Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Κάποτε ο άγιος Σπυρίδων, εισήλθε σε ένα Ναό της πόλεώς του να ψάλλει τις εσπέριες ωδές, να τελέσει δηλαδή τον Εσπερινό, όπως ήταν συνήθεια. Κατά σύμπτωση όμως δεν υπήρχε λαός στον Ναό.
Επειδή λοιπόν δεν ήταν παρών κανένας άλλος, παρά οι νεωκόροι και οι λειτουργοί, ο Άγιος έδωσε εντολή να ανάψουν περισσότερα φώτα (καντήλια) από εκείνα που συνήθως άναβαν· ο ίδιος δε στεκόταν ιλαρός κατευθείαν απέναντι από το Θυσιαστήριο, την Αγία Τράπεζα, αναφωνώντας τη συνηθισμένη «ειρήνη», δηλαδή το «ειρήνη πάσι».
Επειδή όμως δεν υπήρχε λαός, όπως συνηθιζόταν, για να δώσει την απάντηση, να αντιφωνήσει δηλαδή, ακούστηκε άνωθεν φωνή πολλών μυριάδων, αντιφωνούντων το: «Και τω πνεύματί σου».
Η φωνή δε εκείνη ήταν μουσικότατη και παναρμόνια· και είχε τέτοια διαφορά, που δεν έμοιαζε καθόλου με ανθρώπινη.
Αλλά και όταν ο διάκονος εκφωνούσε τα «ειρηνικά», κατελήφθη από φόβο και δέος.
Και τούτο, γιατί επίσης άκουσε, ω του θαύματος!, το «Κύριε, ελέησον», έτσι θεσπεσίως αναφωνούμενο. Και η παναρμόνια εκείνη φωνή ακουγόταν και έξω από τον ιερό Ναό.
Έτσι, όσοι βρίσκονταν εκεί πλησίον έτρεξαν όλοι προς τον Ναό με φόβο και θαυμασμό· και προτού μπουν μέσα, επλήγη η ακοή τους από τη φωνή εκείνη, την άκουσαν δηλαδή σε όλο της το μεγαλείο.
Μόλις όμως μπήκαν μέσα, δεν άκουγαν πλέον κανέναν ούτε έβλεπαν κανέναν, παρά μόνον τον δίκαιο, τον άγιο Σπυρίδωνα δηλαδή, και τους λίγους συλλειτουργούς του.
Που και αυτοί έλεγαν ότι και οι ίδιοι ως εκείνη την ώρα δεν είχαν δει κανέναν· όντως όμως έφθανε στην ακοή τους φωνή θείας αγαλλιάσεως.

Απόσπασμα από το βιβλίο Συμεών του Μεταφραστού, «Βίος και πολιτεία Σπυρίδωνος του Θαυματουργού», των εκδόσεων της Αποστολικής Διακονίας,

[toula]

Ο Πασκάλ γράφει ότι το θαύμα των πέντε αισθήσεων έγκειται όχι μόνο στην ύπαρξή τους, αλλά και στη λειτουργία τους. Στο μ έ τ ρ ο . Δεν ξεφεύγουν ούτε πιό πάνω, ούτε πιό κάτω από το μέτρο.
Λιγότερη όραση σημαίνει πάθηση. Αλλά και περισσότερη σημαίνει κάτι χειρότερο. Σημαίνει κατάσταση *μικροσκοπίου. Φαντάζεσθε άνθρωπο με τόσο οξεία όραση, ώστε να βλέπει τα μικρόβια στο γάλα του, στο ψωμί του, στο φαγητό του ; Το ίδιο στην ακοή και τις άλλες αισθήσεις.
Η σωστή λειτουργία έγκειται στο μέτρο. Και το μέτρο το ορίζει
Ε κ ε ί ν ο ς ΄΄ .. ός πάντα μέτρω και αριθμώ και σταθμώ διέταξεν΄΄.

Σοφία Σολομώντος ( κεφ. ια΄, 20 )

[toula]

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου, Αν. Καθηγητή της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδηµίας Αθήνας, Διευθυντή του περιοδικού «Σύναξη»

Είτε δηλώνουμε πιστοί, είτε δηλώνουμε άθεοι, φανταζόμαστε άραγε τον Χριστό να βρίζει; Η εντύπωσή μου είναι πως –για διαφόρους λόγους– μάλλον δεν τον φανταζόμαστε. Ωστόσο, αν δεν αρκεστούμε στις φαντασιακές πιθανολογήσεις μας και διαβάσουμε τα ευαγγέλια, θα συναντήσουμε τον Χριστό πράγματι να βρίζει! Ποιους όμως;

Αφήνω ανοιχτό το ερώτημα και περνώ σε ένα ζήτημα που τροφοδοτείται με μεγάλη δημοσιότητα εδώ και μήνες. Περνώ στο ζήτημα του αγίου Νεκταρίου, ο οποίος γιορτάζεται στις 9 Νοεμβρίου κάθε χρόνο. Και λέω: Πόσοι απ’ όσους αναπέμπουν λιβανωτούς στο όνομά του, θα συνέχιζαν να το κάνουν, αν όλοι έπαιρναν τοις μετρητοίς τη ζωή του και τα γραπτά του; Όταν παριστάνεις ότι τον τιμάς, ενώ μέσα σου τον βρίσκεις ενοχλητικό, ανακατωσούρα και επικίνδυνο, απλούστατα ψευδολογείς! Αν λοιπόν άνεμος ζωογόνος διαλύσει τους νεφελώδεις λιβανωτούς, θα ακουστεί μια ανομολόγητη κραυγή: «Να τελειώνουμε πια με τον άγιο Νεκτάριο – τον ενοχλητικό, τον ανακατωσούρα και τον επικίνδυνο», για τρεις λόγους:

Λόγος πρώτος: Η χριστιανική πίστη αφενός και η μαγεία αφετέρου είναι δύο απολύτως διαφορετικά πράγματα. Η πρώτη θεμελιώνεται στην ελευθερία και στην καρδιακή αποζήτηση σχέσης με τον Θεό, με όλες τις διακυμάνσεις και τις διακινδυνεύσεις που έχει μία σχέση καρδιακή. Η δεύτερη θεμελιώνεται πάνω στην ψοφοδεή «ασφάλεια» την οποία υπόσχονται τα μαντζούνια και οι αυτοματισμοί («πατάω ένα κουμπί…»). Για μίλα κατά των μαντζουνιών και κατά του τρόμου, ο οποίος ξεριζώνει τη χαρά από θρησκευόμενες ψυχές! Για μίλα κατά των κηρυγμάτων που κραδαίνουν την τρομολαγνεία σαν γκλίτσα για ζαγάρια! Θα εισπράξεις τη μομφή ότι αποκλίνεις από την ευσέβεια και την παράδοση!

Κι ο άγιος Νεκτάριος τι λέει; Λέει πράγματα ενοχλητικά και ανακατωσούρικα και επικίνδυνα για τους γκλιτσάρχες! Παραθέτω απόσπασμα από βιβλίο του, αποδοσμένο σε σημερινή δημοτική:

«Η δεισιδαιμονία είναι παράλογος φόβος του Θεού. Είναι το άκρο, ενώ η ευσέβεια είναι η μέση οδός. Ο δεισιδαίμονας έχει συνείδηση τρομοκρατημένη, επειδή δεν την έχει αναπτύξει πνευματικά. Κι έτσι, φοβάται το θείο, αλλά ο φόβος του αυτός δεν έχει καμία σχέση με τον σεβασμό. Ο δεισιδαίμονας έχει δημιουργήσει στρεβλή εικόνα για τα χαρακτηριστικά του Θεού και πιστεύει για τον θεό ανεπίτρεπτα πράγματα… Έχει νου σκοτισμένο και σκέψη συγκεχυμένη… Ο δεισιδαίμονας φοβάται εκεί που δεν υπάρχει φόβος, και ταράζεται εκεί που θα’ πρεπε να βρίσκει τη γαλήνη. Ο δεισιδαίμονας βλέπει παντού τη δύναμη των σκοτεινών δυνάμεων και τους αποδίδει μεγαλύτερη δύναμη απ’ ό,τι στο Θεό. Ο δεισιδαίμονας είναι ηθικώς ανελεύθερος και διανοητικά πάμπτωχος. Πάσχει από σύνδρομο θρησκευτικής καταδίωξης και είναι ψυχικά άρρωστος. Ο δεισιδαίμονας είναι άνθρωπος δυστυχισμένος και ζει ζωή άθλια».

Λόγος δεύτερος. Φοβερή η παραπάνω φράση του! Άκου, «σύνδρομο θρησκευτικής καταδίωξης»! Μα και πόσο επίκαιρη! Τι θεωρούν πολλοί δείγμα θρησκευτικής αγωνιστικότητας; Αναθεμάτισε όσους αποκλίνουν από αυτό που έχεις στο κρανίο σου και που το αποκαλείς «αλήθεια»! Πολλοί θα σε χειροκροτήσουν, κι αν πάρουν χαμπάρι τι έλεγε ο ίδιος ο άγιος Νεκτάριος, θα τον νιώσουν ως ενοχλητικό, ανακατωσούρα, επικίνδυνο! Παραθέτω ξανά λόγια του:

«Με τι μοιάζει ο φανατικός;… Μοιάζει με άνθρωπο ο οποίος σπρώχνει σε κατήφορο έναν τεράστιο ογκόλιθο, ο οποίος ογκόλιθος φτάνει στο τέρμα καταστρέφοντας τα πάντα στο πέρασμά του. Ο φανατικός διατυπώνει τις απόψεις του πάντοτε με εξαλλότητα, με βία και θρασύτητα. Κι επειδή δεν μπορεί, βεβαίως (όπως θα ‘θελε) να κατεβάσει από τον ουρανό φωτιά που θα κάψει όλους μαζί τους αντιπάλους του, ανάβει ο ίδιος, με τη μεγαλύτερη ευχαρίστηση, τη φωτιά του διωγμού εναντίον τους. Κι αν τύχει να εμποδιστεί, είτε από την θεία πρόνοια είτε από κάτι άλλο, τότε πρόθυμα ξεσηκώνει έχθρα και κηρύσσει τον πόλεμο κατά της ειρήνης και της ευτυχίας όσων δεν ανέχονται να φορούν τις αλυσίδες του».

Συγκλονιστικά λόγια: «Όσων δεν ανέχονται να φορούν τις αλυσίδες τους»! Ναι, κυρίες και κύριοι! Η αληθινή αλήθεια, η δίχως εισαγωγικά, βρίσκεται σ’ αυτό: Στο να μην ανέχεσαι τα μαντζούνια και τη γκλίτσα του όποιου θεομπαίχτη και χριστέμπορα!

Λόγος τρίτος: Ως ευσέβεια συχνά κηρύσσεται το να μην αλλάξει τίποτα στο θρησκευτικό κατεστημένο. Ό,τι υπάρχει αυτή τη στιγμή, βαφτίζεται καθαγιασμένο και άρα αμετάβλητο. Ε, τότε, φυσικά και είναι ενοχλητικός, ανακατωσούρας και επικίνδυνος ο Νεκτάριος Κεφαλάς, ο οποίος προσπάθησε πριν από έναν αιώνα να αναβιώσει τον θεσμό των διακονισσών στην Εκκλησία (να αναβαθμίσει δηλαδή θεσμικά την παρουσία των γυναικών) – και φυσικά κλήθηκε από τις εκκλησιαστικές αρχές σε απολογία γι’ αυτό! Βεβαίως και είναι ενοχλητικός, ανακατωσούρας και επικίνδυνος, όταν ο ίδιος πέθανε σε θάλαμο νοσοκομείου για άπορους κι όταν έχει καυτηριάσει την πλεονεξία και την αχόρταγη συγκέντρωση πλούτου (τζιζ! μην επεκταθούμε τώρα σε συζήτηση για την φύση του καπιταλισμού! Αυτά –θα πουν– είναι πολιτικολογίες, ενώ –θα πω εγώ– είναι ατόφια θεολογία όσων παίρνουν την πίστη στα σοβαρά και δεν ανέχονται να φορούν αλυσίδες). Λέγεται πως όταν ο άγιος εισάχθηκε στο Αρεταίειο με καρκίνο του προστάτη, ο υπάλληλος της ρεσεψιόν ρώτησε την καλόγρια που τον συνόδευε: «Ποιος είναι ο παππούλης, γερόντισσα;». Αυτή του απάντησε πως ήταν επίσκοπος από την Αλεξάνδρεια κλπ. Και ο υπάλληλος της ζήτησε… να σταματήσει το δούλεμα: «Δεσπότης χωρίς μήτρα και πατερίτσα, γίνεται;».

Επιστρέφω στο ερώτημα αν έβριζε ο Χριστός. Ναι, έβρισε, αλλά όχι αυτούς τους οποίους συνήθως βρίζουν σήμερα οι γκλιτσάρχες. Έβρισε τους γκλιτσάρχες, εκείνους δηλαδή που αναπέμπουν λιβανωτούς στο όνομα του αγίου Νεκταρίου, αλλά στην πραγματικότητα θα τον ξαναδίωκαν αν ζούσαν στην εποχή του, ως ενοχλητικό, ανακατωσούρα και επικίνδυνο. Κάποτε είπε ο Χριστός: Αλίμονό σας γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές, γιατί τώρα οικοδομείτε ωραία μνημεία προς τιμή των προφητών και των δικαίων, αλλά στην πραγματικότητα είσαστε ίδιοι με τους προκατόχους σας, οι οποίοι σκότωναν τους προφήτες και τους δικαίους! Και καταλήγει: «Φίδια, γεννήματα οχιάς, πώς θα ξεφύγετε από την τελική κρίση και την κόλαση;» (Ματθ. 23:29-32).

«Γεννήματα οχιάς»! Για φαντάσου! Μήπως είναι σαν να ‘λεγε σήμερα, son of a bitch; Θου Κύριε!

[toula]

O μεγαλύτερος φόβος των σημερινών ανθρώπων είναι μήπως δεν βρεί ανταπόκριση η αγάπη που δίνουν.

Το αποτέλεσμα είναι να ζούμε σε ένα φόβο , σε ένα κελί αιχμάλωτοι. Παντού φοβίες: Μην δοθώ και πονέσω, μην αγαπήσω και δεν βρω ανταπόκριση, μην δώσω πολλά και απογοητευτώ, να κρατάω και λίγα μπόσικα για να φυλάγομαι και άλλα πολλά που ακούμε από τον σημερινό άνθρωπο αλλά και με αυτές τις πρακτικές δυστυχώς μεγαλώνουμε και τα παιδιά μας.

Φτάνουμε στο σημείο ο σημερινός άνθρωπος να είναι πνευματικά και συναισθηματικά ακρωτηριασμένος από τις φοβίες που σαν ψαλίδια του έκοψαν τις εσωτερικές συνδέσεις της ψυχής. Οπότε βασιλεύει ο ναρκισσισμός. Δηλαδή να περνάω καλά , να μην παλέψω, να μην έχω προβλήματα, να μην δυσκολευτώ. Να περάσω μια ωραία ζωή και φυσικά να με δεχτεί και ο Χριστός στον παράδεισο διότι δεν σκότωσα και κανέναν !. Όλη αυτή η θεώρηση είναι μια πλάνη φοβερή , διότι ο θάνατος παραμονεύει και είναι ένας σταθμός και επεισόδιο της ζωής που μόνο με πνευματικές νίκες μπορούμε να το περάσουμε ώστε να εισέλθουμε στην Βασιλεία των ουρανών.

Αυτή η ζωή δεν λογίζεται χωρίς πόνο πρέπει να το πάρουμε απόφαση. Χωρίς δυσκολίες και προβλήματα. Καμία σχέση δεν μπορεί να φτάσει στο ουρανό αν δεν περάσει από το καμίνι τον πόνο του σταυρού και της θυσίας για τον άλλον ώστε να έρθει η Ανάσταση. Δυστυχώς η ζωή κινείται στην φθορά, η οδύνη απλώνεται παντού, ο πόνος είναι στοιχείο φυσικότητάς και αρμονίας έτσι όπως είναι η πτωτική κατάστασή. Η ανάσταση σε όλες τις πτυχές της ζωής είναι πράξη πάλης και υπέρβασης που πρέπει να περάσει από τον σταυρό. Χωρίς σταυρό ανάσταση δεν υπάρχει. Με την βοήθεια του Κυρίου θα καταφέρουμε να ελευθερωθούμε απο την αιχμαλωσία του φόβου, εξάλλου «Όπου Θεός βούλεται νικάται φύσεως τάξις» οπότε θα έρθει και πάλι η αρμονία στην ζωή μας με την δική του δύναμη και την δική μας αποδοχή στο θέλημά Του.

Αν πάρουμε απόφαση και βαδίσουμε με φοβίες και προσδοκίες δεν θα αγαπήσουμε ποτέ πραγματικά όπως και δεν θα μπορέσουμε να αγαπηθούμε πραγματικά διότι ο άλλος θα αγαπήσει μια ψεύτικη σκιά του εαυτού μας αφού αυτό προβάλουμε για να μην πληγωθούμε.

Η Θέση του Ευαγγελίου είναι ξεκάθαρη. Οι μακαρισμοί μας προτρέπουν πως πρέπει να γίνουμε. Να δίνουμε, να αγαπούμε, να μην μας νοιάζουν προσδοκίες και ανταλλαγές, να ορμάμε στην θυσία, να κάνουμε υπομονή με κίνηση όμως προσευχής όχι με αναίσθητη ακινησία. Τότε θα μπορέσουμε να βρούμε πληρότητα σε αυτή την ζωή αλλά και να μπορέσουμε να ακολουθήσουμε το Χριστό ώστε να γίνουμε Ουρανοπολίτες.

Λέγει ο Χριστός στην επί του Όρους ομιλία του·

«Ακούσατε ότι έχει λεχθεί· μάτι για μάτι και δόντι για δόντι. Αλλά εγώ σας λέγω να μη αντισταθείτε στον πονηρό. Αλλά εάν κάποιος σε ραπίσει στη δεξιά σιαγόνι να στρέψεις σ’ αυτόν και το άλλο. Και σε κείνον, που θέλει να σε σύρει σε δικαστήριο και να πάρει το πουκάμισό σου, άφησέ του και το πανωφόρι. Κι αν κάποιος σε αγγαρεύσει ένα μίλι, πήγαινε μαζί του δύο. Σ’ αυτόν που σε ζητά, να δίνεις. Και σ’ αυτόν που θέλει να δανειστεί από σένα μην αρνηθείς.

»Ακούσατε ότι έχει λεχθεί· Ν’ αγαπάς τον πλησίον σου και να μισείς τον εχθρό σου. Αλλά εγώ σας λέγω, ν’ αγαπάτε τους εχθρούς σας, να ευλογείτε αυτούς που σας καταριώνται, να ευεργετείτε όσους σας μισούν, και να προσεύχεστε για όσους σας συμπεριφέρονται κακώς και σας διώκουν, για να γίνετε παιδιά του επουράνιου πατέρα σας, διότι ανατέλλει τον ήλιο του για κακούς και για καλούς και βρέχει για ευσεβείς και ασεβείς. Εάν δε αγαπήσετε όσους σας αγαπούν, ποιο μισθό θα έχετε; Δεν κάνουν το αυτό και οι τελώνες; Και εάν δείξετε στοργή στους φίλους σας μόνο, τι εξαιρετικό κάνετε. Δεν κάνουν έτσι και οι τελώνες; Να γίνετε λοιπόν τέλειοι, όπως ο πατέρας σας ο ουράνιος είναι τέλειος» (Ματθ. 5, 38-48).

Μην φοβάσαι άνθρωπε, ο μεγαλύτερος εχθρός είναι ο εαυτό σου. Πήγαινε στην αγκαλιά του Κυρίου εκείνος θα τα θεραπεύσει όλα. Eξάλλου ο ίδιος μας το είπε «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» τι περιμένουμε λοιπόν ;

«Η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον»

Φοβόμαστε λοιπόν διότι δεν έχουμε ακόμα την τέλεια αγάπη να δώσουμε γιατί είμαστε προσκολλημένοι στην λατρεία του εαυτού μας.

Ας ορμήσουμε λοιπόν στην μεγάλη έξοδο από το εγώ στο εμείς και θα βρούμε γιατρειά και σωτηρία.

π. Σπ. Σκουτής

[toula]

Η μεγαλύτερη αποτυχία μας είναι ότι δεν αγαπούμε, ότι δεν έχει χώρο η καρδιά μας για τον άλλον.
Μην βιαστούμε να πούμε ότι αγαπούμε. Διότι εάν αγαπούσαμε δεν θα υπήρχαν διαζύγια, δεν θα υπήρχαν αδικίες, δεν θα υπήρχε γκρίνια, δεν θα υπήρχε εμπάθεια και μίση, δεν θα υπήρχε εμμονή στις επιθυμίες μας, δεν θα υπήρχε αδιαλλαξία και σκληρότητα. Αλλά θα κυριαρχούσε η ειρήνη και η ομόνοια, η συγχώρεση και η γλυκύτητα.
Η αποτυχία μας ως χριστιανοί δεν είναι η κατάλυση της νηστείας ή μια ηθική πτώση μας. Αποτυχία είναι ότι η καρδιά μας να ζητά δικαίωση και προβολή, ικανοποίηση και βόλεμα.
Όλες οι άλλες πτώσεις είναι τα αποτελέσματα αυτής της κατάστασης που υπάρχει μέσα στην καρδιά μας. Καλλιεργούμε αυτό το πνεύμα του εγωισμού κι ας μιλάμε για αλάδωτα και γονυκλισίες, για προσευχές και θυμιάματα.
Ανίκανοι να κρατήσουμε έναν άνθρωπο κοντά μας. Ανίκανοι να αγαπήσουμε τον άλλον όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι. Ανίκανοι να ταπεινωθούμε ώστε να δεχτούμε την δοκιμασία. Ανίκανοι να μετανοήσουμε πραγματικά και σταθερά, δικαιολογώντας συνεχώς τις πτώσεις μας και τα πάθη μας.
Ανίκανοι να δούμε τους άλλους με καλή προαίρεση και αγαθότητα.
Έως πότε αδελφοί μου θα ζούμε ως ειδωλολάτρες του "εγώ" μας;
Έως πότε αδελφοί μου θα ζούμε μακρυά από την αγάπη, την ταπείνωση, την συμπόνοια, την αγαθότητα;
Σαρακοστή δεν είναι απλά μια αλλαγή στην διατροφή μας, αλλά μια ευκαιρία να γκρεμίσουμε το "εγώ" μας· η καρδιά μας να μαλακώσει, ο νους μας να ειρηνέψει, η ζωή μας να απλουστευθεί, η ψυχή μας να καθαρθεί.

"Ημάρτηκα, Κύριε, ημάρτηκα, καί τάς ανομίας μου εγώ γινώσκω, αλλ' αιτούμαι δεόμενος, Άνες μοι, Κύριε, άνες μοι, καί μή συναπολέσης με ταίς ανομίαις μου, μηδέ εις τόν αιώνα μηνίσας τηρήσης τά κακά μοι, μηδέ καταδικάσης με εν τοίς κατωτάτοις τής γής, διότι σύ ει Θεός, Θεός τών μετανοούντων, καί εν εμοί δείξεις πάσαν τήν αγαθωσύνην σου, ότι ανάξιον όντα, σώσεις με κατά τό πολύ έλεός σου, καί αινέσω σε διά παντός εν ταίς ημέραις τής ζωής μου, Ότι σέ υμνει πάσα η δύναμις τών ουρανών, καί σού εστιν η δόξα εις τούς αιώνας τών αιώνων, Αμήν."
(Προσευχή Βασιλέως Μανασσή-Μέγα Απόδειπνο)

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

"Ελευθερία δεν είναι η πολιτική ανεξαρτησία, αλλά το να μην έχει κυριαρχία επάνω μας ο πονηρός"

(Όσιος Σωφρόνιος του Έσσεξ)

[toula]

Να μην ταπεινώνεις τον αδελφό σου.

Είσαι δίκαιος; Να μην ταπεινώνεις τον αδελφό σου. Έχεις άφθονα κατορθώματα; Να μη χλευάζεις τον πλησίον σου και μειώνεις το εγκώμιό σου. Και να προσέχεις τα λόγιά σου, αγαπητέ μου.

Περισσότερο οφείλει ο δίκαιος να φοβάται την υπερηφάνεια, παρά ο αμαρτωλός. Αυτό το είπα και χθες, το λέω και σήμερα για εκείνους που έλειπαν χθες. Διότι ο αμαρτωλός αναγκαστικά έχει τη συνείδησή του ταπεινή, ενώ ο δίκαιος καυχιέται για τα κατορθώματά του. Όπως, ακριβώς, και στα πλοία, εκείνα που έχουν άδειο πλοίο, δεν φοβούνται την επίθεση των πειρατών, διότι δεν έρχονται να διαρρήξουν το πλοίο που δεν έχει τίποτα, ενώ εκείνοι που έχουν πλοίο που δεν έχει τίποτα, ενώ εκείνοι που έχουν πλοίο γεμάτο με φορτίο, φοβούνται τους πειρατές. Διότι ο πειρατής πηγαίνει εκεί που υπάρχει χρυσάφι, όπου υπάρχει ασήμι, όπου υπάρχουν πολύτιμα πετράδια. Έτσι και ο διάβολος, δεν απειλεί εύκολα τον αμαρτωλό, αλλά τον δίκαιο, όπου υπάρχει πλούτος πολύς. Επειδή πολλές φορές η υπερηφάνεια προέρχεται από την εχθρότητα του διαβόλου, είναι απαραίτητο να είμαστε προσεκτικοί.

Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[toula]

Έχεις σκεφτεί
έστω για λίγο, γιατί ηρεμεί,
γαληνεύει και συγκινείται η ψυχή μας, όταν προσκυνάμε το λείψανο ενός αγίου; Όταν κοινωνάμε το σώμα και το αίμα του Χριστού; Όταν τα χείλη μας λένε την ευχή;
Γιατί σε όλα αυτά κρύβεται ο ίδιος ο Θεός. Γιατί σου θυμίζουν που ανήκεις, ποιος είσαι, τι ήρθες να κάνει σε αυτή την γη και φάση ζωής. Μια βαθιά ανάμνηση αρχέγονη ξυπνά μέσα σου, μια φωνή σου ψιθυρίζει «από εδώ ήρθες, εδώ ανήκεις, εδώ θα έρθεις πάλι…». Η μνήμη του παραδείσου ποτέ δεν έφυγε από μέσα μας κι ας τον χάσαμε.
Κουβαλάμε μέσα μας όλους τους αιώνες και η ψυχή μας θυμάται την πρώτη εμπειρία ζεστασιάς, αγάπης και πληρότητας. Γι’ αυτό όπου βρούμε σημεία, χώρους, τρόπους, ανθρώπους, που μας θυμίζουν και φανερώνουν τον παράδεισο συγκινούμαστε, νιώθουμε σαν τον σπίτι μας και αναπαυόμαστε κοντά τους .
Τι άλλο από γεύσεις παραδείσου είναι μια ζεστή αγκαλιά, ένα φιλί, ένα χαμόγελο, μια κουβέντα αποδοχής, μια όμορφη ανθρώπινη συντροφιά γεμάτη φως και χαρά, κοινωνία και μοίρασμα που σπάει την μοναξιά; Από τις μικρές χαρές πάμε στις μεγάλες, έλεγε ο άγιος Πορφύριος, εννοώντας ότι μονάχα εάν μάθουμε να χαιρόμαστε στα απλά και ανθρώπινα, θα χαρούμε στα ουράνια και πνευματικά.
Τις μεγάλες πνευματικές εμπειρίες θα τις ζήσουμε μονάχα εάν μάθουμε να λέμε "ευχαριστώ" και "δόξα σόι ο Θεός", στην καθημερινότητα μας.
Τίποτε να μην υποτιμάμε, τίποτε να μην προσπερνάμε, όλα να τα βλέπουμε ως σταλαγματιές της αγάπης και παρουσίας του Θεού. Άλλωστε είναι ο Θεός που μέσα απ’ τα απλά και καθημερινά μας κλείνει το μάτι για τα μεγάλα και αιώνια που έρχονται.

Πατήρ ΛΥΒΙΟΣ.

[toula]

“Κι αγιάζει ο αναμάρτητος την ώρα που αμαρτάνει”

Πάντοτε ο π. Γεράσιμος πήγαινε στη Ζάκυνθο όταν γιόρταζε ο Άγιος Διονύσιος, και στις 24 Αυγούστου, και στις 17 του Δεκέμβρη. Όταν γύριζε έφερνε ευλογίες, όπως κι από όλα τα προσκυνήματά του, βιβλία, εικόνες, κομματάκια άρτου, λαδάκι, αγιασμό, διηγήσεις θαυμάτων, τραγούδια, ποιήματα. Ήταν ένας άρχοντας, δεν έπαιρνε μόνο για τον εαυτό του, τίποτα δεν κρατούσε μόνο για πάρτη του, μοιραζόταν, μοιραζόταν, μοιραζόταν την Χάρη.
Και σε ένα βιβλίο για τους τρεις Αγίους της Επτανήσου μπορεί να διαβάσει κανείς για τον Άγιο Διονύσιο:
“Κι αγιάζει ο αναμάρτητος την ώρα που αμαρτάνει”
Στιγμή της ζωής του που δίνει ακέραιο το μέγεθος της αγιότητάς του.
Ηγούμενος της μονής Αναφωνητρίας ο Άγιος Διονύσιος. Ήταν νύκτα άναστρη και θυελλώδης όταν αιφνίδια παρουσιάστηκε ενώπιον του άνθρωπος ξένος. Κατάκοπος, έφερε σημάδια δεινής περιπέτειας και σκληρής περιπλάνησης. Χρώμα δεν είχε το πρόσωπο του, έμοιαζε με νεκρό. Έτρεμε σαν κυνηγημένο αγρίμι. Και πράγματι εδιώκετο. Το ομολόγησε προς τον Ηγούμενο ο ίδιος. Είχε φονεύσει τον άρχοντα Κωνσταντίνο ...
Αλλ' ας παρακολουθήσουμε τους υπέροχους στίχους του Στέφανου Μαρτζώκη:
................................................................................................................
“Η όψι του Καλόγερου σαν το λουλούδι αχνίζει,
το χείλι του νεκρώνει.
Ζαλίζεται το πνεύμα του, το μάτι του γυαλίζει,
το μέτωπό του ιδρώνει.
Κρυφά ένα δάκρυ εκύλισε από το βλέφαρό του
στ' αχνό το πρόσωπό του
κι αγάλι – αγάλι στου φονιά το χέρι το βαμμένο
σταλάζει φλογισμένο.
Αίμα και δάκρυ σμίγουνε ... τ' αδέλφια τα καϋμένα
θερμαίνουν ενωμένα.
Το χέρι που τα χώρισε, για λίγο τα ταιριάζει,
το χέρι ανατριχιάζει ...
Εστέναξε, το βλέμμα του υψώνει δακρυσμένο
εις τον Εσταυρωμένο ...
Θάρρος, Χριστέ μου, δος του,
το θύμα είναι τ' αδέλφι του και ο φονιάς εμπρός του.”
Και η σπαρασσόμενη καρδιά του βρήκε βάλσαμο στη χριστιανική εντολή της αγάπης και της συγγνώμης. Μήπως και ο Κύριος δεν είχε από του σταυρού Του ζητήσει άφεση για τους σταυρωτές Του; Τώρα βλέπει μόνο τον δυστυχισμένο άνθρωπο που εκλιπαρεί την προστασία του. Του την δίνει. Και όταν καταφθάνουν ασθμαίνοντες οι οπλισμένοι διώκτες προσποιείται ότι ουδέν γνωρίζει, θρηνεί μαζί τους και τους στέλνει δήθεν προς ανεύρεσή του.
“Τέτοια τους λέει στενάζοντας και το χρυσό του στόμα,
που αφότου επρωτολάλησε δεν είπε ψέμα ακόμα,
εψεύστηκε πρώτη φορά. Την παρθενιά του χάνει
κι αγιάζει ο αναμάρτητος την ώρα που αμαρτάνει.”

Διασκευή από το βιβλίο του Χ. Γ. Ευαγγελάτου “Οι τρεις Άγιοι της Επτανήσου”

[toula]

θαύμα Αγίου Διονυσίου Ζακύνθου

Εάν κανείς επισκεφθεί τον Ναό του Αγίου Διονυσίου εις την Ζάκυνθο και προσέλθει να προσκυνήσει το σεπτό Λείψανό του, θα παρατηρήσει ότι είναι μεν ενδεδυμένο Αρχιερατική Στολή, όμως, επί της κεφαλής αντί της Δεσποτικής Μίτρας φέρει απλούν καλυμμαύχιο μετά επανωκαλυμμαύχου.

Πολλές δε φορές επεχείρησαν οι Πατέρες της Μονής του να αφαιρέσουν το επανωκαλύμμαυχο και να τοποθετήσουν μίτρα, ο Άγιος όμως, δεν συγκατετέθη ποτέ και το επανωκαλύμμαυχο δεν έβγαινε από το κεφάλι του.
Μία μάλιστα φορά κατά την οποίαν επίεσαν πολύ οι Πατέρες τα πράγματα και μετά δυνάμεως πολλής και βίας επιχειρούσαν να αφαιρέσουν το επανωκαλύμμαυχο για να τοποθετήσουν μίτρα, ο Άγιος επέτρεψε και εσχίσθη λίγο το δέρμα της κεφαλής του εις το μέτωπο και αμέσως έτρεξε αίμα ζεστό.
Οι Πατέρες βλέποντας το Θαύμα αυτό φοβήθηκαν και ζητώντας τη συγνώμη του Αγίου, τον άφησαν εις την ησυχία του, να φέρει επανωκαλύμμαυχο, απόδειξη του ότι ο Άγιος προέκρινε την Μοναχική του ιδιότητα, μια που καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του το Μοναχικό του φρόνημα, ήταν αυτό που επεβάλλετο εις την κάθε απόφασή του, την κάθε του κίνηση, την κάθε του φράση”.