"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Η μεγαλύτερη αποτυχία μας είναι ότι δεν αγαπούμε, ότι δεν έχει χώρο η καρδιά μας για τον άλλον.

Μην βιαστούμε να πούμε ότι αγαπούμε. Διότι εάν αγαπούσαμε δεν θα υπήρχαν διαζύγια, δεν θα υπήρχαν αδικίες, δεν θα υπήρχε γκρίνια, δεν θα υπήρχε εμπάθεια και μίση, δεν θα υπήρχε εμμονή στις επιθυμίες μας, δεν θα υπήρχε αδιαλλαξία και σκληρότητα. Αλλά θα κυριαρχούσε η ειρήνη και η ομόνοια, η συγχώρεση και η γλυκύτητα.
Η αποτυχία μας ως χριστιανοί δεν είναι η κατάλυση της νηστείας ή μια ηθική πτώση μας. Αποτυχία είναι ότι η καρδιά μας να ζητά δικαίωση και προβολή, ικανοποίηση και βόλεμα.
Όλες οι άλλες πτώσεις είναι τα αποτελέσματα αυτής της κατάστασης που υπάρχει μέσα στην καρδιά μας. Καλλιεργούμε αυτό το πνεύμα του εγωισμού κι ας μιλάμε για αλάδωτα και γονυκλισίες, για προσευχές και θυμιάματα.
Ανίκανοι να κρατήσουμε έναν άνθρωπο κοντά μας. Ανίκανοι να αγαπήσουμε τον άλλον όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Ανίκανοι να ταπεινωθούμε ώστε να δεχτούμε την δοκιμασία. Ανίκανοι να μετανοήσουμε πραγματικά και σταθερά, δικαιολογώντας συνεχώς τις πτώσεις μας και τα πάθη μας.
Ανίκανοι να δούμε τους άλλους με καλή προαίρεση και αγαθότητα.
Έως πότε αδελφοί μου θα ζούμε ως ειδωλολάτρες του "εγώ" μας;
Έως πότε αδελφοί μου θα ζούμε μακρυά από την αγάπη, την ταπείνωση, την συμπόνοια, την αγαθότητα;
Σαρακοστή δεν είναι απλά μια αλλαγή στην διατροφή μας, αλλά μια ευκαιρία να γκρεμίσουμε το "εγώ" μας· η καρδιά μας να μαλακώσει, ο νους μας να ειρηνέψει, η ζωή μας να απλουστευθεί, η ψυχή μας να καθαρθεί.

"Ημάρτηκα, Κύριε, ημάρτηκα, καί τάς ανομίας μου εγώ γινώσκω, αλλ' αιτούμαι δεόμενος, Άνες μοι, Κύριε, άνες μοι, καί μή συναπολέσης με ταίς ανομίαις μου, μηδέ εις τόν αιώνα μηνίσας τηρήσης τά κακά μοι, μηδέ καταδικάσης με εν τοίς κατωτάτοις τής γής, διότι σύ ει Θεός, Θεός τών μετανοούντων, καί εν εμοί δείξεις πάσαν τήν αγαθωσύνην σου, ότι ανάξιον όντα, σώσεις με κατά τό πολύ έλεός σου, καί αινέσω σε διά παντός εν ταίς ημέραις τής ζωής μου, Ότι σέ υμνει πάσα η δύναμις τών ουρανών, καί σού εστιν η δόξα εις τούς αιώνας τών αιώνων, Αμήν." (Προσευχή Βασιλέως Μανασσή-Μέγα Απόδειπνο)

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Τα σπίτια μας να τα "ηλεκτρίζουμε",
να τα έχουμε μέσα στην ενέργεια
του Αγίου Πνεύματος.
Με τις άγιες εικόνες, με το καντήλι,
με τον αγιασμό, με το θυμίαμα,
με τις προσευχές μας.
Αν σ'ένα σπίτι βλασθημούν, φωνάζουν
είναι φυσικό να υπάρχει μια ενέργεια αντίθετη με την ενέργεια του Θεού.
Αν έστω και ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
σ'αυτό το σπίτι, φροντίζει ώστε
να υπάρχει μια αντίσταση
σ'αυτήν την ενέργεια του σατανά,
προσεύχεται αυτός ο άνθρωπος μέσα στο σπίτι, έχει εικόνες, φροντίζει να αγιάζει
το σπίτι, τότε η Χάρις του Θεού νικάει
την παρουσία του διαβόλου.
Πρέπει να αποκτήσουμε την ευλογημένη συνήθεια να λαμβάνουμε την αγιαστική χάρη των μυστηρίων της Εκκλησίας.
Στο σπίτι μας πρέπει να έχουμε αγιασμό, αποξηραμένο αντίδωρο και κάθε πρωί,
κάθε πρωί πριν φύγουμε για τη δουλειά μας, να κάνουμε ένα λεπτό προσευχή,
να πάρουμε το αντίδωρο,
να πάρουμε τον αγιασμό μας και ξέρετε.. Πόσο θα αλλάξει όλη η ζωή μας!
Και η ζωή των μελών της οικογενείας μας.

π. Αθανάσιος Λεμεσού

Ο άνθρωπος της αγάπης, ο φίλος, ο πνευματικός άνθρωπος φαίνεται στα δύσκολα, λέει ο λαός μας.

Δυστυχώς για άλλη μια φορά βλέπουμε ανθρώπους να μας πληγώνουν και να τραυματίζουν τη μαρτυρία της Ορθοδοξίας και της Εκκλησίας γενικά.

Ξεκίνησε το lockdown και πολλοί “χριστιανοί” έβγαλαν τα μαχαίρια τους. Αντί να δίνουμε μέσα στις δυσκολίες το φως ,το χαμόγελο, την αγάπη και μαρτυρία Χριστού, βλέπουμε “χριστιανούς” να μοιράζουν μαυρίλα όπου και αν βρεθούν.

Φοβάμαι ότι πολλοί αδερφοί μας που ουρλιάζουν για να ανοίξουν οι Ναοί και να κοινωνήσουν δεν έχουν μπει στον κόπο να διαβάσουν το Ευαγγέλιο ούτε μια φορά.

Το τελευταίο διάστημα έχουμε διαβάσει αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με απίστευτες απόψεις: “Να πεθάνει ο Αρχιεπίσκοπος”, “Τον Μητροπολίτη Λαγκαδά τον έφαγε ο Θεός γιατί λειτούργησε με Ουκρανούς”, “Στον τάφο ο τάδε Υπουργός”,”Πεθαίνουν Πατριάρχες και Ιερείς διότι ο Θεός έχει πάρει σκούπα” κλπ κλπ. Πεποιθήσεις ανθρώπων που θέλουν να λέγονται Χριστιανοί και θέλουν απεγνωσμένα να ανοίξουν οι Ναοί για να κοινωνήσουν Χριστό αλλά όπως φαίνεται, δυστυχώς καθημερινά κοινωνούν και μοιράζουν δηλητήριο. Πολλοί από αυτούς τους αδερφούς μας μιλάνε για τον Αντίχριστο αλλά γίνονται Αντίχριστοι οι ίδιοι.

Ξεχνάμε τι λέει το Ευαγγέλιο : Λέει ο Κύριος στους μαθητές του: «Υμείς εστέ το άλας της γης· εάν δε το άλας μωρανθή, εν τίνι αλισθήσεται.»Η μεταφορά έχει σχέση με την προφανή αξία του αλατιού – ακόμα και οικονομική σε παλαιότερες εποχές – και με τις αντισηπτικές, συντηρητικές ιδιότητές του. Ο Απόστολος Παύλος γράφει: «…ὁ λόγος ὑμῶν πάντοτε ἐν χάριτι, ἅλατι ἠρτυμένος, εἰδέναι πῶς δεῖ ὑμᾶς ἑνὶ ἑκάστῳ ἀποκρίνεσθαι.»

Απόδοση: «Ας είναι πάντοτε γεμάτα χάρη τα λόγια σας, αρτυμένα με το άλατι της καλοσύνης· και να ξέρετε πώς πρέπει να αποκρίνεσθε στον καθένα.» (Δημήτρης Τζήκας)

Γράφεται πολλές φορές στο Ευαγγέλιο που κρατεί ο Κύριός μας στην εικόνα δίπλα από την Ωραία Πύλη: «Εγώ ειμί το Φως του κόσμου». Ο Χριστός είναι το Φως του κόσμου. Αλλού λέει: Εσείς οι μαθηταί μου, οι χριστιανοί, είστε το Φως του κόσμου. Τι μεγάλη τιμή για τον άνθρωπο! Τέτοιο Φως του κόσμου υπήρξαν οι άγιοι Απόστολοι, οι Πατέρες της Εκκλησίας μας και τέτοιοι πρέπει να είναι όλοι οι χριστιανοί. (Αρχ. Χριστόδουλος Φάσσος).

Για να μην ξεχάσουμε τα τελευταία λόγια του Κυρίου μας.: “«Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς˙ οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λούκ. 23,34). ” Που είναι η αγάπη και η συγχώρεση για τον εχθρό, η προσευχή, η καλοσύνη, η σύνεση, η σοφία, η μαρτυρία Χριστού; Προσέχουμε από τους ανθρώπους, φεύγουμε από τα σκοτάδια ανάβοντας Φως και όχι να γίνουμε σύμμαχοι του σκότους πολλές φορές αντιδρώντας με λάθος τρόπο. Που είναι όλα αυτά...; Που είναι αυτή η μαρτυρία ;

Ο πνευματικός άνθρωπος, ο άνθρωπος του Χριστού δίνει τη μαρτυρία του είτε στην αρένα με τα λιοντάρια, είτε σε lockdown, είτε σε υπόγεια και καταγώγια. Ο άνθρωπος του Χριστού βλέπει παντού τον Χριστό και τον πειρασμό θα τον μεταμορφώσει σε Παράδεισο. Δεν μπορεί όχι να στέλνει στην κόλαση και να ρίχνει κατάρες στους άλλους.

Μπορεί να διαφωνούμε, να στεναχωριόμαστε, αλλά αυτό σημαίνει ότι θα αφήσουμε το γόνατό μας προσευχητικά περισσότερο στο πάτωμα. Δεν θα ρίχνουμε σκοτάδι και δηλητήριο στους συναθρώπους μας.

Πολλές φορές μιλάμε περί Αντιχρίστου αλλά δυστυχώς έχουμε ήδη πάρει τη θέση του πριν αυτός έρθει. Πολλές φορές κάνουμε τη δουλειά του σκότους αντί να ανάβουμε ένα κερί.

Όχι ..! Δεν θα καταραστώ ούτε τον εχθρό μου ! Γεννήθηκα και βαπτίστηκα για να αγαπώ και όχι για να μισώ. Ο Κύριος μου και ο Θεός μου είναι Θεός αγάπης, ελέους, φιλανθρωπίας, ειρήνης, ενότητας και δικαιοσύνης με την τελευταία να ανήκει σε Εκείνον και όχι να προσπαθώ να πάρω τα σκήπτρα εγώ ο τελευταίος.

Ας δώσουμε λοιπόν τη μαρτυρία της αγάπης του Χριστού ακόμα και εν μέσω lockdown! Χαμογέλασε ! Ακόμα και αν είσαι χάλια! Δώσε αγάπη, μαρτυρία Χριστού και φιλανθρωπία. Κάνε περισσότερη προσευχή ώστε να ανοίγει ο Ουρανός. Κάνε το σπίτι σου φάτνη! Κάνε την προσωπικότητά σου φάρο αγάπης και αισιοδοξίας. Αυτό σημαίνει Χριστιανός ! Εκεί που όλοι μιλάνε για σκοτάδια εμείς θα ανάβουμε το Φως! Ήρεμα ! Σιωπηλά και προσευχητικά....!

Να το πω λίγο πιο απλά και λαϊκά. Ο άνθρωπος του Χριστού δεν μασάει πουθενά διότι ξέρει ότι ο Κύριος έχει τις τρίχες της κεφαλής του μετρημένες και πίσω από όλα ακόμα και τα άσχημα βρίσκεται η σιωπή Εκείνου που ξέρει γιατί και πώς παραχωρεί.

“Mα Παπά μου ! Πολεμούν την Εκκλησία” : Το σκοτάδι δεν μπορεί να κερδίσει το Φως εκτός αν το Φως σβήσει και το Φως του Κυρίου μένει εις τον αιώνα..

Xριστιανός και απελπισμένος είναι κάτι αντίθετο (π.Μεθόδιος - Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς.)

Αγαπητοί μου ! Ας αφήσουμε τους διαχωρισμούς! Ας αφήσουμε τις διχόνιες! Τις ύβρεις, τις κατηγορίες και τις κατάρες! Ας δώσουμε μαρτυρία, αγάπη και θυσία. Ας δώσουμε Παράδεισο μέσα από την προσευχή μας! Και ακόμα η διαφωνία μας να είναι πάντα σε πνεύμα αγάπης και γλυκασμού και όχι σε κατάσταση σκότους και κολάσεως. Πολλοί λένε για επαναστάσεις. Μία είναι η μόνη επανάσταση που μπορούμε να κάνουμε και είναι η επανάσταση της καρδιάς εναντίον του σκότους και της αμαρτίας για να λάμψει η χάρις του Κυρίου.

Συγχωρέστε με, αλλά τις στιγμές που ζούμε, το μόνο που χρειάζεται είναι περισσότερο προσευχή και τίποτε άλλο. Αυτή είναι η δική μας δουλειά. Τα υπόλοιπα τα γνωρίζει ΕΚΕΙΝΟΣ.

«Μεμέρισται ο Χριστός;» (Κορ. 1,1,10-17). Δεν θα κομματιαστούμε ! Δεν θα κάνουμε το χατήρι του πονηρού! Θα μείνουμε ενωμένοι μέχρι τέλους, ακόμα κι αν τα αγκαλιασμένα μας χέρια πληγωθούν και ματώνουν, εμείς θα είμαστε εκεί παρόντες! Κλαίοντες! Και θέλοντες τον Κύριο και τη Βασιλεία αυτού!

Η ελπίδα είναι ο Κύριος, ο οποίος είναι ένας ζωντανός ΘΕΟΣ! Πανταχού παρών και τα πάντα πληρών!

Ας αφήσουμε σε αυτό το άρθρο τον τελευταίο λόγο να τον έχει ο Απόστολος Παύλος. Θεωρώ ότι δεν χρειάζονται σχόλια....

(Προς Εβραίους. 11, 33- 12, 2)” Απόδοση στη νεοελληνική: “Εχοντας, λοιπόν, γύρω μας μιὰ τόσο μεγάλη στρατιὰ μαρτύρων, ἂς τινάξουμε ἀπὸ πάνω μας κάθε φορτίο, καὶ τὴν ἁμαρτία ποὺ εὔκολα μᾶς ἐμπλέκει, κι ἂς τρέχουμε μὲ ὑπομονὴ τὸ ἀγώνισμα τοῦ δύσκολου δρόμου ποὺ ἔχουμε μπροστά μας. ῍Ας ἔχουμε τὰ μάτια μας προσηλωμένα στὸν ᾿Ιησοῦ, ποὺ μᾶς ἔδωσε τὴν πίστη, τὴν ὁποία καὶ τελειοποιεῖ.

Προς Εβραίους (δ΄ 14 – ε΄ 6)Απόδοση στη νεοελληνική:Ἀδελφοί,Ἀφοῦ ἔχομεν ἀρχιερέα μέγαν, ὁ ὁποῖος ἔχει διέλθει τοὺς οὐρανούς, τὸν Ἰησοῦν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ἂς κρατᾶμε στερεὰ τὴν πίστιν ποὺ ὁμολογοῦμεν. Διότι δὲν ἔχομεν ἀρχιερέα, ποὺ νὰ μὴ μπορῇ νὰ συμπαθήση εἰς τὰ ἀδυναμίας μας, ἀλλὰ ἔχομεν ἕνα ποὺ ἔχει δοκιμασθῆ καθ’ ὅλα, σύμφωνα μὲ τὴν ὁμοιότητά του μ’ ἐμᾶς, χωρὶς νὰ ἁμαρτήσῃ. Ἂς προσερχώμεθα λοιπὸν μὲ πεποίθησιν ἀνώπιον τοῦ θρόνου τῆς χάριτος, διὰ νὰ λάβωμεν ἔλεος καὶ νὰ βροῦμε χάριν ὅταν θὰ ἔχωμεν ἀνάγκη διὰ βοήθειαν.

- Δεν με πειράζει να πάω στην κόλαση αν το κρίνει ο Χριστός (ας γίνει το θέλημα Του), δεν θέλω όμως να γίνω με τίποτα κόλαση για τον διπλανό μου -

Καλό αγώνα σε όλους μας, την ευχή του Κυρίου μας

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr -

Η πίστη είναι σχέση και μια μορφή εκδήλωσης της σχέσης αυτής είναι η λατρεία μέσο των μυστηρίων της Εκκλησίας.

Αυτή την υπέρτατη σχέση καλούμαστε να επαναπροσδιορίσουμε και να θέσουμε νέα θεμέλια για την ωφέλεια της ψυχής μας μέσο της καρποφορίας του πνευματικού αγώνα.

Αλήθεια όμως ποια είναι η σχέση που έχουμε με τον ίδιο το βασιλιά της δόξης και σωτήρα Χριστό;

Κάθε σχέση που αναπτύσσουν οι άνθρωποι έμμεσα η άμεσα παίρνει κάποιον χαρακτήρισμό. Η σχέση δυστυχώς με τον Χριστό αποκτά χαρακτήρα συναλλαγής και φαρισαϊσμού ενώ θα έπρεπε να είναι σχέση προσφοράς και απροϋπόθετης δοτικότητας , αγάπης και λατρείας προς τον ίδιο τον δημιουργό. Η ώρα της προσευχής γίνεται ώρα συναλλαγής : τι θα κάνω για να μου δώσεις , και αν μου πάρεις σε απορρίπτω. Με λίγα λόγια εκείνη την ώρα γινόμαστε ειδωλολάτρες δεν μιλάμε στον Χριστό αλλά σε κάποιον αόρατο δημιούργημα της φαντασίας μας που απλά το πλάθουμε στα δικά μας μέτρα για να μην ταράξουμε τον εγωισμός μας.

Αυτόν τον Θεό απορρίπτουν οι άθεοι και καλά κάνουν διότι τέτοιος Θεός απλά δεν υπάρχει. Έναν Θεός που δεν μου κάνει τα χατίρια του εγωισμού μου παύει να υπάρχει για μένα άρα το γυρνάω στην αθεΐα. Οι άθεοι αγνοούν το Θεό όπως πραγματικά είναι , απορρίπτουν κάποιον Θεό του μυαλού τους. Αν γνώριζαν πραγματικά το Χριστό τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Δεν θέλω τον Χριστό στις μέρες μας μεταφράζεται “δεν τον γνωρίζω”. Ζούμε στην ουσία προ-χριστιανικά χρόνια και η μάθηση κατήχησης είναι περισσότερο αναγκαία απο πότε. Στην επιλογή του αθεϊσμού σαν φίλαυτο αποτέλεσμα αποκαλύπτεται η αποκορύφωση της υπέρτατης προσωπικής πλάνης με εγωιστικά μέσα και σταθμά. Με την ίδια λογική απορρίπτω τον πατέρα που με έφερε στον κόσμο διότι δεν μου κάνει ότι θέλω. Εκεί σπάνε και τα θερμόμετρα της έπαρσης και της φιλαυτίας. Εμείς όμως ελέγχουμε την ζωή μας μόνο στο πλαίσιο της ελευθερίας επιλογών και όχι της βαθύτερης πνευματικής γνώσης προς ωφέλεια. Τι είναι ωφέλιμο για εμάς το γνωρίζει ο Θεός, τώρα αν θα το επιλέξουμε αυτό έγκειται στην ελευθερία επιλογής που μας έχει δώσει ως δώρο. Δηλαδή να πάρω θέση στην απόφαση.

Η αληθινή πραγματική σχέση με τον Χριστό είναι ένα μεγαλείο. Σχέση προσωπική και αναλογική στο δρόμο προς την αλλαγή και την Θέωση όπου σε αυτόν το δρόμο συναποφασίζει ο άνθρωπος με τον Θεό την εξέλιξη της διαδρομή αλλά με αποτέλεσμα τον ίδιο σκοπό. Τον λατρεύεις όχι για την αποκλειστικότητα της σωτηρίας, αλλά γιατί είναι φίλος, αδερφός, δημιουργός, φως , αλήθεια και ζωή αυτή που σου δίνει ακόμα και η αναπνοή του περνάει από εκείνον. «Πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριο».

Αν θυμηθούμε τα λόγια του πατρός Παϊσιου όταν προσευχόταν σε μικρή ηλικία και έλεγε “Ακόμα και άνθρωπος να είσαι Χριστέ μου αξίζει να σε αγαπήσω και να αφιερώσω την ζωή μου για σένα”, η πρόταση αυτή ξεχειλίζει με αγάπη και ρευστοποίηση του εαυτού να δοθεί σε κάτι απόλυτα χωρίς συμφωνίες και προκαταλήψεις. Είναι εκείνος που σε έφερε στον κόσμο ως καρπό αγάπης και δημιουργίας. Ο Χριστός δεν σώζει για αυτά που κάνει αλλά για αυτό που είναι. Η σχέση λοιπόν μαζί του και ο δίαυλος επικοινωνίας περνάει πρώτα από την ταπείνωση και την μετάνοια ώστε να αρχίσει η ακτινοβολίας της σχέσης αυτής. Το πρώτο βήμα είναι να αφεθούμε στην σχέση ώστε να μπορέσουμε να αντικρίσουμε τις αποκαλύψεις Του στην ζωή μας και να τις χρησιμοποιήσουμε για ωφέλεια. Η σχέση με τον Χριστό είναι προσωπική και το άνοιγμα σε εκείνον γίνεται μαζί Του: “ Κύριε εαν θέλεις δυνασαι με καθαρίσαι , γενηθήτω το θέλημα σου εν εμοί”. Το δεύτερο σκέλος μπορεί να έχει και δυσάρεστες συνέπειες αλλά αυτές είναι στο πλαίσιο της σωτηρίας και της ωφέλεια μας να προσπελάσουμε το στάδιο της κάθαρσης και φώτισης ώστε βιώσουμε την θέωση ως ευχαριστιακή και οντολογική κατάσταση και όχι ως κατάκτηση και κέρδος.

Ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα αλλά το σίγουρο είναι οτι τα ροδοπέταλα και οι δόξες είναι στο τέλος της διαδρομής όταν προσπεράσεις σαν πραγματικός αγωνιστής τις δυσκολίες και τότε ο Κύριος θα σε στεφανώσει με την δόξα του. Η πορεία του ανθρώπου προς την θέωση δεν μπορεί να παρακάμψει τον Σταυρό. Για αυτό και ο Χριστός κάνει σταυρική υποδοχή στον άνθρωπο. Χωρίς σταυρό ανάσταση δεν υπάρχει .

Ανοίγουμε την καρδιά μας να μπεί ο Χριστός μέσα μας και εμείς σε εκείνον τότε η σχέση δομείται και έχει ωφέλιμα χαρακτηριστικά αυτό συμβαίνει στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας πέρνουμε Χριστό μέσα μας ώστε να μας φωτίσει και να αγιάσει τον αγώνα μας. Η Θεία κοινωνία είναι αυτή που καλούμαστε να μετέχουμε και να γίνουμε κοινωνοί της θείας χάριτος. Μπαίνω σε μια σχέση σημαίνει αφήνω κάτι πίσω μου , αυτό που θα αφήσουμε θα είναι θα είναι ο παλιός μας εαυτός και τα πάθη που μολύνουν την ύπαρξης μας και της κόβουν το δρόμο. Εδω έρχεται και το μυστήριο της εξομολόγησης αφήνουμε και πετάμε τον παλιό μας εαυτό ώστε η σχέση μας με το Χριστό να γίνεται όλο ένα περισσότερο αποκαλυπτική. Ας αφεθούμε λοιπόν σε αυτή την υπέρτατη προσωπική σχέση μεταμόρφωσης και σωτηρίας. Ο θάνατος μπορεί να είναι κοντά και εαν είναι και αιφνίδιος αλίμονο μας , διότι περιθώρια για μετάνοια δεν θα μπορέσουν να υπάρξουν. Όταν κάποτε ένας μοναχός είδε μετά απο μεταθανάτια εμπειρία τι θα περάσει η ψυχή του ανθρώπου μετά τον θάνατο κλείστηκε στο κελί του 12 χρόνια κλαίγοντας. Μήπως ήρθε η ώρα να ανοίξουμε την ψυχή μας στην υπέρτατη αυτή σχέση ; Η ευθύνη της πρόσκλησης αυτής όπως και η σχέση είναι προσωπική. Καλό αγώνα !

π. Σπυρίδων Σκουτής

Μην προσπαθείς να γίνεις κάτι που δεν είσαι. Μην προσπαθείς να μιμηθείς κάτι που δεν έχει σχεδιαστεί από τον Θεό για σένα. Ανάδειξε αυτό που είσαι και αυτό που σου δόθηκε. Ανέπτυξε το, μοιράσου του και χάρισε το. Θα σε «μαλώσει» ο Θεός που έτρωγες μια ζωή τα σωθικά σου και πάλευες με ενοχές για κάτι που εκείνος ποτέ δεν ζήτησε. Σκέψου. Είσαι σίγουρος ότι αυτά για τα οποία υποφέρεις στα ζήτησε ο Θεός; Μήπως τα απαίτησαν οι άνθρωποι και η κοινωνία;
Γίνε αυτό που είσαι. Φως και χαρά.
Και πως θα καταλάβω τι είμαι; Πως θα είμαι σίγουρος ότι βρήκα αυτό που είμαι;
Καταρχάς αυτό δεν θα συμβεί μέσα από συλλογισμούς. Η ζωή δεν είναι πρόβλημα να το λύσεις αλλά πραγματικότητα να ζήσεις. Οπότε δεν θα έρθει η γνωριμία με την αλήθεια σου μέσα από σκέψεις και συλλογισμούς. Δεν λύνουμε γρίφους αλλά ζούμε.
Όταν λοιπόν αγγίξεις την αλήθεια σου, θα αισθανθείς φως, χαρά, κατάνυξη, ευεξία και ευλογία στο σώμα και την ψυχή σου. Θα νιώθεις όλα να ρέουν ομαλά και φυσικά. Θα βιώνεις μια αλήθεια σε αυτά που σκέφτεσαι και πράττεις. Θα λες «να το, εδώ είμαστε» εδώ σε αυτό που σκέφτομαι και κάνω είμαι αληθινός, γιατί είμαι χαρούμενος. Δεν πιέζω τίποτα, όλα μου βγαίνουν αυθόρμητα και φυσικά. Ρέουν σύμφωνά με την φύση μου, που είναι κατά Θεό πλασμένη. Όλος ο χρυσός του ουρανού είναι μέσα μου, μα θέλει καθάρισμα να φανεί να λάμψει και να λάμψω.
Όταν αγγίζεις την αλήθεια σου, αγγίζεις τον Θεό και πίστεψε με το καταλαβαίνεις απόλυτα, τόσο που δε μπορώ να στο εξηγήσω. Απλά ζήσε το.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

Μην προσπαθείς να γίνεις κάτι που δεν είσαι. Μην προσπαθείς να μιμηθείς κάτι που δεν έχει σχεδιαστεί από τον Θεό για σένα. Ανάδειξε αυτό που είσαι και αυτό που σου δόθηκε. Ανέπτυξε το, μοιράσου του και χάρισε το. Θα σε «μαλώσει» ο Θεός που έτρωγες μια ζωή τα σωθικά σου και πάλευες με ενοχές για κάτι που εκείνος ποτέ δεν ζήτησε. Σκέψου. Είσαι σίγουρος ότι αυτά για τα οποία υποφέρεις στα ζήτησε ο Θεός; Μήπως τα απαίτησαν οι άνθρωποι και η κοινωνία;
Γίνε αυτό που είσαι. Φως και χαρά.
Και πως θα καταλάβω τι είμαι; Πως θα είμαι σίγουρος ότι βρήκα αυτό που είμαι;
Καταρχάς αυτό δεν θα συμβεί μέσα από συλλογισμούς. Η ζωή δεν είναι πρόβλημα να το λύσεις αλλά πραγματικότητα να ζήσεις. Οπότε δεν θα έρθει η γνωριμία με την αλήθεια σου μέσα από σκέψεις και συλλογισμούς. Δεν λύνουμε γρίφους αλλά ζούμε.
Όταν λοιπόν αγγίξεις την αλήθεια σου, θα αισθανθείς φως, χαρά, κατάνυξη, ευεξία και ευλογία στο σώμα και την ψυχή σου. Θα νιώθεις όλα να ρέουν ομαλά και φυσικά. Θα βιώνεις μια αλήθεια σε αυτά που σκέφτεσαι και πράττεις. Θα λες «να το, εδώ είμαστε» εδώ σε αυτό που σκέφτομαι και κάνω είμαι αληθινός, γιατί είμαι χαρούμενος. Δεν πιέζω τίποτα, όλα μου βγαίνουν αυθόρμητα και φυσικά. Ρέουν σύμφωνά με την φύση μου, που είναι κατά Θεό πλασμένη. Όλος ο χρυσός του ουρανού είναι μέσα μου, μα θέλει καθάρισμα να φανεί να λάμψει και να λάμψω.
Όταν αγγίζεις την αλήθεια σου, αγγίζεις τον Θεό και πίστεψε με το καταλαβαίνεις απόλυτα, τόσο που δε μπορώ να στο εξηγήσω. Απλά ζήσε το.

Θεολόγος Παπαδόπουλος

Για να βρεις ειρήνη χρειάζεται να πολεμήσεις.
Είναι όλες αυτές οι θυσίες που θα κάνεις για να δώσεις χώρο στην καρδιά σου να μεγαλώσει.
Είναι όλες αυτές οι στερήσεις που θα υπομείνεις για να γυμναστεί οι ψυχή σου.
Δεν είναι εύκολη η πνευματική χριστιανική ζωή.
Θέλει τόλμη, αγώνα, ανδρεία, αποφασιστικότητα· θέλει ταπείνωση, υπομονή, υπακοή, εγκράτεια, προσευχή, νηστεία, φιλοπονία, αυταπάρνηση και μετάνοια.
Για να προοδεύσουμε πνευματικά, για να γίνουμε και να παραμείνουμε του Χριστού χρειάζεται σταθερό και συνεχή αγώνα. Δεν μπορούμε να κρατήσουμε και να αναπτύξουμε σχέση με τον Χριστό μας, με άτακτες, μεμονωμένες πνευματικές "εκρήξεις" που μοιάζουν σαν πυροτεχνήματα που έρχονται και φεύγουν.
Η πνευματική ζωή πιο πολύ μοιάζει με μια φλόγα ενός κεριού. Μικρή αλλά σταθερή που σιγοκαίει, που διαρκεί και λιώνει το εγώ μας, που καθώς φωτίζει τα σκοτάδια μας μειώνει την σαρκικότητά μας, την αλαζονεία μας, την έπαρσή μας, την αδιαλλαξία μας.
Όλοι μας έχουμε ευκαιρίες για να γνωρίσουμε τον Χριστό. Άλλοι από εμάς τις εκμεταλλεύονται και άλλοι δυστυχώς τις σπαταλούν άσκοπα και άμυαλα.
Στο χέρι μας είναι να καλλιεργήσουμε όλα αυτά τα χαρίσματα που ο Θεός μας έχει δώσει ώστε να ξεφύγουμε από την φθορά και την ρυπαρότητα. Στην διάθεσή μας είναι να αρνηθούμε τον παλαιό άνθρωπο που φωλιάζει μέσα μας και πλέον να ανακαινιστούμε υπαρξιακά μέσα από τα Μυστήρια της Χάριτος, μέσα από την ζωηφόρο ασκητικότητα, μέσα από την πνευματοφόρο νήψη.
Στην προαίρεσή μας είναι να δείξουμε ότι θέλουμε, όχι με λόγια αλλά με πράξεις, να είμαστε του Χριστού· ότι η έννοια μας είναι να ζούμε σύμφωνα με το δικό Του θέλημα και όχι με το θέλημα "των πολλών"· ότι η αγωνία μας είναι η γνώμη του Θεού και όχι "τι θα πει ο κόσμος".
Είπε ένα γέροντας: "Δεν με νοιάζει εάν θα πάω στην κόλαση , δεν με απασχολεί αυτό. Αυτό που με νοιάζει είναι μήπως με την ζωή μου λυπώ τον Χριστό μου".
Είναι αυτό το αδιαπραγμάτευτο βίωμα του Θείου έρωτα που δεν σε αφήνει να υποχωρήσεις μπροστά στα “θέλω” του εγωισμού σου, στις εμπαθείς κινήσεις του νου σου. Είναι αυτό το σκίρτημα της ψυχής σου που ζητά παντού και πάντοτε τον Εραστή της. Είναι η βεβαιότητα της καρδιάς σου για την αγάπη και την αποδοχή του Θεού που σε συγκινεί και σε ενδυναμώνει για περισσότερο αγώνα, για περισσότερες θυσίες, για περισσότερη ζωή μαζί Του.
Τίποτα δεν κατορθώνεται εύκολα. Μέσα από την καθημερινότητά μας καλούμαστε να ζήσουμε Χριστομίμητα, ώστε να ζήσουμε από τώρα και αιώνια με τον Χριστό μας.
Όταν αυτή γίνει η προτεραιότητα της ζωής μας, τότε όλα στην ζωή παίρνουν άλλο νόημα και σημασία, τότε όλα αντιμετωπίζονται διαφορετικά.
Μην κλαψουρίζουμε για τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουμε. Ο Χριστός δεν θέλει κλαψουρίσματα αλλά δάκρυα μετανοίας και ταπείνωσης. Ο Χριστός δεν θέλει γκρίνια και μιζέρια αλλά αρχοντικές καρδιές που κάνουνε τον φιλότιμο αγώνα τους. Τίποτα δεν μπορούμε από μόνοι μας να κατορθώσουμε. Εμείς βάζουμε την διάθεσή μας, την προσπάθειά μας, το φιλότιμό μας, την καρδιά μας και έρχεται ο Χριστός και μας ευλογεί και μας καθαρίζει και μας φωτίζει και μας αγιάζει.
Δεν θα σωθούμε γιατί είμαστε άξιοι, αλλά γιατί ζήσαμε προσπαθώντας για το καλύτερο, γιατί ποθήσαμε τον Χριστό, γιατί αγαπήσαμε και αφήσαμε έργα αγάπης, έργα της μετανοίας μας, έργα που μαρτυρούν ότι είχαμε καρδιά.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
_____________________________________________________

Πέρασε άλλη μια μέρα. Δουλειές, σκοτούρες, προβλήματα, υποθέσεις...
Στάσου όμως για λίγο.
Έστω τώρα, λίγο πριν κοιμηθείς θυμήσου τον Θεό. Έστω τώρα, πριν ξεκουραστείς από την πάλη της αδυσώπητης καθημερινότητας, προσευχήσου. Κι αν δεν εχεις το κουράγιο να σταθείς όρθιος, προσευχήσου για λίγο καθιστός. Κι αν ούτε καθιστός μπορείς ξάπλωσε. Έστω κι έτσι ξαπλωμένος θυμήσου τον Θεό.
Ευχαρίστησέ Τον για την ημέρα σου, ικέτευσόν Τον για συγχώρεση εάν αμάρτησες, ζήτησέ Του φώτιση και δύναμη για το αύριό σου.
Έστω και ξαπλωμένος προσευχήσου.
Ο Θεός βλέπει την κούρασή σου, ξέρει τον αγώνα σου, αναγνωρίζει την διάθεσή σου.
Κι αν όχι για μερικά λεπτά, τουλάχιστον για μερικά δευτερόλεπτα.
Έστω ένα «Κύριε ελέησόν με», ας βγει από την καρδιά σου, έστω ένα «Δόξα τω Θεώ» ας ψελλίσεις πριν κοιμηθείς. Μην το θεωρήσεις υποκριτικό από μέρους σου.
Κι αν αυτό ισχύει για την προσευχή, ισχύει και για όλα τ’άλλα.
Ο Θεός ακόμα και το ψίχουλο που Του δίνουμε το αποταμιεύει και το ευλογεί. Ψίχουλα Του δίνουμε μα η αγάπη Του μας αντιπροσφέρει αιωνιότητα. Γι’αυτό ποτέ μην ξεχνάς, έστω ένα ψίχουλο από τον χρόνο σου, από την ζωή σου, από την καρδιά σου να Του προσφέρεις, διότι αυτά τα ψίχουλα μπορεί να είναι αρκετά για να σε βάλουν τελικά στον Παράδεισο.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Απόδειξη της άπειρης φιλανθρωπίας του Θεού είναι το ότι μετρά κάθε προσφορά μας, κάθε θυσία μας για χάρη Του. Την μετρά όχι με την αξία και το μέγεθός της, αλλά με την δυνατότητα και την προαίρεση του καθενός που μπαίνει στην διαδικασία να Τον ευαρεστήσει. Μετρά δηλαδή την καρδιά μας, την διάθεσή μας και όχι μόνο το αποτέλεσμα.
Κάθε προσπάθειά μας λογίζεται από τον Θεό.
Έστω και μια μικρή θυσία, έστω και ένας μικρός αγώνας μετράται από τον Θεό, ο οποίος παραμονεύει για να μας βοηθήσει στον σκοπό της ζωής μας που είναι η Αιώνια Σωτηρία μας.
Ο Θεός δεν βλέπει απλά την πράξη που κάνουμε, αλλά εξετάζει ποιος κάνει την πράξη, κάτω από ποιες συνθήκες την επιτελεί. Γι'αυτό και ο Χριστός επαινεί το δίλεπτο της χήρας, δηλαδή μια μικρή προσφορά, ένα ασήμαντο ποσό, το οποίο όμως προέρχεται από μία χήρα γυναίκα. Βλέπει δηλαδή όχι πόσα έδωσε αλλά κάτω από ποιες συνθήκες τα έδωσε (ως προσφορά στον Ναό).
Έτσι σε κάθε πνευματική μας πράξη, ο Θεός δεν βλέπει απλά το αποτέλεσμα του αγώνα μας αλλά βλέπει κάτω από ποιες συνθήκες γίνεται αυτός ο αγώνας, βλέπει την διάθεσή μας, βλέπει την καρδιά μας που αγωνιά για Ουρανό και Λύτρωση.
Ο Θεός όπως δεν μένει στην ηθική μας, έτσι δεν μένει και στην αμαρτία μας. Ούτε η ηθική μας θα μας σώσει εάν δεν υπάρχει αγάπη, ταπείνωση, συγχωρετικότητα, αλληλεγγύη· ούτε η αμαρτία μας θα μας κολάσει εάν βάλουμε στην ζωή μας την μετάνοια και τον φιλότιμο αγώνα μας με έργα μετανοίας.
Αυτό δεν θα πρέπει να μας κάνει να περάσουμε σε μια επανάπαυση πνευματική (αυτός είμαι δεν μπορώ καλύτερα) αλλά να μας συγκινήσει βλέποντας το άπειρο έλεος του Θεού που ψάχνει τρόπους να μας σώσει, να μας συγχωρέσει στην αιώνια αγκαλιά Του.
Από τα μικρά αδελφοί μου θα περάσουμε στα μεγάλα. Κι αν δεν κατορθώσουμε ποτέ τα μεγάλα (μεγάλες αρετές) δεν πειράζει, αρκεί να μην αφήσουμε ποτέ τον αγώνα μας, αρκεί ποτέ να μην παραδοθούμε στο σκοτάδι, αλλά παντού και πάντοτε να αναζητούμε το φως του Χριστού, το πρόσωπο του Χριστού.
Πολλές φορές θέλουμε να πετύχουμε μεγάλες αρετές· νηστείες, αγρυπνίες, καθαρότητα λογισμών.
Ξεχνούμε όμως ότι μία από τις θεμελιώδης αρετές της πνευματικής ζωής είναι ν' αναγνωρίζουμε την αμαρτία μας και να ζητούμε έλεος από τον Χριστό, αναγνωρίζοντας συνάμα ότι τίποτα δεν μπορούμε να κατορθώσουμε χωρίς Αυτόν, ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς Αυτόν.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

"Γίνε τύραννος των σκέψεων σου, για να μη γίνεις τύραννος των άλλων".

Αγ Νικόλαος Βελιμιροβιτς