"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Του Αγίου Ιωάννου Μαξίμοβιτς


Τήρησε σθεναρά την πνευματική επιφυλακή, επειδή δεν γνωρίζεις πότε θα σε καλέσει ο Κύριος κοντά Του.

Κατά την επίγειο ζωή σου, να είσαι έτοιμος ανά πάσα στιγμή να Του δώσεις λογαριασμό. Πρόσεχε να μην σε πιάσει στα δίχτυα του ο εχθρός, ή να σε ξεγελάσει, προκαλώντας σε να πέσεις σε πειρασμό. Καθημερινά εξέταζε την συνείδησή σου, δοκίμαζε την καθαρότητα των λογισμών σου, τις προθέσεις σου.


Κάποτε ήταν ένας βασιλιάς, ο οποίος είχε ένα γιο πονηρό. Έχοντας χάσει κάθε ελπίδα για αλλαγή προς το καλύτερο, ο πατέρας καταδίκασε τον γιο του σε θάνατο. Του έδωσε ένα μήνα περιθώριο για να προετοιμαστεί.

Πέρασε ο μήνας, και ο πατέρας ζήτησε να παρουσιασθεί ο γιος του. Προς μεγάλη του έκπληξη, παρατήρησε πως ο νεαρός ήταν αισθητά αλλαγμένος: το πρόσωπό του ήταν αδύνατο και χλωμό, και ολόκληρο το κορμί του έμοιαζε να είχε υποφέρει.

«Πώς και σου συνέβη τέτοια μεταμόρφωση, γιέ μου;» ρώτησε ο πατέρας.

«Πατέρα μου και κύριέ μου,» απάντησε ο γιος, «πώς είναι δυνατόν να μην έχω αλλάξει, αφού η κάθε μέρα με έφερνε πιο κοντά στον θάνατο;»

«Καλώς, παιδί μου», παρατήρησε ο βασιλιάς. «Επειδή προφανώς έχεις έρθει στα συγκαλά σου, θα σε συγχωρήσω. Όμως, θα χρειαστεί να τηρήσεις αυτή την διάθεση επιφυλακής της ψυχής σου, για την υπόλοιπη ζωή σου.»

«Πατέρα μου,» απάντησε ο γιος, «αυτό είναι αδύνατο. Πώς θα μπορέσω να αντισταθώ στα αμέτρητα ξελογιάσματα και τους πειρασμούς;»

Ο βασιλιάς τότε διέταξε να του φέρουν ένα δοχείο γεμάτο λάδι, και είπε στον γιο του: «Πάρε αυτό το δοχείο, και μετάφερέ το στα χέρια σου, διασχίζοντας όλους τους δρόμους της πόλεως. Θα σε ακολουθούν δύο στρατιώτες με κοφτερά σπαθιά. Εάν χυθεί έστω και μία σταγόνα από το λάδι, θα σε αποκεφαλίσουν.»

Ο γιος υπάκουσε. Με ανάλαφρα, προσεκτικά βήματα, διέσχισε όλους τους δρόμους της πόλεως, με τους στρατιώτες να τον συνοδεύουν συνεχώς, και δεν του χύθηκε ούτε μία σταγόνα.

Όταν επέστρεψε στο κάστρο, ο πατέρας τον ρώτησε: «Γιέ μου, τι πρόσεξες καθώς τριγυρνούσες μέσα στους δρόμους της πόλεως;»

«Δεν πρόσεξα τίποτε.»

«Τι εννοείς, ‘τίποτε’;» τον ρώτησε ο βασιλιάς. «Σήμερα ήταν μεγάλη γιορτή – σίγουρα θα είδες τους πάγκους που ήταν φορτωμένοι με πολλές πραμάτειες, τόσες άμαξες, τόσους ανθρώπους, ζώα…»

«Δεν είδα τίποτε απ’ όλα αυτά» είπε ο γιος. «Όλη η προσοχή μου ήταν στραμμένη στο λάδι μέσα στο δοχείο. Φοβήθηκα μην τυχόν μου χυθεί μια σταγόνα και έτσι χάσω τη ζωή μου.»

«Πολύ σωστή η παρατήρησή σου» είπε ο βασιλιάς. «Κράτα λοιπόν αυτό το μάθημα κατά νου, για την υπόλοιπη ζωή σου. Να τηρείς την ίδια επιφυλακή για την ψυχή μέσα σου, όπως έκανες σήμερα για το λάδι μέσα στο δοχείο. Να στρέφεις τους λογισμούς σου μακριά από εκείνα που γρήγορα παρέρχονται, και να τους προσηλώνεις σε εκείνα που είναι αιώνια. Θα είσαι ακολουθούμενος, όχι από οπλισμένους στρατιώτες, αλλά από τον θάνατο, στον οποίον η κάθε μέρα μας φέρνει πιο κοντά. Να προσέχεις πάρα πολύ να φυλάς την ψυχή σου από όλους τους καταστροφικούς πειρασμούς.»

Ο γιος υπάκουσε τον πατέρα, και έζησε έκτοτε ευτυχής.

«Γρηγορείτε, στήκετε εν τη πίστει, ανδρίζεσθε, κραταιούσθε» (Α’ Προς Κορινθίους 16:13).

Ο Απόστολος δίνει αυτή την σημαντική συμβουλή, για να στρέψει στην προσοχή τους προς τον κίνδυνο του κόσμου τούτου, να τους καλέσει σε συχνή εξέταση της καρδιάς τους, επειδή χωρίς αυτό, είναι εύκολο κανείς να καταστρέψει την καθαρότητα και το πάθος της πίστεώς του και χωρίς να το αντιληφθεί, να περάσει στην αντίπερα όχθη του πονηρού και της απιστίας.

Όπως είναι βασική μας μέριμνα να προσέχουμε εκείνα που μπορούν να ζημιώσουν την φυσική μας υγεία, έτσι οφείλουμε να έχουμε σαν πνευματική μας μέριμνα να προσέχουμε εκείνα που μπορούν να ζημιώσουν την πνευματική μας ζωή και το έργο της πίστεως και της σωτηρίας. Συνεπώς, πρέπει να ελέγχετε προσεκτικά και με προσήλωση τα εσωτερικά σας ορμέμφυτα: είναι εκ Θεού, ή από το πνεύμα του πονηρού; Να φυλάγεσθε από τους πειρασμούς του κόσμου τούτου, και από τους κοσμικούς ανθρώπους. Να φυλάγεσθε από τους κρυφούς εσωτερικούς πειρασμούς που προέρχονται από το πνεύμα της αδιαφορίας και απροσεξίας την ώρα της προσευχής εξ αιτίας της φθίνουσας Χριστιανικής αγάπης.

Αν στρέψουμε την προσοχή μας στον νου μας, θα παρατηρήσουμε ένα χείμαρρο αλλεπάλληλων λογισμών και ιδεών. Ο χείμαρρος αυτός είναι αδιάκοπος, τρέχει γοργά προς κάθε κατεύθυνση και κάθε στιγμή – στο σπίτι, στην εκκλησία, στην εργασία, όταν διαβάζουμε, όταν συζητούμε…

Συνήθως το ονομάζουμε «σκέψη», γράφει ο Επίσκοπος Θεοφάνης ο Έγκλειστος, αλλά στην πραγματικότητα είναι μια διαταραχή του νοός, ένα σκόρπισμα, μια έλλειψη συγκέντρωσης και προσοχής. Το ίδιο συμβαίνει και στην καρδιά. Έχετε ποτέ παρατηρήσει την ζωή της καρδιάς; Δοκιμάστε να το κάνετε, έστω για ένα μικρό διάστημα, και παρατηρήστε τι θα ανακαλύψετε: Προκύπτει κάτι δυσάρεστο, και ταράζεστε. Σας βρίσκει κάποια δυστυχία, και νοιώθετε λύπηση για τον εαυτό σας. Βλέπετε κάποιον που δεν συμπαθείτε, και αμέσως αναβλύζει μέσα σας η εχθρότητα.

Συναντιέστε με κάποιον ισότιμό σας, ο οποίος εν τω μεταξύ σας έχει προσπεράσει κοινωνικά, και αρχίζετε να τον φθονείτε. Αναπολείτε τα ταλέντα σας και τις ικανότητές σας, και αρχίζετε να νοιώθετε υπερηφάνεια…. Όλη αυτή η σαπίλα: ματαιοδοξία, σαρκική επιθυμία, λαιμαργία, ακηδία, κακία… η μία στοιβαγμένη πάνω στην άλλη, τελικά καταστρέφουν την καρδιά. Και όλα αυτά μπορούν να διαπεράσουν την καρδιά μέσα σε λίγα μόνο λεπτά. Για τον λόγο αυτό, κάποιος ασκητής που ασκούσε αυστηρό έλεγχο στον εαυτό του, είπε -πολύ σωστά- ότι «η καρδιά του ανθρώπου είναι γεμάτη από δηλητηριώδη φίδια. Μόνο οι καρδιές των αγίων είναι απαλλαγμένες από αυτά τα φίδια: τα πάθη.»

Τέτοια όμως απαλλαγή αποκτάται μονάχα μέσω μιας μακροχρόνιας και δύσκολης διαδικασίας αυτογνωσίας, προσωπικής ενασχόλησης και επιφυλακής προς την έσω ζωή μας, δηλαδή, την ψυχή.

Να είστε προσεκτικοί. Να είστε σε επιφυλακή για την ψυχή σας! Να στρέφετε τους λογισμούς σας μακριά από εκείνα που γρήγορα παρέρχονται, και να τους προσηλώνετε σε εκείνα που είναι αιώνια. Έτσι θα βρείτε την χαρά που ποθεί η ψυχή σας, και για την οποία διψά η καρδιά σας.

http://www.diakonima.gr

Ἠ 9η Ὠδή τοῦ κανόνα τῶν Χριστουγέννων τοῦ Ἁγίου Κοσμά τοῦ Μελῳδοῦ

Μεγάλυνον ψυχή μου, τὴν τιμιωτέραν, καὶ ἐνδοξοτέραν τῶν ἄνω στρατευμάτων.
Μυστήριον ξένον, ὁρῶ καὶ παράδοξον! οὐρανὸν τὸ Σπήλαιον, θρόνον Χερουβικόν, τὴν Παρθένον, τὴν φάτνην χωρίον, ἐν ᾧ ἀνεκλίθη ὁ ἀχώρnτος, Χριστὸς ὁ Θεός, ὅν ἀνυμνοῦντες μεγαλύνομεν.
Μεγάλυνον ψυχή μου, τὸν ἐκ τῆς Παρθένου, Θεὸν σαρκὶ τεχθέντα.
Ἐξαίσιον δρόμον, ὁρῶντες οἱ Μάγοι, ἀσυνήθους νέου ἀστέρος ἀρτιφαοῦς, οὐρανίου ὑπερλάμποντος, Χριστὸν Βασιλέα ἐτεκμήραντο, ἐν γῇ γεννηθέντα Βηθλεέμ, εἰς σωτηρίαν ἡμῶν.
Μεγάλυνον ψυχή μου, τὸν ἐν τῷ Σπηλαίῳ, τεχθέντα Βασιλέα.
Νεηγενὲς Μάγων λεγόντων, παιδίον Ἄναξ, οὗ ἀστὴρ ἐφάνη, ποῦ ἐστίν, εἰς γὰρ ἐκείνου προσκύνησιν ἥκομεν, μανεὶς ὁ Ἡρῴδης ἐταράττετο, Χριστὸν ἀνελεῖν, ὁ θεομάχος φρυαττόμενος.
Μεγάλυνον ψυχή μου, τῶν ὑπὸ τῶν Μάγων, Θεὸν προσκυνηθέντα.
Ἠκρίβωσε χρόνον Ἡρῴδης ἀστέρος, οὗ ταῖς ἡγεσίαις οἱ Μάγοι ἐν Βηθλεέμ, προσκυνοῦσι Χριστῷ σὺν δώροις΄ ὑφ' οὗ πρὸς Πατρίδα ὁδηγούμενοι, δεινὸν παιδοκτόνον, ἐγκατέλιπον παιζόμενον.
Σήμερον ἡ Παρθένος, τίκτει τὸν Δεσπότην, ἔνδον ἐν τῷ Σπηλαίῳ.
Στέργειν μὲν ἡμᾶς, ὡς ἀκίνδυνον φόβῳ,
Ῥᾷον σιωπήν, τῷ πόθῳ δὲ Παρθένε,
Ὕμνους ὑφαίνειν, συντόνως τεθηγμένους,
Ἐργῶδές ἐστιν, ἀλλὰ καὶ Μήτηρ σθένος,
Ὅση πέφυκεν ἡ προαίρεσις δίδου.
Σήμερον ὁ Δεσπότης, τίκτεται ὡς βρέφος, ὑπὸ Μητρὸς Παρθένου.
Δόξα Πατρὶ...
Μεγάλυνον ψυχή μου, τῆς τρισυποστάτου, καὶ ἀδιαιρέτου, θεότητος τὸ κράτος.
Τύπους ἀφεγγεῖς καὶ σκιὰς παρηγμένας,
Ὦ Μῆτερ ἁγνή, τοῦ Λόγου δεδορκότες,
Νέου φανέντος, ἐκ πύλης κεκλεισμένης,
Δοξούμενοί τε, τῆς ἀληθείας φάος,
Ἐπαξίως σὴν εὐλογοῦμεν γαστέρα.
Καὶ νῦν...
Μεγάλυνον ψυχή μου, τὴν λυτρωσαμένην, ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας.
Πόθου τετευχώς, καὶ Θεοῦ παρουσίας,
Ὁ χριστοτερπὴς λαὸς ἠξιωμένος,
Νῦν ποτνιᾶται τῆς παλιγγενεσίας.
Ὡς ζωοποιοῦ΄ τὴν χάριν δὲ Παρθένε,
Νέμοις ἄχραντε, προσκυνῆσαι τὸ κλέος.
Μεγάλυνον ψυχή μου, τὴν τιμιωτέραν, καὶ ἐνδοξοτέραν τῶν ἄνω στρατευμάτων.
Μυστήριον ξένον, ὁρῶ καὶ παράδοξον! οὐρανὸν τὸ Σπήλαιον, θρόνον Χερουβικόν, τὴν Παρθένον, τὴν φάτνην χωρίον, ἐν ᾧ ἀνεκλίθη ὁ ἀχώρnτος, Χριστὸς ὁ Θεός, ὅν ἀνυμνοῦντες μεγαλύνομεν.
Μεγάλυνον ψυχή μου, τὴν λυτρωσαμένην, ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας.
Στέργειν μὲν ἡμᾶς, ὡς ἀκίνδυνον φόβῳ,
Ῥᾷον σιωπήν, τῷ πόθῳ δὲ Παρθένε,
Ὕμνους ὑφαίνειν, συντόνως τεθηγμένους,
Ἐργῶδές ἐστιν, ἀλλὰ καὶ Μήτηρ σθένος,
Ὅση πέφυκεν ἡ προαίρεσις δίδου.

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα!
Όσα λαμπιόνια κι αν στολίσουν τις πλατείες μας...τίποτε δεν προσεγγίζει το μεγαλειώδες φώς και την απαστράπτουσα Θεική Σου λάμψη, Κύριε...
Εσύ είσαι η οδός και η σωτηρία μου, το φώς και η αναστασή μου...δίχως την δική Σου παρουσία όλα μοιάζουν ψευτικά ...τίποτε δεν μπορεί να συμπληρώσει το απέραντο κενό και σκοτάδι που νιώθει η ψυχή μου ...όταν λείπεις Εσύ...
Δίχως την παρουσία σου ο κόσμος είναι ψυχρός, μουντός και ανέκφραστος.. οι μουσικές δεν έχουν αρμονία που να αναπαυει τη ψυχή και τα χρώματα φαντάζουν σαν ξεθωριασμένες εικόνες που πέρασαν γοργά απο το παρόν στο παρελθόν χωρίς να αγγίξουν αληθινά το νού και την καρδιά μου!!!
Η φετινή προετοιμασία για την γενέτειρα των εορτών τα Χριστούγεννα ας πάρει φέτος την αξία που της αρμόζει...ας αναζητήσουμε το αληθινό νόημα της Του Χριστού Γεννήσεως, ζώντας με απλότητα και ενεργώντας με πνεύμα ειρήνης και ανιδιοτελούς αγάπης προς τον συνάνθρωπο...για να είναι η υποδοχή του Θείου βρέφους μέσα στην φάτνη της ψυχής μας ξεχωριστή!!!

ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΕΣΑΡΚΩΜΕΝΟΣ

Η μητρόπολη τών εορτών πλησίασε, αγαπητοί αδελφοί. Ο Θεός γίνεται τώρα αυτό που ποτέ δεν ήταν - άνθρωπος - και έρχεται να μας συναντήσει. Γίνεται άνθρωπος, σε όλα όμοιος με μας, πλή τής αμαρτίας, κατακρίνοντας τήν δική μας αμαρτία στήν δική του αναμάρτητη σάρκα. Γι αυτό η σημερινή ευαγγελική περικοπή αναφέρει τήν κατιούσα απαρίθμηση γενεών από Αβραάμ μέχρι και τού Ιωσήφ τού μνήστορος τής Μαρίας, από τήν οποία γεννήθηκε ο Χριστός. Η απαρίθμηση αυτή περιλαμβάνει ποικίλους ανθρώπους, αμαρτωλούς και ενάρετους, θέλοντας να μας δείξει ότι ο Χριστός έγινε πραγματικός άνθρωπος.

Ακολούθως, αναφέρεται ο πειρασμός τού Ιωσήφ λόγω τής εγκυμοσύνης τής Μαρίας, η απόφασή του να τήν διώξει κρυφά και η εμφάνιση τού αγγέλου που τον αποτρέπει και τού εξηγεί τί το υπερφυσικό συμβαίνει. Το κείμενο κατόπιν αναφέρει τήν εκπλήρωση τής προφητείας τού Ησαΐα για τήν γέννηση τού Χριστού εκ τής Παρθένου, τήν ονομασία του ως Εμμανουήλ. Ο Ιωσήφ υπακούει, και επιπλέον, το ιερό κείμενο μας δίνει τήν πληροφορία ότι δεν τήν εγνώριζε, έως ότου γέννησε τον πρωτότοκο γιό της, τον Ιησού. Το έως ού είναι εβραϊσμός και σημαίνει διά παντός.
Άρα η Παναγία μας παραμένει παρθένος πρό, στήν διάρκειά του και μετά τον τοκετό. Αλήθεια τής πίστεώς μας που εξεικονίζεται στις αγιογραφικές παραστάσεις τού προσώπου τής Θεοτόκου, όπου τοποθετούνται τρείς αστέρες, δύο στούς ώμους και ένας στό πέπλο της, πάνω από το μέτωπο.
Υπόρρητα, στήν διάρκεια τής Παλαιάς Διαθήκης, μια κραυγή διαρρέει τίς γενεές της: Έλα Κύριε! Σύμφωνα με τίς προφητείες άλλωστε, αναμενόταν εναγωνίως ο Μεσσίας και η τεκνοποιΐα, μάλιστα, ήταν ιδιαίτερη ευλογία διότι αποτελούσε συνεισφορά βιολογική στόν ερχομό τού Σωτήρα. Για τον ίδιο λόγο άλλωστε και η ατεκνία θεωρούνταν όνειδος.

Η κατιούσα απαρίθμηση γενεών που μας κάνει ο άγιος Ματθαίος, χωρίζεται σε τρείς περιόδους διαρκείας δεκατεσσάρων γενεών η καθεμιά. Η πρώτη περίοδος Αβραάμ-Δαβίδ, αντιστοιχεί στό δημοκρατικό πολίτευμα. Τότε έζησαν οι Πατριάρχες και οι Κριτές. Ακολουθεί η βασιλεία για μια περίοδο από τον Δαβίδ μέχρι και τήν βαβυλώνια αιχμαλωσία, για να έρθει μετά, η δύσκολη περίοδος τής υποταγής σε ξένους ηγέτες, μια περίοδος απολυταρχική.
Οι άνθρωποι, ούτως ή άλλως, επιβίωναν και υπό τα τρία καθεστώτα. Η απολύτρωση όμως από κάθε είδους δουλεία, κυρίως από τήν εσωτερική δουλεία στα πάθη, τα οποία λειτουργούν ως άλλοι τύραννοι, εγκαινιάστηκε με τον ερχομό στην γή τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Όλα κοντά και δίπλα στον Χριστό γλυκαίνουν και μετατρέπονται από πληγές και πειρασμούς σε άφατη χαρά, πηγή αγαλλιάσεως. Για να το εννοήσουμε κάπως αυτό θα αναφέρουμε στήν αγάπη σας τήν περίπτωση ενός άτεκνου ανδρόγυνου, οι οποίοι φτάνοντας κάποτε στό πετραχήλι τού πνευματικού, δήλωσαν πασιχαρείς ότι ο Θεός τούς κόσμησε με τό χάρισμα τής ατεκνίας για να μάθουν να αγαπούν τα παιδιά όλου τού κόσμου σαν δικά τους παιδιά! Αυτό σημαίνει υπέρβαση του πειρασμού και μεταμόρφωσή του από κατάρα σε ευλογία. Μόνο διά τού Χριστού και εν Χριστώ είναι κατανοητά όλα αυτά, δηλαδή αποκτούν νόημα, και ο άνθρωπος, όχι μόνο δεν πιάνεται στο δόκανο τής απελπισίας, αλλ’ απεναντίας ευλογείται, και ο τρόπος του γίνεται τόπος ανακούφισης τών γύρω του, εγγύς και μακράν.

Η καρδιά τού ανθρώπου τότε αποκτάει άμετρες διαστάσεις, χωράει τούς πάντες, συν-χωρούνται όλοι εντός της και κάνουν Χριστούγεννα καθημερινώς. Τότε, η ημερομηνιακή γιορτή γίνεται μια ευλογημένη υπόμνηση και ταυτόχρονα ενίσχυση αυτού που ο άνθρωπος τού Χριστού μονίμως αισθάνεται τον υπόλοιπο χρόνο, παρ’ όλους τους πειρασμούς και τίς εξουθενωτικές – κάποτε – δοκιμασίες.
Ας γιορτάσουμε τα φετινά Χριστούγεννα καθώς αρμόζει σ’ αυτήν τήν μεγάλη χριστιανική εορτή, αδελφοί. Ας ευτρεπίσουμε τήν καρδιά μας, ώστε να μπορέσει αυτή να φιλοξενήσει τον Χριστό, ως άλλη Φάτνη. Όπως τότε, ο Χριστός ψάχνει να βρεί καρδιές για να γεννηθεί, αλλά τόπος εστίν ουδείς. Άς σκεφτούμε ένα Θεό πανταχού παρόντα, εισερχόμενο κεκλεισμένων τών θυρών σε όλα τα σπιτικά, ημών τών χριστιανών, που μάς ακούει να μιλάμε γι Αυτόν, αλλά να μην τού κάνουμε χώρο στις καρδιές μας. Ποιος μπορεί να συλλάβει τήν μοναξιά του;

Στις μέρες μας ο Χριστός δεν ζητάει χρυσάφι, σμύρνα και λίβανο, όπως τότε που γεννήθηκε ιστορικά στην Βηθλεέμ. Ζητάει από τον καθένα μας να Τού δώσουμε τρία διαφορετικά και πολύ πιο σημαντικά δώρα: τον νού μας, τήν καρδιά μας και τήν προσοχή μας. Αυτοί είναι πλέον οι δύο ή τρείς συνηγμένοι στό Όνομά του, οπότε βρίσκεται ο ίδιος ανάμεσά τους και άρα μέσα μας. Έτσι θα επαληθεύεται αδιαλείπτως, εκείνο που ευχόμαστε στήν θεία Λειτουργία λίγο προς τής μικρής Εισόδου: Ο και δυσί και τρισί συμφωνούσιν επί τώ ονόματί σου τας αιτήσεις παρέχεις επαγγειλάμενος, και μέσα μας, αλλά και μεταξύ μας, ως λειτουργημένων προσώπων χάριτι γεννωμένων και γεννώντων τον Χριστό.

Αρχιμ. Ε.Τ.

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα…

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, κοίτα να τακτοποιηθείς.
Κοίτα να τα βρεις με όσους είσαι μαλωμένος.
Κοίτα να πεις τα ‘’σ’ αγαπώ’’, τα ‘’ευχαριστώ’’ και τα ‘’συγγνώμη’’’ που χρωστάς.
Κοίτα να συγχωρέσεις…
Λίγο πριν τα Χριστούγεννα κοίτα να ξεσφίξεις τη γροθιά. Κοίτα να χαλαρώσεις τα θυμωμένα φρύδια και τα μουτρωμένα χείλη.
Λίγο πριν τα Χριστούγεννα κοίτα να απλώσεις χέρι, σε άνθρωπο που έχει ανάγκη.
Ξέρεις…
Είναι ντροπή, ένας Θεός, να γεννιέται φτωχός, μέσα στο κρύο, χωρίς τίποτα, και εσύ, που τα έχεις όλα, να πνίγεσαι Χριστουγεννιάτικα μέσα στον εγωισμό σου…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Ψυχολόγος M.Sc.

"Ὅταν ὁ Θεὸς δὲν μᾶς δίνει κάτι ποὺ ἐπίμονα τοῦ ζητοῦμε…!"

Ὅταν ὁ Θεὸς δὲν μᾶς δίνει κάτι ποὺ ἐπίμονα τοῦ ζητοῦμε, τότε δύο πράγματα μπορεῖ νὰ συμβαίνουν:
Ἢ δὲν μᾶς τὸ δίνει γιὰ τὸ καλό μας, ἢ ἐμεῖς δὲν ξέρουμε πῶς καὶ πότε νὰ τοῦ τὸ ζητήσουμε, χωρὶς νὰ ἀποκλείεται νὰ συμβαίνουν καὶ τὰ δύο μαζί.
Ὅσον ἀφορᾶ τὴν πρώτη περίπτωση, κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ γνωρίζει τὸ «γιατί». Καὶ τοῦτο, διότι εἶναι ἀνεξερεύνητες οἱ βουλὲς τοῦ Κυρίου!
Γι’ αὐτὸ σιωπῶ.
Γιὰ τὴν δεύτερη, ὅμως, περίπτωση, θὰ μποροῦσα νὰ σοῦ πῶ πάρα πολλά.
Πρῶτα-πρῶτα, ὅταν ζητᾶμε κάτι ἀπὸ τὸν Θεὸ δὲν πρέπει νὰ στυλώνουμε τὰ πόδια μας καὶ νὰ τοῦ λέμε:
«Τώρα θέλω αὐτό».
Διότι, κάτι τέτοιο, δὲν εἶναι μόνον ἀπαράδεκτον, ἀλλὰ ἀποτελεῖ καὶ μεγάλη ἀσέβεια πρὸς τὸν Δημιουργό μας.
Ποιὸς εἶσαι ἐσύ, ἢ ἂν θέλεις, ποιὸς εἶμαι ἐγώ, ποὺ μπορῶ νὰ ζητήσω ἀπαιτητικὰ κάτι ἀπὸ τὸν Θεό μας καὶ μάλιστα νὰ τοῦ προσδιορίσω καὶ τὸν χρόνο χορηγήσεώς του;
— Μά, Παπούλη μου, ἐγὼ οὔτε ἀπαιτητικὰ τὸ ζήτησα, οὔτε χρονικὰ ὅρια ἔθεσα. Αὐτὸ τὸ γνωρίζετε πολὺ καλά. Γιατὶ τὸ θέμα μου χρονίζει…
— Ἀκριβῶς αὐτὸ σοῦ ἐξηγῶ καὶ ἐγώ.
Τὴν αἰτία ποὺ χρονίζει.
Ὅταν ζητᾶμε κάτι ἀπὸ τὸν Θεό, τὸ ζητᾶμε παρακλητικὰ καὶ εὐγενικά, γιὰ ἕνα ὁρισμένο χρονικὸ διάστημα. Ἐὰν δοῦμε ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς τὸ ἀρνεῖται, τότε σταματοῦμε καὶ ἐμεῖς νὰ τὸν ἐνοχλοῦμε.
Διότι, ὅσο ἐπιζητοῦμε κάτι, τόσο ἀπομακρύνεται. Γι’ αὐτὸ παύουμε νὰ τὸ ζητᾶμε. Καὶ ὅταν πλέον ἐμεῖς θὰ τὸ ἔχουμε ξεχάσει, αὐτὸ θὰ ἔλθει, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουμε. Γιατὶ ὁ Θεὸς δὲν ξεχνᾶ. Ἔλαβε τὸ μήνυμά μας!
Τὸ συγκρατεῖ καὶ ὅταν Ἐκεῖνος κρίνει, ὅτι ἐπέστη ὁ καιρός, μᾶς τὸ χορηγεῖ! Γι’ αὐτό, δὲν πρέπει νὰ ἐπιμένουμε στὸν Θεό, ντὲ καὶ καλά, νὰ μᾶς κάνει αὐτὸ ποὺ θέλουμε ἐμεῖς καὶ μάλιστα, ὅποτε ἐμεῖς τὸ θέλουμε. Ἡ ἐπιμονὴ σὲ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις ἀντενδείκνυται.
Γιατὶ κάνει κακό, ἀντὶ γιὰ καλό. Καὶ ὅταν μάλιστα ἡ ἐπιμονὴ εἶναι ἔντονη καὶ προέρχεται ἀπὸ ἄτομο ἀνυποχώρητο, ὅπως λ.χ. εἶσαι ἐσύ, τότε μόνο καλὸ δὲν φέρνει.
Γενικά, παιδί μου, θέλω νὰ καταλάβεις ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐπιμένουμε νὰ ἀλλάξουμε τὴν θέληση τοῦ Θεοῦ, γιατὶ ἔτσι μᾶς ἀρέσει ἐμᾶς καὶ μάλιστα, ὅποτε θέλουμε ἐμεῖς ἀφ’ ἑνός, καὶ ἀφ’ ἑτέρου, ὅταν θέλουμε κάτι νὰ ἀποκτήσουμε, δὲν πρέπει νὰ τὸ κυνηγᾶμε, ἀλλὰ νὰ τὸ ἀφήνουμε στὴ θέληση τοῦ Θεοῦ.
Διαφορετικά, ὅσο κυνηγᾶμε κάτι, τόσο ἀπομακρύνεται! Αὐτὸ τὸ κάτι, νὰ τὸ παρομοιάσεις μὲ τὴν σκιά σου. Ὅσο καὶ νὰ τρέξεις, δὲν πρόκειται νὰ τὴν πιάσεις ποτέ. Γιατὶ ὅσο τρέχεις ἐσύ, τρέχει καὶ αὐτή!

Ἀπὸ τὸ βιβλίο “Ὁ πατὴρ Πορφύριος. Ο διορατικός, ο προορατικός, ο ιαματικός“

Ξένον και παράδοξον μυστήριον.

Παντελής Πάσχος, Καθηγητής Αγιολογίας-Υμνολογίας – Ποιητής – Θεολόγος

ΜΕΣΑ στις ποικιλώνυμες πορείες των σημερινων ανθρώπων που γίνονται για την ειρήνη, για τις φυλετικές διακρίσεις, για τα ίσα δικαιώματα, για τις διάφορες «ελευθερίες» κ.λ.π., ο εμπνευσμένος υμνογράφος της Εκκλησίας μας προσκαλεί αυτές τις μέρες τον ορθόδοξο κόσμο σε μια καινούργια πορεία: στη μυστική πορεία που μας φέρνει σ’ένα σκοτεινό και άσημο σπήλαιο της Βηθλεέμ. Κι ακούγεται ο ψάλτης μέσα στα χαράματα του όρθρου, να ψέλνει κατανυκτικά το προσκλητήριο αυτό, για την ευλογημένη μας πορεία:
Δεύτε ίδωμεν,πιστοί, πού εγεννήθη ο Χριστός·
ακολουθήσωμεν λοιπόν, ένθα οδεύει ο αστήρ,
μετά των Μάγων Ανατολής των Βασιλέων.
Άγγελoι υμνούσιν, ακαταπαύστως εκεί.
Ποιμένες αγραυλούσιν, ωδήν επάξιον·
Δόξα εν υψίστοις λέγοντες,
τω σήμερον εν Σπηλαίω τεχθέντι,
εκ της Παρθένου και Θεοτόκου,
εν Βηθλεέμ της Ιουδαίας.
Η πορεία για τη Βηθλεέμ έχει μιαν ανυπολόγιστη σημασία για τον άνθρωπο και δεν συγκρίνεται με καμμιάν από όσες οργανώνονται για το καλό τάχατες του ανθρώπου. Γιατί η πορεία προς το ταπεινό σπήλαιο είναι πνευματική· και το αστέρι που θα φέγγει την πορεία μας, μέσα στις κρύες νύχτες δίχως φως και δίχως ζεστασιά, είναι το γλυκό αστέρι της Αγάπης, που είναι σα να το βαστάει το ίδιο το χέρι του Θεού, εκεί καταμεσίς στον πνευματικό ουρανό μας, και φέγγει όλους τους ανθρώπους που πορεύονται με ταπεινή και καθαρή καρδιά προς το φτωχικό σπήλαιο της Βηθλεέμ.
Κι αv κάποιοι άνθρωποι σημερινοί -δίχως ποίηση, δίχως αγάπη, δίχως ταπείνωση- μας πουν, πως ταξιδεύοντας στον ουρανό με δορυφόρους δεν συνάντησαν ούτε το Θεό ούτε τους Αγγέλους του, ούτε το Αστέρι της Βηθλεέμ, εμείς πρέπει να ιδούμε ποιος τους δασκάλεψε να πουν αυτές τις μωρές πεζότητες, που δείχνουν πως δεν έχουν μέσα τους κανέναν ουρανό, κ’ επομένως δεν πρόκειται, με τέτοιους τρόπους εγωϊστικούς και επηρμένους, να ιδούνε το Θεό ή τους Αγγέλους ή τ’ Αστέρι, που μας φέρνει και μας οδηγεί με ασφάλεια στο θείο Σωτήρα, στο Χριστό.
Αυτές τις μέρες γινόμαστε -εξωτερικά, αλίμονο, τις περισσότερες φορές- πιο φιλέορτοι και πιο φιλόχριστοι. Θυμούμαστε τα παιδικά μας χρόνια και την εκκλησιά του χωριού μας, oι ξενητεμένοι, και δακρύζουμε. Όλοι σχεδόν αποφασίζουμε ν’αφήσουμε τις φροντίδες και τις καθημερινές βιοτικές μέριμνες και να «γιορτάσουμε» τα Χριστούγεννα. Σ’αυτό θα μας βοηθήσουνε πολλοί παράγοντες -να γιορτάσουμε δηλ.με όση κοσμικότητα επιβάλλεται απ’ τα έθιμα ή τον καινούργιο θεό του τουρισμού, που ξεσηκώνει την oικoγένεια και τη σκορπίζει στους πέντε ανέμους, για να γιορτάσουν «γραφικώτερα» τα Χριστούγεννα. Βέβαια δεν θα λείψουν απ’ την ατμόσφαιρα της γιορτής κ’ oι πανηγυρισταί των, εφημερίδων.
Εκείνοι που ως τα χτες, όλον τον χρόνο, βουτούσαν την πέννα τους στις μεγαλύτερες βρωμιές, από κάθε άποψη και κλίμα, και μας έδιναν τα πιο άνοστα και τα πιο ακαλαίσθητα πορνογραφήματα και βαναυσουργήματα, θά’ρθουν τώρα κοντά στο στασίδι που ψέλνει με σεμνότητα ο Παπαδιαμάντης κι ο Μωραϊτίδης τα χριστουγεννιάτικα, και θ’ αρχίσουν κι αυτοί να μιμούνται το ψάλσιμό τους. Κι αν τυχόν καταλάβουν τήν παραφωνία τους και σιωπήσουν, θά παραλάβουν -όπως κάθε χρόνο δα μας έχουν συνηθίσει- τους δυο Σκιαθίτες, και, λέγοντας τις χιλιοειπωμένες αναμνήσεις με κοινότοπα αναμασήματα, θα παραστήσουν τους πνευματικούς ανθρώπους που συμμετέχουν στο μεγάλον εορτασμό των Χριστουγέννων, δίχως μια λέξη να μας πουν για το υπερφυές, το «ξένον και παράδοξον μυστήριον» της ενσαρκώσεως του θείου Λόγου.
Το να μιλάς, όμως, για τον Παπαδιαμάντη και το Μωραϊτίδη τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα, επειδή το καλεί η περίσταση και η επικαιρότητα, δίχως να συγγενεύεις πνευματικά με τον κόσμο τους και δίχως να προσπαθείς να μιμηθείς τον ενάρετο βίο τους ή ό,τι τέλος πάντων καλό τους αναγνωρίζεις πως είχαν κατορθώσει, δείχνει πως η πορεία σου για τη Βηθλεέμ δεν είναι σωστή, ή δεν έγινε καθόλου αυτή η πορεία, κι ούτε την αισθάνεσαι σαν ανάγκη. Είσαι ένας βολεμένος ανθρωπάκος, που δεν ξέρεις τι σου λείπει, όταν ζεις δίχως το ζεστό εκείνο αστέρι και δίχως τη γέννηση τής Βηθλεέμ.
Και στη θέση αυτών των λογοτεχνών ή δημοσιογράφων, που χριστιανίζουν αυτές τις μέρες δίχως να νιώθονν τίποτε βαθύτερο, έξω από μια νοσταλγία των παιδικών τους χρόνων με τ’ απαραίτητα χριστουγεννιάτικα αναπολήματα, βρίσκονται και πολλοί άλλοι χριστιανοί, που γιορτάζουν επιφανειακά, κοσμικά και μ’ έναν τρόπο σαρκικό τα Χριστούγεννα. Μα όσοι επιθυμούν να αισθανθούν κάτι πνευματικώτερο, κάτι βαθύτερο και συγκλονιστικώτερο για τη ζωη της ταλαιπωρημένης μας ψυχής, δεν φτάνει να διαβάσουν την επίκαιρη φιλολογία που προσφέρουν οι κάθε λογής φυλλάδες.

Πρέπει να ξεκινήσουν -ήδη πρέπει νάχουν ξεκινήσει από μέρες τώρα- για τη μακρινή πολίχνη, της Ιουδαίας, τη φτωχική Βηθλεέμ. Να περπατήσουν πολύ, με οδηγό το λαμπερό αστέρι της αγάπης και της ταπεινώσεως, για να βρουν τη φάτνη. Κι αφού προσκυνήσουν το θείο Βρέφος, να κοινωνήσουν το «ξένον και παράδοξον μυστήριον». Δίχως αυτή την κοινωνία του Μυστηρίου, η Γέννηοη του Χριστού είναι ένα γεγονός, που περνά έξω από την ψυχή μας, ένα γεγονός αδιάφορο. Αν ο Χριστός δεν γεννηθεί μυστικά στη μέσα μας Βηθλεέμ, και δεν κοινωνήσουμε προσωπικά την ενανθρώπησή του, η σκοτεινή σπηλιά της καρδιάς μας ποτέ δεν πρόκειται να γίνει ουρανός, όπως έγινε τότε, πριν δυο χιλιάδες χρόνια, όταν «ο αχώρητος παντί, εν τη γαστρί της Παρθένου εχωρήθη» και γεννήθηκε στο ταπεινό σπήλαιο.
Το «ξένον και παράδοξον μυστήριον» της ενσαρκώσεως πρέπει να το πλησιάσουμε με ταπείνωση και με καθαρότητα σαρκός και πνεύματος. Όσοι δουλεύουμε ασταμάτητα στην ηδονή τη σαρκική, πολύ λίγες ελπίδες έχουμε να προσεγγίσουμε την άχραντη Γέννηση του Κυρίου. Kαι είναι, βέβαια, αδύνατο, όταν ζούμε μέσα στην αμαρτία, ν’αξιωθούμε το μέγα αγαθό, να αισθανθούμε δηλαδή πνευματικά να γίνεται μέσα μας η θεία Γέννηση κ’ η ενανθρώπηση του Χριστού.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος αναφέρει κάπου το λόγο του Πλάτωνος, πως ο μη καθαρός δεν είναι δυνατό, δεν επιτρέπεται να προσεγγίσει τον καθαρό: «μη καθαρώ, καθαρού εφάπτεσθαι ου θεμιτόν». Καί συμπληρώνει: «καθαρτέον πρώτον εαυτόν, είτα τώ καθαρώ προσομιλητέον». Μπορεί και χθες και σήμερα να ζήσει -αφού ο Χριστός «χθες και σήμερον ο αυτός» -o χριστιανός το μυστήριον της ενανθρωπήσεως, αφού καθαρίσει με το θείο λουτρό της Εκκλησίας το σπήλαιο της μέσα του Βηθλεέμ. Ο φιλάνθρωπος Θεός έρχεται να γεννηθεί και σήμερα μέσα μας, αρκεί να το θελήσουμε. Μας το βεβαιώνει ο θείος Μάξιμος, λέγοντας στα «θεολογικά» του κεφάλαια: «o του Θεού Λόγος, εφάπαξ κατά σάρκα γεννηθείς, αεί γεννάται θέλων κατά πνεύμα τοις θέλουσι και γίνεται βρέφος, εαυτόν εν εκείνοις διαπλάττων ταις αρεταίς».

Αυτό το θείο βρέφος, που έρχεται από αγάπη και φιλανθρωπία να γεννηθεί μέσα μας, μεγαλώνει και διαπλάθεται από την αύξηση των αρετών μας. Δίχως τις αρετές ούτε γεννιέται μέσα μας -όσα Χριστούγεννα κι αν γιορτάσουμε- ούτε μεγαλώνει το βρέφος της Βηθλεέμ. Ο Χριστός, με τη θεία του Γέννηση, κατέβασε τον ουρανό στη γη κι ανέβααε τη γη στον ουρανό. Αυτό θα πει, πως έγινε ο Θεός άνθρωπος, για να κάνει τον άνθρωπο Θεό. Πρώτα ο Θεός είχε μεταδώσει απ’ το Πνεύμα τον στον άνθρωπο, για να τον φτιάσει κατ’ εικόνα.
Τώρα, στη δεύτερη αυτή κοινωνία Θεού και ανθρώπου, ο Θεός για να σώσει και τη φθαρμένη σάρκα του ανθρώπου, παίρνει σάρκα. απ’ την πάναγνη Μαρία, για να θεοποιήσει την ανθρώπινη φύση μας. «Δευτέραν κοινωνεί κοινωνίαν -λέγει ο άγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος- πολύ της προτέρας παραδοξοτέραν, όσω, τότε μεν του κρείττονος μετέδωκε, νυν δε μεταλαμβάνει του χείρονος». Κι αυτό είναι, που δείχνει και στον πιο δυσκολόπιστον άνθρωπο, το μέγεθος της αγάπης του Θεού, ότι «δι’ ημάς κατέβη μέχρι του χείρονος· σάρκα γάρ είναι ψυχής ευτελέστερον, πας των ευ φρονούντων ομολογήσει» (Γρηγόριος ο Θεολόγος).

Αυτό το βάθος της συγκαταβάσεως και της ταπεινώσεως που έδειξε ο Χριστός με την θεία κένωσή του και την ενανθρώπησή του, βεβαιώνει και πόσο μπορεί ο άνθρωπος να φτάσει στην ένωση με το Θεό. Αυτού κρύβεται ένα βαθύ μυστήριο. Και χρειάζεται μεγάλη πίστη ο άνθρωπος, δίχως αμφιβολίες και χωρίς δυστροπίες του ορθού λόγου -που βασανίζεται για τα υψηλά, αλλά, μη μπορώντας να γαντζωθεί απ’ τον ουρανό στέρεα, γλιστράει και πέφτει πάλι στη γη -για να ιδεί την ενανθρώπηση του Θεού «τοσούτον Θεόν ποιούσαν τον άνθρωπον, όσον αυτός γέγονεν άνθρωπος. Ο γαρ χωρίς αμαρτίας γενόμενος άνθρωπος, δήλον ότι χωρίς της εις θεότητα μεταβολής την φύσιν θεοποιήσει και τοσούτον αναβιβάσει δι’ εαυτόν, όσον αυτός διά τον άνθρωπον έαυτόν κατεβίβασεν» (Μάξιμος).

Πρέπει εδώ, να ιδούμε το βάθος της θεολογικής θέσεως του αγ. Μαξίμου, που μας φανερώνει πόσο μακριά είναι η Αγάπη και ο τρόπος ενεργείας του Χριστού, απ’ τις διαλεκτικές και τις θεραπευτικές συνήθειες του κόσμου. Στο μυστήριο της θείας οικονομίας, βλέπουμε τις στερήσεις του Χριστού, να γιατρεύουν τις δικές μας στερήσεις και να μας δίνουν τις «έξεις», δηλ.τα διχαιώματα προς τη θέωση, και την παντοτινή μας ζωή με το Θεό. Η σάρκωση του Λόγου, έγινε η θέωσή μας. Η θεία του κένωση, έγινε η δική μας πλήρωση. Η συγκατάβασή του, έγινε δική μας ύψωση. Το πάθος του, δική μας απάθεια. Κι ο θάνατός του, μας έδωκε την ζωή την αιώνια.

Έτσι ο Χριστός δεν ακολουθεί την ταχτική των γιατρών, που θεραπεύουν με τ’ αντίθετα φάρμακα ενα ανθρώπινο πάθος. Αλλά με το όμοιο γιατρεύει το όμοιο. Η «πτωχεία» του Θεού-Λόγου, γιατρεύει τη δική μας φτώχεια. Το πάθος, γιατρεύει τα πάθη μας. Ο θάνατός του, το δικό μας θάνατο. Η φθορά του, θεραπεύει τη δική μας φθορά. Kαι ο πόνος του, γενικά, γιατρεύει τον κάθε πόνο μας.
Η Γέννηση του Χριστού.θα παραμένει πάντοτε γιά τον άνθρωπο ένα μυστήριο «ξένον και παράδοξον». Γιατί ο Χριστός, κι όταν ακόμη γεννηθεί πνευματικά μέσα μας, δεν φανερώνεται παρά «όσov χωρείν επίστασαι τον δεχόμενον». Έτσι «αεί και φαινόμενος ο του Θεού Λόγος τοις τρόποις των μετοχών, αεί διαμένει κατα την υπερβολήν του μυστηρίου, τοις πάσιν αθέατος» (Μάξιμος).

Όσο και να προσπαθήσει ο άνθρωπος με τη λογική του να εξιχνιάσει το μυστήριο της θείας ενάνθρωπήσεως, είναι αδύνατο να το κατορθώσει. Εκείνο που πρέπει να κάνει κανείς είναι να δοξάσει «απεριέργως» τον «ευδοκήσαντα τούτο γενέσθαι δι’ ημάς». Γιατί, πραγματικά, ποιος μπορεί με το λογικό του ν’ αποδείξει και να μας πει «πώς Θεού Λόγου γίνεται σύλληψις; πώς γένεσις σαρκός άνευ σποράς; Πώς γέννησις άνευ φθοράς; Πώς μήτηρ, η μετά τον τόκον διαμείνασα Παρθένος; Πώς ο υπερτελής, καθ’ ηλικίαν προέκοπτε; Πώς ο καθαρός εβαπτίζετο; Πώς διέτρεφεν ο πεινών;
Πώς ο κοπιών εχαρίζετο δύναμιν; Πώς ο πάσχων εδίδου ιάματα; Πώς ο θνήσκων εζωοποίει; Και ίνα το πρώτον και τελευταίον είπω, πώς ο Θεός άνθρωπος γίνεται; Kαι το δη πλέον μυστηριωδέστερον, πως ουσιωδώς εν σαρκί καθ’ υπόστασιν ο Λόγος, ο κατ’ ουσίαν υποστατικώς όλος υπάρχων εν τω Πατρί; Πώς ο αυτός, και όλος εστί Θεδς κατά φύσιν, και όλος γέγονε κατά φύσιν άνθρωπος;… Ταύτα πίστις μόνη χωρεί τα μυστήρια, των υπέρ νουν και λόγον υπάρχουσα πραγμάτων υπόστασις», λέγει ο άγ. Μάξιμος.
Ειδικά για το θέμα της Παναγίας, που γέννησε τον Χριστό «άνευ σποράς και άνευ φθοράς», δηλ. έμεινε Παρθένος και μετά τη γέννηση του Χριστού, έχουμε συχνά προφητικές αναφορές στην Παλαιά Διαθήκη, όπως στη φράση «αναμέσον του σπέρματός σου και αναμέσον του σπέρματος της γυναικός», στη βάτο την καιομένη και μη καταφλεγομένη, και σε πολλά άλλα σημεία. Αυτή την καιομένη βάτο σχολιάζει ποιητικά και ο Θεόδωρος Πτωχοπρόδρομος σ’ ένα εξαίρετο, στην απλότητά του, τετράστιχο:
Πυρ εν βάτω και -θαύμα!- ταύτην ου φλέγει.
Ου πυρ το πυρ·ου βατος εστίν η βάτος.
Και πυρ το πυρ, και βάτος εστίν η βάτος,
αλλ’ εικονίζει τον τόκον της Παρθένου.
Ωστόσο, πρέπει να πιστεύουμε, πως εκείνο που έγινε στην Παναγία Θεοτόκο «σωματικώς», να κατοικήσει δηλ. όλο το πλήρωμα της εν τω Χριστώ Θεότητος μέσα στη Θεοτόκο και να γεννηθεί απ’ τα παρθένα σπλάγχνα της, αυτό το ίδιο ακριβώς μπορεί να γίνει πνευματικά σε κάθε παρθενεύουσα ψυχή! Και τότε πια η παρουσία του Κυρίου δεν θα είναι σωματική αλλά πνευματική, του Χριστού «πνευματικώς εισοικιζομένου και τον Πατέρα εαυτού συνεισάγοντος», κατά την έκφραση του αγ.Γρηγορίου Νύσσης.

Σ’ αυτό πάνω, ένας μεγάλος μυστικός της Ορθοδοξίας, ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος, σημειώνει αυτά τα βαθιά σε νοήματα λόγια: «καλότυχος είναι εκείνος, οπού ιδεί το φως του κόσμου, ήγουν τον Χριστόν, πως εμορφώθη μέσα του· ότι αυτός θέλει νομισθή Μήτηρ Χριστού, έχοντας τον Χριστόν μέσα του, ωσάν βρέφος, καθώς ο αψευδέστατος υπεσχέθη μόνος του: «Μήτηρ μου και αδελφοί μου και φίλοι μου ούτοι εισίν, oι ακούοντες τον λόγον του Θεού και ποιούντες αυτόν»». Αυτό το «ποιούντες», στις μέρες των Χριστουγέννων, που είναι μέρες χαράς και πανηγύρεως, ίσως να φαίνεται κάπως αυστηρό. Αλλά οι αρετές δεν κατορθώνονται δίχως στερήσεις και θυσίες.
Για τον ορθόδοξο χριστιανό, ο εορτασμός και πανηγυρισμός των Χριστουγέννων είναι πνευματικος. «Ας τιμήσωμεν», λέγει ένας παλαιός εκκλησιαστικός συγγραφέας, «την ημέραν την δεσποτικήν, ας δοξάσωμεν τον Χριστόν, όχι με χορούς, μέθαις και αργολογίαις· όχι με παιγνίδια και τραγούδια, και όσα χαίρεται ο δαίμονας όταν τα κάμνομεν· όχι με έξοδαις κακαίς και πολυφαγίαις, αλλά με ευχαριστίαις, με δοξολογίαις, με καθαράν καρδίαν, με όσα χαίρεται και δοξάζεται ο Θεός.

Μη στολιζώμεσθεν, άνδρες τε και γυναίκες, ότι γη και χώμα θέλομεν γένει· μην υπερηφανευώμεσθεν εις ρούχα και στολίδια και φορεσίαις, ότι ο θάνατος μας απαντεχαίνει· μην πορνεύωμεν και μιαινώμεσθεν, ότι το πυρ το αιώνιον και η γέεννα του πυρός ετοιμάζεται διά τους τοιούτους· μη μεθύωμεν και πολυτρώγωμεν, ότι αύριον πάλιν θέλομεν πεινάσει, ωσάν να μην είχαμεν φάγει· τι κερδαίνομεν από την μέθην; τι αυγατίζομεν καλόν της ψυχής μας εάν πολυφάγωμεν και εξοδιάσωμεν; πόσοι επέρασαν τέτοιαις ημέραις, με παιγνίδια, με χορούς, μεθυσμένοι, εξοδιασμένοι! αλλά τώρα είναι χώμα μοναχόv εις την γην, και καλότυχοι εάν έκαμαν καλόν διά την ψυχήν τους.

Τους πτωχούς, αδελφοί μου, ας θρέψωμεν, τους γυμνούς ας ενδύσωμεν, τους πεινασμένους ας χορτάσωμεν, τους διψασμένους ας ποτίσωμεν, τους ασθενείς ας κοιτάξωμεν, τους φυλακωμένους ας επισκεφθώμεν, τους ξένους ας φιλοξενήσωμεν, τους αμαρτωλούς ας κλαύσωμεν, τους αγίους ας επαινέσωμεν… τότε να ειπούμεν ότι εορτάσαμεν και επανηγυρίσαμεν: τότε να δεχθή και ο Θεός την εορτήν μας· τότε να χαρούσιν οι άγγελοι». Τότε να έρθει, για να κατοικήσει με την αγάπη του μέσα μας, το ξένον και παράδοξον Μυστήριον!

Από: Π.Β.Πάσχος, Έρως Ορθοδοξίας, εκδ. Αποστολικής Διακονίας, Αθήνα 1987.
Πηγή; agiosneilospeiraios.blogspot.com

Έκαναν το σταυρό τους και είπανε σιγανά όλοι τους το «Η γέννησίς σου…».

Κρυπτοχριστιανοί

~ Είναι νύχτα Χριστουγέννων. Χτυπούν οι καμπάνες της εκκλησιάς και οι Χριστιανοί ξυπνούν, σηκώνονται και πάνε να λειτουργηθούν.
Ξυπνά και ο Μουσταφάς, που είναι Χρήστος. Ξυπνά αθόρυβα και τη φαμελιά του, χωρίς ν’ ανάψει φως –τη γυναίκα του την Εμινέ, που είναι Μαρία, και την κόρη του την Φατμέ, που είναι Ελένη και τον γιο του τον Χασάνη, που είναι Γιώργος. Μαζεύονται σε κάποιο κατώγι του σπιτιού.
Σηκώνουν κάτι σακιά μέσα σ’ ένα αμπάρι και βγάζουν τα κονίσματα. Τα στήνουν εκεί μπροστά τους, γονατίζουν κάνουν το σταυρό τους κι ανάβουν από ένα κερί. Ο Μουσταφάς παίρνει στο χέρι του μία σύνοψη. Την ανοίγει-δεν ξέρει να διαβάσει κάποιο τροπάρι, σιγομουρμουρίζει ψαλμουδιστά με τα σπασμένα Ελληνικά του.
Κάνουν το σταυρό τους και πάλι. Λένε σιγανά όλοι τους το «Η γέννησίς σου…». Με βουρκωμένα μάτια, με σφιγμένη την καρδιά φιλιούνται και ανεβαίνουν στον οντά τους να ξαπλώσουν.
Η πίστη των ανθρώπων αυτών έχει έναν πόνο, που αληθινά, δε λέγεται. Μα έχει και τόση αλήθεια, όση ίσως δεν έχει η πίστη των άλλων Χριστιανών, αυτών που λειτουργούνται την ίδια ώρα στις εκκλησιές τους”.

(από το βιβλίο: «Ημεροδρόμιο Χριστουγέννων» Εκδόσεις Ακρίτας. – Κρυπτοχριστιανοί)

"Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης και Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ.."

Και μια μέρα, εν ώρα προσευχής, βρέθηκα σε ένα υπέροχο λιβάδι, ανθώνα..
Και είχα δίπλα μου τον Άγιο Σεραφείμ του Σαρωφ! Και μου λέει..
Πάμε Πάτερ Ιάκωβε!
Του απαντώ..
Που να πάμε Άγιε μου Σεραφείμ, θα πατήσουμε και θα χαλάσουμε αυτά τα υπέροχα λουλούδια!
Και μου απάντησε..
Πάτερ Ιάκωβε πάτα τα άφοβα, δεν χαλανε!
Είναι άφθορα!
Αυτή εδώ είναι η γη των Πραεων που όλα είναι άφθορα! Και ήρθα να σε ξεναγήσω!
..και έτσι μου γνώρισε ο Κύριος τη Γη των Πραέων
Έτσι θα κάνεις!

Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης

- Γέροντα, πώς θα μπορέσουμε να ζήσουμε το γεγονός της Γεννήσεως, ότι δηλαδή ο Χριστός "Σήμερον γεννάται εκ Παρθένου"...;;;
- Για να ζήσουμε αυτά τα Θεία γεγονότα πρέπει ο νους να είναι στα Θεία νοήματα! Τότε αλλοιώνεται ὁ άνθρωπος!
Μέγα και παράδοξον θαύμα τετέλεσται σήμερον, ψάλλουμε!
Άμα ο νους μας είναι εκεί στο «παράδοξον», τότε θα ζήσουμε και το Μεγάλο Μυστήριο της Γεννήσεως του Χριστού...!!!
Εγώ θα εύχομαι η Καρδιά σας να γίνη Αγία Φάτνη και το Πανάγιο Βρέφος της Βηθλεέμ να σας δώση όλες τις Ευλογίες Του...!!!

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης