"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Η Αγία Απογοήτευση

Συγκινήθηκα πολύ, όταν χθές μιλώντας με μία νέα κοπέλα που είπε :
-Πάτερ , κάθε χρόνο που περνά, μετράω και όλο λιγότερους φίλους
-Μπήκες στην στράτα του Θεού. Της απαντώ.
-Και ποια είναι αυτή;
Η Αγία απογοήτευση!
Σε εγκαταλείπουν τα πάντα, οι αγάπες, τα όνειρα, οι πατρίδες, οι φίλοι, οι χαρές σου, τα χρήματα, η υγεία, οι ελπίδες, όλες οι ανθρώπινες σιγουριές και βεβαιότητες, η ίδια η ζωή, το παρελθόν και το μέλλον σου…
-Και μετά;
-Μετά σε περιμένει η αγκαλιά Του Χριστού, η γλυκιά Του Αγάπη .
Άμα δεν σε απογοητεύσουν οι άνθρωποι δεν γίνεται να σε γοητεύσει ο Χριστός.
Είσαι σε καλό δρόμο!

[Π.Διονύσιος Ταμπακης]

Όταν ο Πρόδρομος είδε τον Χριστό να περπατά στον Ιορδάνη, μετά την βάπτιση, είπε στους μαθητές Του, πώς Αυτός πού βλέπετε είναι ο Νυμφίος, ο αληθινός Χριστός και εγώ δεν είμαι απλά παρά ένας φίλος Του, πού παρακάθεται στον γάμο. Αυτός πρέπει να αυξάνεται από δω και μπρος , δηλαδή να φανερώνεται και εγώ να ελαττώνομαι, να απομακρύνομαι. Εγώ χαίρομαι για τον Φίλο μου, ως φίλος του Νυμφίου, αυτή είναι η μεγάλη μου χαρά, εκείνος να αυξάνει, εγώ να ελαττούμαι.
Αυτή ήταν η ταπείνωση και η πραγματική αγάπη ενός μεγάλου προφήτη, του μεγαλύτερου προφήτη. Ας κάνουμε και μείς λίγο παραπέρα να φανεί ο Νυμφίος και όχι εμείς. Και δεν είμαστε καν προφήτες. Ας ελπίσουμε να είμαστε καν φίλοι.

π. Παντ. Κρούσκος

Γιατί άραγε μου φέρνουνε βαθεία συγκίνηση , και φυλάγω κρυφά μέσα στην καρδιά μου κάποια πράγματα, που δεν τα παρατηρεί κανένας; Κι αν βρεθεί κανείς να τα προσέξει και να νοιώσει κάτι απ’ αυτά , ωστόσο δεν το φανερώνει, για να μην τον λογαριάζουν για άνθρωπο που χάνει τον καιρό με κάποια πράγματα που δεν είναι σοβαρά, προπάντων στην εποχή μας, που θέλει να είναι οι άνθρωποι δραστήριοι σε χεροπιαστά πράγματα , προ πάντων σε ό, τι βγάζει χρήματα: «λεφτά, πολλά λεφτά!» ακούω συχνά να λένε δίπλα μου , κι ανατριχιάζω, αν τύχει να κα΄θησω σε καμία καρέκλα, κι ας βρίσκουμαι και μίλια μακρυά απο την Αθήνα.
Μέσα σε τέτοιον κόσμο, λοιπόν, σε βλέπουν όλοι σαν χασομέρη, αν τύχει να μιλήσεις για κάποια αισθήματα και για κάποιες συγκινήσεις που βρίσκουνται μακρυά απο τη μόνη και μοναδική κι αδιάκοπη συγκίνηση των λεφτών , που τη νοιώθει όλος ο κόσμος. Κι αν τύχει μάλιστα αυτά τα αισθήματα να έχουνε σχέση με τη θρησκεία, εκείνον που τα έχει και που θαρρεύτηκε να τα πει κιόλας, θα τον πούνε, όπως είπα στην αρχή, χασομέρη, ανόητον , όσο και βλαμμένον.
Ωστόσο, εμένα δεν με φοβερίζουνε αυτές οι προσβλητικές ονομασίες, γιατί τις συνήθισα και γιατί τις ακούσαμε κι άλλοι πιό σπουδαίοι απο μένα, αλλά και γιατί δεν έχω πολλή εκτίμηση σε όσα εκτιμούν οι σημερινοί άνθρωποι! Και γι’ αυτό, όπως πάντα, φανερώνω τι έχω μέσα στην καρδιά μου, κι όποιος θέλει ας τ’ ακούσει!

Φ. Κόντογλου

Για το γυμνισμό το καλοκαίρι. Υπό χριστιανικής σκοπιάς δεν είναι κοινό θέμα αιδούς ή αόριστα προσβολή κάποιων ηθων.Την σεμνή ενδυμασία οι πατέρες την προβάλλουν και την γύμνια την απεχθάνονται. Όχι επειδή αφηρημένα προσβάλλονται τα χρηστά ήθη. Μ αυτά ασχολούνται οι φιλόσοφοι. Την αιτία την διάβασα στον φιλοκαλικό όσιο Νικήτα τον Στηθάτο και είναι λεπτή και ανώτερη αλήθεια, σαν να λέμε ανώτερη επιστήμη και αν ξαναβρώ το απόσπασμα θα το βάλω. Χοντρικά λέει ότι επειδή κάθε άνθρωπος μετά την πτώση έγινε πονηρός στον οφθαλμό και τρεπτός σε κάθε παράλογο και απάνθρωπο λογισμό για τον πλησίον και αδελφό του, οφείλουμε από ΝΟΙΑΞΙΜΟ και μόνο να προστατεύουμε την πνευματική πορεία του και να μην πληγώνουμε ανεπανόρθωτα τον λογισμό του. Δηλαδή επειδή ο σκανδαλισμός ευρίσκεται σε όποιον τον φέρει να προστατέψουμε τον αδύναμο.Ω μα αυτό είναι το νόημα της χριστιανικής αγάπης, του ελέους και της θυσίας μαζί! Πόσο διακριτικό και λεπτό. Έκανα αναφορά στην δική μας προστασία; Στον σεξοκεντρισμό; Αφόρισα κανέναν; Ηθικολόγησα; ΟΧΙ! Με ένα λόγο από τους Πατέρες σας προβάλλω τί εστίν χριστιανός, στα μικρά και τα μεγάλα. Αν υπάρχουν μικρά και μεγάλα βέβαια,όπως αρεσκόμαστε να κάνουμε διαβαθμίσεις σε αρετές και πάθη. Σας παρακαλώ μόνο να δώσετε προσοχή στα παραπάνω γιατί κρύβουν χρυσάφι και όχι εντυπώσεις.Είναι πολύ ψιλά γράμματα και λεπτή ευαισθησία αυτό. Δεν το πιάνουν πολλές κεραίες.

π. Παντ. Κρούσκος

Ένα θαύμα είναι τόσο φυσικό και απλό όπως στην περίπτωση του αββά Σισώη. Του άφησαν ένα νεκρό παιδί στην σπηλιά του και χωρίς να καταλάβει ότι είναι νεκρό, του ζήτησε να μην στέκεται εκεί, αλλά να πάει να βρει τον πατέρα του και αυτό αναστήθηκε αμέσως και πήγε ή σαν τον αββά Μάρκο ο οποίος έκανε λόγο για την πίστη που μετακινεί βουνά και το βουνό πλάι του " παρεξήγησε" και υπάκουσε και μετακινήθηκε και τόσα άλλα. Τα πολλά σκαλίσματα και ζορισματα δεν έχουν φυσικότητα,άρα ούτε αυθεντικότητα. Οι άνθρωποι του Θεού έχουν το θαύμα σαν την αναπνοή ή σαν το βάδισμα. Και μάλιστα ούτε σαν θαύμα το βλέπουν. Ζουν την πραγματικότητα την φυσική. Εμείς ζούμε σε παράλογο κόσμο και αφύσικο.

ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

Μόνο οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ ζωγραφίζονται μέ φτερά. Ζωγραφίζονται ἔτσι ἐπειδή εἶναι ἀσώματα πνεύματα, εὔκολα κινούμενοι στίς διακονίες, στίς ὁποῖες τούς στέλνει ὁ Δημιουργός. Ἄκουσε τώρα τή μαρτυρία τοῦ Χριστοῦ γιά τόν Ἰωάννη τόν Βαπτιστή: «Ἰδού ἐγώ ἐξαποστέλλω τόν ἄγγελόν μου, καί ἐπιβλέψεται ὁδόν πρό προσώπου μου» ( Μαλ. γ΄: 1). Ποιός τό ἔγραψε; Ὁ Προφήτης τοῦ Θεοῦ, ἐμπνευσμένος ἀπό τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης, λοιπόν, ὀνομάστηκε ἄγγελος καί ἀπό τούς προφῆτες τοῦ Μεσσία καί ἀπό τόν ἴδιο τόν Μεσσία. Καί ὄντως ἡ διακονία τοῦ Ἰωάννη ἦταν παρόμοια μέ τή διακονία τῶν οὐράνιων ἀγγέλων. Ὅταν ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου γεννήθηκε στή Βηθλεέμ, οἱ ἄγγελοι γνωστοποίησαν τή Γέννησή Του στούς ποιμένες, καί τούς προσκάλεσαν, νά χαίρονται καί νά δοξάζουν τόν Θεό. Πέρασαν ἀπό τότε τριάντα χρόνια. Καί ὁ Σωτήρας ἐμφανίσθηκε στόν Ἰορδάνη γιά νά ξεκινήσει τό σωτήριο ἔργο Του. Τότε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Τόν γνωστοποίησε καί Τόν ἔδειξε στόν λαό καλῶντας τούς ἀνθρώπους στή μετάνοια καί τόν καθαρισμό, ὥστε νά ἀξιωθοῦν νά δεχθοῦν Ἐκεῖνον, τόν Μεσσία καί Σωτήρα.
Γι᾿ αὐτό οἱ χριστιανοί καλλιτέχνες ἀπό τούς ἀρχαίους καιρούς συχνά ζωγράφιζαν τόν Πρόδρομο τοῦ Χριστοῦ ὡς ἄγγελο, μέ φτερά. Διότι ὀνομάστηκε ἄγγελος στήν Ἁγία Γραφή, καί εἶχε ἀγγελική διακονία στήν ἱστορία τῆς ἀνθρώπινης σωτηρίας.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Μνήμη δικαίου μετ'εγκωμίων
Σάς πιάνει φοβία κι απογοήτευση; Στραφείτε στον Χριστό.
Όλα είναι μέσα μας, και τα ένστικτα και τα πάντα, και ζητούν ικανοποίηση.
Αν δεν τα ικανοποιήσομε, κάποτε θα εκδικηθούν, εκτός και τα διοχετεύσομε αλλού, στο ανώτερο, στον Θεό.
Δεν γίνεσθε άγιοι κυνηγώντας το κακό.
Αφήστε το κακό. Να κοιτάζετε προς τον Χριστό κι Αυτός θα σάς σώσει.
Αντί να στέκεσθε έξω από την πόρτα και να διώχνετε τον εχθρό, περιφρονήστε τον.
Έρχεται από δώ το κακό; Δοθείτε με τρόπο απαλό από εκεί.
Δηλαδή έρχεται να σάς προσβάλει το κακό, δώστε εσείς την εσωτερική σας δύναμη στο καλό, στον Χριστό.
Παρακαλέστε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Ξέρει εκείνος πως να σάς ελεήσει, με τι τρόπο.
Κι όταν γεμίζετε απ' το καλό, δεν στρέφεσθε πια προς το κακό. Γίνεσθε μόνοι σας, με τη χάρη του Θεού, καλοί.
Που να βρει τόπο τότε το κακό; Εξαφανίζεται!
Σάς πιάνει φοβία κι απογοήτευση; Στραφείτε στον Χριστό.
Αγαπήστε τον απλά, ταπεινά, χωρίς απαίτηση και θα σάς απαλλάξει ο Ίδιος.

Άγιος Πορφύριος

Διηγήθηκε κάποτε ο αββάς Θεωνάς, ότι στην Αλεξάνδρεια, στα χρόνια της πατριαρχείας του Παύλου, ζούσε μόνη της μια κόρη αβάπτιστη, που είχε κληρονομήσει μεγάλη
περιουσία από τους γονείς της.
Μια μέρα, εκεί που εργαζόταν στον κήπο της, είδε κάποιον που ετοιμαζόταν να κρεμαστεί. Τρέχει αμέσως κοντά του και τον ρωτάει:
- Τι κάνεις, άνθρωπε;
- Χρωστάω πολλά χρήματα, και πιέζομαι πολύ από τους δανειστές μου. Προτίμησα λοιπόν ένα σύντομο θάνατο, παρά μια βασανισμένη ζωή.
- Σου δίνω όλα τα χρήματα μου. Μόνο μην αυτοκτονήσεις, τον παρακάλεσε εκείνη.
Έτσι και έγινε. Πλήρωσε ο άνθρωπος το χρέος του και γλύτωσε. Η κόρη όμως έμεινε φτωχή. Ούτε γονείς είχε ούτε κάποιον να τη φροντίσει.
Πάνω σ' αυτή την ανάγκη, κατάντησε να πορνεύει.
Δεν πέρασε πολύς καιρός και αρρώστησε. Ήρθε τότε στον εαυτό της και κατανύχθηκε. Θέλησε να βαπτιστεί, και παρακαλούσε τους γείτονες:
- Για την αγάπη του Χριστού, λυπηθείτε την ψυχή μου και παρακαλέστε τον πατριάρχη σας να με κάνει χριστιανή.
Όλοι όμως την καταφρονούσαν, γιατί ήταν πόρνη.
Μέσα σ' αυτή τη θλίψη της, παρουσιάζεται μπροστά της Άγγελος Κυρίου με μορφή ανθρώπου.
- Τι έχεις; τη ρωτάει.
- Επιθυμώ να γίνω χριστιανή, αλλά κανένας δεν με βοηθάει.
- Μη στεναχωριέσαι. Θα φέρω εγώ ανθρώπους, που θα σε βοηθήσουν.
Πραγματικά, έφυγε και γύρισε με δύο ακόμη Αγγέλους, που σήκωσαν την κόρη και τη μετέφεραν στην εκκλησία. Ύστερα οι άγγελοι πήραν τη μορφή αξιωματικών, και κάλεσαν
τους κληρικούς, που ήταν ταγμένοι στο έργο του βαπτίσματος.
- Δίνετε εσείς εγγύηση γι' αυτή τη γυναίκα; ρώτησαν οι ιερείς.
- Μάλιστα, δίνουμε.
Την πήραν τότε οι κληρικοί και τέλεσαν το μυστήριο. Ύστερα λευκοντυμένη καθώς ήταν, την παρέλαβαν οι άγγελοι και την πήγαν στο σπίτι της. Εκεί την άφησαν κι έγιναν άφαντοι.

Συγγνώμη που θα ασχοληθώ. Δεν θα το ξανακάνω. Ανεβάζει μια φίλη ρητό του γκουρού ότι υπάρχουν πολλοί ήρωες στον κόσμο κλπ . Μετράνε, κυριεύουνε, είναι ολοι τους ανεπανάληπτοι, μοναδικοί. Κανένας άχρηστος, δειλός, φοβισμένος, αδιάφορος, κακός δεν υπάρχει στον κόσμο πια; Γιατί αφήνεστε έτσι να σας κολακεύουνε; Που πήγε η αυτομεμψία και η αυτοκριτική; Το μαρτύριο, η δοκιμασία;Σε ποιους οφείλεται αυτή η δυστυχία, η διαφθορά, η αποξένωση που υπάρχει στον κόσμο; Σε εξωγήινους; Όχι σε μένα και σένα;
Ο Χριστός μας είπε ότι η γαλήνη,η ειρήνη, η ηρεμία της ψυχής, η μακαριότητα βγαίνει από την συντριβή, την ταπείνωση, την αυτομεμψία, την αυταπάρνηση, τον δύσκολο κακοπερασμένο δρόμο. Από την αυτοδικαίωση, την υπερβολική πεποίθηση και τα χαιδέματα μόνο πόνος και πίκρα απορρέουν. Αυτά είναι η βαθύτερη αιτία του Κακού και του πόνου στον κόσμο. Ο εγωισμός.
Βαλ'τε λίγο μυαλό σας παρακαλώ.

π. Παντ. Κρούσκος

Η έκτρωση,μια που έγινε πάλι θέμα, είναι προμελετημένος φόνος χωρίς ελαφρυντικά. Όπως λέει και η φίλη Ελένη είναι κατάχρηση του νόμου του ισχυρότερου πάνω στον αδύναμο. Αυτή η πανάρχαια διαστροφή του εξουσιασμού . Και δεν είναι θέμα διαχείρισης του σώματος, αλλά σώμα εντός σώματος, άνθρωπος εντός ανθρώπου. Από την ποιμαντική πείρα της Εκκλησίας προκύπτει ότι ακόμα και εξομολογημενες εκτρώσεις με συντριβή και μετάνοια δεν ξεπεράστηκαν ως βίωμα ποτέ. Αποτολμώ την εικασία ότι και η θερμή υποστήριξη σε βαθμό ζήλου στο λεγόμενο "δικαίωμα" στην έκτρωση προκύπτει από αυτό τον αδυσώπητο συνειδέλεγχο σαν αντίδραση,σαν εξορκιστικο μέσο. Λυπάμαι που συλλογικά σχεδόν άρχοντες και "πνευματικός" κόσμος εκφράζουν αυτό το δικαίωμα σε έναν σκληρό δαρβινισμό. Δυστυχώς η Εκκλησία δεν έχει μάθει να ελέγχει και να κλείνει πόρτες.
Παρακαλώ μην αρχίσετε τα σχόλια με ναι μεν αλλά και δικαιωματισμους, ούτε χαζές καλοπροαίρετες απορίες. Το θέμα είναι πολυσυζητημένο και θα θεωρήσω κάθε παρέμβαση εκ του πονηρού.Δεν θα μπω σε διάλογο.Λυπαμαι που στεναχωρώ όσους και όσες εμπλέκονται σε τέτοιες ιστορίες.

π. Παντ. Κρούσκος