Γυμνοί από ρόλους. Από κάθε λογής λογής ψέματα και φτασίδια, που εξαφανίζουν την αλήθεια και μας καταστούν άγνωστους μπροστά τον ίδιο μας τον εαυτό.
Την να την κάνεις την «ηθική» που στηρίζει σε ένα εσωτερικό ψέμα. Μια επιτυχία που χτίζεται στον φόβο. Μια αρετή που όζει αλαζονείας. Ο Χριστός δεν θέλει «ηθικούς» ανθρώπους αλλά αληθινούς.
Τον Θεό δεν τον «τρομάζει» η αμαρτία μας αλλά η υποκρισία μας. ……

π. Λίβυος

Μία σχέση είναι νεκρή όχι επειδή έγινε από το ένα μέρος ή το άλλο μία "κουτσουκέλα". Νομίζω μία σχέση δεν αυξάνεται αλλά ελλατώνεται όταν δεν βλέπει ο ένας τον άλλον σαν σημείο αναφοράς της ζωής του. Τότε ακόμα και "κουτσουκέλες" να μην γίνονται η σχέση είναι νεκρή και όζει αδιαφορία και συμβιβασμό.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

Η γκρίνια στη βαθύτερη κατανόησή της είναι διαμαρτυρία. Μια βαθιά έλλειψη θετικότητας και αποδοχής του εαυτού μας και του κόσμου. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει συναντήσει στη ζωή του γκρινιάρηδες ή που ο ίδιος λιγότερο ή περισσότερο δεν έχει διαδραματίσει αυτό τον ρόλο, του ανικανοποίητου και απόλυτα αρνητικού ανθρώπου. Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης αναφέρεται στο θέμα αυτό μ’ ένα εκπληκτικό κείμενο που αξίζει να το προσέξουμε. Λέγει: “Η γκρίνια έχει κατάρα. Είναι σαν να καταριέται ο ίδιος ο άνθρωπος τον εαυτό του.... Στην Ήπειρο γνώριζα δύο γεωργούς. Ο ένας ήταν οικογενειάρχης και είχε ένα – δύο χωραφάκια και εμπιστευόταν τα πάντα στον Θεό. Εργαζόταν όσο μπορούσε, χωρίς άγχος. “Θα κάνω ό, τι προλάβω”, έλεγε. Μερικές φορές άλλα δεμάτια σάπιζαν από την βροχή, γιατί δεν πρόλαβε να τα μαζέψει, άλλα που τα σκόρπιζε ο αέρας, και όμως για όλα έλεγε “δόξα σοι ο Θεός” και όλα του πήγαιναν καλά. Ο άλλος είχε πολλά κτήματα, αγελάδες κ. λ. π., δεν είχε και παιδιά. Αν τον ρωτούσες “Πως τα πας;, “Άστα, μην τα ρωτάς” , απαντούσε. Ποτέ δεν έλεγε. “Δόξα Σοι ο Θεός”, όλο γκρίνια ήταν. Και να δείτε, άλλοτε του ψοφούσε η αγελάδα, άλλοτε του συνέβαινε το ένα, άλλοτε το άλλο. Όλα τα είχε, αλλά προκοπή δεν έκανε. Να, ξέρω κάποιον εκεί στο Όρος που, αν βρέξει και του πεις “πάλι βρέχει”, αρχίζει : “Ναι, όλο βρέχει, θα σαπίσουμε από την πολλή υγρασία”. Αν μετά από λίγο σταματήσει η βροχή και του πεις “ε, δεν έβρεξε και πολύ”, λέει: “ Ναι, βροχή ήταν αυτή; Θα ξεραθεί ο τόπος...”. Και δεν μπορεί να πει κανείς ότι δεν είναι καλά στο μυαλό, αλλά συνήθισε να γκρινιάζει. Να είναι λογικός και να σκέπτεται παράλογα!”.

Αυτό το ανικανοποίητο που περιγράφει ο Άγιος Παΐσιος, είναι χαρακτηριστικό των ανθρώπων που υποφέρουν από την γκρίνια. Γιατί πράγματι υποφέρουν. Τις περισσότερες φορές ούτε αυτοί αντέχουν τον εαυτό τους. Ο γκρινιάρης μισεί τον εαυτό του και τη ζωή του. Διότι όταν κάποιος δεν έχει αποδεχθεί τον εαυτό του, αυτή την άρνηση την προβάλλει παντού. Όλα του φταίνε, γιατί του φταίει η ίδια του η ύπαρξη. Εάν δεν επέλθει η εσωτερική συμφιλίωση, η εξωτερική γκρίνια ως μορφή επιθετικότητας θα παραμένει απέναντι στη ζωή. Ο γκρινιάρης άνθρωπος είναι το αντίθετο του δοξολογικού και ευχαριστιακού ανθρώπου. Ο δοξολογικός άνθρωπος ευχαριστεί για όλα και όλους. Για τα καλά και τα κακά, γνωρίζοντας ότι όλα προέρχονται από τον Θεό ως μέσα γνωριμίας μαζί Του και με τον βαθύτερο Εαυτό μας....

Πηγή: (Απόσπασμα από το βιβλίο του π. Λίβυου, Η ενοχή της χαράς)

www.gonia.gr

Να μας πονά όταν κάτι διαταράσει την σχέση μας με τον άλλον άνθρωπο κι ας είμαστε μαζί χρόνια πολλά. Να μην λέμε "δεν βαριέσαι", αυτό δείχνει μία απαξίωση της σχέσης, μία εξοικείωση με τον άλλον.
------------------------
Να κρατούμε πάντα μία ιερότητα στην σχέση μας με τον άλλον άνθρωπο. Όχι επιφυλάξεις. Άλλο αυτό. Άνοιγμα στον άλλον όμως όχι ισοπέδωση των πάντων.
------------------------
Άνοιγμα της καρδιά μας στον άλλο, και ολοκληρωτικό δόσιμο στον άλλον δεν πρέπει να σημαίνει ξεχαρβάλωμα της σχέσης αλλά βαθύ σεβασμό προς το πρόσωπο του άλλου.
------------------------
Τα ζευγάρια πολλές φορές με την πάροδο του χρόνου χάνουν τον σεβασμό προς τον άλλον και η καθημερινότητα αποκτείνει την ιερότητα της σχέσης. Το λάθος έγκειται στο γεγονός ότι η αγάπη μας προς τον άλλον δεν βαθαίνει αλλά γίνεται μία συνήθεια. Από συνήθεια μιλάμε, από συνήθεια βρισκόμαστε, από συνήθεια συνυπάρχουμε. Χάνεται αυτός ο πόθος της εύρεσης του άλλου ως πρόσωπο που καθορίζει την ζωή μου, ως πρόσωπο που αγαπώ και νοιάζομαι, ως πρόσωπο που λαχταρώ.
------------------------
Την καρδιά σου να την αφήνεις λεύτερη να πληγωθεί. Και θα πληγωθεί, μην απατάσε, θα πληγωθεί γιατί αγαπά. Κι αν η πληγή πονά, αγάπα περισσότερο. Κι αν ακόμα πονάς αγάπα ακόμα περισσότερο μέχρι ο πόνος να καταργηθεί. Από ένα σημείο και μετά η αγάπη παύει τον πόνο, όχι γιατί η σχέση έγινε τέλεια, αλλά γιατί ο πόνος πλέον προσπερνιέται, η στεναχώρια χάνεται μέσα στην ευρυχωρία της καρδιάς.
------------------------
Λεύτερη την καρδιά. Την λογική σου, τα δικαιώματά σου, το συμφέρον σου τιθάσευσε, γιατί αυτά σκοτώνουν κάθε προσπάθεια για μια βαθιά και ιερή σχέση με τον άλλον.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

Καθόμαστε και περιμένουμε να δούμε τον Θεό κοιτώντας ψηλά στον ουρανό, κι αργεί τόσο που ραγίζουν τα στήθη μας. Μήπως τελικά δεν είναι τόσο μακριά;
Μήπως θα πρέπει να στρέψουμε αλλού το βλέμμα μας;
Στα μάτια και το πρόσωπο του άλλου; Στο παιδί σου; στο φίλο; στην φίλη; στους ήχους, τα χρώματα και αρώματα που γέμισε ο Θεός τον κόσμο του;
Μήπως πρέπει να ανακαλύψουμε τον Θεό του πλησίον μας, τον Θεό του έρωτα, της αγάπης, της συγνώμης, της χαράς και της ειρήνης; Τον Θεό του απλού, καθημερινού και άμεσου;
Ας κοιτάξουμε πιο καλά μέσα και γύρω μας, γιατί ο Θεός μπορεί να φανερώνεται στα απλά καθημερινά πράγματα και πρόσωπα, περιστάσεις και καταστάσεις που προσπερνάμε βιαστικά θεωρώντας τις μάταιες και πενιχρές να κρατούν μέσα τους την Παρουσία Του.
Τρέχουμε να φύγουμε μακριά από την ζωή, για να τον συναντήσουμε στην φαντασία μας, μα Εκείνος περπατά κάθε μέρα στο κήπο της καρδιάς μας, και αφήνει ηχηρά τα ίχνη Του μόνο που εμείς ακόμη ενώ κοιτάμε δεν Βλέπουμε. Ψάχνουμε να βρούμε αυτό που ήδη κρατάμε στα χέρια μας…

π. Λίβυος

Πολλές φορές οι άνθρωποι φοβούνται την ησυχία. Την φοβούνται γιατί θα τους φέρει αντιμέτωπους με τον εαυτό τους.
Δεν αντέχουμε τον εαυτό μας, γι’αυτό και δεν θέλουμε να μείνουμε μόνοι μας, δεν μπορούμε να ησυχάσουμε.
Καθόμαστε να προσευχηθούμε για δέκα λεπτά ήσυχα και τότε θα αρχίσει μέσα μας μία ανησυχία, όλα θα μας πειράζουν, οι ήχοι της γειτονιάς, ο φωτισμός, τα ρούχα μας…η ησυχία γίνεται ανησυχία.
Αυτό που συμβαίνει είναι ότι στην ησυχία, στην προσευχή ο άνθρωπος βρίσκει τον εαυτό του, την παραξενιά του, την ιδιοτροπία του…και το φοβερό είναι ότι δεν μπορεί να την διαχειριστεί.

Γι’αυτό και δεν μπορούμε να προσευχηθούμε για πολύ ώρα, γι’αυτό και ρωτούμε τον πνευματικό μας πόσο να προσευχόμαστε για να “είμαστε καλά” , δηλαδή κάνουμε μπακαλίστικα στην προσευχή, “πέντε λεπτά είναι καλά, δέκα, μίση ώρα”;
Βεβαίως, η προσευχή δεν μας έλκει γιατί δεν νιώθουμε για τον Χριστό, δεν νιώθουμε την ανάγκη της κοινωνίας με το πρόσωπό Του.
Η αποφυγή της ησυχίας και της προσευχής δείχνει έλλειψη συναίσθησης ποιοι είμαστε και ποιος είναι ο Χριστός για μένα προσωπικά.
Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι οι συνθήκες –που δεν είναι κατάλληλες-, δεν είναι οι άλλοι. Αντί να προσπαθούμε να ψάχνουμε για τις κατάλληλες συνθήκες για ησυχία και προσευχή να ψάχνουμε να δούμε το πρόβλημά μας, την παραξενιά μας, την ιδιοτροπία μας, από που πηγάζει αυτή η εσωτερική ανησυχία που έχουμε.
Όλα τα προβλήματα που έχουμε γενικά στη ζωή μας, ξεκινούν σχεδόν πάντα από την βεβαιότητα ότι φταίει κάποιος άλλος, κάτι άλλο, εκτός από μένα.

Φοβόμαστε να έρθουμε αντιμέτωποι με τον εαυτό μας και γι’αυτό προτιμούμε να ρίχνουμε την ευθύνη της ζωή μας στους άλλους, στις συνθήκες.
Μα λείπει το ανδρείο φρόνημα της μετάνοιας, η ταπείνωση.
Μερικές φορές κάποιοι λένε ότι “εγώ πάτερ δεν θέλω την φασαρία καθόλου, επιθυμώ την ησυχία”, αυτή όμως η ησυχία που ποθούμε δεν είναι θεάρεστη. Μπορεί εξωτερικά να απομακρυνόμαστε από τους άλλους από τις “συνθήκες” που μας ενοχλούν όχι όμως για να βρούμε τον εαυτό μας, για να ελέγξουμε τον εαυτό μας, για να προσευχηθούμε και να ζητήσουμε έλεος από τον Θεό αλλά για να συνομιλήσουμε με τους λογισμούς μας και να αυτοδικαιωθούμε, για να συνομιλήσουμε με τους λογισμούς της κατάκρισης και της εξουθένωσης των άλλων.
Αυτή η ησυχία είναι δαιμονιώδης.
Η ησυχία χωρίς νήψη (πνευματική επαγρύπνηση) είναι επικίνδυνη.

π. Λίβυος

Δεν θέλουμε παπάδες και χριστιανούς "αναμάρτητους" ή "ατσαλάκωτους". Αλλά ανθρώπους με καρδιές που κατέβηκαν στον άδη τους. Βίωσαν και ένιωσαν την απουσία νοήματος, μηδένισαν τις αντοχές τους, σταύρωσαν την παντοδυναμία τους, και μέσα στην απώλεια και την απογύμνωση, του ξαμάρτωτου εαυτού τους, έζησαν την παρουσία και την ελπίδα του Θεού. Μόνοι, με προσευχές ρημαγμένες και ρακένδυτες, τραυλισμένες κραυγές σε νύχτες αξημέρωτες. Δίχως αρετές, αφημένοι απόλυτα στο έλεος του Θεού. Αυτούς έχουμε ανάγκη, που στην κόλαση μύρισαν παράδεισο....

π. Λίβυος