"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Αδελφέ !
Θα πάρεις τον αγιασμό από την Εκκλησία και θα τον πας στο σπίτι και δεν θα μπεις μέσα. Θα αφήσεις τον αγιασμό από έξω και θα μπεις μέσα στο σπίτι σου, να κάνεις «αποκαθήλωση».
Να πας να βγάλεις τα κρεμμύδια και σκόρδα που κρέμασες την πρωτοχρονιά για το γούρι της χρονιάς.
Να πας να πετάξεις την τράπουλα.
Να πας να πετάξεις, αν είσαι γυναίκα όλα τα αντρικά παντελόνια και όλη τη δεισιδαιμονία που έχεις κρεμάσει εκεί και έπειτα θα βάλεις τον αγιασμό στο σπίτι σου. Να το αγιάσει.
Διαφορετικά, τι θα πας να αγιάσεις; Τον διάβολο; Φεύγει ο διάβολος;
Δεν φεύγει, εφόσον εσύ δεν θέλεις να τον διώξεις...

+Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυξ (1916 - 1982)

Η υποκρισία είναι μητέρα και αιτία του ψεύδους.

1. Από τον σίδηρο και την πέτρα (διά της προσκρούσεως) γεννάται η φωτιά, και από την πολυλογία και τα ευτράπελα το ψεύδος. Το ψεύδος είναι εξαφάνισις της αγάπης και η επιορκία άρνησις του Θεού.
2. Κανείς συνετός άνθρωπος άς μη θεωρή μικρό το αμάρτημα του ψεύδους, διότι το Πανάγιον Πνεύμα εξέδωσε εναντίον του την…
πιο φοβερή απόφασι: «Απολείς πάντας τους λαλούντας το ψεύδος» (Ψαλμ. ε΄ 7), όπως λέγει ο Δαβίδ προς τον Θεόν. Και εάν συμβή αυτό, τι πρόκειται να πάθουν εκείνοι πού συρράπτουν επί πλέον το ψεύδος με τους όρκους;
3. Εγνώρισα μερικούς που εκαυχώντο για τα ψεύδη τους. Αυτοί κατώρθωναν και έκαναν τους άλλους να γελούν με τις αστειότητες και τις αργολογίες τους, και έτσι εξαφάνιζαν ελεεινά το πένθος των μοναχών πού τους ακροάζονταν.
4. Όταν ιδούν οι δαίμονες ότι, μόλις αρχίση ο άθλιος ομιλητής να διηγήται τα ευτράπελα, προσπαθούμε να φύγωμε σαν από λοιμώδη ασθένεια, επιχειρούν να μας παρασύρουν με δύο απατηλούς λογισμούς: «Μη λυπήσης τον ομιλητή», μας συμβουλεύουν, ή «μη θέλεις να φανής πιο ευλαβής από όλους τους άλλους»! Φεύγε αμέσως, μην αργοπορήσης ειδεμή στην ώρα της προσευχής θα σου έρχωνται στον νου αστεία. Και όχι μόνο να φεύγης, αλλά και να διαλύης με ευσεβή τρόπο το «πονηρόν συνέδριον», φέροντας στο μέσον την μνήμη του θανάτου και της Κρίσεως. Είναι καλύτερο ίσως να σε βρέξουν μερικές σταγόνες κενοδοξίας, προκειμένου να γίνης πρόξενος ωφελείας σε τόσους.
5. Η υποκρισία είναι πολλές φορές μητέρα και αιτία του ψεύδους. Τίποτε άλλο, λέγουν μερικοί, δεν είναι η υποκρισία, παρά μελέτη και δημιουργός του ψεύδους πού έχει μαζί της συμπεπλεγμένο τον ένοχο και άξιο τιμωρίας όρκο. Αυτός πού απέκτησε τον φόβο του Κυρίου, αποξενώθηκε από το ψεύδος, διότι έχει μέσα του ως αδέκαστο δικαστή την συνείδησί του.

6. Όπως σε όλα τα πάθη, έτσι και στο ψεύδος παρατηρούμε διαφορά ως προς την πνευματική βλάβη πού προξενεί. Επί παραδείγματι: Διαφορετική είναι η ενοχή ενός πού ψεύδεται από τον φόβο της τιμωρίας, και διαφορετική όταν δεν υπάρχη κίνδυνος. Άλλος πάλι είπε ψεύδος χάριν της τρυφής, άλλος χάριν της φιληδονίας, κάποιος για να κάνη τους άλλους να γελάσουν και άλλος για να επιβουλευθή και κακοποιήση τον αδελφό του.
7. Με τις τιμωρίες των κοσμικών αρχόντων το ψεύδος μειώνεται πολύ. Με το πλήθος όμως των δακρύων της κατανύξεως, εξαφανίζεται ολοσχερώς. Ο δαίμων πού μας προτρέπει στο ψεύδος προφασίζεται διαφόρους «οικονομικούς» λόγους και έτσι παρουσιάζει σαν μεγάλη αρετή αυτό πού αποτελεί απώλεια της ψυχής. Εκείνος πού πλάθει ψεύδη παρουσιάζεται ότι μιμείται την Ραάβ, (η οποία εχρησιμοποίησε το ψεύδος, για να σώση τους κατασκόπους του Ισραήλ), και νομίζει ότι με την ιδική του απώλεια προξενεί σωτηρία στους άλλους.
8. Όταν καθαρισθούμε τελείως από το πάθος του ψεύδους, τότε, σε μία εξαιρετική περίστασι, άς το χρησιμοποιήσωμε, αλλά και πάλι με φόβο. Το νήπιο δεν γνωρίζει το ψεύδος. Ομοίως και η ψυχή πού δεν έχει πονηρία. Εκείνος πού ευφράνθηκε από τον οίνο (και εμέθυσε), θα ομολογήση ακουσίως κάθε αλήθεια. Και εκείνος πού εμέθυσε από την κατάνυξι, δεν θα μπορέση να ψευσθή.

Οσίου Ιωάννου του Σιναΐτου, “ΚΛΙΜΑΞ”. Εκδ.: Ι. Μ. Παρακλήτου. Ωρωπός Αττικής.
Πηγή : Βήμα Ορθοδοξίας

Ξημερώνοντας Θεοφάνεια.

Ἡ τέλεση τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ ἀποτελεῖ τήν πραγματικὴ λειτουργικὴ παρουσία τοῦ σωτηριώδους γεγονότος τοῦ βαπτίσματος τοῦ Κυρίου.
Γι’ αὐτό ὁ Ἱερουργός ἀφοῦ εὐλογήσει τό νερό, βαπτίζει μέσα σέ αὐτό ὄρθιο τόν Τίμιο Σταυρό κι ἀμέσως τόν ἐξάγει, σέ ἀνάμνηση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος βαπτίσθηκε στόν Ἰορδάνη ἀπό τόν Τίμιο Πρόδρομο και ευθέως ανέβηκε από το νερό (βλ. Μάρκ. α' 10), ως ο μόνος Αναμάρτητος.
Ὁ Μέγας Ἁγιασμός τελεῖται μόνο στήν ἑορτή τῶν Θεοφανείων, παραμονή καί ἀνήμερα, ἐνῶ γιά ὅλες τίς ἄλλες ἡμέρες καί ἀνάγκες ἡ Ἐκκλησία συστήνει τήν ἀκολουθία τοῦ Μικροῦ Ἁγιασμοῦ, στήν ὁποία καθαγιάζεται μέν τόν νερό, ἀλλά σέ ἀκολουθία μέ τελείως διαφορετικό περιεχόμενο, ἀφιερωμένη στήν Παναγία μας.
Ἡ διπλή τέλεση τοῦ Μεγάλου Ἁγιασμοῦ τήν παραμονή καί τήν ἡμέρα τῶν Θεοφανείων γίνεται γιά λόγους πρακτικούς. Διότι οἱ πρόγονοί μας δέν ἀξίωναν στίς μεγάλες ἡμέρες, οὔτε στά κτήματα νά πηγαίνουν, οὔτε νά ἐργάζωνται. Θεωροῦσαν ἐπάναγκες νά βρεθοῦν στήν Ἐκκλησία γιά νά ἐκκλησιασθοῦν, νά προσευχηθοῦν καί νά κοινωνήσουν καί κατόπιν μέ φιλόθεη ἀδολεσχία νά περάσουν τήν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς.
Γι’ αὐτό καί ἐτελεῖτο ὁ Μεγάλος Ἁγιασμός καί τήν παραμονή, ὥστε νά πάρουν τόν Ἁγιασμό καί νά πάνε νά ἁγιάσουν τά κτήματα, τά περιβόλια, τά ἀμπέλια τους, τά ζῶα καί τά ὑποστατικά τους.
Γιά νά 'πιοῦμε ἐπίσης Μέγα Ἁγιασμό δέν χρειάζεται νηστεία. Ἡ νηστεία τῆς παραμονῆς τῶν Θεοφανείων ἀφορᾶ στήν τιμή τῆς ἑορτῆς καί ὄχι στήν μετάληψη του Ἁγιασμοῦ. Ἐξάλλου Ἁγιασμό πίνουμε καί τήν παραμονή, χωρίς νά ἔχει προηγηθεῖ νηστεία.
Ὁ Ἁγιασμός τῶν Θεοφανείων ὀνομάζεται μέν Μέγας, ἀλλά δέν ταυτίζεται ἐπ’ οὐδενί καί οὔτε ἀντικαθιστᾶ τήν θεία Κοινωνία, ὅπως ἀρκετοί δυστυχῶς θεωροῦν. Ἐξάλλου καί μόνο νά σκεφθοῦμε ὄτι τόν Ἁγιασμό τόν ραντίζουμε,
ἀρκεῖ γιά νά συνειδητοποιήσουμε τήν ἄπειρη διαφορά τους.
Σύμφωνα μέ τήν τάξη τῆς Ἐκκλησίας μας κατά τά Θεοφάνεια, παραμονή κι ἀνήμερα, ἐκκλησιαζόμαστε, κοινωνοῦμε τῶν ἀχράντων Μυστηρίων καί κατόπιν πίνουμε τόν Μέγα Ἁγιασμό

"Μην γίνεσαι προδότης.."
"Εντάξει.. έχεις πάθη, έχεις όμως και αρετές.
Έχεις απιστία, έχεις και πίστη.
Έχεις ανηθικότητα, έχεις και ηθικά στοιχεία.
Γιατί αυτά δεν τα λαμβάνεις υπόψιν σου;
Ένα μόνο να προσέχεις, να μην είσαι τεμπέλης, και να μη φοβάσαι να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου. Μη κάθεσαι και λες, έχω αυτό το πάθος, έχω εκείνο, χριστιανός είμαι εγώ; τίποτε δεν κάνω στην ζωή μου..
Έτσι οδηγείσαι στην ακηδία, σπάνε τα νεύρα σου, και δεν μπορείς να κάνεις τίποτε. Σύντομα εγκαταλείπεις τον αγώνα σου και τότε είσαι ένας προδότης!
Γι' αυτό, όταν σου μπαίνει η σκέψη των παθών, θυμήσου ότι έχεις και αρετές.
Ο μεγαλύτερος εγκληματίας, εάν εξετάσει την ζωή του, θα βρεί ότι ο Θεός του έχει δώσει πολλά καλά.
Δεν μας πνίγουν λοιπόν μόνο τα πάθη μας, οι αμαρτίες μας, η απιστία μας, η υπερηφάνειά μας, ο σατανάς, αλλά μας πνίγει, μας σκοτώνει και η προδοσία της βουλήσεώς μας, το σταμάτημα που κάνομε."

Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

"Έσύ μόνο ξεχείλιζε άπό άγάπη Χριστού
πρός όλους.."
Όταν άγαπάμε, νομίζουμε ότι προσφέρουμε στούς άλλους, ένώ στήν πραγματικότητα προσφέρουμε πρώτα στόν έαυτό μας.
Ή άγάπη χρειάζεται θυσίες. Νά θυσιάζουμε ταπεινά κάτι δικό μας, πού στήν πραγματικότητα είναι τού Θεού.
Μήν σέ νοιάζει ποτέ άν σέ άγαπούν.
Σήμερα οί άνθρωποι ζητούν νά τούς άγαπήσουν καί γι' αύτό αποτυγχάνουν.
Τό σωστό είναι νά μήν ένδιαφέρεσαι άν σέ άγαπούν, άλλά άν έσύ άγαπάς τόν Χριστό καί τούς άνθρώπους. Μόνο έτσι γεμίζει ή ψυχή. Έσύ μόνο ξεχείλιζε άπό άγάπη Χριστού πρός όλους καί τότε έρχεται μυστικά μιά μεταβολή, μιά αλλαγή σε όλο τό σύνολο.
Αύτό πού σού λέω, είναι ή καλύτερη ίεραποστολή..

Όσιος Πορφύριος ό Καυσοκαλυβίτης.

«Ο Ισραηλιτικός λαός, αν δεν περνούσε την Νεκρά Θάλασσα, δεν θα αποχωριζόταν τον Φαραώ. Και εσύ, αν δεν περάσεις μέσα από το νερό του Βαπτίσματος, δεν θα αποχωριστείς από την σκληρή τυραννία του διαβόλου»…!!!

Μέγας Βασίλειος

«Η Χάρις και η δύναμις του Αγίου Πνεύματος ενσταλάζει, μεταφυτεύει τον Θεάνθρωπο Χριστό σε κάθε πιστή Ψυχή.
Όλη η ζωή των Χριστιανών είναι μια διαρκής Χριστοκεντρική Θεοφάνεια, διότι το Άγιο Πνεύμα δια των Μυστηρίων και των Αρετών, παραδίδει τον Χριστό ως Σωτήρα σε κάθε έναν Πιστό, κάνοντας έτσι να γίνει ο Χριστός ‘’η ζωή μας’’»…!!! ( Κολ. 3, 4)

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

«Γιὰ ποῖο λόγο ἄνοιξαν οἱ οὐρανοί τὴν ὥρα τῆς βαπτίσεως τοῦ Χριστοῦ;

Μὰ γιὰ νὰ μάθεις ὅτι συμβαίνει τὸ ἴδιο ὅταν βαπτίζεσαι κι ἐσύ, εφ'οσον ὁ Θεὸς σὲ προσκαλεῖ πρὸς τὴν οὐράνια πατρίδα καὶ προσπαθεῖ νὰ σὲ πείσει νὰ μὴ διατηρεῖς κανένα δεσμὸ μὲ τὰ ἐπίγεια πράγματα.
Ἄν ὅμως δὲν βλέπεις τὸ ἄνοιγμα τοῦ οὐρανοῦ, νὰ μὴ φανεῖς δύσπιστος γι'αυτό. Γιατί, μολονοτι δὲν λαμβάνουν χώρα αἰσθητὰ θαύματα, ἐν τούτοις δεχόμαστε ό,τι ἀποκαλύφθηκε διά μέσου αυτών, μια φορὰ, στὴν ἀρχή.
Καὶ ἡ περιστερὰ γι'αυτό τὸν σκοπὸ ἐμφανίστηκε. Γιὰ νὰ ὑποδείξει δηλαδή, σὰν νὰ ἦταν δάκτυλος, στοὺς ἐκεῖ παρευρισκόμενους, τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ.
Δὲν ἐμφανίστηκε ὅμως μόνο γι'αυτό τὸ σκοπό. Μα συγχρόνως, γιὰ νὰ γνωρίζεις, ὅτι ὅταν βαπτίζεσαι, καὶ σὲ σένα κατεβαίνει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.
Συνεπῶς, ἐμεῖς δὲν χρειαζόμαστε αἰσθητὲς ἐμφανίσεις, δεδομένου ὅτι ἡ πίστη ἀντικαθιστᾶ τὰ πάντα. Καὶ ἐπιπλέον, διότι τὰ θαύματα δὲν γίνονται γιὰ τοὺς πιστούς, ἀλλὰ γιὰ τοὺς ἀπίστους»…!!!

Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

«Το νερό, βέβαια, είναι για καθαρισμό των σωμάτων, αλλά με την επερχόμενη εορτή των Φώτων κατέρχεται σε αυτό να βαπτισθεί ο Χριστός, ο Ιατρός των ψυχών, και έτσι μαζί με τον εαυτό Του ο Χριστός, ο Πατέρας των Πνευμάτων, ο αίρων την αμαρτία του κόσμου, ενοικίζει στο νερό τη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος που έλκυσε από πάνω. 'Έτσι ώστε για τους έπειτα κατά το παράδειγμά του βαπτιζομένους, όταν κατέρχονται στο νερό της κολυμβήθρας, να βρίσκεται ο Ίδιος μέσα σε αυτό, περιβάλλοντάς τους απορρήτως με το Πνεύμα Του, και γεμίζοντάς τους με την καθαρτική και φωτιστική Χάρη των λογικών Πνευμάτων.
Είναι αυτό που λέγει ο Θείος Παύλος: «Όσοι βαπτισθήκατε στο όνομα του Χριστού, ενδυθήκατε το Χριστό»…!!!

Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς

«Ο Χριστός βαπτίσθηκε μεν ως άνθρωπος, αλλ' εξάλειψε τις αμαρτίες ως Θεός!
Βαπτίσθηκε, όχι διότι ο ίδιος είχε ανάγκη να καθαριστεί, αλλά για να αγιάσει τα ύδατα»…!!!

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος