Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Μέρες που έρχεσαι αντιμέτωπος με τη σιωπή του εαυτού σου αλλά και με τις κραυγές του εχθρού.

Μέρες που μπαίνεις στην αρένα αντιμέτωπος πρόσωπο με πρόσωπο με τους λογισμούς.

Μέρες εξωτερικής ησυχίας κατά τις οποίες όμως διαπιστώσαμε πόση τρικυμία έχουμε τελικά μέσα μας.

Μέρες που μέσα στην ησυχία σε κυνηγάει το παρελθόν σου. Σε κυνηγούν οι εικόνες από τις πατημασιές που άφησες στο διάβα της προσωπικής σου ιστορίας.

Οι μεγαλύτερες αλλά ευλογημένες μάχες γίνονται μέσα στη σιωπή και την ησυχία, είναι οι στιγμές που φεύγει η θολούρα και το κοσμικό καυσαέριο και μένει η γύμνια του εαυτού.

Ήρθε η ώρα να δώσουμε πνευματικές μάχες , ήρθε η ώρα το γόνατο να μείνει στο πάτωμα και η καρδιά να ανέβει στον ουρανό. Ήρθε η ώρα να δω καθαρά τα “χάλια” μου που τα ευλογούσα ως αρετές.

Ήρθε η ώρα που τα εσωτερικά ερωτήματα θα ζητούν απαντήσεις. Απαντήσεις που πολλές φορές μπορεί να είναι απλά ένα δάκρυ.

Ήρθε η ώρα να κάνουμε στην άκρη, να σιωπήσουμε εμείς και να αφήσουμε τον Θεό να “μιλήσει”. Ο Θεός ενεργεί διαφορετικά: βγάζει από τον βούρκο διαμάντια και από το σκοτάδι γεννά φως και ανάβει καντήλια στις καρδιές των ανθρώπων.

Όσο γνωρίζω και ανακαλύπτω βαθύτερα τον εαυτό μου και ιδιαίτερα τις αδυναμίες και τα λάθη μου τόσο γνωρίζω περισσότερο τον Θεό και τον κόσμο.

Τελικά αυτό που φοβόμαστε περισσότερο είναι ο άγνωστος εαυτός μας!

Δεν απογοητευόμαστε αδέρφια, έχουμε Θεό ζώντα ! «Θαρσείτε, εγώ ειμι· μή φοβείσθε.»λέει ο Κύριος! “Κύριε τώρα που δεν Σε έχω, Σε ποθώ περισσότερο ...και σε προσμένω.”

Kαλό κουράγιο !

!π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr

[toula]

Να τη η ευκαιρία μας για μετάνοια, για αυτοέλεγχο, για εσωτερική εργασία.
Ας καθίσουμε να δούμε λίγο την ζωή μας κατάματα.
Ας παραδεχτούμε τελικά που στηριζόμασταν τόσα χρόνια.
Τί μας γέμιζε τις ημέρες;
Τί ήταν το κέντρο της ζωής μας;
Μας δόθηκε χρόνος για να αναθεωρήσουμε τις προτεραιότητες της ζωής μας, να εκτιμήσουμε τα μικρά και απλά που τόσο καιρό ίσως τα απαξιώναμε.
Και σίγουρα να συνειδητοποιήσουμε ότι τελικά η ανθρωπότητα όσο κι αν έχει προόδευσει τεχνολογικά και επιστημονικά παραμένει ακόμα εύθραυστη και ανίσχυρη.
Να τη η ευκαιρία μας, να δούμε τα βαθιά μας, να ξαναγνωρίσουμε τους οικείους μας, να αποδείξουμε την ποιότητα του χριστιανικού μας ήθους.
Να τη η ευκαιρία μας,για να βάλουμε βαθιές και σταθερές βάσεις ενός μέλλοντος όπου θα κυριαρχεί η φιλανθρωπία και η συμπόνοια, το έλεος και η αδελφοσύνη.
Να τη η ευκαιρία μας, για να καταλάβουμε πόσο ανεκτίμητη αξία έχει μια αγκαλιά, ένα χάδι, ένα φιλί.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Μερικές φορές χρειάζεται να κάνεις ένα βήμα πίσω για να σώσεις άλλους.
Είναι δύσκολα και επίπονα τα μέτρα για την μείωση της διάσωσης της πανδημίας, όμως χρειάζεται να τα προσεγγίσουμε ως πράξεις αγάπης και όχι ως μέτρα που μας στερούν την ελευθερία μας.
Από αγάπη μένουμε σπίτι, από αγάπη μένουμε μακρυά από τους δικούς μας, από αγάπη στερούμαστε τις βόλτες μας με αυτόν τον υπέροχο καιρό, από αγάπη προσευχόμαστε κατ’ ιδίαν, από αγάπη υπομένουμε...
Οι επόμενες εβδομάδες θα είναι πολύ κρίσιμες για όλους μας. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εφησυχάσουμε.
Χρειάζεται σύνεση και νηφαλιότητα.
Καλύτερα να στερηθούμε για μερικές εβδομάδες πρόσωπα και πράγματα, παρά να τα χάσουμε για πάντα.
Χρειάζεται να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Ας σταθούμε δυνατοί αντλώντας δύναμη από τον Κύριο και Θεό μας Ιησού Χριστό που υπέμεινε σταυρό και θάνατο γαι όλους μας. Όπως λοιπόν Εκείνος δεν υπολόγισε τίποτα μπροστά στη σωτηρία μας, έτσι κι εμείς καλούμαστε να μην υπολογίσουμε κόπο και πόνο μπροστά στο κοινό καλό.
Καλούμαστε να σηκώσουμε έναν σταυρό. Καλούμαστε να τον σηκώσουμε όλοι μαζί. Έτσι το φορτίο μας θα ελαφρύνει.
Μερικές φορές χρειάζεται να κάνουμε ένα βήμα πίσω για να πάρουμε φορά στην ζωή. Έτσι ας δούμε αυτήν την δοκιμασία του CoViD-19, ως ένα βήμα πίσω, για να πατήσουμε καλύτερα και να μπούμε πιο δυναμικά και συνειδητοποιημένα στην ζωή που απλώνεται μπροστά μας.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Ο καθένας μας ρίχνει το βάρος στον άλλον, γι' αυτό δεν μπορούμε να προκόψουμε, γι' αυτό ενώ κοπιάζουμε δεν προοδεύουμε, αλλά περνάμε τον καιρό μας σαπίζοντας στους κακούς λογισμούς που κάνουμε εναντίον των αδελφών μας.
Ο καθένας μας πιάνει το κομποσχοίνι και προσεύχεται στον Θεό να φωτίσει τον άλλον για να αναγνωρίσει το λάθος του εναντίον μας, λες κι εμείς δεν χρειαζόμαστε φωτισμό για να αναγνωρίσουμε τα δικά μας λάθη προς τον αδελφό μας!
Ο καθένας μας, εύκολα δικαιώνει τον εαυτό του. Κι αν κάποτε αναλάβουμε λίγη από την ευθύνη των λαθών μας, αμέσως στρέφουμε και πάλι την προσοχή μας στην κατηγορία των άλλων και στην ευθύνη που φέρουν οι άλλοι.
Κι όλοι μας καταλήγουμε να έχουμε την απαίτηση να τηρούν τα σωστά και θεάρεστα οι άλλοι ενώ εμείς μένουμε μακρυά από τον λόγο του Θεού. Γι'αυτό και δεν μπορούμε να συνετιστούμε και να κάνουμε το καλό, γιατί αν ποτέ και το ελάχιστο λάθος μάθουμε, αμέσως απαιτούμε από τον αδελφό μας να διορθωθεί. Τον ελέγχουμε και γινόμαστε σκληροί μαζί του.
Γιατί όμως δεν απαιτούμε πρωτίστως από τους εαυτούς μας να εφαρμόζουμε τις εντολές του Θεού και δεν κατηγορούμε τους εαυτούς μας το ίδιο εύκολα, όπως κατηγορούμε τους αδελφούς μας; Διότι η εγωπάθεια μας τυφλώνει και δεν βλέπουμε τις δικές μας αστοχίες και αμαρτήματα.
Είπε ο αββάς Ποιμένας: "Όλες οι αρετές μπήκαν σ' αυτό το σπίτι, εκτός από μία και χωρίς αυτή δύσκολα στέκεται ο άνθρωπος". Και τον ρώτησαν: "Ποια είναι αυτή"; Και λέει: "Η αυτομεμψία".
Και ο Μέγας Αντώνιος είπε: "Αυτή είναι η σπουδαιότερη πνευματική εργασία, που έχει να κάνει ο άνθρωπος μέσα του. Να επωμίζεται τα λάθη του απέναντι στον Θεό και στους ανθρώπους και να προετοιμάζεται για τους πειρασμούς μέχρι την τελευταία του αναπνοή".
Και ο αββάς Δωρόθεος: "Δεν πρέπει να διορθώνει κανείς τον αδελφό του την ώρα που αμαρτάνει εναντίον του, αλλ' ούτε πάλι άλλη ώρα, μόνο και μόνο για να τον εκδικηθεί για το λάθος του".
Ο δρόμος προς την Σωτηρία μας είναι η αυτομεμψία. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Διότι με την αυτομεμψία καλλιεργούμε την ταπείνωση και την μετάνοια και συγχρόνως αποφεύγουμε την κατάκριση του αδελφού.
Δεν θα επαινεθούμε από τον Χριστό κατα πόσο ελέγξαμε τα λάθη των άλλων (αντιθέτως θα απωλεσθούμε γι'αυτό) αλλά κατα πόσο ελέγξαμε τον εαυτό μας.
Του Χριστού γινόμαστε όχι όταν διορθώνουμε τους άλλους αλλά όταν διορθώσουμε τον εαυτό μας.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Πως μπορείς να είσαι χαρούμενος;
Όταν αισθανθείς ότι για να είσαι ευτυχισμένος δεν χρειάζεται να έχεις λύσει όλα τα προβλήματα σου.
Όταν μάθεις να γελάς με τον "σοβαρό" εαυτό σου.
Όταν αποδεχτείς ότι δεν είσαι τέλειος και ότι η αποτυχία είναι ανθρώπινη συνθήκη.
Όταν νιώσεις ότι ο Θεός σε αγαπάει και στην πιο φρικτή σου κόλαση.
Όταν βιώσεις μέσα στην καρδιά σου ότι τίποτα κανένα λάθος, καμία αμαρτία ή αρετή σου δεν είναι μεγαλύτερη απ' την αγάπη του Θεού.
Κι όταν ο Θεός αγαπά σημαίνει ότι ονειρεύεται μέσα σου εκείνα που σήμερα σου φαίνονται απίστευτα να συμβούν αύριο.
Άφησε το Θεό να κάνει όνειρα για σένα ακόμη κι όταν εσύ βλέπεις εφιάλτες, το ξημέρωμα θα σε εκπλήξει.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

(Από Γεροντικό) Πήγε ένας πλούσιος καλοστεκούμενος σ΄έναν ερημίτη και του ζήτησε να του πει ένα λόγο. Και του λέει ο ερημίτης αινιγματικά: "κάποιος με λατρεύει κι εγώ τον απεχθάνομαι και κάποιος με μισεί κι εγώ τον λατρεύω". Δεν κατάλαβε και πήγε μετά στη σκήτη να του το εξηγήσουν. Και του είπε ένας γέροντας: "αυτό σημαίνει αυτό που κάνεις εσύ. Το διάβολο που σε μισεί τον λατρεύεις και τον Θεό που σε λατρεύει τον απεχθάνεσαι".

Από ομιλία του π. Νικόλαου Λουδοβίκου

[toula]

Υπάρχουν κάποιες εικόνες, λέξεις ή φράσεις που κατακτούν μέσα μας μια ιδιαίτερη θέση. Τις θυμάσαι για χρόνια ολάκερα, σε επηρεάζουν στην ζωή σου. Μια τέτοια υπήρξε η φράση του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος, που λέει «ότι οι κακίες μας ντύνονται το ένδυμα των αρετών». Δηλαδή ότι πολλές φορές πίσω από μια συμπεριφορά που μπορεί να θαυμάζουμε κρύβεται κάτι άλλο πολύ βαθύτερο και σκοτεινό.
Αυτή την μεγάλη αλήθεια την συνάντησα πολλές φορές στη
ποιμαντική μου διακονία. Γνώρισα ανθρώπους που παρουσιάζονταν ως πράοι και ταπεινοί να μεταμορφώνονται σε άγρια θηρία, βγάζοντας απίστευτη κακία κι επιθετικότητα όταν τους έθιγες τον εγωισμό και τα μικροσυμφέροντα τους.
Πλέον μέσα μου έχω απόλυτα κατανοήσει, ότι τόσο εκείνος που αισθάνεται ότι είναι ο καλύτερος όλων όσο και εκείνος που δηλώνει ο χειρότερος, είναι το ίδιο βαθιά νάρκισσοι.
Δεν έχει σημασία εάν λες ότι είσαι τέλειος ή χειρότερος, σημασία έχει ότι μέσα από αυτό τον ρόλο ζητάς να πέσουν όλα τα βλέμματα και τα φώτα του κόσμου πάνω σου.Ζητάς οι άλλοι να υπηρετήσουν τον μεγαλείο σου ή την αδυναμία σου.
Γι΄αυτό στην πνευματική ζωή ότι λάμπει δεν είναι Χριστό ή όπως έλεγε και ο Άγιος Πορφύριος, «άλλο πράγμα η ταπείνωση και άλλο το κόμπλεξ…»

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Πολλές φορές αγανακτούμε με τον εαυτό μας και γενικότερα με την πορεία μας στην πνευματική ζωή.

Το σημαντικό ερώτημα που ταλανίζει τον εσωτερικό μας κόσμο είναι «Γιατί είμαι πνευματικά στάσιμος; Τι φταίει;» από κει και πέρα αρχίζει η πτώση, η απογοήτευση και μερικές φορές η εγκατάλειψη και ο εσωτερικός ακρωτηριασμός.

Στην πνευματική ζωή δεν υπάρχουν συνταγές που κάποιος θα μας πει ότι είναι ωραίες και κερδίζουν το βραβείο. Η πνευματική ζωή είναι μια διαρκής σχέση με τον Θεό αυστηρά προσωπική. Ένα ταξίδι που δεν σταματάει , ένα φως που δεν σβήνει τουλάχιστον από την πλευρά του Θεού.

Χρειάζεται αγώνας σε όλα τα μέτωπα, να γίνει ο Χριστός η ζωή μας και όχι απλά ένα μέρος αυτής. Να ζητάμε στην προσευχή μας τον ίδιο τον Χριστό και όχι κάτι από Εκείνον για να καλύψουμε κάποιες υλικές ανάγκες κάποιας περιόδου της ζωής μας. Να ανοιχτούμε στο θέλημα Του , και όχι να απαιτούμε το δικό μας θέλημα και μάλιστα να θέλουμε και τον Θεό συνένοχο σε αυτό.

Η πνευματική αλλοίωση είναι υπόθεση του Θεού και όχι δική μας, μέσα φυσικά από τη δική μας συνέργεια και όχι μέσα από κάποιο ατομικό κατόρθωμα. Ο αγώνας δεν θα σταματήσει, ακόμα και μέχρι την τελευταία μας πνοή θα παλεύουμε για μετάνοια και αγάπη.

Δεν χρειάζεται απογοήτευση ιδιαίτερα όταν πέφτουμε συχνά στο ίδιο αμάρτημα, αλλά θάρρος και ελπίδα που θα αντλήσουμε από την αγκαλιά του Θεού. Εκεί είναι το λιμάνι του ανεφοδιασμού για να αντιμετωπίσουμε τις μεγάλες μάχες.

Πρέπει να δώσουμε αίμα για να λάβουμε πνεύμα. Χρειάζονται αγώνες, δάκρυα και διαρκής μετάνοια για να έρθει η πνευματική αλλοίωση μέσα στο πλαίσιο της υπομονής, χωρίς όμως χρονικά περιθώρια. Στη μάχη για την αγάπη του Θεού δεν βάζουμε όρους και χρόνους, βάζουμε την επιθυμία μας, την αποφασιστικότητά μας και την καρδιά μας και τρέχουμε στην αγκαλιά Του. Τα υπόλοιπα τα γνωρίζει Εκείνος.

Το παρακάτω απόσπασμα είναι από το βιβλίο «Η ΑΓΑΠΗ-Προσεγγίσεις στο μυστήριο του Θεού» του Επισκόπου Αχελώου κ.κ.Ευθυμίου Στυλιανού και απαντάει σε όσους παραπονιούνται γιατί δεν βλέπουν κανένα άμεσο αποτέλεσμα από τη βίωση του χριστιανικού τρόπου ζωής.

Αδερφοί μου, το σίδερο δεν κοκκινίζει από τη μία στιγμή στην άλλη. Πρέπει να μείνει αρκετά μέσα στο πυρωμένο καμίνι, μέσα στην πηγή της φλόγας, κοντά στην καρδιά της φωτιάς….

Η μεταπτωτική, σκοτεινή, σκληρή και άκαμπτη φύση μας δεν θα αλλοιωθεί, παρά αφού παραμείνει πολύ καιρό κοντά στην καρδιά του Θεού, κοντά στην πηγή του θεϊκού πυρός. Εμείς βέβαια δεν είμαστε ικανοί να επικοινωνούμε πρόσωπο με πρόσωπο με τον Θεό, όπως ο θεόπτης Μωϋσης. Μπορούμε όμως να επιλέξουμε οριστικά την αγάπη του Θεού και να βιώνουμε αποφασιστικά τον τρόπο ζωής του Θεού, με το πρόσωπο μας στραμμένο πάντοτε προς το φωτεινό πρόσωπο του Θεού. Και η αλλοίωση θα έλθει. Όχι βέβαια αμέσως, αλλά ύστερα από πολύ καιρό. Οι άνθρωποι δεν γίνονται Άγιοι από τη μία στιγμή στην άλλη. Οι Άγιοι είναι ώριμοι καρποί του Αγίου Πνεύματος. Είναι καρποί υπομονής, αγώνων και αγιασμού μιας ολόκληρης ζωής. Οι Άγιοι έμειναν κοντά στην καρδιά της θεϊκής φωτιάς , όχι μόνο σαράντα μέρες και σαράντα νύχτες . Αλλά σαράντα και πενήντα και εξήντα χρόνια. Και τελικά ας μη λησμονούμε: Η αλλοίωση μας δεν θα είναι δικό μας επίτευγμα. Θα είναι «αλλοίωσις της δεξιάς του Υψίστου».
Καλό αγώνα.

π. Σπυρίδων Σκουτής

[toula]

Ἄν δεῖς κάποιον νά ἁμαρτάνει, νά μήν τόν κακολογήσεις, οὔτε νά τόν κατακρίνεις, οὔτε νά τόν μισήσεις, γιά νά μήν πέσεις καί σύ στό ἴδιο ἁμάρτημα· ἀλλά ἀπεναντίας νά λές ὅτι ἐγώ εἶμαι χειρότερος· καί, ὅτι σήμερα ἁμαρτησε αὐτός, καί αὔριο ἐγώ.

∽ Ἅγιος Ἐφραίμ ὁ Σῦρος
(Τ.3 σελ, 297)

[toula]

"Όπου υπάρχει η αληθινή αγάπη, δεν έχουν χώρα η πλεονεξία και ο φθόνος".
Όποιος εναντιώνεται εύκολα και προκαλεί σχίσματα και ταραχές (ακόμα και με σημαία την αλήθεια) αυτός ο άνθρωπος είναι μακρυά της αγάπης, μακρυά του Χριστού.
Δυστυχώς πολλοί άνθρωποι κινούνται εχθρικά προς άλλους. Τους κακολογούν, τους συκοφαντούν, τους απαξιώνουν, τους χαρακτηρίζουν χωρίς να είναι παρόν. Πολλές φορές και ανώνυμα προσπαθούν να διαδώσουν ψέμματα, μόνο και μόνο για να προκληθεί σύγχυση και ταραχή, πόνος και στεναχώρια.
Μα η αλήθεια είναι ότι το μόνο που κάνουν είναι να αποδεικνύουν την κακία που έχουνε μέσα τους, τον κομπλεξισμό από τον οποίο πάσχουν, τα απωθημένα τα οποία έχουνε. Γι'αυτό και ασχολούνται με τις ζωές των άλλων (ειδικά με αυτών που θεωρούν ότι τους ανταγωνίζονται σε κάτι) και δεν εμβαθύνουν στην δική τους ζωή. Φοβούνται να αντιμετωπίσουν την δική τους αποτυχία, γι'αυτό και εφευρίσκουν αποτυχίες σε άλλες ζωές.
Φοβούνται να παραδεχτούν την δική τους αμαρτία, τα δικά τους πάθη και γι'αυτό εστιάζουν σε ατοπήματα άλλων (έαν δεν υπάρχουν τα φαντασιώνονται) και προσπαθούν όσο μπορούν να τα εκθέσουν όχι για να βοηθηθούν οι άνθρωποι αλλά για να τους βλάψουν. Το κριτήριο αυτών των ανθρώπων δεν είναι να φέρουν τους ανθρώπους σε μετάνοια αλλά να τους κάνουν κακό, να τους στιγματίσουν, να τους καταδικάσουν. Διότι εάν θέλανε να τους βοηθήσουν θα πήγαιναν στους ιδίους και θα τους μιλούσαν. Επειδή όμως ο νους τους είναι διεστραμένος και θολωμένος μιλούνε σε όλους εκτός από τους ίδιους, απευθύνονται σε διάφορους άλλους εκτός από τον ίδιο τον άνθρωπο.
Ο άνθρωπος αυτός που επιτελεί τέτοιο εμπαθές έργο έχει πιάσει πνευματικό πάτο. Ξεκάθαρα. Όσες μετάνοιες κι αν κάνει, όσες νηστείες και προσευχές κι αν επιτελεί, όσες "υπακοές" κι αν κάνει στον πνευματικό του....εάν δεν σταματήσει να εχθρεύεται και να εναντιώνεται στους άλλους ανθρώπους, τίποτα δεν έχει κατορθώσει.
Δεν έχει κατορθώσει τίποτα διότι ενώ εξωτερικά φαίνεται ταπεινός και ήσυχος, σεμνός και ειρηνικός στην πραγματικότητα είναι εγωιστής και ταραχοποιός, πρόστυχος και κακός, μισόκαλος και διάβολος.
Εάν έπιασες τον εαυτό σου να κινείται εχθρικά σε κάποιο πρόσωπο, μετανόησε. Ειδικά εάν πιάνεις την καρδιά σου να νιώθει μία εμμονή για κάποιο συγκεκριμένο πρόσωπο, χρειάζεται ένα περισσότερο να προσευχηθείς γι'αυτό και όχι να προσπαθείς να το βλάψεις. Εάν λες, ότι είσαι χριστιανός, απέδειξέ το. Ο Χριστός δεν έβλαψε κανέναν, δεν απαξίωσε κανέναν, δεν εναντιώθηκε σε κανέναν εκτός από όλους εκείνους τους εμπαθείς και υπερήφανους Φαρισαίους που έλεγχαν τους άλλους και το παίζανε σωτήρες και διασώστες της αλήθειας.
Κανείς δεν θα σωθεί διότι πολέμησε τον αδελφό του.
Κανείς δεν θα σωθεί διότι πολέμησε τον διάβολο.
Σώζεται αυτός που συγχωρεί και αγαπά τον αδελφό του.
Σώζεται αυτός που ζει όπως θέλει ο Χριστός, όπως έζησε ο Χριστός.
Όλα τα άλλα είναι "να είχαμε να λέμε".
Χρειάζεται να πάψουμε να βλέπουμε με φθόνο, με μίσος, με κακία, με εμπάθεια, με απαξίωση, με καχυποψία, με πονηρία τους άλλους. Η συμπεριφορά αυτή δείχνει απλά τον δικό μας κομπλεξισμό, τις δικές μας ανασφάλειες, το δικό μας αίσθημα κατωτερότητας, την δική μας ανοησία, μικρότητα και "κατινιά", τον φθόνο μας και την κακία μας, την πλεονεξία μας και την αχαριστία μας. Αλλά εκτός από αυτά, το μόνο σίγουρο είναι ότι όχι μόνο δεν προαγόμαστε πνευματικά αλλά γκρεμιζόμαστε στο άπατο σκοτάδι της απώλειας.
Δεν υπάρχει αγάπη εκεί που βασιλεύει ο φθόνος.
Δεν υπάρχει Χριστός εκεί που κυριαχεί η αυτοδικαίωση και η απαξίωση των άλλων.
Δεν υπάρχει Αλήθεια εκεί όπου η άληθεια μας χρησιμοποιείται για να βλάψουμε άλλους, για να διαβάλουμε και να συκοφαντήσουμε, για να καταστρέψουμε και να ρίξουμε αμφιβολίες στον περίγυρο.
Δεν υπάρχει Σωτηρία όταν αντί να προσπαθούμε να θεραπευτούμε από τα πάθη μας, εμείς προσπαθούμε να επιβάλουμε την αλήθεια μας στους άλλους.
Μην το παίζουμε σωτήρες κανενός. Δεν ξέρουμε ούτε να μπουσουλάμε και το παίζουμε δρομείς.
"Εάν φύγει από τη μνήμη σου ο Θεός, φεύγει και η αγάπη από την καρδιά σου".
Ανώνυμος Όσιος
Μην χρησιμοποιούμε την αγάπη μας ή το ενδιαφέρον μας, για να εκδηλώνουμε τις εμπαθείς κινήσεις της καρδιάς μας. Αυτό είναι ότι πιο τραγικό μπορεί να μας συμβεί. Διότι πολλοί από το "πολύ ενδιαφερόν" έχουνε βλάψει ανθρώπους και από την "πολύ αγάπη", τους σταύρωσαν.
"Εκείνος που εξετάζει την ζωή των άλλων με εμπάθεια, ποτέ δεν θα λάβει συγχώρηση για τα δικά του παραπτώματα"
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
Και τελειώνω με αυτό που έλεγε ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης,
"Ας μην πετροβολάμε τους ανθρώπους... χριστιανικά".
Εάν μία φορά δεν πρέπει ως άνθρωποι να εναντιωνόμαστε στους συνανθρώπους μας, πόσο μάλλον ως χριστιανοί στους πλησίο μας..
Αντί να πετροβολάς τους άλλους, πετροβόλησε το αυτοείδολό σου, γκρέμησε την θρασύτητά του, παύσε την εμμονή σου, παραιτήσουμε από την κακία σου.
Αν θέλεις. Εάν δεν θέλεις και πάλι δικαίωμά σου, όμως μάθε ότι θα γευτείς αργά ή γρήγορα τα αποτελέσματα των επιλογών σου...
Ό,τι έδωσες θα λάβεις και ό,τι έσπειρες θα θερίσεις.
Ό,τι προσφέρεις θα σου προσφερθεί.
Προσέφερες φιλιά, αγκαλιές και συγχώρεση; Αυτό θα λάβεις.
Προσέφερες κακίες, μαχαιριές και μίσος; Αυτό θα απολάβεις.
Παράδεισο έδωσες, παράδεισο θα λάβεις.
Κόλαση έδωσες, κόλαση θα απολαύσεις...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος