Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

«Η ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΙΗΣΟΥ»
ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Κατάλογος γενεαλογικός εἰς τόν ὁποῖον καταφαίνεται πόθεν κατάγεται ὁ Ἰησοῦς Χριστός κατά σάρκα, δηλαδή ὁ ἀπόγονος τοῦ Δαυΐδ, ὁ ὁποῖος πάλι ἦτο ἀπόγονος τοῦ Ἀβραάμ. Ἡ γέννησις δέ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἔγινε κατά ὑπερφυσικόν καί πρωτοφανή τρόπον ἐκ τῆς Μαρίας τῆς Παρθένου καί διά δημιουργικῆς ἐπενεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τό τέλος καί ὁ σκοπός τοῦ Ἁγίου Εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου, ἀποβλέπει ὥστε νά προφυλάξει τούς πιστούς καί νά διδάξει ποῦ εἶναι τά ὅρια.
«Καθαροί τῇ καρδία τόν Θεόν ὄψονται». Τοῦτ’ἔστιν ὅριο: γνώση, λογική, διάνοια καί ἡ καρδιά. Στήν καρδιά γνωρίζεται ὁ Θεός, ἐνῶ ἡ λογική ἐπιβεβαιώνει μέσα ἀπό τή διάνοια, τήν ἐμπειρία τῆς καρδιᾶς. Συνεπῶς χρειάζεται ἡ πνευματική ὑποδομή, ἵνα δεχθοῦμε τήν Χάριν· δηλαδή φωτισμό τοῦ ὁπτικοῦ τοῦ νοός(Νοῦν Χριστοῦ).

Ἀπόδειξις οἱ Ἅγιοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, βλέπουν αὐτά πού ἐμεῖς δέν μποροῦμε νά δοῦμε. Ὁ Θεός, διά τοῦ γεννηθέντος Ἰησοῦ Χριστοῦ, δίδει τά χαρίσματα στούς Ἁγίους γιά νά μᾶς βοηθήσει, νά μᾶς ὑποψιάσει ὅτι ὑπάρχει μιά κατάσταση, μεθεκτή ἀπό αὐτήν ἐδῶ τήν ζωήν, ὅπου ἡ πλήρης ὡραιότητα θά φανερωθεῖ κατά τήν Δευτέρα Παρουσία. Γι’ αὐτό γεννᾶται μέ τόν τρόπο τῆς παρθενίας ἀπό Παρθένο Κόρη, τήν Μαριάμ· εἰδάλλως δέν ὑπάρχει προσωπικότης ἔξω ἀπ’ αὐτήν τήν θείαν γνῶσιν τῆς γεννήσεως τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Πράγματι, σεβαστή γερόντισσα, ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι μέσα ἀπό τούς Προφῆτες, τούς Πατριᾶρχες καί ὅλους τούς Δικαίους τῆς Π. Διαθήκης, προετοιμάζετο ὁ κόσμος γιά νά ὁδηγηθεῖ, εἰς τό Ἅγιο Σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, στόν Ἅγιο τόπο τοῦ Χριστοῦ καί Θεοῦ, ὅπου προσκυνεῖται ἡ Σοφία τοῦ Θεοῦ καί Πατρός, ἐναγκαλίζεται ὁ Μεσσίας καί σπαργανοῦται, μέ συνέπεια ὁ βίος τῶν θελόντων σωθῆναι, νά γίνεται ἀγγελικός, κρυμμένος σύν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ Θεῷ. «Οἱ δίκαιοι θά λάμψουν ὡς φωστῆρες, ζώντας μέσα στό φῶς τοῦ Χριστοῦ».

Ὁ βυθός τῆς πλάνης ξεσκεπάζεται, μέ τήν θείαν Γέννησιν, τό σκοτάδι φεύγει-ἀπομακρύνεται γιά τούς καλοπροαίρετους· ἡ ἀλήθεια καί ἡ ἀγάπη καταργοῦν τό μίσος. Οἱ αἱρέσεις καί οἱ δεισιδαιμονίες, ἐάν δέν ἐπιμείνουν μέ προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις, μετουσιώνονται καί οἱ δυνάμεις τῆς ψυχῆς ὑπηρετοῦν πλέον τήν Ἀλήθεια καί τήν Δικαιοσύνη, μέσα στά ὅρια πού ὁριοθετεῖ ἡ Ἐκκλησία στήν ὀρθόδοξη πίστη καί παράδοση.
Ὀ Χριστός «Κενοῦται», γιά νά γίνει ἡ ἀνάπλασις, ἡ ἀνακεφαλαίωσις τῶν πάντων, ἡ Καινή κτίσις, ἐν τῷ Μεσσίᾳ Ἰησοῦ. Τό μυστήριο τοῦ Θεοῦ ἑνώθηκε ἀχωρίστως, ἀσυγχύτως μέ τό μυστήριο τοῦ ἀνθρώπου καί κατέστη ἐν δυάδι μοναδικό μυστήριο, τό πᾶν-μυστήριο ὅλων τῶν κόσμων. «Ἀλλ’ ὅμως διά τήν ἄφατον καί ἀμέτρητόν σου φιλανθρωπίαν, ἀτρέπτως καί ἀναλλοιώτως γέγονας ἄνθρωπος καί ἀρχιερεύς ἡμῶν ἐχρημάτισας καί τῆς λειτουργικῆς ταύτης καί ἀναιμάκτου θυσίας τήν ἱερουργίαν παρέδωκας ἡμῖν, ὡς δεσπότης τῶν ἁπάντων[1]». Ἔτσι ἡ Ἐκκλησία ἔγινε Θεάνθρωπος. Ἡ Δευτέρα Ὑπόστασις τῆς Ὑπεραγίας Τριάδος, ἡ Ὑπόστασις τοῦ Θεοῦ Λόγου ἀφ’ἧς στιγμῆς ἔγινε ἄνθρωπος Θεάνθρωπος, παρέμεινε στόν ἐπίγειο κόσμο μας καί σέ ὅλους τούς κόσμους ὡς Θεάνθρωπος- Ἐκκλησία.
Με τήν Ἐνανθρώπιση τοῦ Θεοῦ Λόγου, ὁ ἄνθρωπος ὡς μοναδικό θεοειδές ὄν, μεγαλύνθηκε μέ τήν θεία μεγαλοπρέπεια καί αὐτό ἐπειδή ἡ Δευτέρα Ὑπόσταση τῆς Ὑπεραγίας Τριάδος, ἔγινε ἡ κεφαλή του, ἡ αἰώνια κεφαλή τοῦ Θεανθρωπίνου σώματος τῆς Ἐκκλησίας[2].
Συνεπῶς οἱ Ἅγιες Ἐντολές, ὁ Τίμιος Σταυρός, ἡ θεία Κένωσις εἶναι τό σημεῖο ἐκεῖνο ἀναφορᾶς τῆς κλίσεως ἑνός ἑκάστου ἦτοι: προσωπική ἐλευθερία, προσωπική εὐθύνη. Οἱ Ἅγιες Γραφές, τά λόγια τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί Προφητῶν ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνη εἰς τό φοβερόν κριτήριον, θά εἶναι οἱ κρίνοντες τούς πάντας. Ἀκούσαμε τί λέει ὁ Κύριος εἰς τούς μαθητάς: «Ἐκεῖνος ὅπου ἀκούει ἐσᾶς, Ἐμένα ἀκούει· καί ἐκεῖνος ὅπου σᾶς παρακούσει, Ἐμένα παρακούει καί τόν Πατέρα μου».

Πραγματικά ἀδελφοί μου, ὁ Σωτήρας Χριστός χρειάστηκε νά ἐμφανιστεῖ στόν κόσμο μέ Σάρκα[3]· τήν ὁποία ἔλαβε ὅπως ἀκούσαμε σήμερα στό Εὐαγγέλιο, γενεαλογικά ἀπό τούς Ἰουδαίους: «ἡ σωτηρία ἐκ τῶν Ἰουδαίων ἐστι»· ἀλλά καί πρός αὐτούς ἦλθε ἀρχικά: «δέν ἦλθα παρά μόνο στά ἀπωλολότα πρόβατα τοῦ γένους τοῦ Ἰσραήλ[4]». Κλείνοντας τούς οὐρανούς κατέβηκε, ἀπέκτησε τήν μορφήν τῶν ἀνθρώπων, τούς συναναστράφηκε καί πλουσιοπάροχα παντοιοτρόπως, τούς εὐεργέτησε ἐξαιτίας τῶν εὐσεβῶν Πατέρων τους, Προφητῶν, Πατριαρχῶν καί Δικαίων. Ὅταν πάλι ἐκεῖνοι ὄχι μόνον Τόν ἀπέκρουσαν, ἀλλά καί Τόν παρέδωσαν σέ θάνατο, μάλιστα σταυρικό θάνατο, ὡς ἀντίθεο!!!, τόν Θεό, πού ἐμφανίστηκε σ’ αὐτούς σαρκικά γιά χάρη τους τότε ἐγκαταλείφθηκαν δικαίως καί ἐκδιώχθηκαν, λέγοντάς τους: «ἰδού ὁ οἶκός σας ἀφήνεται ἔρημος[5]»· καί ἡ ἀπόρριψή τους ἐσήμανε τήν καταλλαγή τοῦ κόσμου καί ἐλεηθήκαμε ἐμεῖς οἱ ἐθνικοί-εἰδωλολάτρες, μέ τήν ἀπείθεια αὐτῶν. Μάλλον… «περιέκλεισε ὁ Θεός τούς πάντας σέ ἀπείθεια γιά νά ἐλεήσει τούς πάντας[6]».

Ὦ, βάθος σοφίας καί γνώσεως Θεοῦ!!! Πραγματικά ἐπειδή ἐμεῖς ἀπειθήσαμε προηγουμένως καί δέν θελήσαμε νά ἀναγνωρίσουμε τόν Θεόν πού βρίσκεται στόν κόσμον καί κηρύττεται μέ τήν εὐκοσμία τῶν ὄντων(Ἅγιος Πορφύριος), δίκαια ὁ Κύριος συνομιλοῦσε μ’ ἐκείνους πού Τόν ἀναγνώρισαν μέ τήν εὐπείθειά τους καί μέ προβολεῖς τούς Προφῆτες Του. Τώρα ὅμως πού ἀπείθησαν καί ἐκεῖνοι, τίποτε δέν ἀντιβαίνει στήν δικαιοκρισία τοῦ Θεοῦ, νά ἐλεηθοῦμε καί ἐμεῖς καί νά γίνωμε μαθητές Του, μέσω τῶν ἱερῶν Ἀποστόλων.
Ἐπέτρεψε ὁ Ἅγιος Θεός νά ἐλεηθοῦμε καί ἐμεῖς τά ἔθνη, ἐξίσου μ’ αὐτούς τούς Ἰσραηλίτας καί νά προσκληθοῦμε ὅλοι ἑνωμένοι στήν οὐράνια Βασιλεία Του(βλέπε τήν προσκύνηση καί τά δῶρα τῶν Μάγων). «Οὐκ ἔνι Ίουδαῖος οὐδέ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδέ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καί θῆλυ· πάντες γάρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ[7]».

Ἄς μετανοήσουμε λοιπόν ἀδελφοί, ἕως ὅτου καιρόν ἔχομεν, «χαρά γίνεται ἐν οὐρανῷ ὅταν μετανοήσει ἕνας ἁμαρτωλός», πολύ περισσότερο ἐάν μετανοήσουμε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἐπί τῆς γῆς· ὅλοι πίσω, ὅλοι πίσω, στήν ὀρθόδοξη παράδοση τῶν Ἁγίων Πατέρων μας, Προφητῶν, Πατριαρχῶν, Ἀποστόλων καί Δικαίων σύμφωνα καί μέ τό κήρυγμα τοῦ Ἁγίου Εὐαγγελίου καί τῶν λοιπῶν Ἁγίων Γραφῶν. Γιατί λοιπόν ραθυμοῦμε ἀδελφοί; Τίς ἐντολές γνωρίζουμε· τά θανάσιμα ἁμαρτήματα γνωρίζουμε· σᾶς παρακαλῶ, μή καταφρονοῦμε τά γεγραμμένα. Σαφῶς ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δέ λόγοι τοῦ Χριστοῦ δέν ψεύδονται καί μένουν εἰς τόν αἰῶνα.
«Χριστός γεννᾶται δοξάσατε…ἐν εὐφροσύνη ἀνυμνήσατε λαοί ὅτι δεδόξασται». Ἀμήν.

[1](Λειτουργία Ἀγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου).
[2](Ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς)
[3]«καί ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο»
[4](Ματθ.15,24)
[5](Ματθ. 23, 38)
[6](Ρωμ.11,32)
[7](Γαλ. Γ’23-Δ’5)

[toula]

ΑΓΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ: Ο ΑΓΙΑΣΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΑΝΕΞΙΚΑΚΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

Το μόνιμο θαύμα στη ζωή της Εκκλησίας μας είναι οι άγιοί Της. Η αέναη παρουσία τους σ’ Αυτή φανερώνει περίτρανα το σωτήριο έργο Της στον κόσμο, η Οποία μεταμορφώνει τα ανθρώπινα πρόσωπα σε θεοειδείς υπάρξεις. Οι άγιοι της Εκκλησίας, ως εικόνες του Χριστού, ως σώματα Χριστού, είναι ο ίδιος ο Χριστός παρατεινόμενος στους αιώνες. Μια τέτοια εικόνα του Χριστού και αγιασμένο κύτταρο του αγίου Σώματός Του υπήρξε και ο Άγιος Διονύσιος Ζακύνθου.
Γεννήθηκε το 1547 στο χωριό Αιγιαλός της Ζακύνθου. Το κοσμικό του όνομα ήταν Δραγανίνος, ή Γραδενίνος Σιγούρος. Οι ευσεβείς, εύποροι και αριστοκράτες γονείς του Μώκιος και Παυλίνα τον μεγάλωσαν με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Μάλιστα φρόντισαν να είναι ανάδοχός του ο άγιος Γεράσιμος, ο ονομαστός ασκητής και άγιος της Κεφαλονιάς. Φρόντισαν επίσης να του δώσουν και κοσμική μόρφωση, προσλαμβάνοντας στο αρχοντικό τους τον ονομαστό δάσκαλό της εποχής Καιροφυλά. Ιδιαίτερα φρόντισαν να πάρει εκκλησιαστική παιδεία. Έμαθε αρχαία ελληνικά, λατινικά και ιταλικά. Ήδη έφηβος ήταν καταρτισμένος θεολόγος, όπως φαίνεται από το νεανικό του θεολογικό έργο υπομνήματα στον Γρηγόριο το Θεολόγο.

Σε ηλικία είκοσι ετών έχασε τους γονείς του. Η ως τότε ζωή του, εμποτισμένη με την ευσέβεια, την ασκητικότατα και τη θεολογική παιδεία, τον οδήγησαν να πάρει την απόφαση να γίνει μοναχός. Μοίρασε την μεγάλη περιουσία του στους φτωχούς και εκάρη μοναχός στην περίφημη Μονή Στροφάδων, παίρνοντας το όνομα Δανιήλ. Εκεί αφιερώθηκε στην προσευχή, την άσκηση, τη μελέτη των αγίων γραφών και την κάθαρση των παθών. Σε δύο μόλις χρόνια έγινε ηγούμενος της Μονής.

Ένα χρόνο μετά θα χειροτονηθεί πρεσβύτερος, παρά τη θέλησή του, από τον μητροπολίτη Κεφαλληνίας και Ζακύνθου Θεόφιλο. Το 1577 αποφάσισε να πάει στους Αγίους Τόπους να προσκυνήσει τα ιερά προσκυνήματα και ιδιαίτερα τον Πανάγιο τάφο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Πέρασε από την Αθήνα να πάρει την ευλογία του επισκόπου Νικάνορα, ο οποίος εκτιμώντας την ευσέβεια, τον εκκλησιαστικό του ζήλο και τη μόρφωσή του τον πρότεινε να χειροτονηθεί επίσκοπος της χηρεύουσας επισκοπής Αιγίνης. Συμφώνησε μαζί του και ο Πατριάρχης Ιερεμίας, και παρά τη θέλησή του, χειροτονήθηκε αρχιεπίσκοπος Αιγίνης και τότε πήρε το όνομα Διονύσιος. Το έργο τους ως αρχιεπίσκοπος Αιγίνης υπήρξε σημαντικότατο, από άποψη ποιμαντικής και κοινωνικής ευποιίας. Έγινε ο στοργικός πατέρας όλου του ποιμνίου του, ο οποίος φρόντιζε για την πνευματική του προκοπή και την ανακούφιση από τις δυσκολίες και τα προβλήματα της ζωής.

Όμως ο προσωπικός του ασκητικός αγώνας και το ακατάπαυτο ποιμαντικό του έργο κλόνισαν σοβαρά την υγεία του, ώστε να μη μπορεί να ασκήσει την υψηλή επισκοπική του διακονία. Το 1579 ζήτησε με επιστολές τους στον Οικουμενικό Πατριάρχη και το Μητροπολίτη Αθηνών να δεχτούν την παραίτησή του από την επισκοπή και να του επιτρέψουν να επιστρέψει στην αγαπημένη του Ζάκυνθο, να ζήσει ως απλός μοναχός. Ο Πατριάρχης αποδέχτηκε την παραίτησή του, όμως τον προχείρισε χωρεπίσκοπο Ζακύνθου. Αλλά η επιστροφή του στη Ζάκυνθο δημιούργησε έχθρες στο περιβάλλον του επισκοπικού περιβάλλοντος. Κάποιοι μάλιστα τον συκοφάντησαν στον τότε τοπικό ηγεμόνα Νικόλαο Δαπόντε για υπέρβαση εξουσίας και ανατρεπτική δράση, ο οποίος ζήτησε την παραίτησή του από τα καθήκοντά του. Ο ταπεινός άγιος δέχτηκε με ευχαρίστηση και ανακούφιση την παραίτηση, για να μην προκληθούν εξαιτίας του σχίσματα και έχθρες και αποσύρθηκε στην αγαπημένη του Μονή να ζήσει ως απλός μοναχός. Με προσευχή, νηστείες και αγρυπνίες διερχόταν το υπόλοιπο του βίου του, καθαρίζοντας και αγιάζοντας τον εαυτό του.
Εκεί όμως του συνέβη το απροσδόκητο. Κατέφυγε κάποτε ένας καταδιωκόμενος από τις αρχές φονιάς. Ο άγιος τον δέχτηκε με καλοσύνη και ύστερα από ερωτήσεις έμαθε ότι το θύμα ήταν ο αδελφός του Κωνσταντίνος Σιγούρος! Δεν τον κατέδωσε, τον έκρυψε με πόνο ψυχής και άφθαστου ψυχικού μεγαλείου. Φρόντισε όμως να τον μεταπείσει και να μετανοήσει για τη θανάσιμη αμαρτία που διέπραξε! Η πράξη του αυτή θα μείνει ως αιώνιο παράδειγμα βίωσης της χριστιανικής αρετής της ανεξικακίας!

Στα τέλη της ζωής του αποσύρθηκε στη Μονή της Θεοτόκου Αναφωνήτριας, όπου δεχόταν πλήθος ανθρώπων για να εξομολογηθούν και να παρηγορηθούν από τις σοφές συμβουλές του. Στις 17 Δεκεμβρίου του 1622 παρέδωσε την αγία του ψυχή στα χέρια του Κυρίου, τον Οποίο αγάπησε και υπηρέτησε πιστά σε όλη του τη ζωή. Τάφηκε, σύμφωνα με επιθυμία του, στο παρεκκλήσι του αγίου Γεωργίου στις Στροφάδες. Μετά από τρία χρόνια έγινε εκταφή του τιμίου σκηνώματός του και βρέθηκε άφθορο να ευωδιάζει, απτή απόδειξη της αγιότητάς του! Το 1703 έγινε η επίσημη αγιοκατάταξή του, όμως οι ευσεβείς Ζακυνθινοί τον τιμούσαν εξαρχής ως άγιο.

Το σεπτό του λείψανο διατηρείται ως τα σήμερα στην πόλη της Ζακύνθου ακέραιο, ως πολύτιμος θησαυρός, αγιάζοντας τους πιστούς και επιτελώντας άπειρα θαύματα, εις δόξαν Θεού! Άλλωστε τα άγια λείψανα για μας τους ορθοδόξους πιστούς δεν έχουν το χαρακτήρα του αποκρουστικού και του μιάσματος, όπως έχουν στις διάφορες αιρέσεις και τα διάφορα θρησκεύματα. Τα λείψανα των αγίων μας είναι τα αγιασμένα μέλη του Σώματος του Χριστού, θεωμένα, φορείς των ακτίστων ενεργειών του Θεού και γι’ αυτό ευωδιάζουν και θαυματουργούν. Ορισμένα μάλιστα, όπως αυτό του αγίου Διονυσίου, έλαβαν τη χάρη της αφθαρσίας και δεν υπέστησαν τη φυσική φθορά, ως αδιάσειστο τεκμήριο της εν Χριστώ μελλούσης αναστάσεως όλων των κεκοιμημένων ανθρώπων!

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
ΠΗΓΗ: aktines

[toula]

"Το μεγάλο φάρμακο.."
«Εδώ στη γη έχεις ένα εμπόδιο, γι’ αυτό χρειάζεται η πίστη. Αυτό το εμπόδιο είναι το σώμα, ενώ μετά το θάνατο η πίστη καταργείται και βλέπεις το Χριστό όπως βλέπεις τον ήλιο. Όταν, όμως, δε ζεις με το Χριστό, ζεις μες στη μελαγχολία, στη θλίψη, στο άγχος, στη στενοχώρια, δε ζεις σωστά, παρουσιάζονται ανωμαλίες στον οργανισμό, επηρεάζεται το σώμα, οι ενδοκρινείς αδένες, το συκώτι, η χολή, το πάγκρεας, το στομάχι. Το μεγάλο φάρμακο είναι να επιδοθεί κανείς στη λατρεία του Χριστού και, τότε, όλα θεραπεύονται, όλα λειτουργούν κανονικά.
Η αγάπη του Θεού όλα τα μεταβάλλει, τα μεταποιεί, τα αγιάζει, τα διορθώνει, τα αλλάζει, τα μεταστοιχειώνει».

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

[toula]

"Τέτοιος είναι ο Παράδεισος του Κυρίου.."
Ο Κύριος με δίδαξε να κρατώ το νου μου στον άδη, και να μήν απελπίζομαι. Με τον τρόπο αυτόν ταπεινώνεται η ψυχή μου, αλλ΄ αυτό δεν είναι ακόμη η αληθινή κατά Χριστόν ταπείνωση, που είναι απερίγραπτη.
Όταν οδεύει η ψυχή προς τον Θεό, τότε διακατέχεται από φόβο. Μόλις, όμως, αντικρύσει τον Κύριο, χαίρεται ανείπωτα από την ωραιότητα της Δόξας Του και από την Αγάπη του Θεού και τη γλυκύτητα του Αγίου Πνεύματος, και λησμονεί εντελώς τα επίγεια. Τέτοιος είναι ο Παράδεισος του Κυρίου.
Όλοι θα βρίσκονται μέσα στην Αγάπη, και από την κατά Χριστόν ταπείνωση όλοι θα χαίρονται να βλέπουν τους άλλους ανώτερους από αυτούς. Η ταπείνωση του Χριστού κατοικεί στους ελάχιστους και αυτοί χαίρονται που είναι ελάχιστοι. Αυτό μου έδωσε ο Κύριος να καταλάβω.

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

[toula]

Όλη η δύναμη της ψυχής είναι η προσευχή.
Και καθώς το σώμα δυναμώνει με τις τροφές και τα διάφορα καρυκεύματα που του προσφέρουμε, έτσι και η ψυχή μας θέλει ευχή, ανάγνωση, λόγο προφορικό, να βλέπει παράδειγμα και έτσι λίγο-λίγο ξυπνάει…
Με πολλή απλότητα να πορεύεσαι, για να βρεις την καθαρότητα της ψυχής.
Η απλότητα είναι μεγάλη ευτυχία για την ψυχή…*

*Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστού...

[toula]

«Ο Θεός δεν έχει αγάπη, αλλά είναι αγάπη. Η αγάπη είναι η ολοκλήρωση της προσωπικότητάς μας, δεν είναι αρετή. Είναι αυτό τούτο το πρόσωπο του Χριστού. Δεν υφίσταται το πρόσωπο χωρίς αγάπη. Εκείνος που κρατάει την αγάπη δεν είναι δυνατόν να κατηγορήσει, να μεμφθεί, να παρακούσει, να παρεξηγήσει. Η αγάπη είναι καθήκον, είναι στοιχείο οντολογικό. Οφείλουμε να αγαπούμε τους εχθρούς μας και οφείλουμε να θυσιάζουμε την ψυχή μας για τον πλησίον. Μας το έδειξε αυτό ο ίδιος ο Χριστός στον επίγειο βίο Του πρακτικά, δενl μας το είπε προτρεπτικά.»

Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός

[toula]

'Ή αγκαλιά του Θεού!
Μην αγωνιάς για τίποτε αφού ο Κύριος σου είναι παρών
στη ζωή σου...
'Η αγκάλη Του σε περιβάλλει από παντού...
Βρίσκεται, όχι μονάχα γύρω σου, αλλά μέσα σου,
γνωρίζοντας όλους τους λογισμούς τις ανάγκες
και τους πόθους σου...

{*Αγιος Ιωάννης της Κροστάνδης*}

[toula]

Δεν πειράζει, παιδί μου, αυτοί που μας κατηγορούν μας ωφελούν πιο πολύ από αυτούς που μας επαινούν. Το τι θα πει ο Θεός έχει σημασία, τα λόγια των ανθρώπων είναι μάταια!

Γέροντας Ιωσήφ o Βατοπαιδινός(♰ 1η Ιουλίου 2009)

[toula]

ΑΓΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ Ο ΘΕΟΦΟΡΟΣ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Οι Αποστολικοί Πατέρες αποτελούν μια ξεχωριστή κατηγορία στην Εκκλησία μας. Ονομάζονται Αποστολικοί, διότι είναι οι άμεσοι διάδοχοι των Αποστόλων και ως εκ τούτου έλκουν την αυθεντικότητά τους από εκείνους. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος. Μια πραγματικά μεγάλη πατερική μορφή και οικουμενικός διδάσκαλος της Εκκλησίας μας.
Δεν μας έχουν διασωθεί πολλά πράγματα από την προσωπική του ζωή, αλλά από την εκκλησιαστική του δράση και το σπουδαίο συγγραφικό του έργο. Καταγόταν από την Αντιόχεια και είχε προφανώς ελληνική καταγωγή και παιδεία. Γεννήθηκε από γονείς Χριστιανούς, οι οποίοι τον μεγάλωσαν με την πίστη στον αληθινό και την ευσέβεια, σε ένα περιβάλλον φανατικών ειδωλολατρών. Η παράδοση αναφέρει πως όταν ήταν μικρός βρέθηκε στα Ιεροσόλυμα και υπήρξε ένα από τα παιδιά που ευλόγησε ο Χριστός, τον πήρε στα χέρια του και τον έδειξε στους ακροουμένους Του και τους είπε πως αν δεν γίνει ο άνθρωπος σαν το παιδί αυτό, δεν μπορεί να μπει στη βασιλεία των ουρανών.

Ο Ιγνάτιος χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τους Αποστόλους και αργότερα αναδείχτηκε επίσκοπος της μεγάλης πόλεως Αντιοχείας. Από εκείνους διδάχτηκε την χριστιανική πίστη και γι’ αυτό αναδείχτηκε φορέας της γνησίας αποστολικής παραδόσεως. Μέσα στην γεμάτη είδωλα και ειδωλολάτρες μεγάλη πόλη της Συρίας υπήρξε φωτεινός πνευματικός φάρος, ο οποίος διέλυε τα μαύρα σκοτάδια της ειδωλολατρικής πίστης. Χιλιάδες άνθρωποι, ακούγοντας τα σωτήρια λόγια του και βλέποντας τα έργα του και την αγία ζωή του, ασπάζονταν τη νέα πίστη. Ας μην λησμονούμε ότι η Αντιόχεια υπήρξε το λίκνο της πρώτης Εκκλησίας, όπου οι Ιουδαίοι είχαν στείλει από την Ιερουσαλήμ τον Σαούλ - Παύλο για να την διαλύσει.
Δεν θα πρέπει επίσης να λησμονούμε ότι στην Αντιόχεια λειτουργούσε ονομαστό «ιερό» της αρχαίας θρησκείας και ξακουστό μαντείο στο προάστιο Δάφνη. Το εκεί ειδωλολατρικό ιερατείο και οι πολυπληθείς μάντεις θορυβήθηκαν από την δραματική μείωση των οπαδών της ειδωλολατρίας, και ως εκ τούτου ζητητών χρησμών, μειώνοντας έτσι τα έσοδά τους. Δεν θα πρέπει τέλος να λησμονούμε ότι ήταν ήδη σε πλήρη εξέλιξη οι διωγμοί κατά των Χριστιανών από το ρωμαϊκό κράτος. Γι’ αυτό και μπήκε στο στόχαστρό τους ο άγιος επίσκοπος της πόλεως Ιγνάτιος.
Ο θρησκόληπτος και θρησκομανής αυτοκράτορας Τραϊανός (98-117), ύστερα από μια λαμπρή νίκη κατά των Τατάρων, νόμισε ότι αυτό ήταν αποτέλεσμα της εύνοιας των ειδωλολατρικών «θεών». Προφανώς τον έπεισαν γι’ αυτό οι σκοταδιστές ιερείς των ειδώλων και οι οποίοι ζήτησαν την ένταση του διωγμού εναντίον των Χριστιανών, οι οποίοι αρνούνταν να θυσιάσουν στους δαιμονικούς ψευτοθεούς. Ένα κύμα αγρίων διώξεων άρχισε να εξαπλώνεται σε όλη την αυτοκρατορία. Χιλιάδες χριστιανοί σύρονταν στα μαρτύρια και οδηγούνταν στο θάνατο. Ποτάμια αιμάτων έρεαν.
Την εποχή εκείνη βρέθηκε ο Τραϊανός στην Αντιόχεια, όπου ετοίμαζε πόλεμο εναντίον των Περσών. Οι ιερείς του Δαφναίου Απόλλωνος τον πλησίασαν και διέβαλλαν τον Ιγνάτιο, ως δήθεν επικίνδυνο για την ρωμαϊκή εξουσία. Τον κατηγόρησαν ότι αρνείται να λατρεύσει τους «θεούς» της πόλεως και του κράτους, ότι λατρεύει κάποιο ασήμαντο εσταυρωμένο για Θεό και ότι δεν συμμετέχει στις οργιαστικές παγανιστικές εορτές, αλλά κηρύσσει την εγκράτεια. Ότι αποτρέπει τους πολίτες να απολαμβάνουν τις απολαύσεις της ζωής. Ο αυτοκράτορας διέταξε να τον φέρουν μπροστά του να ακούσει από τον ίδιο για τις κατηγορίες αυτές. Να δει ποιος είναι αυτός ο επίσκοπος που καταφρονεί τις διαταγές του και αψηφά τις φοβέρες του.

Ο Ιγνάτιος στάθηκε με πρωτοφανές θάρρος μπροστά του και απολογήθηκε με παρρησία για την πίστη του. Ομολόγησε ότι ο αληθινός Θεός είναι ο Τριαδικός Θεός, που μας αποκάλυψε ο σαρκωμένος Υιός Του Ιησούς Χριστός. Πως οι διάφοροι «θεοί» τη ειδωλολατρίας είναι ψεύτικοι, ανύπαρκτοι ως «θεοί», δαιμόνια, τα οποία θέλουν να σφετεριστούν τον αληθινό Θεό. Αρνήθηκε με βδελυγμία να θυσιάσει στα είδωλα.

Η άρνησή του αυτή αποτέλεσε την αρχή του τέλους του. Τον έδεσαν με αλυσίδες και τον έστειλαν στη Ρώμη να δικαστεί από το αυτοκρατορικό δικαστήριο, όπου συνήθως επέβαλε το φρικτό θάνατο δια της κατασπαράξεως αγρίων θηρίων σε δημόσια θέα, όσων Χριστιανών δεν θυσίαζαν στα είδωλα. Γέρος ο Ιγνάτιος σύρονταν από άγριους και απάνθρωπους στρατιώτες οδικώς προς τη Ρώμη. Παρ’ όλες τις ταλαιπωρίες, τα βασανιστήρια, τις στερήσεις και τα γηρατειά του, βάδιζε με χαρά τον δρόμο του μαρτυρίου του. Στο δρόμο έμαθε ότι οι Χριστιανοί της Ρώμης σχεδίαζαν την σωτηρία του. Αλλά εκείνος τους διαμήνυσε ότι επιθυμεί το μαρτύριο, να γίνει το σώμα του «ψωμί του Χριστού, αλεσμένο από τα δόντια των θηρίων»! Τους παρακαλούσε να μην του στερήσουν αυτή τη χαρά και τιμή! Πρόκειται για την περίφημη επιστολή του «Προς Ρωμαίους».
Μέσω της Μ. Ασίας, Μακεδονίας και Ηπείρου, πέρασε με πλοίο στην Ιταλία και έφτασε στη Ρώμη, όπου δικάστηκε και καταδικάστηκε στον, δια της κατασπαράξεως υπό των θηρίων, θάνατο. Οδηγήθηκε στο μεγαλοπρεπές Κολοσσαίο, όπου συγκεντρώθηκε πλήθος κόσμου να δει το φρικτό θέαμα. Άφησαν τα λιοντάρια και τις τίγρεις νηστικά επί μία εβδομάδα και μετά τα ελευθέρωσαν στο στάδιο μπροστά στον ανυπεράσπιστο γέροντα επίσκοπο. Εκείνος αγέρωχος, χωρίς ίχνος φόβου, προσευχήθηκε και προκάλεσε τα θηρία, τα οποία όρμισαν και τον κατασπάραξαν, υπό τις κραυγές του ειδωλολατρικού πλήθους. Τα λίγα εναπομείναντα λείψανα τα περιμάζεψαν κρυφά οι Χριστιανοί και τα έκρυψαν στις κατακόμβες. Το μαρτύριο συνέβη περί το109 ή 110 μ. Χ. Η μνήμη του εορτάζεται στις 20 Δεκεμβρίου.

Ο άγιος Ιγνάτιος, ο Αποστολικός Πατέρας, όπως προαναφέραμε, υπήρξε μια από τις σπουδαιότερες πατερικές μορφές της Εκκλησίας μας. Έγραψε επτά σπουδαίες Επιστολές (Προς Ρωμαίους, Φιλιππισίους, Εφεσίους, Μαγνησίους, Τραλλιανούς, Φιλαδελφείς, Σμυρναίους και Πολύκαρπον), στις οποίες αναπτύσσει την περίφημη περί τη ενότητας της Εκκλησίας θεολογία του, περί τον επίσκοπο και τη Θεία Ευχαριστία.

ΠΗΓΗ: AKTINES

[toula]

Το παιδάκι που ευλόγησε ο ΧΡΙΣΤΟΣ πάτησε τα αγιασμένα ποδαράκια του στην ΑΓΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ μας. Γιορτάζει 20 Δεκεμβρίου
Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Λίγα χρόνια μετά την επίσκεψη της Υπεραγίας Θεοτόκου στον Άθωνα της Ελληνικοτάτης Μακεδονίας και την απόβαση του Αποστόλου Παύλου στην μακεδονική ακτογραμμή στον λιμένα της αρχαίας Νέαπολης , της μετέπειτα βυζαντινής Χριστουπόλεως που τιμούσε τον ίδιο τον ΧΡΙΣΤΟ και της σημερινής Καβάλας, της Ελλάδος των νεοελλήνων εκείνων πολιτικών που χάρισαν σε άλλους ιστορία και όνομα , λες και η ιστορία ήταν κτήμα τους, να την κάνουν ότι θέλουν ...ΠΑΤΑΝΕ λοιπόν αυτά αγιασμένα ποδαράκια στην Μακεδονία μας του ίδιου του παιδιού που ευλόγησε ο ΚΥΡΙΟΣ κρατώντας το στην αγκαλιά του.

ΕΓΩ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ - ΕΣΥ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΣ και έτσι η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ θα είναι πάντα ΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ.
Δεν υπάρχει περίπτωση πολύ σύντομα να μην επαληθευτεί ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ.
Για αυτό και το παρόν το αφιερώνω στην φιλτάτη Μακεδονία μας που μέχρι αυτή την ώρα παίζουν εις βάρος της ένα σωρό παιχνίδια τα πάσης φύσεως θεριά.
Ας πιάσουμε τα πράγματα ως έχουν με το στόμα ένας σπουδαίου επισκόπου ομολογητή του Αυγουστίνου Καντίωτη.
Ἕνα ἀπὸ τὰ ὡραιότερα ἐπεισόδια τῶν Εὐαγγελίων εἶνε τὸ ἑξῆς.
Μιὰ μέρα πλησίασαν τὸ Χριστὸ κάτι φτωχὲς μανάδες μὲ τὰ παιδιά τους στὴν ἀγκαλιά, γιὰ νὰ τὰ εὐλογήσῃ.
Οἱ μαθηταὶ τὶς διώχνανε, νὰ μὴν τὸν ἐνοχλοῦν.
Ὁ Χριστὸς ὅμως εἶπε· «Ἄφετε τὰ παιδία ἔρχεσθαι πρός με»· ἀφῆστε τὰ παιδιὰ νὰ ᾿ρθοῦν κοντά μου (Μᾶρκ. 10,14).
Καὶ τὰ πῆρε στὴν ἀγκαλιά του τὰ φτωχὰ παιδιὰ τῶν ψαράδων, τὰ εὐλόγησε καὶ τοὺς εἶπε λόγια πατρικά.
Γιατί τὰ λέω αὐτά; Γιατὶ ἕνα ἀπὸ τὰ παιδιὰ ἐκεῖνα, ποὺ πῆρε στὴν ἀγκαλιά του ὁ Χριστός, ἦταν καὶ ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος.
Τότε ὁ Κύριος εἶπε· «Ὅστις ταπεινώσῃ ἑ αυτὸν ὡς τὸ παιδίον τοῦτο, οὗτός ἐστιν ὁ μείζων ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν. καὶ ὃς ἐὰν δέξηται παιδίον τοιοῦτον ἓν ἐπὶ τῶ ὀνόματί μου, ἐμὲ δέχεται»· ὅποιος ταπεινωθῇ σὰν αὐ τὸ τὸ παιδί, αὐτὸς εἶνε ὁ ἀνώτερος στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν· κι ὅποιος δεχθῇ ἕνα τέτοιο παιδὶ στὸ ὄνομά μου, ἐμένα δέχεται (Ματθ. 18,4-5).
Ἕνα, λοιπόν, ἀπὸ τὰ παιδιὰ αὐτὰ ποὺ εὐλόγησε ὁ Χριστὸς ἦταν ὁ Ἰγνάτιοςο μετέπειτα ΘΕΟΦΟΡΟΣ , ποὺ μεγάλωσε κοντὰ στοὺς ἀποστόλους.
Γνώρισε τὸν Ἰωάννη τὸν Θεολόγο καὶ ἔγινε μαθητής του. Ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους χειροτονήθηκε διᾶκος, ἔπειτα πα πᾶς, καὶ τέλος ἐπίσκοπος στὴ μεγάλη πόλι τῆς Ἀντιοχείας.
Εἶνε ὁ δεύτερος ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας μετὰ τὸν Εὔοδο.
Εἶχε ἐπίγνωσι τῆς ἀποστολῆς του. Ὅταν λειτουργοῦσε, λέει ὁ βίος του, ἔβλεπε ὀπτασίες, νὰ γεμίζῃ ἀγγέλους τὸ ἅγιο βῆμα. Ὅπως ὁ ἅγιος Σπυρίδων, ποὺ «ἀγγέλους ἔσχε συλ λειτουργοῦντας», ἔτσι καὶ αὐτός.
Ἦταν ἐπίσκοπος σ᾿ ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα κέντρα τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνισμοῦ, στὴν Ἀντιόχεια, ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Κύπρο. Δὲν ἦταν τό τε εὔκολο νὰ εἶσαι Χριστιανός. Ὁ χριστιανισμὸς στοίχιζε συλλήψεις, φυλακίσεις, θάνατο.
† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
(ἑσπερινὴ ὁμιλία στὸν ἱ. ναὸ Ἁγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης, Σάββατο 19-12-1970)
πηγή: www.augoustinos-kantiotis.gr
https://antexoume.wordpress.com

ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ
Η μεταγωγή του Ιγνατίου στη Ρώμη είχε την έννοια προσφοράς θεάματος προς το ρωμαϊκό όχλο, εν είδει θριάμβου, μετά την επιστροφή του αυτοκράτορα από την εκστρατεία. Οι συνοδοί στρατιώτες κατά την επιστροφή συνελάμβαναν και άλλους χριστιανούς για μια πιο … “πληθωρική” παράσταση μπροστά στα θηρία της αρένας.
Τότε ωδηγήθηκε ο Ιγνάτιος στη Ρώμη με τη συνοδεία στρατιωτών, που τους ονομάζει «λεοπάρδους». Έκανε όμως ενδιάμεσους σταθμούς στις μικρασιατικές πόλεις Φιλαδέλφεια, Σμύρνη και Τρωάδα, από την οποία συνέχισε το ταξίδι του μέσω Φιλίππων (Νεαπόλεως Μακεδονίας), Δυρραχίου (Αλβανίας) και Πρίντεζι (Ιταλίας).
Ο Ιγνάτιος έκανε αυτή την πολύμηνη αναγκαστική πορεία αγόγγυστα, με όλο και μεγαλύτερο πόθο για το μαρτύριο, αντιλαμβανόμενος ότι ο μαρτυρικός θάνατος θα τον οδηγούσε στον Κύριο, αλλά και ότι με την υπομονή και πίστη του θα στήριζε τους υπολοίπους αιχμαλώτους.
Στην Σμύρνη ο Άγιος πληροφορήθηκε, από χριστιανούς που ήρθαν από τη Ρώμη, πως κάποιοι πιστοί επεδίωκαν την αναθεώρηση της δίκης του.
Όμως ο ίδιος έχοντας συνειδητοποιήσει την ανάγκη του μαρτυρίου, τους έγραψε επιστολή με την οποία παρακαλούσε να παύσουν αυτές τις προσπάθειες.
Η επιστολή συντάχθηκε “τη προ εννέα καλλανδών Σεπτεμβρίων”, δηλαδή στις 24/8, και αποτελεί το πρώτο, κατά το ρωμαϊκό ημερολόγιο, χρονολογημένο χριστιανικό κείμενο. Οι δέκα συνοδοί στρατιώτες του Ιγνατίου, ήταν σκληροί, αλλά του επέτρεπαν να δέχεται επισκέπτες, συνήθως μετά από δωροδοκία.
Εν συνεχεία η πορεία συνεχίστηκε και έφθασαν στην Τρωάδα, όπου πληροφορήθηκαν πως ο διωγμός στην Αντιόχεια είχε σταματήσει.
Έπειτα η συνοδεία πέρασε στην Ελλάδα διά Νεαπόλεως και Φιλίππων, όπου συνελήφθησαν και άλλοι χριστιανοί. Αφού διαπέρασαν Μακεδονία και Ήπειρο, από την Επίδαμνο πέρασαν με πλοίο στη Ρώμη.
Ο Ιγνάτιος μαρτύρησε την 20η Δεκεμβρίου στο Κολοσσαίο γινόμενος βορρά σε άγρια θηρία.
www.ekklisiaonline.gr
Ο ΑΓΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ διέρχεται από την Ελληνικοτάτη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ , στηρίζει τους εκεί πιστούς , στους Φιλιππους όπου υπάρχει έντονη η παράδοση της πνευματικής παρουσίας του.
ΣΗΜΕΡΑ που μας πλάκωσαν όλα τα θηρία, αφού κατασπάραξαν πρώτα την ιστορία μας , τώρα θέλουν να μας κατασπαράξουν σε νέα επιδημιολογικά κολοσσαία, αλλά και μέσα απο κοινωνικές και γεωπολιτικές σύγκρουσεις.
ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΔΑΚΙ που εορτάζει στις 20 Δεκεμβρίου και βλέπει σε τι πνευματικά χάλια μας έφεραν ή ήρθαμε εξ αιτίας της αμαρτίας, δεν έχει παρά να παρακαλέσει τον ίδιο τον ΧΡΙΣΤΟ για να μας κρατήσει και εμάς στην αγκαλιά του, γιατί διαφορετικά αδελφοί δεν σωζόμαστε.

https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/
ΣΤΩΜΕΝ καλώς
Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας