Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

"Μα αυτός είναι Άγιος, παιδί μου".

Ο π. Γεράσιμος ρώτησε τον Γέροντα Ιάκωβο για τον Χαλκίδος Νικόλαο και του απάντησε: «Μα αυτός είναι Άγιος, παιδί μου».
Και ο π. Γεράσιμος συνέχισε με ένα συγκλονιστικό θαύμα του Μητροπολίτη Χαλκίδος Νικολάου:
Όταν ο Νικόλαος ήταν ιεροκήρυκας στην Τήνο, η Τήνος ξέρετε έχει την Παναγία μας τη χρυσή εκεί, και πήγαινε ο καημένος ο κόσμος με τα αδιέξοδα, τις φουρτούνες, τα βάσανα που έχει, πήγαινε όπως κάνει και σήμερα στην Παναγία να βρει παρηγοριά. Και ήταν ένα αντρόγυνο οι καημένοι, δεν έκαναν παιδί για χρόνια. Δεν υπήρχαν τότε τα σημερινά σύγχρονα μέσα, πριν 40 χρόνια πρέπει να είναι, ο άντρας σκληρός άνθρωπος, άπιστος, η γυναίκα είχε κάποια σχέση με την Εκκλησία. Είπε, είπε, είπε, με την υπομονή, με το πείσμα, είσαστε ικανές εσείς οι γυναίκες, σας παραδέχομαι, τον κατάφερε να πάνε στην Τήνο. Και βρήκαν εκεί τον ιεροκήρυκα τον Νικόλαο, ήταν τότε αρχιμανδρίτης, είχε ωραία μορφή, πάρα πολύ ωραία μορφή είχε. Και του λέει: « Πάτερ, έχουμε αυτό το πρόβλημα, δεν κάνουμε παιδιά». Και λέει, αδελφοί μου, ο Νικόλαος: « Θα κάνετε παιδί και θα είναι και αγόρι». Πράγματι, στους εννιά μήνες έκανε παιδί η γυναίκα, αγόρι και ΠΑΡΑΛΥΤΟ. Ακούτε, παιδάκια μου, παράλυτο. Ο πατέρας, μην τον κατηγορείτε, δεν είναι εύκολο πράγμα, είναι βαρύς σταυρός, δεν υπομένουμε μια ώρα, δεν υπομένουμε δυο ώρες, δεν είναι εύκολο πράγμα, πώς αντέχεται αυτό μιαν ολόκληρη ζωή, ασήκωτο μαρτύριο, όχι να λέμε λόγια, να το σκεφτούμε ο καθένας προσωπικά. Ο πατέρας, λοιπόν, βλαστήμια, βρίσιμο, κακό. Είχε και άχτι τον παπά αυτόν που τους είπε ότι θα κάνουν παιδί. Το παιδάκι μεγάλωνε, παλικαράκι, αλλά παράλυτο. Το σέρναν από δω, από κει, γιατρούς, νοσοκομεία, κλινικές, τίποτα. Παίρνει το παιδί ο καημένος και πάνε στην Τήνο για να βρει τον παπά να τον υβρίσει, να ξεσπάσει. Πάντως κι αυτό έχει μια λεβεντιά, δεν έχει υποκρισία, αυτό θα μας κάψει, έχει λεβεντιά, έχει ευθύτητα. Επήγε λοιπόν στην Τήνο, τον έψαχνε τον Νικόλαο τον παπά και του είπαν πως έγινε δεσπότης στην Χαλκίδα. Ξεκίνησε ο καημένος με το παιδί στον ώμο και με τη μάνα να κλαίει από πίσω, αυτή φοβόταν τον Θεό, αυτή σεβόταν το ράσο. Φτάνουν στη Χαλκίδα και μαθαίνουν ότι ο Νικόλαος δεν ζει. Ζητάει να μάθει πού είναι ο τάφος του και φτάνουν στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου στην Βάθεια. Κι ο φουκαράς ο πατέρας, γεμάτος οργή και θυμό πάει στον τάφο, βλέπει εκεί την φωτογραφία και του λέει:
«Το παιδί που μου έδωσες πάρ’ το», και το πετάει πάνω στον τάφο.
Και το παιδί, αδελφοί μου, επερπάτησε αμέσως, αμέσως.
.......
Στις 20 Ιανουαρίου το 1975 η ωραία του ψυχή ανέβηκε στον Ουρανό. Την ευλογία του να έχουμε όλοι.

+ π. Γεράσιμος Φωκάς

[toula]

"Χριστιανός χωρίς "Σταυρό" (δοκιμασίες, πειρασμούς) και Αγώνα (Υπομονή με Πίστη και Ταπείνωση) δεν νοείται. Χριστιανός που ακολουθεί έναν εύκολο δρόμο δεν νοείται...!!!
Νόμισαν και νομίζουν μερικοί ότι, "Χριστιανός" είναι να τηρεί κανείς μερικές ηθικές εντολές και να καλοπερνάει στην ζωή του, να έχει ανέσεις, να έχει μία ευημερία ανθρώπινη και να έχει μία ζωή ανθρωπίνως εξασφαλισμένη. Αλλά, δεν είναι αυτός ο "Χριστιανός"!
Χριστιανός είναι εκείνος ο οποίος κάθε ημέρα Αγωνίζεται! Αγωνίζεται για να αγαπήσει τον Θεό. Αγωνίζεται για να αγαπήσει τον Αδελφό του"...!!!

+Γέροντας Γεώργιος Καψάνης

[toula]

"Ο Θεός Αγάπη εστίν"...!!! (Α΄ Ιωάν. 4,
Ο Θεός είναι αγάπη. Είναι η όντως αγάπη. Ο Θεός είναι η ΑΓΑΠΗ...!!!
Δεν τιμωρεί, αλλά σώζει!
Αν ξέραμε και νιώθαμε πόσο Παναγάθος, πόσο Πολυεύσπλαχνος, πόσο Πολυέλεος είναι ο Θεός μας, και πόση αγάπη έχει για τον καθένα μας ... τότε ΟΛΟΙ θα ήμασταν διαφορετικοί από αυτό που είμαστε σήμερα. Θα αγωνιζόμασταν να του μοιάσουμε στις σχέσεις μας με τους άλλους!
Θα ήμασταν πράοι, ειρηνικοί ... Θα συγχωρούσαμε τον αδελφό μας, θα μπαίναμε κάθε φορά στη θέση του, θα βοηθούσαμε καθένα που έχει την ανάγκη μας...!!!

[toula]

«Μην τα παίζεις» τόσο εύκολα.
Δεν είναι τα πράγματα τόσο φοβερά και κακά.
Πιο πολύ είναι οι λογισμοί που σε ταλαιπωρούν παρά τα ίδια τα γεγονότα.
Πιο πολύ είναι η ευαισθησία σου που σε εξουθενώνει παρά η τραγικότητα των καταστάσεων.
Θέλει λίγο να χαλαρώσεις.
Θέλει λίγο να αποκτήσεις την «καλή αναισθησία» όπως έλεγε ο Άγιος Παΐσιος.
Μην τα πέρνει όλα «τοις μετρητοίς».
Χαλάρωσε. Μόνο έτσι θα μπορέσεις να εκτιμήσεις ορθά τα γεγονότα (αυτό που σου συμβαίνει) και να πάρεις σωστές αποφάσεις.
Χαλάρωσε. Προσευχήσου.
Μην αντιδράς αμέσως.
Πολλές φορές η πρώτη και άμεση αντίδρασή μας είναι λάθος, διότι ενεργούμε υπό την επήρεια μιας συναισθηματικής φόρτισης.
Γι’αυτό μην μιλήσεις αμέσως, μην απαντήσεις εκείνη την στιγμή που κατακλύζεται η καρδιά σου από συναισθήματα οργής, θυμού, προδοσίας, απογοήτευσης.
Προσευχήσου. Σιωπά.
Άσε μερικά λεπτά, μερικές ώρες ή ημέρες να περάσουν. Έτσι αυτό που θα κάνεις θα το έχεις σκεφτεί καλύτερα, δεν θα έχεις ενεργήσει «εν βρασμό ψυχής».
Γενικότερα όμως χρειάζεται να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα στην ζωή μας πιο χαλαρά. Όχι σαν αναίσθητοι, αλλά με διάκριση. Έτσι και εμείς προφυλασσόμαστε και τους άλλους δεν αδικούμε με τις υπερβολικές μας αντιδράσεις και υστερίες μας.
Ας βάλουμε την προσευχή πριν από καθε τι στην ζωή μας, ειδικά τότε που η καρδιά τρελαίνεται και κινείται ακατάστατα και αλόγιστα.
Ας βάλουμε την προσευχή στην ζωή μας και θα δούμε την ειρηνη να ανατέλλει μέσα μας και να παραμένει ακόμα και τις στιγμές του πειρασμού και της δοκιμασίας.
Προσεύχομαι σημαίνει αφήνομαι στον Θεό, ζητιανεύω το έλεός Του, την ειρήνη Του, τον Θείο Του φωτισμό.
Προσεύχομαι σημαίνει παραδίνομαι στο αιώνιο και πλέον παύω να σκέφτομαι κοντόφθαλμα και κοσμικά, εγωιστικά και εμπαθώς.
Προσεύχομαι σημαίνει αφήνω στην άκρη «τα όπλα μου», τις σκεψεις μου, τα θέλω μου, το δίκιο μου και αγκαλιάζω πλέον τον σταυρό μου ως όργανο Σωτηρίας.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Εάν ο Ηρώδης παραμείνει μονάχα στην ιστορικότητα του, δεν έχει να μας πει τίποτε, πέρα απ' ότι κάποτε υπήρξε ένας κακός άνθρωπος. Εάν όμως γίνει το σύμβολο και το κλειδί, για μια βαθύτερη κατανόηση του εαυτού και της ζωής μας, τότε έχει πάρα πολλά να μας δώσει σε νόημα.
Διότι ο Ηρώδης πρέπει να κατανοηθεί ψυχικά σε εκείνο το μέρος της ψυχής μας, που ζητά να σκοτώσει την αθωότητα μέσα μας. Ζητάει να θανατώσει ότι ζωντανό, γνήσιο, αυθεντικό, παιδικό, αθώο και θεϊκό υπάρχει στην ψυχή μας.
Ο Ηρώδης δεν αντέχει το φως, είναι εγκλωβισμένος στο σκοτάδι του, γι αυτό και δεν μπορεί να χαρεί την γέννησή ενός παιδιού που είναι ο ίδιος ο Θεός. Αυτή είναι και η κόλαση του κακού ανθρώπου, ότι δε μπορεί να χαρεί.
Δε μπορεί να κοιτάξει το φως. Ότι όμορφο αντικρύσει στην ζωή, το ζηλεύει και επιζητεί την καταστροφή του. Είναι προτιμότερο για εκείνον, ο φίλος, ο γνωστός, ο οποιοσδήποτε να έχει προβλήματα ώστε να του εκφράσει την λύπη του, παρα να έχει χαρές και επιτυχίες ώστε να του δώσει τον έπαινο του. Προτιμά την δυστυχία του άλλου από την προκοπή του, διότι στην δυστυχία θα τον λυπηθεί, στην χαρά όμως πρέπει να τον συγχαρεί κι αυτό είναι η κόλαση του.
Ο Ηρώδης λοιπόν δεν είναι ένα πρόσωπο του χθες, αλλά ένας καθημερινός εσωτερικός μας εφιάλτης. Όπου για να διατηρήσει την εξουσία του μέσα μας, θα θυσιάσει πολλά αθώα «παιδιά», πολλές δηλαδή αγνές και αυθεντικές πλευρές του εαυτού μας. Όμως ο Θεός εάν πραγματικά το θέλουμε έχει σχέδιο διαφυγής «εις Αίγυπτον». Πάντα το «παιδί» θα σώζεται μέσα μας, εάν επιτρέπουμε στο Θεό να μιλά στα όνειρα μας.

π.Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Είπε ένας γέροντας: "Να μη θυμάστε με λύπη το κακό που σας προξένησε ο αδελφός σας, για να μη θυμηθεί και ο Κύριος τις δικές σας αμαρτίες για τις οποίες σας συγχώρεσε".
Δυστυχώς, πολλές φορές αδελφοί μου πέφτουμε σ' αυτήν την παγίδα της εγωπάθειάς μας. Θυμόμαστε το κακό του αδελφού μας, θυμόμαστε την αστοχία του, την αμαρτία του προς το πρόσωπό μας. Σίγουρα το κακό που μας προξένησε ο άλλος έχει έναν αντίκτυπο στην ζωή μας, η λύπη όμως που νιώθουμε για το κακό που μας προξένησε ο άλλος έχει τελικά μεγαλύτερο αντίκτυπο.
Δηλαδή δεν είναι το κακό του άλλου που τόσο πολύ μας επηρεάζει την ζωή, αλλά η εμμονή μας να θυμόμαστε αυτό το κακό.
Το αποτέλεσμα είναι η λύπη μας να μεταλλάσσεται σε μίσος, εμπάθεια και εκδικητικότητα. Κι έτσι ενώ ο αδελφός μας αμάρτησε σε εμάς μία φορά, εμείς να αμαρτάνουμε συνεχώς προς αυτόν είτε με λογισμούς, είτε με την συμπεριφορά μας και τις πράξεις μας.
Αμάρτησε ο αδελφός σου;
Σου προξένησε κάποιο κακό;
Μην μείνεις στην ενθύμησή του.
Μην αρχίζεις να το αναλύεις.
Άσε την λύπη σου, άσε την έκπληξή σου γι' αυτό που σου έκανε, άσε την απογοήτευσή σου και δείξε έλεος.
Θυμήσου και μιμήσου την ανεξικακία του Κυρίου μας.
Έτσι μόνο θα ειρηνεύσεις αλλά και θα νικήσεις το κακό.
Έτσι θα προοδεύσεις πνευματικά και θα μπορείς με παρρησία να προσεύχεσαι λέγοντας στο "Πάτερ ημών", το "...και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών...". Διότι αλλιώς πως θα ζητούμε έλεος και συγχώρεση των αμαρτιών μας και σβήσιμο των οφειλών μας, όταν εμείς δεν συγχωρούμε, δεν ελεούμε, δεν θέλουμε να σβήσουμε τις οφειλές των άλλων;
Οι αστοχίες του αδελφού σου μπορεί να γίνουν αιτία να χάσεις εσύ την σωτηρία, διότι ενώ ο αδελφός σου μπορεί να μετανόησε και να σωθεί, εσύ μπορεί να μείνεις στην ενθύμηση της αμαρτίας του και να μην τον συγχωρέσεις αλλά αντιθέτως να τον κατακρίνεις, να τον μισήσεις, να θέλεις να τον εκδικηθείς· κι έτσι να δυστυχείς και σε αυτήν την ζωή, μιας και θα εγκλωβιστείς μέσα στην εμπάθειά σου αλλά και τον Παράδεισο να χάσεις, μιας και κανείς δεν μπορεί να εισέλθει στην "Χώρα της Αιώνιας Συγχώρεσης", όταν ο ίδιος δεν έχει συγχωρέσει έστω και έναν αδελφό του.
Σκέψου το λοιπόν.
Δεν συμφέρει να μην συγχωρείς.
Δεν συμφέρει να μένεις στην κακία και στην λύπη.
Δεν σε συμφέρει να βλέπεις τον άλλον με εμπάθεια.
Δείξε έλεος και θα λάβεις έλεος.
Συγχώρα και θα συγχωρεθείς.
Μην αναλύεις εάν ο άλλος έχει μετανοήσει
ή εάν αξίζει την συχώρεσή σου ή έαν σου ζήτησε συγνώμη.
Εσύ συγχώρα τον και χωρίς να έχει παραδεχτεί ο ίδιος το λάθος του.
Αυτό δεν έκανε ο Χριστός; Συγχώρεσε χωρίς οι άνθρωποι να ζητήσουν συγνώμη. Συγχώρεσε χωρίς να κρατούμενα και υπολογισμούς. Συγχώρεσε διότι η καρδιά του είναι γεμάτη αγάπη, η οποία γεννά έλεος και συγκατάβαση, ανεξικακία και συμπόνοια. Μας συμπονά ο Θεός και μας συγχωρεί.
Κάνε λοιπόν κι εσύ το ίδιο, ως φίλος και γνήσιος μαθητής του Χριστού, ο οποίος συγχώρεσε τους σταυρωτές Του και συγχωρεί και όλους εμάς.
Και θα δεις ότι τελικά δεν ήταν τόσο δύσκολο και τρομερό.
Και θα δεις την καρδιά σου να ειρηνεύει.
Και θα δεις την ψυχή σου να φτερουγίζει.
Και θα δεις μέσα σου η Χάρις να ανθίζει.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Είπε ένας γέροντας: "Να μη θυμάστε με λύπη το κακό που σας προξένησε ο αδελφός σας, για να μη θυμηθεί και ο Κύριος τις δικές σας αμαρτίες για τις οποίες σας συγχώρεσε".
Δυστυχώς, πολλές φορές αδελφοί μου πέφτουμε σ' αυτήν την παγίδα της εγωπάθειάς μας. Θυμόμαστε το κακό του αδελφού μας, θυμόμαστε την αστοχία του, την αμαρτία του προς το πρόσωπό μας. Σίγουρα το κακό που μας προξένησε ο άλλος έχει έναν αντίκτυπο στην ζωή μας, η λύπη όμως που νιώθουμε για το κακό που μας προξένησε ο άλλος έχει τελικά μεγαλύτερο αντίκτυπο.
Δηλαδή δεν είναι το κακό του άλλου που τόσο πολύ μας επηρεάζει την ζωή, αλλά η εμμονή μας να θυμόμαστε αυτό το κακό.
Το αποτέλεσμα είναι η λύπη μας να μεταλλάσσεται σε μίσος, εμπάθεια και εκδικητικότητα. Κι έτσι ενώ ο αδελφός μας αμάρτησε σε εμάς μία φορά, εμείς να αμαρτάνουμε συνεχώς προς αυτόν είτε με λογισμούς, είτε με την συμπεριφορά μας και τις πράξεις μας.
Αμάρτησε ο αδελφός σου;
Σου προξένησε κάποιο κακό;
Μην μείνεις στην ενθύμησή του.
Μην αρχίζεις να το αναλύεις.
Άσε την λύπη σου, άσε την έκπληξή σου γι' αυτό που σου έκανε, άσε την απογοήτευσή σου και δείξε έλεος.
Θυμήσου και μιμήσου την ανεξικακία του Κυρίου μας.
Έτσι μόνο θα ειρηνεύσεις αλλά και θα νικήσεις το κακό.
Έτσι θα προοδεύσεις πνευματικά και θα μπορείς με παρρησία να προσεύχεσαι λέγοντας στο "Πάτερ ημών", το "...και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών...". Διότι αλλιώς πως θα ζητούμε έλεος και συγχώρεση των αμαρτιών μας και σβήσιμο των οφειλών μας, όταν εμείς δεν συγχωρούμε, δεν ελεούμε, δεν θέλουμε να σβήσουμε τις οφειλές των άλλων;
Οι αστοχίες του αδελφού σου μπορεί να γίνουν αιτία να χάσεις εσύ την σωτηρία, διότι ενώ ο αδελφός σου μπορεί να μετανόησε και να σωθεί, εσύ μπορεί να μείνεις στην ενθύμηση της αμαρτίας του και να μην τον συγχωρέσεις αλλά αντιθέτως να τον κατακρίνεις, να τον μισήσεις, να θέλεις να τον εκδικηθείς· κι έτσι να δυστυχείς και σε αυτήν την ζωή, μιας και θα εγκλωβιστείς μέσα στην εμπάθειά σου αλλά και τον Παράδεισο να χάσεις, μιας και κανείς δεν μπορεί να εισέλθει στην "Χώρα της Αιώνιας Συγχώρεσης", όταν ο ίδιος δεν έχει συγχωρέσει έστω και έναν αδελφό του.
Σκέψου το λοιπόν.
Δεν συμφέρει να μην συγχωρείς.
Δεν συμφέρει να μένεις στην κακία και στην λύπη.
Δεν σε συμφέρει να βλέπεις τον άλλον με εμπάθεια.
Δείξε έλεος και θα λάβεις έλεος.
Συγχώρα και θα συγχωρεθείς.
Μην αναλύεις εάν ο άλλος έχει μετανοήσει
ή εάν αξίζει την συχώρεσή σου ή έαν σου ζήτησε συγνώμη.
Εσύ συγχώρα τον και χωρίς να έχει παραδεχτεί ο ίδιος το λάθος του.
Αυτό δεν έκανε ο Χριστός; Συγχώρεσε χωρίς οι άνθρωποι να ζητήσουν συγνώμη. Συγχώρεσε χωρίς να κρατούμενα και υπολογισμούς. Συγχώρεσε διότι η καρδιά του είναι γεμάτη αγάπη, η οποία γεννά έλεος και συγκατάβαση, ανεξικακία και συμπόνοια. Μας συμπονά ο Θεός και μας συγχωρεί.
Κάνε λοιπόν κι εσύ το ίδιο, ως φίλος και γνήσιος μαθητής του Χριστού, ο οποίος συγχώρεσε τους σταυρωτές Του και συγχωρεί και όλους εμάς.
Και θα δεις ότι τελικά δεν ήταν τόσο δύσκολο και τρομερό.
Και θα δεις την καρδιά σου να ειρηνεύει.
Και θα δεις την ψυχή σου να φτερουγίζει.
Και θα δεις μέσα σου η Χάρις να ανθίζει.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

"Να μην φοβάσαι που είσαι ζωντανός…"
Δεν είμαστε εκείνο που λέμε αλλά αυτό που φαίνεται. Γι αυτό όταν λες και πολλές φορές κρυφά επαίρεσαι ότι πας εκκλησία, νηστεύεις και κοινωνάς, πρέπει η ζωή σου να το φανερώνει.
Δεν λέω να είσαι τέλειος. Κανείς δεν είναι, ούτε ακόμη και οι άγιοι, μα ωστόσο στο βίο σου, πρέπει να αποτυπώνεται αυτή η σχέση που λες ότι έχεις με τον Θεό.
Να μυρίζεις αγάπη, ταπείνωση, ελπίδα και θετικότητα. Ενδιαφέρον και νοιάξιμο για τον άλλο, και κυρίως μια βαθιά κατανόηση προς όλους και όλα.
Όχι αυτό το επικριτικό βλέμμα που είναι πάντα έτοιμο να καταδικάσει κάθε τι διαφορετικό από εσένα, έτοιμο να στείλει στην κόλαση ότι ζει και κινείται επειδή εσύ απλά έχεις επιλέξεις να ζεις ως πεθαμένος.
Γιατί εκείνος που φοβάται τον εαυτό του, το σώμα και τις επιθυμίες του, τους άλλους και την ζωή κρυπτόμενος πίσω από μεγάλες και υψηλές θρησκευτικές έννοιες, δεν είναι πνευματικός άνθρωπος, αλλά απλά φοβισμένος.
Δεν θέλει ο Χριστός να φοβόμαστε την ζωή, να αρνούμαστε τα δώρα της δημιουργίας Του, να είμαστε μίζεροι και αρνητικοί. Να έχουμε ενοχές με κάθε τι που ζει και υπάρχει, ακόμη και με την ίδια μας την ανάσα. Δεν είναι όλα αμαρτίες, είναι και ευλογίες ζωής, και πρέπει να τις ζήσουμε.
Πίστεψε με, εκείνο που θέλει ο Χριστός είναι να μην φοβάσαι που είσαι ζωντανός…

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Παλεύεις να πάρεις την σωστή απόφαση.
Μα ποια απόφαση είναι σωστή;
Εκείνη που θα φέρει κάποιο καλό αποτέλεσμα;
Και ποιο είναι το καλό αποτέλεσμα;
Εκείνο που θα σε κάνει χαρούμενο και ευτυχισμένο;
Και τελικά αυτό που σε κάνει ευτυχισμένο είναι τελικά το σωστό;
Σωστό ή λάθος;
Ποια είναι τα κριτήρια για να αποφασίσω τι θα κάνω;
Όλα νομίζω είναι σχετικά.
Σωστό ή λάθος νομίζω δεν υπάρχει.
Ούτε ηθικό ή ανήθικο.
Νομίζω υπάρχει το Χριστομίμητο και το Αντίχριστο.
Και πάλι όμως, πως καταλαβαίνεις την διαφορά;
Χριστομίμητο είναι αυτό που περιέχει ταπείνωση, συγχώρεση, κατανόηση, διάκριση, απλότητα, πραότητα, καθαρότητα, ευγνωμοσύνη, αγαθότητα, μετάνοια, αγάπη.
Αντίχριστο είναι αυτό που περιέχει μίσος, κακία, εμπάθεια, πονηρία, ψέμμα, αμετανοησία, αισχρότητα, ιδιορρυθμία, εγωισμό, έπαρση, σκληρότητα, αδιαλλαξία, προσβολή, απάτη, προδοσία, αχαριστία.
Καλούμαστε στην ζωή μας να πάρουμε κάποιες αποφάσεις.
Άλλες είναι μικρές άλλες μεγάλες, άλλες είναι για ζητήματα της καθημερινότητα και άλλα που ίσως καθορίσουν το υπόλοιπο της ζωής μας.
Μην ξεχνούμε ποτέ αδελφοί μου, πριν μπούμε στην διαδικασία να σκεφτούμε τί θα κάνουμε (ειδικά σε μεγάλες και σοβαρές αποφάσεις της ζωής μας) να γονατίσουμε και να προσευχηθούμε, να ζητήσουμε τον Θείο φωτισμό ώστε να ανοίξουν τα μάτια της καρδιάς μας και να πάρουμε τελικά την απόφαση εκείνη κατα την οποία θα προοδεύσουμε πνευματικά, θα ωφεληθούμε αιώνια και όχι μόνο επίγεια και κοσμικά.
Και κάτι ακόμα, ας συμβουλευόμαστε ανθρώπους που όντως θα μας συμβουλεύσουν όχι σύμφωνα με τα πάθη τους, αλλά έχοντας γνώμονα την πνευματική ωφέλειά μας.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Όντως μερικές φορές
δεν αισθάνομαι
τον πόνο σου,
την αγωνιά σου,
το άγχος σου,
το χτυποκάρδι σου,
την ένταση που νιώθεις,
την κούρασή σου,
και ίσως σε στεναχωρώ.
Μην μου θυμώνει όμως,
γιατί δεν είναι ότι δεν νοιάζομαι,
δεν είναι ότι αδιαφορώ,
δεν είναι ότι δεν σε αγαπώ.
Ίσως εκείνη την στιγμή
είμαι "αλλού".
Μάλλον δεν έδωσα
την πρέπουσα προσοχή
σ'αυτό που περνάς
ή δεν σε πρόσεξα
με τον τρόπο που θα ήθελες
να σε προσέξω και να σε στηρίξω.
Δεν θέλω να δικαιολογηθώ,
γι'αυτό και σου ζητώ συγνώμη,
γι'αυτό και προσπαθώ,
γι'αυτό και παραμένω "εδώ".
Εσύ έχεις τα δικά σου,
το ίδιο όμως κι εγώ.
Μπορεί εσύ να νιώθεις κάπως,
εγώ μπορεί να νιώθω διαφορετικά.
Είναι δύσκολο όταν είσαι ξεκούραστος
να καταλάβεις τον κουρασμένο.
Είναι δύσκολο όταν είσαι χαρούμενος και ξένοιαστος,
να καταλάβεις τον θλιμμένο και πιεσμένο.
Είναι δύσκολο όταν δεν πονάς
να νιώσεις τον πονεμένο.
Είναι δύσκολο όταν είσαι χορτασμένος
να καταλάβεις τον πεινασμένο.
Αυτός όμως είναι αγώνας μας.
Αυτός είναι ο δρόμος της συμπόρευσής μας.
Αυτός είναι ο δρόμος της αγάπης
που με καλεί και σε καλεί
να μην αδιαφορήσεις
αλλά να συσταυρωθείς με τον άλλον,
να συμπονέσεις τον άλλον,
να καταλάβεις και να νιώθεις τον άλλον.
Γι'αυτο ζητώ συγχώρεση.
Γι'αυτό ζητώ φώτιση από τον Θεό
να μην ξαναπέσω στην παγίδα
της αδιαφορίας.
Γιατί η αδιαφορία ή η απαξίωση
γι'αυτό που νιώθεις,
γι'αυτό που περνάς,
είναι μεγάλη πτώση για μένα.
Διότι αμαρτία δεν είναι μόνο
εάν σου κάνω κακό.
Αμαρτία είναι και να μην σου κάνω
καλό ενώ μπορώ.
Και σίγουρα καλό είναι
το να σε βοηθήσω έστω και λίγο
να σηκώσεις τον σταυρό σου,
που η αδυσώπητη καθημερινότητα γεννά.
Συγνώμη που δεν ήμουν κι εγώ
σαν τον Σαμαρείτη τον καλό
ο οποίος δεν προσπέρασε,
δεν αδιαφόρησε,
δεν κοίταξε το βόλεμά του,
αλλά στάθηκε στο ύψος
της θυσιαστικής αγάπης,
προσφέροντας θαλπωρή
και παρηγοριά και μια ζεστή αγκαλιά
στον πάσχοντα συνάνθρωπό του
που εκείνη την ώρα την είχε ανάγκη.
Μακάρι κι εγώ και όλοι μας
κάποτε να αποκτήσουμε
αυτό το φρόνημα του καλού Σαμαρείτη,
ώστε με την ζωή μας
να δίνουμε οξυγόνο και ζωή
χαρά και ανακούφιση
στις ζωές των γύρων μας.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος