Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

«Να λέγεις την ευχή, “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”, ημέρα και νύχτα συνέχεια.
Η ευχή θα τα φέρει όλα, η ευχή περιέχει τα πάντα: αίτηση, παράκληση, πίστη, ομολογία, θεολογία κλπ.
Η ευχή να λέγεται χωρίς διακοπή.
Η ευχή θα φέρει ολίγον κατ’ ολίγον ειρήνη, γλυκύτητα, χαρά, δάκρυα.
Η ειρήνη και η γλυκύτης θα φέρουν περισσότερον ευχή, και η ευχή κατόπιν, περισσοτέραν ειρήνη και γλυκύτητα κ.ο.κ.
Θα έρθει στιγμή που αν θα σταματάς την ευχή, θα αισθάνεσαι άσχημα».

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

[toula]

Ο π. Γεράσιμος μιλάει για τον Άγιο Ελευθέριο και τη γιαγιά του, Ελευθερία Φωκά.

Κήδεψε η δυστυχισμένη μέσα σε οκτώ μέρες και τα δυο κορίτσια της, και μου έλεγε, Παναγία μου, ότι όταν έμπαινε στην εκκλησιά κοίταζε την εικόνα του Άη Λευτέρη και δεν έβλεπε το πρόσωπό του. Αυτή είναι η εικόνα που έχουμε και σήμερα, ο Άγιος με το μπλε ωμοφόριο. Έβλεπε την εικόνα του Αγίου θολή, δεν έβλεπε το πρόσωπο του Αγίου, σαν να ήταν η εικόνα καπνισμένη. Έκανε τα τριήμερα, τα εννιάμερα, τίποτε, δεν έβλεπε τον Άγιο, γιατί είχε παράπονο, θυμό στον Άγιο, γιατί του έφερε το παιδί, τον παρακάλεσε και το παιδί ξεψύχησε.
Να ξημερώνει σαράντα είδε ένα φοβερό όραμα. Είδε τον Άγιο, πήγε στο σπίτι της ο Άη Λευτέρης:
“Τι έχεις Ελευθερία”; Και η καημένη “Πού είναι τα παιδιά μου;” του λέει.
”Πάμε να δεις.”
Και την παίρνει και την πάει στον χώρο που βλέπουν οι Άγγελοι, όλοι δεν τον βλέπουν, σε έναν απέραντο λειμώνα, κήπο με δέντρα, με πουλιά, με λουλούδια, με πεδιάδες, με ομορφιά και μέσα εκεί ήταν η μεγάλη κόρη και έπαιζε.
“Να την”, της λέει. Η μάνα, που έχει σπλάχνα η μάνα, που έχει καημό,”Το άλλο μου παιδί;” λέει.
”Ω παιδάκι μου, εκείνο είναι πολύ ψηλά, δεν μπορούμε να πάμε εκεί. Είναι αγγελούδι αυτό στο Θρόνο του Θεού, στο Θρόνο της Χάριτος, δεν μπορούμε να πάμε εκεί”.
Ξύπνησε ήρεμη και πήγε κατευθείαν στην εκκλησιά, μπήκε μέσα και είδε την εικόνα του Αγίου πεντακάθαρα, όχι καπνισμένη!

[toula]

«Τα απρόοπτα είναι (συνήθως) αντίθετα προς το θέλημα και την επιθυμία μας,
γι’ αυτό και μας φαίνονται απρόοπτα.
Στην ουσία όμως δεν είναι….
Άνθρωπος που αγαπά τον Θεόν αναμένει τα πάντα και λέγει:
“Γενηθήτω το θέλημά σου!” (Λουκ. ΙΑ΄2΄)!!!
Θα έλθη βροχή, λαίλαπα, χαλάζι, κεραυνός;
Λέγε λοιπόν: “Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον” (Ιώβ Α΄21΄)!!!»!

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

[toula]

Τα παιδιά της υπερηφανείας

Η ΥΠΕΡΗΦΆΝΕΙΑ γεννάει την φιλοδοξία
η φιλοδοξία γεννά την φιληδονία
η φιληδονία γεννάει τη γαστριμαργία και την πορνεία
η πορνεία γεννάει την οργή που αφαιρεί τη θέρμη της καρδίας και είναι καταστροφή για κάθε αρετή
η οργή γεννάει τη μνησικακία που απομακρύνει την πνευματική θέρμη
η μνησικακία γεννάει τη σκοτεινή και μοχθηρή βλασφημία
η βλασφημία γεννάει την άκαιρη λύπη που σαν σκουριά κατατρώει τον άνθρωπο
η λύπη γεννάει την άλογη αναίδεια
η αναίδεια γεννάει τη ματαιοδοξία που βάζει τον άνθρωπο να επιδεικνύει τις αρετές του χάνοντας έτσι το μισθό του
η ματαιοδοξία γεννάει την ακατάσχετη φλυαρία
η φλυαρία γεννάει την αργολογία,το ψέμα, τη συκοφαντία,την κατάκριση,τον διασκορπισμό του νου,την αιχμαλωσία,την απελπισία
η απελπισία γεννάει τα εφιαλτικά όνειρα.

Οσίου Παισίου Βελιτσκόφσκυ

[toula]

Πώς είναι δυνατό να μιμηθούμε σήμερα τους μάρτυρες;

Ἐρωτοῦν κάποιοι: πῶς εἶναι δυνατό νά μιμηθοῦμε σήμερα τούς μάρτυρες; Διότι τώρα δέν εἶναι καιρός διωγμοῦ. Τό ξεύρω καί ἐγώ αὐτό. Δέν εἶναι μέν καιρός διωγμοῦ, εἶναι ὅμως καιρός μαρτυρίου. Δέν εἶναι καιρός γιά ἀγωνίσματα σάν ἐκεῖνα τῶν μαρτύρων, ἀλλά καιρός γιά στεφάνια εἶναι.
Σήμερα δέν καταδιώκουν ἄνθρωποι, ἀλλά καταδιώκουν δαίμονες. Δέν κτυπᾶ ὁ τύραννος, κτυπᾶ ὅμως ὁ διάβολος, πού εἶναι ἀπό ὅλους τούς τυράννους ὁ πιό φοβερός. Σήμερα δέν βλέπεις μπροστά σου νά σέ ἀπειλοῦν ἀναμμένα κάρβουνα, βλέπεις ὅμως ἀναμμένη τή φλόγα τῆς κακῆς ἐπιθυμίας. Ἐκεῖνοι, οἱ Μάρτυρες, πάτησαν πάνω στά κάρβουνα· ἐσύ καταπάτησε τή φωτιά τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου. Ἐκεῖνοι, οἱ Μάρτυρες, πάλαιψαν μέ θηρία· ἐσύ χαλιναγώγησε τό θυμό, αὐτό τό ἀνήμερο καί ἀτίθασο θηρίο.
Ἐκεῖνοι ὑπέμειναν μέ φρόνημα ἀκατάβλητο τούς ἀφόρητους πόνους τοῦ μαρτυρίου· ἐσύ νίκησε τούς ἄτοπους καί πονηρούς λογισμούς, πού ἀναβλύζουν ἀπό τήν καρδιά σου.Ἔτσι θά μιμηθεῖς τούς μάρτυρες.

( Ἰω.Χρυσοστόμου, Είς τόν Άγιον Βαβύλαν)

[toula]

Ένας λόγος προς τους αλυσοδεμένους για το Χριστό,σ'έναν κόσμο που δεν υποφέρει την αλήθεια ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΓ.ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Εδώ παραθέτουμε έναν εγκωμιαστικό λόγο του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου στον Αγιο Απόστολο Παύλο,λογος όμως ο οποίος απευθύνεται σ’όλους τους αλυσοδεμένους για το Χριστό,σ’έναν κόσμο που δεν υποφέρει την Αλήθεια.
‘’Τίποτα δεν είναι πιο λαμπερό από τον Παύλο αλυσοδεμένο,με τις αλυσίδες που τύλιξαν αυτά τα μακάρια χέρια…Να είσαι δεμένος για το Χριστό είναι ανώτερο από το να είσαι απόστολος ή διδάσκαλος ή ευαγγελιστής.Κάποιος που αγαπάει το Χριστο καταλαβαίνει τι λέω και θα προτιμούσε να είναι δεμένος για το Χριστό,από το να κατοικεί στα ουράνια.
Το να είσαι δεμένος για εκείνον ειναι πιο λαμπερό από το να βρίσκεσαι στα δεξιά Του,πιο σημαντικό από το να κάθεσαι στους δώδεκα θρόνους.Τότε η φυλακή είναι πιο λαμπερή από τα ουράνια παλάτια και από τον ίδιο τον ουρανό.

Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από το να υποφέρεις για το Χριστό.Δεν μακαρίζω τόσο τον Παύλο επειδή ανέβηκε στους ουρανούς,όσο τον μακαρίζω επειδή τον έριξαν στη φυλακή!Δεν τον μακαρίζω τόσο επειδή άκουσε άρρητα ρήματα,όσο επειδή υπέφερε τα δεσμά!Δεν τον μακαρίζω τοσο επειδή ανέβηκε στον τρίτο ουρανό,όσο για τα δεσμά του
Ω,μακάριες αλυσίδες!Ω,μακάρια χέρια που στολίστηκαν απ’αυτήν την αλυσίδα!Δεν ήταν τόσο τιμημένα τα χέρια του όταν σήκωσε και θεράπευσε τον χωλό στα Λύστρα,όσο μακάρια ήταν τυλιγμένα από τις αλυσίδες…Αν μου έδινε κάποιος τη δύναμη να αναστήσω νεκρους,θα προτιμούσα τις αλυσιδες του Παύλου.,,Αυτό είναι το πιο μεγάλο χάρισμα απ’όλα,πιο μεγάλο και απ΄το να σταματήσεις την πορεία του ηλίου και του φεγγαριού.Πιο μεγάλο και απ΄το να κινείς τη γη και απ΄το να διώχνεις τους δαίμονες…Δεν αξίζει να είσαι δεμένος για το Χριστό μόνο για να κερδίσεις τη Βασιλεία των ουρανών ,αλλά επειδή υποφέρουμε για το Χριστό.Δεν τους μακαρίζω επειδή θα πάνε στους ουρανούς,αλλά επειδή είναι δεμένοι για τον Κύριο των ουρανών.Πόση πνευματική ανύψωση δεν αισθάνεται κάποιος που ξέρει ότι τον έδεσαν για τον Χριστό!Πόσην ευχαρίστηση,πόσην τιμή!
Οσοι είναι δεμένοι για το Χριστο είναι πιο δυνατοί από τους λυμένους.Μπήκε η αλυσίδα του Παύλου στη φυλακή και μεταμορφώθηκε η φυλακή σε εκκλησία και όλους τους έκανε σώμα Χριστού.

[toula]

Χαίρετε ότι τα ονόματα υμών εγράφη εν τοις ουρανοίς(Ομιλία εις την μνήμην του Αγίου Νεκταρίου)

Στη ζωή του ο άνθρωπος αναζητεί τη χαρά. Και χαρά είναι το συναίσθημα εκείνο το οποίο πηγάζει από την εκπλήρωση των ανθρώπινων επιθυμιών, ανεξαρτήτως αν αυτές είναι φανερές ή αφανείς, πηγάζουν δηλαδή από το ασυνείδητό του. Χαρά αντλεί ο άνθρωπος από γεγονότα που συμβαίνουν στον εαυτό του, αλλά και από αντίστοιχες καταστάσεις που συμβαίνουν στους συνανθρώπους του, στους οικείους και φίλους του, αλλά ακόμη και από γεγονότα δυσάρεστα, τα οποία συμβαίνουν σ’ εκείνους που είναι εχθροί του. Και η χαιρεκακία είναι μορφή χαράς. Μπορεί να είναι ηθικά μη αποδεκτή από την θρησκευτική πίστη, όμως περιλαμβάνεται στο αξιακό σύστημα της κοινωνίας, διότι κάνει τον άνθρωπο να ανακουφίζεται όταν εκείνοι οι οποίοι τον βλάπτουν με τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους, βρίσκουν τιμωρία και ανταπόδοση κατά τα έργα τους.
Εκτός από αυτές τις δύο μορφές χαράς όμως η Εκκλησία μιλά και για μια τρίτη μορφή: αυτή που πηγάζει από την κοινωνία του ανθρώπου με το Χριστό, που είναι «η πάντων χαρά», είναι ο δοτήρας και η προσωποποίησή της, όχι μόνο επειδή προσέλαβε την ανθρώπινη φύση και επομένως μπορεί να νιώσει συναισθηματικά τι σημαίνει αυτή, αλλά και επειδή η ίδια η αγάπη που είναι ο Θεός είναι η πηγή της χαράς. Και η κοινωνία με το Θεό είναι αφετηρία χαράς στη ζωή μας, η οποία νικά την λύπη για τις ατέλειες και την επίδραση της αμαρτίας και της φθοράς επάνω μας.
Γι’ αυτό και η χαρά για την πίστη δεν είναι συναίσθημα απλώς, αλλά κατάσταση και δωρεά πνευματική, τρόπος ζωής και καρπός της κοινωνίας με το Θεό.

Ο Χριστός στο Ευαγγέλιο ορίζει ως βάση αυτής της τρίτης χαράς το γεγονός ότι τα ονόματα όσων πιστεύουν και ζητούνε να ζήσουν τη σχέση με Εκείνον έχουν γραφτεί στον ουρανό (Λουκ. 10,20), δηλαδή η ύπαρξή τους δεν θα στερηθεί τη χαρά στην αιωνιότητα, αλλά και η αποδοχή αυτής της σχέσης κάνει το όνομα του ανθρώπου να καταγράφεται άσβηστο πλέον στο βιβλίο του Θεού, στο βιβλίο της ζωής. Δεν είναι το βιβλίο των κριμάτων και των αρετών, αλλά το βιβλίο της ζωής (Αποκ. 20, 12), στο οποίο εντάσσονται όλοι οι σεσωσμένοι , δηλαδή όσοι ανήκουν με την καρδιά τους στην Εκκλησία, όσοι έχουν κοινωνία με το Εσφαγμένο Αρνίο που είναι ο Κύριός μας και γεύονται τη χαρά της παρουσίας Του στη ζωή τους.
Ο κάθε άνθρωπος καλείται να διαλέξει σε ποια χαρά θα δώσει βαρύτητα στη ζωή του. Ο πολιτισμός μας και η πραγματικότητά μας αποθεώνουν κυρίως την πρώτη. Χαρά πηγάζει από το δικαίωμα στην ηδονή, από την δόξα της επιτυχίας, από την ικανοποίηση του θελήματός μας. Το σύστημα που διακυβερνά τις ζωές μας θέλει εκεί να είναι προσανατολισμένη η ζωή μας και εκεί να εξαντλείται το νόημά της. Γι’ αυτό και εφευρίσκει και μας προτείνει εργαλεία, αντικείμενα, μέσα, τα οποία εάν τα κατέχουμε, μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι, διότι ακολουθούμε τον συρμό της εποχής μας. Ο ίδιος πολιτισμός όμως δεν αγνοεί και την δεύτερη χαρά, αυτήν που μας κάνει να αισθανόμαστε δικαιωμένοι όταν εκείνοι οι οποίοι μας εχθρεύονται ή μας απορρίπτουν αποτυγχάνουν, παθαίνουν κακό ή υποφέρουν στη ζωή τους. Το σύστημα το ίδιο δικαιολογεί την χρήση βίας, την τιμωρία, την πληρωμή για όσα μας έχουν κάνει και αποδέχεται μια δικαιοσύνη η οποία δεν στηρίζεται στη χαρά της συγγνώμης και της αποκατάστασης της σχέσης ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά στην επιβολή του νόμου, ηθικού, κοινωνικού, θεσμικού στους άλλους, για να ικανοποιηθεί η θεία και η ανθρώπινη δικαιοσύνη. Γι’ αυτό και η χαιρεκακία δεν έχει να κάνει μόνο με πρόσωπα. Έχει να κάνει με λαούς και κοινωνίες, οι οποίες όταν βλέπουν τους γείτονες ή τους εταίρους τους που λειτουργούν εχθρικά εναντίον τους να δυσκολεύονται και να υποφέρουν, το απολαμβάνουν και κάνουν ό,τι μπορούν για να τους οδηγήσουν στην απώλεια της αξιοπρέπειάς τους ή στην διάλυση της ύπαρξής τους.
Άλλοι πάλι παρακολουθούν εκ του μακρόθεν και εκφράζουν με εμπάθεια την χαιρεκακία τους για ό,τι συμβαίνει σ’ εκείνους που φθονούν ή αισθάνονται ότι τους φταίνε.

Ο πολιτισμός μας και ίσως και η πλειονοψηφία των ανθρώπων αρνούνται να δούνε την τρίτη χαρά, ως εκείνη που δίνει νόημα στη ζωή. Γιατί η χαρά που πηγάζει από τη σχέση με το Χριστό και από την καταγραφή του ονόματος του ανθρώπου στον ουρανό είναι αναφαίρετη, όμως χρειάζεται ανταπόκριση στην κλήση του Χριστού. Γιατί ο Χριστός στέκεται έξω από την θύρα της υπάρξεώς μας και κρούει και όποιος του ανοίξει, θα εισέλθει και θα δειπνήσει μαζί του κι εκείνος με τον Κύριο. Η χαρά όμως, ενώ δίδεται από το Χριστό πλουσιοπάροχα, για να βιωθεί από τον άνθρωπο, χρειάζεται κόπο και αγώνα. Χρειάζεται ταπεινό φρόνημα, συγχωρητικότητα και πραότητα, δημιουργικότητα και ζήλο ώστε να αξιοποιηθούν τα χαρίσματά μας, υπομονή στους πειρασμούς και πολλή αγάπη που θα γίνει μοίρασμα της ύπαρξης στους συνανθρώπους. Μόνο όταν ο άνθρωπος μοιραστεί τα όσα έχει και τα όσα είναι μπορεί να ζήσει τη χαρά της παρουσίας του Χριστού χωρίς τα εμπόδια της αμαρτίας που τον κάνουν να απορροφάται από τις κοσμικές χαρές ή να υποβιβάζει την ύπαρξή του στην εμπάθεια της χαιρεκακίας. Και τότε ο άνθρωπος νιώθει ότι ανήκει στο Χριστό, ότι γράφτηκε και δεν σβήνει το όνομά του στον ουρανό.

Η επιλογή της τρίτης χαράς δεν συνεπάγεται ότι ο άνθρωπος μπορεί να αρνηθεί κάθε χαρά του κόσμου. Άλλωστε, οι εδώ χαρές αποτελούν την παιδεία του ανθρώπου, ώστε να μπορεί να αποδεχθεί την χαρά της κοινωνίας του με το Χριστό. Όμως ο άνθρωπος του Θεού προσπαθεί να αποσυνδέσει τις εγκόσμιες χαρές από την αμαρτία και να μην υποταγεί σ’ αυτήν. Προσπαθεί ακόμη μέσα στις δυσκολίες και τους πειρασμούς να μην δείξει χαιρεκακία για όλους εκείνους που τον θλίβουν. Για να μπορεί να αναπαύεται τελικά στη σχέση με την των πάντων χαρά, το Χριστό.
Αυτόν τον δρόμο διάλεξε και έζησε στη ζωή του ο άγιος του 20ού αιώνα, Μητροπολίτης Πενταπόλεως και προστάτης της Αιγίνης Νεκτάριος ο Θαυματουργός. Έχοντας επιλέξει από μικρός τη ζωή της πίστης και της σχέσης με το Χριστό, επέλεξε να αφεθεί στα χέρια του Θεού και να βιώσει ως επιλογή της ύπαρξής του τη χαρά να είναι το όνομά του γραμμένο εν τοις ουρανοίς. Σήκωσε με υπομονή και σιωπή και μακροθυμία τον σταυρό του διωγμού από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Αρνήθηκε να δείξει κακία στους συκοφάντες του και με ταπείνωση επέλεξε να γίνει ιεροκήρυκας στην Εύβοια και την Φθιώτιδα. Και ανέλαβε την διεύθυνση της Ριζαρείου Σχολής για να προσφέρει στην Εκκλησία και στους υποψήφιους ιερείς τα χαρίσματα και την πνευματική του πορεία, συμμετέχοντας στις χαρές που η καθημερινότητα έφερνε, αλλά μη λησμονώντας τη βίωση της χαράς της εν ουρανοίς. Και, όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, χωρίς γογγυσμό, αλλά με την πνευματική χαρά έφυγε για την Αίγινα, όπου ίδρυσε μοναστήρι και εν απλότητι έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του καθοδηγώντας όχι μόνο την γυναικεία αδελφότητα της μονής, αλλά και όλους τους ανθρώπους που έσπευδαν να τον εμπιστευθούν. Και όχι μόνο αυτό. Για μια ακόμη φορά θα συγχωρήσει και δεν θα κρατήσει κακία σε όσους και εκεί δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να τον συκοφαντούν και να τον λυπούν.

Και το όνομά του γράφτηκε στις δέλτους του ουρανού για πάντα. Και ο ουρανός φανέρωσε την χαρά που έχει για την παρουσία του αγίου εκεί, δίδοντας σημεία και σε μας τους εν τη γη. Η Εκκλησία αναγνώρισε τον τρόπο του βίου του, την αγιότητά του, τα θαύματα που ετέλεσε, την πνευματική του προσπάθεια και τον κατέταξε και επίσημα ανάμεσα στους αγίους της. Και όχι μόνο αυτό. Τον αποκατέστησε στον θρόνο του μετά θάνατον, ζητώντας συγγνώμη για την συκοφαντία που ο άγιος βίωσε. Και γνωρίζουμε καλώς ότι ο άγιος είχε ήδη συγχωρέσει όσους τον έβλαψαν, αλλά δεν του στέρησαν τη χαρά να ανήκει στην Εκκλησία, να είναι ποιμένας και να διακονεί και να σκέπει όλους τους ανθρώπους που η χάρις του Θεού του εμπιστεύθηκε.

Ζούμε σε μία εποχή όπου φαίνεται ότι έχει λιγοστέψει η υλική, η εγκόσμια χαρά. Καλλιεργείται μάλιστα ολοένα και πιο έντονα η χαιρεκακία, τόσο σε κοινωνικό, όσο και σε προσωπικό επίπεδο, ιδίως μέσα στον κύκλο της κρίσης που βιώνουμε. Η Εκκλησία δεν θα παύσει, προβάλλοντας τους αγίους της, να μας δείχνει ότι η αληθινή και αναφαίρετη χαρά βρίσκεται όταν αποδεχόμαστε την πρόσκληση του Χριστού να γράψει το όνομά μας στη βίβλο του ουρανού. Και από εκεί ξεκινώντας, μπορούμε να εκτιμήσουμε την όποια μικρή ή μεγάλη εγκόσμια χαρά, αλλά και να σηκώσουμε τον σταυρό της λύπης, γνωρίζοντας ότι εάν ο Θεός είναι μαζί μας, κανείς δεν μπορεί να μας βλάψει τελικά. Οι πρεσβείες του Αγίου Νεκταρίου, αλλά και πάντων των Αγίων ας μας δίδουν τη δύναμη να κρατήσουμε αυτή τη χαρά και να την προτιμούμε από κάθε άλλη.

πρωτοπρεσβυτέρου Θεμιστοκλή Μουρτζανού

[toula]

Γιατί δεν πρέπει να σβήνονται γρήγορα τα κεριά που ανάβουν στα μανουάλια οι Χριστιανοί στην Εκκλησία;

Μαθαίνουμε από τον Συναξαριστή του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλήτου (26/10), ότι υπήρχε κάποιος ονόματι Ονησιφόρος, στον τάφο του Αγίου, ο οποίος είχε την διακονία να ανάβει και να σβήνει τις λαμπάδες και τα κεριά που έφερναν οι Χριστιανοί μπροστά στην εικόνα του Αγίου, όταν πήγαιναν να προσκυνήσουν.

Εκείνος λοιπόν, βιαζόταν και τα έσβηνε πριν αυτά καούν επαρκώς. Μια νύκτα, φάνηκε σε αυτόν στον ύπνο του ο Άγιος και του είπε: "Γνώριζε Ονησιφόρε, ότι αυτό που κάνεις δεν μου αρέσει. Γνώριζε επίσης ότι με αυτόν τον τρόπο και τον εαυτόν σου βλάπτεις, αλλά και εκείνους που φέρνουν τα κεριά και τις λαμπάδες. Γιατί, όσο περισσότερο καίγονται οι λαμπάδες μπροστά από τις Εικόνες, τόσο περισσότερο καίγονται οι αμαρτίες εκείνου που με πίστη τις φέρνει. Όταν όμως τις αφαιρούν, και εκείνος ο οποίος τις φέρνει, χάνει τον μισθό του, και εκείνος που τις αφαιρεί θα έχει κόλαση στην ψυχή του".
Ο Ονησιφόρος, δεν έδωσε και πολύ σημασία, αλλά πράγματι σταμάτησε για λίγο καιρό να βιάζεται να τις σβήνει. Μια νύκτα, κάποιος Χριστιανός, πήγε δύο πολύ ωραίες λαμπάδες και αφού προσκύνησε παραμέρισε λίγο να προσευχηθεί και μετά έφυγε. Τότε ο Ονησιφόρος πήγε να τις σβήσει, επαναλαμβάνοντας δηλαδή αυτή του την κακή συνήθεια. Τότε, αμέσως ο Άγιος του είπε με φοβερή φωνή: "Πάλι τα ίδια άρχισες Ονησιφόρε;". Αμέσως τότε από τον φόβο του, έπεσε ο Ονησιφόρος λιπόθυμος και μόλις ήλθε πάλι στον εαυτό του, μετανόησε για την πράξη του και έκτοτε δεν την επανέλαβε, αλλά και μάθαμε την ωφέλεια που προκύπτει από μια τόσο απλή και ευλαβική πράξη, που όταν γίνεται με πίστη, έχει τεράστια δύναμη.

(εκ του Μεγάλου Συναξαριστού της Ορθ. Εκκλησίας, Ματθ. Λάγγη)/orthodox-answers

[toula]

Η Εκκλησία πολεμούμενη νικά!(Αγ.Ιωαννου Χρυσοστόμου)

Κατά τον Ιερό Χρυσόστομον «ή Εκκλησία πολεμουμένη νικά». Πάντοτε καί τώρα! «Υπό πόσων έπολεμήθη» διερωτάται ό Ιερός Πατήρ «αλλ'ουδέποτε ένικήθη». Καί συνεχίζει: «Πόσοι τύραννοι, πόσοι στρατηγοί, πόσοι βασιλείς... άνθρωποι λόγοις τετιμημένοι, δυνατοί, ισχυροί της γης» πολέμησαν την Εκκλησία, αλλά δεν μπόρεσαν να την ξερριζώσουν. Οι πολέμιοι έλησμονήθησαν, ή Εκκλησία ανυψώθηκε πάνω από τους ουρανούς, δυνατή καί κραταιά. Είναι πάμπολλοι, όντως, εκείνοι οι όποιοι, δια μέσου των αιώνων, με μανία εστράφησαν κατά της Εκκλησίας, την οποίαν ίδρυσε ό Αναστημένος Λυτρωτής. Μάταια προσπάθησαν, μάταια προσπαθούν καί σήμερα. «Μαινέσθω ή θάλασσα, πέτραν διαλύσαι, ου δύνανται. Έγειρέσθω τα κύματα, του Ιησού το πλοίον καταποντήσαι, ουκ ισχύει» πάλι κατά την χρυσοστομική ρήση.

[toula]

"Μη πολεμας τον ουρανο",
ειπε ο Ιερος Χρυσοστομος σε κηρυγμα του, πριν εξοριστει.!!!