"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

"Αξιώθηκε να γίνει Μητέρα του Ίδιου του Θεού!
Του έδωσε την Σάρκα Του, Τον γαλούχησε, Τον φρόντιζε,
Τον ασπαζόταν, Τον χάϊδευε...!!!
Κύριε, ποιός μπορεί να περιγράψει το Μεγαλείο της Παναγίας μας"...;;;

Άγιος Ιωάννης της Kροστάνδης

«Έχουν κάποιοι τη συνήθεια, με δόλο πονηρό, να περιφέρουν το όνομα του Χριστιανού, ενώ οι πράξεις τους είναι διαφορετικές και ανάξιες του Θεού, από τους οποίους πρέπει σαν από θηρία να απομακρύνεσθε! Διότι είναι λισασμένα σκυλιά, που δαγκώνουν στα κρυφά, από τους οποίους πρέπει να φυλάγεσθε»...!!!
Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος και Ιερομάρτυρας

"Στον Χριστιανισμό η σύγχρονη ειδωλολατρεία παρουσιάζεται ως φιλαυτία, ως φιλοδοξία, ως κοσμικές απολαύσεις, κοιλιοδουλεία και φιλαργυρία!
Αυτή είναι που τράβηξε τελείως τα μάτια και την καρδιά μας από τον Θεό και την ουράνια πατρίδα, και μας κάρφωσε στη γη. Εκείνη είναι που ξερίζωσε την αδελφική αγάπη και μας ξεσήκωσε τον έναν εναντίον του άλλου. Αλίμονο! Αλίμονό μας"...!!!

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Το ότι κάναμε ένα λάθος, αστοχήσαμε και αμαρτήσαμε δεν σημαίνει ότι ο Θεός έπαψε να μας αγαπάει ή ότι έφυγε από κοντά μας. Εάν κάποιες ώρες ή μέρες ο ουρανός συννεφιάζει σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι ο ήλιος δεν υπάρχει. Εκεί είναι πίσω από τα σύννεφα. Θα εμφανιστεί και πάλι.
Ο Θεός είναι αγάπη, φως, χαρά και είναι μέσα μας. Ότι κι αν κάναμε, όσο κι πέσαμε ή αμαρτήσαμε, δεν παύει να είμαστε εικόνες δικές Του. Έχουμε μέσα μας την πνοή του. Δεν φεύγει ο Θεός από εμάς, εμείς αποσυντονιζόμαστε. Εκείνος είναι πάντα εκεί, ακόμη και όταν δεν τον νιώθουμε, ακόμη στις πιο μεγάλες αποτυχίες μας. Το γεγονός ότι έχει σύννεφα δεν σημαίνει ότι ο ήλιος έφυγε….

~ π. Χαράλαμπος λιβυος Παπαδόπουλος ~

Ξέρω κάτι τύπους που φοράνε μόνο μαύρα κι ασχολούνται συνεχώς με το θάνατο. Ο θάνατος τούς απασχολεί τόσο πολύ, που έχουν πάντα ραμμένη στα ρούχα τους μια ζωγραφισμένη νεκροκεφαλή. Δεν ξυρίζονται, δεν κουρεύονται, δεν κάνουν κανονικό μπάνιο, πλένονται μόνο για λόγους υγιεινής. Eκεί που μένουν είναι μάλλον αδύνατο να βρεις καθρέφτη. Δεν μένουν στα σπίτια τους, αλλά ζουν σε μικρά δωμάτια, συνήθως μέσα σε αρχαία κτίρια, που τα συντηρούν και τα περιποιούνται. Τις νύχτες μαζεύονται και ψάλλουν χωρίς ν’ ανάβουν ηλεκτρικό φως, κρατώντας μόνο αναμμένα κεριά. Καίνε και αρωματικά λιβάνια, ενώ μερικές νύχτες περιφέρονται ψάλοντας με τα κεριά τους στα δάση.

Καλλιεργούν μόνοι τους το φαγητό τους. Δεν τρώνε κρέας ποτέ και μένουν μέσα στα δάση, σε καλύβες ή σπηλιές, μερικοί και σε χαράδρες. Εκεί έρχονται σε άμεση επαφή με τα πλάσματα της γης. Όλα τα πλάσματα της γης τ’ αγαπάνε και πολλοί φτάνουν στο σημείο να μπορούν και να επικοινωνήσουν μαζί τους.

Ανάμεσά τους είναι πολλοί μορφωμένοι, που διαβάζουν με τις ώρες ερευνώντας παμπάλαιους τόμους αρχαίας σοφίας, αλλά μετά σκάβουν και ποτίζουν τη γη δίπλα στους αγράμματους. Υπάρχουν τέτοιοι και άντρες και γυναίκες, αν και οι πιο προχωρημένοι έχουν ξεπεράσει ακόμα κι αυτή τη διάκριση…
Δεν έχουν ανάγκη κανέναν από τον «πολιτισμένο κόσμο» και είναι ελεύθεροι. Είναι ελεύθεροι όμως, όχι γιατί δεν έχουν ανάγκη κανέναν, αλλά επειδή τους αγαπούν όλους, επειδή μας αγαπούν όλους. Είναι δίπλα μας, νοιάζονται για μας, αλλά εμείς δεν τους βλέπουμε. Εσύ έχεις δει ποτέ κάτι τύπους που φοράνε μόνο μαύρα κι έχουν πάντα ραμμένη στα ρούχα τους μια ζωγραφισμένη νεκροκεφαλή;
Το όνομά τους είναι «ορθόδοξοι μοναχοί».

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Σίγουρα η Εκκλησία, μας προσφέρει παρηγοριά στην θλίψη μας, στον πόνο μας, στην δυστυχία μας.
Σίγουρα μέσα στην Εκκλησία ο άνθρωπος μπορεί να λάβει δύναμη, κουράγιο και ελπίδα για να συνεχίσει τον δύσκολο αγώνα της καθημερινότητάς του.
Όμως δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι σκοπός της Εκκλησίας δεν είναι μόνο τα παραπάνω που αναφέραμε, αλλά κυρίως είναι να μας δείξει και να μας οδηγήσει, με την δική μας ελεύθερη υπακοή, στην αλήθεια που οδηγεί στην εν Χριστώ σωτηρία μας.
Μπορεί μέσα στην Εκκλησία να βρούμε λύση στα προβλήματα μας, διέξοδο στα αδιέξοδα μας, αλλά όλα αυτά δεν είναι σημαντικά εάν συγχρόνως δεν εμβαθύνουμε σε αυτό που πραγματικά μας προσφέρει η Εκκλησία του Χριστού που είναι όχι απλά μία επίγεια ευημερία ή μία συναισθηματική-ψυχολογική στήριξη, αλλά κυρίως μία πνευματική ανύψωση που θα μας ξεκολλήσει από την φθορά και την ματαιότητα του κόσμου τούτου.
Η Εκκλησία θα πρέπει να καταλάβουμε δεν είναι «στον κόσμο της», αλλά ζει, κινείται και εργάζεται μέσα στον κόσμο αλλά χωρίς το πνεύμα του κόσμου.
Η Εκκλησία ενώ βρίσκεται μέσα στον κόσμο, σκοπός Της δεν είναι απλά να κάνει τον κόσμο καλύτερο, με μία ηθική προσέγγιση των πραγμάτων, αλλά θέλει να μεταμόρφωση τη γη σε ουρανό, το σκοτάδι σε φως και τον άνθρωπο σε κατα χάριν θεάνθρωπο.
Καλό είναι λοιπόν το ότι οι άνθρωποι έρχονται στην Εκκλησία για να βρουν τη χαμένη ευτυχία που τους έταξε ο κόσμος. Είναι καλό που οι άνθρωποι έρχονται στην Εκκλησία για να αποκτήσουν εσωτερική ειρήνη μιας και το κοσμικό φρόνιμα το μόνο που καταφέρνει είναι να προσφέρει στον άνθρωπο μία πλαστή και πρόσκαιρη ικανοποίηση των παθών του.
Μακάριοι όμως είναι οι άνθρωποι αυτοί που έρχονται στην Εκκλησία ψάχνοντας όχι απλά να βελτιώσουν την κοινωνική-ψυχολογική τους κατάσταση ή για να βρούνε λύση στις μπεδεμένες ζωές τους, αλλά έρχονται να βρουν και να συναντήσουν τον Χριστό.
Είναι μακάριοι αυτοί οι άνθρωποι διότι για να το κατορθώσεις αυτό χρειάζεται να αρνηθείς το εγώ σου και να σηκώσεις το σταυρό σου.
Είναι μακάριοι, διότι η πλειονότητα των ανθρώπων, ακόμα και αυτών που πιστεύουν στον Χριστό, δεν θέλουν να αρνηθούν το εγώ τους, δεν θέλουν να ταπεινωθούν, δεν θέλουν να σηκώσουν τον σταυρό τους, δεν θέλουν να συγχωρήσουν, δεν θέλουν να αγαπήσουν...κοντολογίς, δεν θέλουν να τους στοιχίσει τίποτα η σχέση τους με τον Χριστό.
Μα χωρίς θυσίες, χωρίς έξοδο από το εγώ μας, καμία σχέση δεν μπορεί να αναπτυχθεί με κανέναν. Κι αν αυτό ισχύει στις ανθρώπινες σχέσεις, ένα περισσότερο ισχύει και με την σχέση μας με τον Θεό.
Η Εκκλησία λοιπόν, μας εφοδιάζει με όλα εκείνα τα μέσα ώστε να κατορθώσουμε να ανακαινιστούμε υπαρξιακά (ώστε να κατανοήσουμε το βάθος και τον σκοπό της ζωής μας, ώστε να να εκτιμήσουμε σωστά τα μεγάλα από τα μικρά και να ξεχωρίσουμε τα ασήμαντα από τα σημαντικά) και μας διδάσκει το «πως» θα αναπτύξουμε μια βαθιά και σταθερή σχέση με τον Θεό.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Μπορεί να είμαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί αλλά ο Χριστός δυστυχώς είναι ο μεγάλος άγνωστος, το μεγάλο μυστήριο για τον καθένα προσωπικά. Δεν μας αρέσει για κάποιους λόγους ο Χριστός της Εκκλησίας και θέλουμε μέσα στην Εκκλησία να φτιάξουμε κάποιον άλλο Χριστό…
Δεν τον ξέρουμε τον Χριστό ….και αυτό γιατί αδιαφορούμε να τον γνωρίσουμε από την Αγία Γραφή , την προσευχή, τους Αγίους Πατέρες και φτιάχνουμε ένα Χριστό είδωλο των παθών μας. Μοιάζει σαν να έχουμε προσθέσει έναν 13ο Θεό στους 12 Θεούς του Ολύμπου, που κάποιοι κάποτε έκαναν για να θεοποιήσουν τα πάθη τους και έφτιαξαν είδωλα.
Ένα Χριστό που ακόμα και θεολόγοι και ιερείς, του κολλάμε μια ταμπέλα αγαπολογίας και πίσω από εκεί παίζονται παιχνίδια που δεν έχουν το Άγιο Πνεύμα άλλα ένα άλλο πνεύμα άλαλο και πονηρό.

Το αποτέλεσμα είναι να βλέπουμε την εικόνα του Χριστού στην Εκκλησία ή στο προσκυνητάρι μας αλλά να μην είναι ο Χριστός αυτός που πιστεύουμε εμείς μέσα μας, διότι έχουμε φτιάξει κάτι άλλο.
Αυτό το άλλο είναι ένα είδωλο αντίγραφο του πονηρού εαυτού μας που το έχουμε ανάγει σε Θεό και μάλιστα είμαστε σίγουροι ότι έχουμε κοινωνία με τον αληθινό Θεό και ότι θα σώσουμε την ψυχή μας.
Δεν τον ξέρουμε τον Χριστό και πρέπει να παρακαλάμε να μας ανοίξει τα μάτια να τον μάθουμε.
Η προσευχή «Κύριε φώτισε μου το σκότος» πρέπει να γίνει αναπνοή μας…
Αν τον ξέραμε ….
Δεν θα κοιτούσαμε το ρολόι στη Θεία Λειτουργία, δεν θα αργούσαμε το πρωί στην ακολουθία, με την δικαιολογία ότι μας πήρε ο ύπνος. Δεν θα λἐγαμε «φτάνει δεν χρειάζεται και πολύ εκκλησία ».
Όταν είσαι ερωτευμένος δεν τα κοιτάς αυτά…
Μένεις άγρυπνος, μπορεί να κολυμπήσεις και ωκεανούς για να συναντήσεις το αγαπημένο σου πρόσωπο. Δεν σε ενδιαφέρει η ώρα, η ημερομηνία, η συνθήκη, θες απλά να σφίξεις στην αγκαλιά σου το αγαπημένο σου πρόσωπο και αυτό αρκεί.

Βάλαμε τον Χριστό σε καλούπια σαν να είναι αντικείμενο και όχι πρόσωπο πόθου και σχέσης.
Οι Άγιοι έδωσαν αίμα από τη ζωή τους για να λάβουν πνεύμα. Έλιωσαν στην προσευχή, την άσκηση και τη μετάνοια. Εμείς θέλουμε να φτιάξουμε καινούργια θεολογία χωρίς άσκηση απλά με ψυχολογικο-θεο—φιλοσοφίες να κοινωνούμε τον Θεό και να είμαστε καλά.
Θυμάμαι ένα γεροντάκι στο Άγιο Όρος που έλεγε «Να κάνετε μετάνοιες , βοηθούν πολύ, να κοπανάτε τα γόνατα κάτω από πόθο για μετάνοια και σωτηρία. Να ξυπνήσετε και καμιά φορά μέσα στη νύχτα για προσευχή, καλό είναι»
Πού να τα πεις αυτά στους σημερινούς φιλοσοφούντες, αν μιλήσεις για άσκηση θεωρούν ότι είσαι ακραίος. Θέλουμε Άγιο Πνεύμα σε app-android. Ακούμε Χριστιανούς που διαβάζουν διάφορα «πνευματικά» βιβλία χωρίς καθοδήγηση και υπακοή και δουλεύουν λένε τον εαυτό τους και ψάχνουν να τον βρουν. Μάλλον κάποιο δαίμονα θα συναντήσουν στο τέλος. Ο δρόμος της υπακοής έχει συνοδοιπόρο τον Χριστό. Ο δρόμος της ανυπακοής έχει συνοδοιπόρους τους δαίμονες.

Αν δεν κοπανίσουμε την καρδιά μας από μετάνοια, όπως χτυπάει ο ψαράς το χταπόδι, Χριστό δεν πρόκειται να δούμε ούτε σε αυτή την ζωή ούτε στην μέλλουσα.
Ας μην ψάχνουμε τον Χριστό σε δρόμους σκοτεινούς, εκεί μόνο τον διάβολο θα βρούμε.
Ο δρόμος του αγιασμού δεν είναι κάτι άγνωστο για εμάς, τον περπάτησαν οι Άγιοι και αυτοί είναι οι οδοδείκτες μας.
Να προσευχόμαστε πάντοτε να γνωρίσουμε τον Χριστό, να σκίσουμε το είδωλο που έχουμε πλάσει και να ακολουθήσουμε το πρόσωπο του Κυρίου. Μέσα από όλες τις συνθήκες της ζωής διότι βρίσκεται παντού και μας περιμένει. Αρκεί να τον αναζητήσουμε με καθαρό πόθο, και ετοιμότητα. . . .
Ο δρόμος της μεγάλης συνάντησης έχει δύο πόρτες που ελεύθερα θα επιλέξω σύμφωνα με τον βαθύτερο πόθο της επιθυμίας μου.
Να σώσω την ψυχή μου ή απλά να σώσω τη ζωή μου και να περάσω καλά κάποια χρόνια εδώ ;
Τι είναι αυτό που θέλω και επιθυμώ….;
Ο πρώτος πόθος ολοκληρώνεται σε σχέση με το πρόσωπο του Χριστού, για τον δεύτερο δρόμο δεν χρειάζεται ο Χριστός διότι εκεί δουλεύει ο διάβολος μια χαρά.

Τι θα επιλέξουμε άραγε;
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh . gr

Μην σπαταλάς τον χρόνο σου προσπαθώντας να καταλάβεις τα πάντα. Υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν μπορείς ή δεν πρέπει ακόμη να καταλάβεις.
Δεν μπορούμε να δούμε το σχέδιο του Θεού. Αν προσπαθήσεις να τον καταλάβεις θα απογοητευθείς, γιατί απλά δεν γίνεται. Δεν έχουμε τον νοητικό μηχανισμό εκείνο ώστε να αντιλαμβάνεται και να ερμηνεύει γεγονότα και καταστάσεις σε τέτοια υψηλή και πολυσυνθετική κλίμακα. Γι αυτό καλύτερα είναι να τον εμπιστευτείς. Να αφεθείς σε μια σχέση αγάπης και πρόνοιας.

Αντί λοιπόν να ψάχνεις απαντήσεις προτείνω να Τον Ευχαριστήσεις. Αντί να αντιδράς δράσε θετικά. Πες ευχαριστώ για όλα εκείνα που καθημερινά σου χαρίζει ακόμη και όταν εσύ τα αντιλαμβάνεσαι ως αυτονόητα αλλά πίστεψε με δεν είναι καθόλου. Όλα μπορούν να χαθούν σε μια στιγμή.
Το μυστικό της ευγνωμοσύνης είναι να αισθανθείς το βάρος της ύπαρξης. Να νιώσεις βαθιά μέσα σου ως αποκάλυψη, πόσο εύκολο είναι τα χάσεις όλα, όχι σε μια ημέρα αλλά σε ένα δευτερόλεπτο. Τότε είναι που μαθαίνει να λες "Δόξα τω Θεω.....". Τότε είναι που μαθαίνεις να μην αναβάλεις τίποτε για αύριο. Λες τώρα θα ζήσω, τώρα θα δράσω. Γιατί αντιλαμβάνεσαι ότι τα πάντα είναι δώρα τα οποία τα ανοίγεις και λες ένα μεγάλο ευχαριστώ.

* -π. Λίβυος-

"Η Πνευματική επικοινωνία του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη με τον άγιο Παΐσιο.."

Μαρτυρία του ιερομονάχου Ιακώβου για την πνευματική επικοινωνία του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη με τον άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη..
Ήμουν λαϊκός ακόμη, φοιτητής στο Εκκλησιαστικό Λύκειο Λαμίας, το έτος 1986 με το όνομα Ιωάννης. Ανέβηκα στο Άγιον Όρος και επισκέφτηκα, μετά από ευλογία που είχα από τον γέροντά μου π. Ιάκωβο Τσαλίκη, τον γέροντα Παΐσιο, για να τον συμβουλευτώ αν πρέπει να γίνω μοναχός ή όχι.
Ο γέροντας Ιάκωβος ευλαβείτο τον γέροντα Παΐσιο και, όταν πήγα, μου έδωσε να του δώσω κάτι για ευλογία, και πρόσθεσε: «Να πεις στον γερο-Παΐσιο, όταν βγει στη Θεσσαλονίκη, ας έρθει να μας δει. Εγώ, Γιαννάκη μου, είναι δύσκολο να δω τον Γέροντα, γιατί πρέπει να περάσω βουνά, λαγκάδια, θάλασσα, που δεν το επιτρέπει η υγεία μου και εξ άλλου ο γερο-Παΐσιος είναι άγιος, εγώ αμαρτωλός και ανάξιος». Μου έδωσε τότε και 5.000 δραχμές να ανάψω κερί στο εκκλησάκι του.
Όταν πήγα στο Όρος, συνάντησα τον Γέροντα έξω ακριβώς από την πόρτα του· μόλις μας είδε (ήμουν μαζί με κάποιον ιερομόναχο), μας λέει: «Βρε, καλώς τους, βρε, καλώς τους!».
Πήραμε ευχή και λέει σε μένα:
– Βρε, τι λες; Θα σε κάνουμε καλόγερο;
– Γέροντα, του λέω, έχω πρόβλημα από τους γονείς μου.
– Άκουσε να σου πω, άφησε τους γονείς να κλάψουν έναν-δυο μήνες, για να μην κλαις εσύ αιωνίως, και πήγαινε πριν χάσεις τον θησαυρό (εννοούσε τον γέροντα Ιάκωβο, χωρίς να του πω πού σκεπτόμουν να πάω για να μονάσω).
– Γέροντα, έχετε την ευχή του π. Ιακώβου από τον όσιο Δαυΐδ.
– Αχ, παιδί μου, αυτοί είναι σήμερα οι άγιοι που αγωνίζονται και προσεύχονται έχοντας ταπείνωση και αγάπη. Εγώ δεν είμαι άξιος να δω αυτόν τον γίγαντα της Ορθοδοξίας, αλλά είναι και μακριά πολύ για να τον συναντήσω, χρειάζεται αγώνας και κόπος πολύς. Αλλά ο Θεός μάς έχει δώσει αγάπη και επικοινωνούμε πνευματικά μεταξύ μας.
Αφού μας είπε πολλά πνευματικά και συμβουλές, στο τέλος του λέω:
– Γέροντα, είναι ευλογημένο να προσκυνήσω στο εκκλησάκι σας για ευλογία;
Και ο Γέροντας μου λέει:
– Όχι, δεν χρειάζεται.
– Γέροντα, κάντε αγάπη, για ευλογία.
– Όχι, παιδί μου, γιατί μπορεί ο γερο-Ιάκωβος να σου έχει δώσει κανένα πεντοχίλιαρο και μετά τι θα το κάνω εγώ, που είμαι καλόγερος;
Δεν με άφησε να προσκυνήσω. Μου έδωσε ένα κομποσχοινάκι και ένα σταυρουδάκι να τα δώσω στον γέροντα.
Όταν επέστρεψα στο Μοναστήρι, με δέχτηκε ο γέροντας με χαρά. Και του έδωσα τα δώρα από τον γέροντα Παΐσιο και αμέσως μου λέει: «Το πεντοχίλιαρο που δεν πήρε ο γέροντας Παΐσιος και δεν σας άφησε να προσκυνήσετε, πάρτο δικό σου για τα έξοδα στη Σχολή στη Λαμία». Εγώ έμεινα άναυδος.
– Γέροντα, πού το ξέρετε εσείς;
– Να, μου λέει στο αυτί ψιθυριστά. Εμείς, παιδί μου, επικοινωνούμε πνευματικά.

Μαρτυρία ιερομονάχου Ιακώβου

"Θα προσεύχομαι, αλλά για να προσεύχομαι θέλω και λεφτά.."

Έναν τέτοιο γέροντα αμέριμνο, απλό, ταπεινό, με μεγάλη εμπιστοσύνη στον Χριστό και την Παναγία, γνωρίσαμε.
Ήταν από το Ριζοκάρπασο της σήμερα τουρκοκρατούμενης Κύπρου κι ήλθε στο Άγιον “Όρος όταν κι αυτό ήταν Τουρκοκρατούμενο.
Εκοιμήθη πριν δώδεκα έτη σε ηλικία εκατόν έξι ετών. Είχε στο Άγιον “Ορος ογδόντα έξι έτη!
Εξήλθε αυτού μία δύο φορές, για να πάει προσκυνητής στα Ιεροσόλυμα. Ογδόντα έξι έτη είχε να φάει κρέας. Ογδότα έξι έτη είχε να δει γυναίκα.
Είκοσι πέντε έτη είχε να πλύνει το πιάτο του! Υγιέσταστος, εγκρατέστατος, εξυπνότατος , αγαθότατος. Εκατόν τριών ετών ανέβηκε στη σκέπη του κελλιού του να διορθώσει τα κεραμίδια..
«’Οτι ζητάω από την Παναγία μου το στέλνει» έλεγε. «Έχω την εικόνα της, της Οικονόμισσας, και με οικονομεί η Υπερευλογημένη … Να, τώρα ήθελα νερό και ήλθες να μου φέρεις».
Μια φορά ήλθαν δύο φίλοι από την Αθήνα, νεαροί οικογενειάρχες, και με ρωτούσαν αν υπάρχουν γέροντες του Γεροντικού και της Φιλοκαλίας. Υπάρχουν τους είπα και τους πήγα στον γέροντα αυτόν, τον μοναχό Ιωσήφ τον Κύπριο. Ήταν τότε εκατόν πέντε ετών. Ήταν ξαπλωμένος κι έκανε κομποσχοίνι.
«Οι κύριοι» του λέγω, «είναι από την Αθήνα και ήθελαν να πάρουν την ευχή σου».
Τον είδαν πως δεν είχε όρεξη για κουβέντα. Αφού είπαν δύο-τρία λόγια, τους έκαμε νόημα να φύγουμε.
Φεύγοντας λένε στον γέροντα: «Γέροντα, είμαστε με πολλά προβλήματα, σας παρακαλούμε να προσεύχεσθε».
«Θα προσεύχομαι» τους απαντά, «αλλά για να προσεύχομαι θέλω και λεφτά»!
Ντράπηκα πολύ, τα έχασα, δεν ήξερα τι να πω. Προσπαθούσα να δικαιολογήσω την κατάσταση. Απορούσα γιατί να το κάνει αυτό.
Τους πήγα σ' έναν άγιο άνθρωπο κι αυτός να ζητάει χρήματα για να προσευχηθεί;
Αυτός που δεν γνώριζε καλά-καλά την αξία των χρημάτων και δεν τους έδινε μεγάλη σημασία. Οι άνθρωποι έφυγαν και λυπήθηκα.
Την άλλη ημέρα που πήγα να τον δω, μου λέει:
«Πάτερ Μωυσή την αρετή δεν τη μαζέψαμε μαζί. Μην μου φέρνεις κόσμο να με τιμάνε. Ζήτησα από τον Θεό να με τιμήσει στην άλλη ζωή, όχι σ΄αυτή την ψεύτικη».
Εξεπλάγην. Ντροπιάσθηκε στους ξένους ζητώντας χρήματα, που ποτέ δεν είχε και ποτέ δεν τ” αγάπησε, με ντρόπιασε κι εμένα. Πού να τολμήσω να ξαναπάω κόσμο. Χάλασε την εικόνα του, ως σπουδαίου ασκητού. Κατέστρεψε την πρόσοψη του.
Ποιος από μας το κάνει αυτό; Ήταν ταπεινός. Υπεράνω και του σκανδαλισμού. Τον ένοιαζε τι θα πει γι αυτόν ο Θεός κι όχι οι άνθρωποι. “Οταν το είπα στους φίλους έμειναν άφωνοι..

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου