"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Όταν δίνεις ευλογία,παίρνεις ευλογία.Η ευλογία γεννάει ευλογία
Μερικοί, Γέροντα, από την τσιγγουνιά μένουν νηστικοί.
- Μόνον νηστικοί; Ηταν ένας έμπορος πλούσιος που είχε ένα μεγάλο εμπορικό και έκοβε με τόν σουγιά στα τρία εκείνα τα σπίρτα τα πλακέ!
Μιά άλλη πολύ πλούσια είχε ένα θειαφοκέρι.Κρατούσε κάρβουνα και έπαιρνε με το θειαφοκέρι από τα κάρβουνα να ανάψη την φωτιά, για να μην ξοδέψη κανένα σπίρτο. Και είχε σπίτια, κτήματα, μεγάλη περιουσία.
Δεν λέω να είναι κανείς σπάταλος, αλλά τουλάχιστον, όταν κάποιος είναι σπάταλος, αν του ζήτησης κάτι,εύκολα θα σου το δώση. Αν είναι τσιγγούνης, θα λυπάται να σου το δώση.
Ήταν μιά φορά δυο νοικοκυρές και συζητούσαν στην γειτονιά για σαλάτες, για ξίδια και πάνω στην συζήτηση είπε η μία: «Εχω πολύ καλό ξίδι».
Μιά φορά χρειάσθηκε η άλλη η φουκαριάρα λίγο ξίδι και πήγε να της ζητήση. «Ακου εδώ, της λέει εκείνη, εγώ, αν τό έδινα, δεν θα είχα ξίδι επτά χρόνων!».
Καλά είναι να κάνη οικονομία κανείς και να δίνη. Οικονόμος δεν θα πη τσιγγούνης.
Ό πατέρας μου χρήματα δεν κρατούσε. Στα Φάρασα δεν είχαν ξενοδοχείο- το σπίτι μας ήταν σαν ξενοδοχείο. Όποιος ερχόταν στο χωριό, στον πρόεδρο θα πήγαινε να μείνη. Θα έτρωγε, θα του έπλεναν τα πόδια, θα του έδιναν καi κάλτσες καθαρές.
Τώρα, βλέπω ότι και σε μερικά προσκυνήματα έχουν αποθήκες ολόκληρες με κανδήλια και δεν λένε: «Εχουμε, μη μας δίνετε άλλα».
Αυτά ούτε μπορούν να τα χρήσιμοποιήσουν ούτε να τα πουλήσουν, αλλά ούτε και τα δίνουν.
Οταν αρχίση να μαζεύη κανείς, δένεται και δεν μπορεί να δώση. Αν όμως άρχίση να μη μαζεύη πράγματα και τα δίνη, τότε θα μαζευτή η καρδιά στον Χριστό, χωρίς να το καταλάβη.
Μιά χήρα να μην έχη χρήματα να αγοράση έναν πήχυ ύφασμα να ντύσει τα παιδιά της, και εγώ να μαζεύω! Πώς να το ανεχθώ αυτό;
Στο Καλύβι δεν έχω ούτε πιάτα ούτε κατσαρόλια,τενεκεδάκια έχω.
Προτιμώ ένα πεντακοσάρικο να το δώσω σε έναν φοιτητή, να πάη από το ένα μοναστήρι στο άλλο, παρά να πάρω κάτι για μένα.
Αν δεν μαζεύης, έχεις ευλογία από τον Θεό.Οταν δίνης ευλογία, παίρνεις ευλογία. Η ευλογία γεννάει ευλογία.

Πηγή:ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Β

«Όταν δουν οι δαίμονες ότι είσαι πρόθυμος να προσευχηθής αληθινά:
- Φέρνουν στο νου σου σκέψεις και πράγματα, δήθεν αναγκαία...
- Αυτά, σε κάνουν μετά, να τα λησμονήσεις...
- Μετά παρακινούν το νου, να αναζητήσει τα λησμονημένα πράγματα...
- Και επειδή αυτός δεν τα ευρίσκει, στενοχωρείται και λυπάται...
Όταν ξανά σταθής στην προσευχή,οι δαίμονες υπενθυμίζουν εκείνα που είχαν
βάλει στο νου σου, τα οποία και αναζητούσες…
Σκοπός τους είναι, να στραφή πάλι ο νους σ’ αυτά, και έτσι να χάσεις την καρποφόρα προσευχή…»

Άγιος Νείλος ο Ασκητής

1. Όπως η ενέργεια των παθών, του σκότους και της αμαρτίας, θα κατοικήσει σε άνθρωπο που είναι γεμάτος από σαρκικό φρόνημα, έτσι και η ενέργεια του Φωτεινού Πνεύματος θα κατοικήσει μέσα στον άνθρωπο που αγιάσθηκε! Ο Νόμος της Παλαιάς Διαθήκης, ήταν πολύ δύσκολο να εφαρμοσθή εξ αιτίας της ανθρώπινης αδυναμίας. Ύστερα όμως από την παρουσία του Χριστού, ανοίχθηκε η θύρα της Χάριτος σε όσους πίστεψαν αληθινά και χορηγείται σ’ αυτούς Δύναμη Θεού και η ενέργεια του Αγίου Πνεύματος!

2. Αλλά και τώρα, η ψυχή που δεν αξιώθηκε να έχει Ένοικο τον Κύριο, ούτε κατασκηνωμένη μέσα της την Δύναμη του Αγίου Πνεύματος, ευρίσκεται ακόμη στο σκοτάδι. Σ’ εκείνους όμως που επιφοίτησε η Χάρη του Αγίου Πνεύματος, σ’ αυτούς ο Κύριος κατοικεί! Πόσο μεγάλη αγαθότητα έδειξε ο Θεός στην ανθρώπινη φύση, και πόσο έχει ταπεινώσει την αμαρτία! Έτσι, όταν η ψυχή συζούσε με την κακία των παθών, ήταν ένα μ’ αυτήν και δεν μπορούσε να κάνει το καλό που ήθελε να κάνει. Τώρα όμως, που η Δύναμη και η Χάρη του Θεού επισκέφθηκε την ψυχή και την αγίασε, έγινε ένα το Θέλημα του Θεού και το θέλημα της ψυχής!

3. Εκείνος λοιπόν που θέλει να γίνει μιμητής του Χριστού και υιός του Θεού, γεννημένος από το Άγιο Πνεύμα, οφείλει να υπομένει τις θλίψεις, δηλαδή τις σωματικές ασθένειες, ύβρεις και ονειδισμούς από τους ανθρώπους, και επιθέσεις δαιμόνων, με γενναιοψυχία και καρτερία. Διότι, κατ’ οικονομία Θεού, παραχωρείται η δοκιμασία των θλίψεων, γιά να φανερωθούν οι ψυχές που Τον αγαπούν ειλικρινά. «Παιδί μου, εάν έρχεσαι να υπηρετήσεις τον Κύριο, ετοίμασε την ψυχή σου γιά πειρασμούς» και «όλα όσα σου έρχονται δέξου τα σαν καλά, γνωρίζοντας ότι χωρίς να θέλει ο Θεός, τίποτε δεν γίνεται», λέγει η Αγία Γραφή. Ουδέποτε όμως ο Θεός άφησε την ψυχή που ελπίζει σ' Αυτόν, να καταβληθή από τους πειρασμούς και να απελπισθή. Γνωρίζει ο Θεός το βάρος των θλίψεων, που μπορεί να σηκώσει μιά ψυχή, γιά να γίνει δόκιμη και κατάλληλη γιά την Βασιλεία των Ουρανών.

4. Μερικές ψυχές, έστω και εάν έλαβαν την Θεία Χάρη και ένοιωσαν την γλυκύτητα και την ανάπαυση του Αγίου Πνεύματος, επειδή όμως ακόμη δεν δοκιμάσθηκαν από τα πονηρά πνεύματα με διάφορες θλίψεις, εξακολουθούν να είναι νήπιες, και δεν είναι ακόμη κατάλληλες γιά την Βασιλεία των Ουρανών. Ώστε, και οι πειρασμοί και οι θλίψεις, γιά το συμφέρον στέλνονται στους ανθρώπους, γιά να κάνουν την ψυχή πιό γνήσια και πιό στερεή. Και εάν αυτή υπομείνει μέχρι τέλους με την ελπίδα της στον Κύριο, είναι αδύνατο να μη λυτρωθή από τα πάθη της κακίας και θα αξιωθή της Βασιλείας των Ουρανών!!

Μελέτημα 30ο
Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος,
50 Ομιλίες Πνευματικές.

Ὅπως η γη, όταν δεν καλλιεργείται, ενώ είναι γόνιμη και πλούσια,
βγάζει πολλά αγκάθια, έτσι ακριβώς και η ανθρώπινη φύση, ενώ
είναι καλή από το δημιουργό της και κατάλληλη για τα έργα της αρετής,
επειδή δεν δέχθηκε το άροτρο της ευσέβειας, ούτε το σπόρο της θεογνωσίας,
βλάστησε μέσα μας την ασέβεια σαν αγκάθια και άλλα άχρηστα φυτά.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

“Δεν είναι μόνο όταν θα πλησιάζει η συντέλεια του κόσμου, που θα λαλήσει ο διάβολος λόγους εναντίον του Υψίστου, όπως λέει ο Δανιήλ (Δαν. 7, 25), αλλά και τώρα κάποτε δια μέσου των δικών μας λογισμών, απευθύνει βαριές βλασφημίες και εναντίον αυτού του ουρανού, κακολογώντας τον Ύψιστο και τα κτίσματά Του και τα άγια Μυστήρια του Χριστού.
Αλλά εμείς στερεωμένοι πάνω στο βράχο της πνευματικής γνώσεως, δε θα φοβηθούμε για όλα αυτά, ούτε θα απορήσομε για την τόλμη του κακούργου διαβόλου· και χρησιμοποιώντας πίστη και θερμότερη προσευχή, θα λάβομε την βοήθεια του Θεού και θα αποκρούσομε τον εχθρό.”

ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ των ιερών Νηπτικών

ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΤΙ;

"Καὶ αὐτὸς ἔδωκε τοὺς μὲν ἀποστόλους, τοὺς δὲ προφήτας, τοὺς δὲ εὐαγγελιστάς, τοὺς δὲ ποιμένας καὶ διδασκάλους, πρὸς τὸν καταρτισμὸν τῶν ἁγίων εἰς ἔργον διακονίας, εἰς οἰκοδομὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ" (Εφεσ. 4, 11-12)
Αὐτός, λοιπόν, σὲ ἄλλους ἔδωσε τὸ χάρισμα τοῦ ἀποστόλου, σὲ ἄλλους τοῦ προφήτη, σὲ ἄλλους τοῦ εὐαγγελιστῆ καὶ σ’ ἄλλους τοῦ ποιμένα καὶ δασκάλου, γιὰ νὰ καταρτίζουν τοὺς πιστοὺς γιὰ τὸ ἔργο τῆς διακονίας, ὥστε νὰ οἰκοδομεῖται τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ.
Καθώς ολοκληρώθηκε ένας μεγάλος εορταστικός κύκλος του χρόνου της ζωής μας, η Εκκλησία μάς αφήνει μία παραγγελία για την συνέχεια: την ανάγκη του καταρτισμού μας. Δεν είναι αρκετό το ότι γιορτάσαμε τα μεγάλα γεγονότα της πίστης μας. Πολλοί εξ ημών συμμετείχαμε λειτουργικά. Νηστέψαμε. Εξομολογηθήκαμε. Κοινωνήσαμε. Απολαύσαμε την χαρά της υμνογραφίας.
Πιθανόν να κάναμε και ελεημοσύνη και να θέσαμε την ευκαιρία στον εαυτό μας για μικρά νέα ξεκινήματα στην πνευματική μας πορεία. Οι γιορτές τελείωσαν. Η Εκκλησία τις έθεσε ακριβώς ως καιρό, ως ευκαιρία να ζήσουμε όλα τα παραπάνω. Να ενισχυθούμε στην πίστη. Κι όμως, επειδή ακριβώς η ζωή συνεχίζεται, τίποτα από όλα όσα ζήσαμε δεν εξαντλεί την ανάγκη να καταρτιζόμαστε περαιτέρω στα της πίστης. Όχι μόνο σε επίπεδο γνώσης ή συμπεριφοράς. Αλλά και σε επίπεδο μεταμόρφωσης, αλλαγής δηλαδή της καρδιάς.

Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, κάθε φορά που ζούμε έναν εορταστικό κύκλο, αντιλαμβανόμαστε το πνευματικό μας κενό. Την στασιμότητά μας. Τα μικρότερα ή μεγαλύτερα πάθη τα οποία δεν μας αφήνουν να ηρεμήσουμε εντός μας, να νιώσουμε την δύναμη της αγάπης να κυριεύει την ζωή μας, την πίστη στον Χριστό να μας δίνει δύναμη να σηκώσουμε αγόγγυστα του σταυρούς της ζωής μας. Χαιρόμαστε την γιορτή. Όμως νιώθουμε και τα κενά μας.
Κι ακόμη κι αν έχουμε προχωρήσει πνευματικά, διαπιστώνουμε ότι και ο νους μας θέλει τροφή. Και ότι στα των δογμάτων της Εκκλησίας δεν είμαστε τόσο καταρτισμένοι όσο θα έπρεπε. Ότι η υμνολογία μας διαφεύγει. Γιατί δεν έχουμε εκείνον τον πληρωτικό έρωτα, ο οποίος μας κάνει να νιώθουμε ότι κάθε στιγμή είναι για να δοξάζουμε, για να ευχαριστούμε, για να μοιραζόμαστε, για να χαιρόμαστε με ό,τι η πίστη και η παράδοση της Εκκλησίας μάς έχει τροφοδοτήσει, αλλά και να δίνουμε από αυτό που είναι γι μας ο Χριστός και στους άλλους.
Η συναίσθηση ότι μεταλάβαμε σώμα και αίμα Χριστού και ότι ξεκινήσαμε από την αρχή με θέρμη ζωής και αγάπη μπορεί να υπάρχει, αλλά κρατά λίγο. Οι βιοτικές μέριμνες, οι πειρασμοί, το σκόρπισμα του νου και της καρδιάς μάς κάνουν να αισθανόμαστε εκείνο το σκληρό ερώτημα: "και μετά την γιορτή, τι;".

Ο απόστολος Παύλος μάς προτρέπει να εμπιστευθούμε όλους εκείνους τους χαρισματούχους στο σώμα του Χριστού, οι οποίοι μπορούν να λειτουργήσουν ως απόστολοι, ως εκείνοι δηλαδή που έχουν για αποστολή τους την αφύπνισή μας με τον λόγο του Θεού, την προσευχή και την κοινωνία της ευχαριστίας, τους προφήτες, αυτούς που μας υπενθυμίζουν την ανάγκη για μετάνοια, τους ευαγγελιστές, αυτούς δηλαδή που μας φέρνουν στον νου συνεχώς ότι ο Χριστός υπάρχει και μας αγαπά και ότι το Ευαγγέλιο Του είναι αλλόμενον ύδωρ εις ζωή αιώνιον, τους ποιμένες, δηλαδή εκείνους που νοιάζονται για την πορεία μας και μάς υπενθυμίζουν την αλήθεια για μας και τον κόσμο, αλλά και τους διδασκάλους, όσοι δηλαδή είναι σε θέση να μας προσφέρουν διδασκαλία νου και καρδιάς που να μας κατευθύνει στην αλήθεια, τον Χριστό δηλαδή.

Ας αναζητήσουμε τον λόγο τους. Ας μοιραστούμε την εμπειρία τους. Ας συνοδοιπορήσουμε μαζί τους στην οικοδομή του σώματος του Χριστού. Μπορεί να είναι οι επίσκοπο και οι ιερείς μας. Οι μοναχοί και οι μοναχές. Ένα βιβλίο. Ένας λόγος ραδιοφωνικός ή και διαδικτυακός. Η σιωπηρή προσευχή εκείνων των ταπεινών που βλέπουμε δίπλα μας. Η συγχωρητικότητα και η αγάπη που κάποιοι μας δείχνουν. Το συναξάρι ενός αγίου. Κάποτε και οι εν τω κόσμω ευρισκόμενοι, που μπορεί διά των καλών ή και των δύσκολων λόγων να μας ωθούν ή να μας αποτρέπουν, πάντως να μας διδάσκουν.
Ο καταρτισμός μας δεν είναι μόνο γνώση. Είναι και άσκηση, αγάπη και εμπειρία πίστης. Ας είναι ο εορταστικός κύκλος που τελείωσε καιρός νέων βημάτων στην ζωή του Χριστού!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Κυριακή μετά τα Φώτα - «Ἀναβάς εἰς ὕψος ἠχμαλώτευσεν αἰχμαλωσίαν»
Κήρυγμα Αποστολικό Κυριακή μετά τα Φώτα

Αγαπητοί μου αδελφοί, η παρουσία του Χριστού μας στον κόσμο έγινε πηγή χαρίτων και πνευματικού πλουτισμού. Άνοιξε τους κρουνούς της θείας αγάπης και της φιλανθρωπίας Του. Προσέφερε την συγγνώμην και την άφεσιν των αμαρτιών στους ανθρώπους. Χάρισε την ειρήνη και την ανάπαυσιν των ψυχών. Γέμισε με πνεύμα Άγιον την Εκκλησίαν Του, χαρά και ελπίδα.
Σήμερα, Κυριακή μετά τα Φώτα, την λαμπρή αυτήν εορτή της Βαπτίσεως του Κυρίου μας, και της φανερώσεως του μυστηρίου της Αγίας Τριάδος, διαβάζεται όπως ακούσαμε το θαυμάσιο αυτό κείμενο του Απ. Παύλου που απευθύνεται στην Εκκλησία των Εφεσίων και μας ομιλεί για όλα εκείνα τα χαρίσματα και τις δωρεές που μας χάρισε η παρουσία του Χριστού μας στον κόσμο.
Δεν υπάρχει αδελφοί Χριστιανοί βαπτισμένος που δεν έλαβε ευεργετικές δωρεές από τον Κύριο μας. Μπορεί κάποιος να έχει περισσότερες δωρεές και άλλος λιγότερες, πάντως όλοι μας είμαστε δωρεοδόχοι Χριστού. Το μέτρο των δωρεών ενός εκάστου το προσφέρει ο Κύριος σύμφωνα με τα δικά του κριτήρια που μόνο Εκείνος γνωρίζει τις δυνατότητες μας.

Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι οι δωρεές του Χριστού δεν αφορούν υλικά και εγκόσμια αγαθά, αλλά αποσκοπούν στην σωτηρία και την αιώνια κατάκτηση της Βασιλείας Του. Δηλαδή να γίνουμε να γίνουμε πολίτες του Ουρανού. Η χάρις του Χριστού μας είναι η θεία αλήθεια και η δύναμις που φωτίζει και αγιάζει κάθε άνθρωπο ώστε να γίνεται ικανός να εργάζεται το αγαθόν και να πολεμά τα πάθη του, ώστε να φθάνει εις «ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ».
Η χάρις, η σωτηρία και η αλήθεια του Χριστού μας οφείλονται εις Αυτόν. Αυτός «ἔκλεινε οὐρανοὺς καὶ κατέβη εἰς τὰ κατώτατα τῆς γῆς». Έγινε ταπεινός «ὑπἐρ πάντα ἄνθρωπον» λαμβάνοντας «δούλου μορφήν» προκειμένου να ελευθερώσει τον αιχμάλωτον της αμαρτίας άνθρωπον.
Να τον πάρει και να του δώσει την αξία και την τιμήν που είχε πριν απ’ την πτώση του. «Ἄναβὰς εἰς ὕψος ἠχμαλώτευσεν αἰχμαλωσίαν καὶ ἔδωκε δώματα τοῖς ἀνθρώποις».
Μέσα στην Εκκλησία Του δεν υπάρχουν τιμητικές διακρίσεις και εξουσιαστικές διαφορές, και αν υπάρχουν, είναι έξω από την φύση και το πνεύμα του Χριστού και της Εκκλησίας Του. Αυτές οι διαφορές δημιούργησαν μέσα στην ιστορική της πορεία τραύματα, πληγές και διχασμούς στο σώμα Της, που είναι Σώμα Χριστού.
Στην Εκκλησία υπάρχουν μόνο χαρίσματα τα οποία δίδονται από τον Χριστό μας στους ορισμένους, προκειμένου να υπηρετήσουν την Εκκλησία Του. Γι αυτό ο Απ. Παύλος σήμερα αδελφοί μου, μας λέγει: «Αὐτός ἔδωκε τοὺς μεν ἀποστόλους, τοὺς δε προφήτας, τοὺς δε εὐαγγελιστάς, τοὺς δε ποιμένας καὶ διδασκάλους». Όλοι αυτοί έλαβαν τα χαρίσματα από τον Χριστό μας, όχι προς ίδιον όφελος ή προς δόξαν αυτών, αλλά «πρὸς καταρτισμόν τῶν ἁγίων, εἰς ἔργον διακονίας, εἰς οἰκοδομὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ», δηλαδή της Εκκλησίας Του και της σωτηρίας των μελών της.
Ο σκοπός αδελφοί της θυσίας του Χριστού μας δεν είναι άλλος από το να «καταντήσωμεν πάντες εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ». Η επίγνωση δηλαδή η σε βάθος γνωριμία με τον Χριστό μας θα είναι εκείνη που θα μας οδηγήσει στην ένωση δια της πίστεως με Αυτόν και με τον κάθε συνάνθρωπό μας Χριστιανό. Αυτό άλλωστε είναι Εκκλησία.
Αυτό είναι και το μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού, δηλαδή στην τελειότητα, που μέτρο αυτής της τελειότητας, είναι ο ίδιος ο Χριστός μας. Αμήν!

Γραπτό κήρυγμα ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας (08-01-2023)
https://proskynitis.blogspot.com

"Πῶς πρέπει νὰ προσέχει τὸν ἑαυτὸ του ὅποιος ζεῖ μέσα στὸν κόσμο.."

Ψυχὴ ὅλων τῶν ἀσκήσεων, ποὺ γίνονται γιὰ τὸν Κύριο, εἶναι ἡ προσοχή. Δίχως προσοχή, ὅλες αὐτὲς οἱ ἀσκήσεις εἶναι ἄκαρπες, νεκρές. Ὅποιος ποθεῖ τὴ σωτηρία του πρέπει νὰ μάθει νὰ προσέχει ἄγρυπνα τὸν ἑαυτό του, εἴτε ζεῖ στὴ μόνωση εἴτε ζεῖ μέσα στὸν περισπασμό, ὁπότε καμιὰ φορά, καὶ χωρὶς νὰ τὸ θέλει, παρασύρεται ἀπὸ τὶς συνθῆκες.
Ἂν ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ γίνει τὸ ἰσχυρότερο ἀπ’ ὅλα τ’ ἄλλα αἰσθήματα τῆς καρδιᾶς, τότε πιὸ εὔκολα θὰ προσέχουμε τὸν ἑαυτό μας, τόσο στὴν ἡσυχία τοῦ κελιοῦ μας ὅσο καὶ μέσα στὸν θόρυβο ποὺ μᾶς κυκλώνει ἀπὸ παντοῦ.
Στὴ διατήρηση τῆς προσοχῆς πολὺ συμβάλλει ἡ συνετὴ μετρίαση τῆς τροφῆς, ποὺ μειώνει τὴ θέρμη τοῦ αἵματος. Ἡ αὔξηση αὐτῆς τῆς θέρμης ἀπὸ τὰ πολλὰ φαγητά, ἀπὸ τὴν ἔντονη σωματικὴ δραστηριότητα, ἀπὸ τὸ ξέσπασμα τῆς ὀργῆς, ἀπὸ τὸ μεθύσι τῆς κενοδοξίας καὶ ἀπὸ ἄλλες αἰτίες προκαλεῖ πολλοὺς λογισμοὺς καὶ φαντασιώσεις, δηλαδὴ τὸν σκορπισμὸ τοῦ νοῦ. Γι’ αὐτὸ οἱ ἅγιοι πατέρες σ’ ἐκεῖνον ποὺ θέλει νὰ προσέχει τὸν ἑαυτὸ του συστήνουν πρὶν ἀπ’ ὅλα τὴ μετρημένη, διακριτικὴ καὶ διαρκῆ ἐγκράτεια ἀπὸ τὶς τροφὲς.
Ὅταν σηκώνεσαι ἀπὸ τὸν ὕπνο πρόκειται γιὰ μιὰ προεικόνιση τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν, ποὺ περιμένει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους—, νὰ κατευθύνεις τὶς σκέψεις σου στὸν Θεό. Νὰ προσφέρεις σὰν θυσία σ’ Ἐκεῖνον τοὺς πρώτους καρποὺς τῆς λειτουργίας τοῦ νοῦ σου, ὅταν αὐτὸς δὲν ἔχει ἀκόμα προσλάβει καμιὰ μάταιη ἐντύπωση.

Ἀφοῦ ἱκανοποιήσεις ὅλες τὶς ἀνάγκες τοῦ σώματος, ὅπως κάθε ἄνθρωπος ποὺ σηκώνεται ἀπὸ τὸν ὕπνο, διάβασε μὲ ἡσυχία καὶ αὐτοσυγκέντρωση τὸν συνηθισμένο προσευχητικό σου κανόνα. Φρόντισε ὄχι τόσο γιὰ τὴν ποσότητα ὅσο γιὰ τὴν ποιότητα τῆς προσευχῆς. Αὐτὸ σημαίνει νὰ προσεύχεσαι μὲ ἀπόλυτη προσοχή. Ἔτσι θὰ φωτιστεῖ καὶ θὰ ζωογονηθεῖ ἡ καρδιὰ ἀπὸ τὴν κατάνυξη καὶ τὴ θεία παρηγοριά.
Μετὰ τὸν κανόνα τῆς προσευχῆς, προσπαθώντας πάλι μ’ ὅλες σου τὶς δυνάμεις γιὰ τὴ διατήρηση τῆς προσοχῆς, νὰ διαβάζεις τὴν Καινὴ Διαθήκη, κυρίως τὸ Εὐαγγέλιο. Διαβάζοντας, νὰ σημειώνεις μὲ ἐπιμέλεια τὶς παραγγελίες καὶ τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ, γιὰ νὰ κατευθύνεις σύμφωνα μ’ αὐτὲς ὅλες σου τὶς πράξεις τῆς ἡμέρας, φανερὲς καὶ κρυφές.
Ἡ ποσότητα τῆς μελέτης ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς δυνάμεις σου καὶ ἀπὸ τὶς περιστάσεις. Δὲν πρέπει νὰ βαραίνεις τὸν νοῦ σου μὲ ὑπέρμετρη ἀνάγνωση προσευχῶν ἤ τῆς Γραφῆς. Δὲν πρέπει, ἐπίσης, νὰ παραμελεῖς τὶς ὑποχρεώσεις σου γιὰ νὰ προσευχηθεῖς ἤ νὰ μελετήσεις περισσότερο. Ὅπως ἡ ἄμετρη χρήση ὑλικῆς τροφῆς προκαλεῖ διαταραχὲς στὸ στομάχι καὶ τὸ ἐξασθενίζει, ἔτσι καὶ ἡ ἄμετρη χρήση πνευματικῆς τροφῆς ἐξασθενίζει τὸν νοῦ, τοῦ προκαλεῖ ἀποστροφὴ πρὸς τὶς εὐσεβεῖς ἀσκήσεις καὶ τοῦ φέρνει ἀθυμία.
Στὸν ἀρχάριο οἱ ἅγιοι πατέρες συστήνουν νὰ προσεύχεται συχνὰ ἀλλὰ σύντομα. Ὅταν ὁ νοῦς ὡριμάσει πνευματικὰ καὶ δυναμώσει, τότε θὰ μπορεῖ νὰ προσεύχεται ἀδιάλειπτα. Σὲ τέτοιους χριστιανούς, ποὺ ἔχουν γίνει ὥριμοι, φτάνοντας στὰ μέτρα τῆς τελειότητας τοῦ Χριστοῦ, ἀναφέρονται τὰ λόγια τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «Ἐπιθυμῶ νὰ προσεύχονται οἱ ἄνδρες σὲ κάθε τόπο καὶ νὰ σηκώνουν στὸν οὐρανὸ χέρια καθαρὰ (ἀπὸ κάθε μολυσμό), δίχως ὀργὴ καὶ λογισμοὺς» δηλαδὴ δίχως ἐμπάθεια, περισπασμὸ ἤ μετεωρισμό. Γιατί αὐτὸ ποὺ εἶναι φυσικὸ γιὰ ἕναν ἄνδρα, δὲν εἶναι ἀκόμα φυσικὸ γιὰ ἕνα νήπιο.

Ἀφοῦ, λοιπόν, ὁ ἄνθρωπος φωτιστεῖ ἀπὸ τὸν Ἥλιο τῆς δικαιοσύνης, τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, μέσω τῆς προσευχῆς καὶ τῆς μελέτης, μπορεῖ νὰ ἐπιδοθεῖ στὶς καθημερινές του ἀσχολίες, προσέχοντας ὥστε σ’ ὅλα τὰ ἔργα καὶ τὰ λόγια του, σ’ ὅλη τὴν ὕπαρξή του νὰ κυριαρχεῖ καὶ νὰ ἐνεργεῖ τὸ πανάγιο θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὅπως αὐτὸ ἀποκαλύφθηκε καὶ ἐξηγήθηκε στοὺς ἀνθρώπους μὲ τὶς εὐαγγελικὲς ἐντολές.
Ἂν στὴ διάρκεια τῆς ἡμέρας ὑπάρχουν ἐλεύθερες στιγμές, χρησιμοποίησέ τες γιὰ νὰ διαβάσεις μὲ προσοχὴ μερικὲς ἐπιλεγμένες προσευχὲς ἤ περικοπὲς τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἐνισχύοντας ἔτσι τὶς ψυχικές σου δυνάμεις, ποὺ ἔχουν ἐξασθενήσει ἀπὸ τὶς διάφορες δραστηριότητες μέσα στὸν πρόσκαιρο κόσμο. Ἂν τέτοιες χρυσὲς στιγμὲς δὲν ὑπάρχουν, νὰ λυπᾶσαι γι’ αὐτό, ὅπως ἂν εἶχες χάσει θησαυρό. Ὅ,τι χάθηκε σήμερα δὲν πρέπει νὰ χαθεῖ καὶ αὔριο, γιατί ἡ καρδιὰ μας εὔκολα παραδίνεται στὴ ραθυμία καὶ τὴ λήθη. Ἀπ’ αὐτές, πάλι, γεννιέται ἡ σκοτεινὴ ἄγνοια, ποὺ καταστρέφει τὸ ἔργο τοῦ Θεοῦ, τὸ ἔργο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου.

Ἂν συμβεῖ νὰ πεῖς ἤ νὰ κάνεις κάτι ποὺ ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, τότε χωρὶς καθυστέρηση διόρθωσε τὸ σφάλμα σου μὲ τὴν εἰλικρινῆ μετάνοια. Μὲ τὴ μετάνοια νὰ ἐπιστρέφεις πάντα στὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ, ὅταν ξεφεύγεις ἀπ’ αὐτόν, καταφρονώντας τὸ θεῖο θέλημα. Μὴ μένεις γιὰ πολὺ ἔξω ἀπὸ τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ! Στὶς ἁμαρτωλὲς σκέψεις καὶ φαντασιώσεις καὶ στὰ ἐμπαθῆ αἰσθήματα νὰ ἀντιπαραθέτεις μὲ πίστη καὶ ταπείνωση τὶς εὐαγγελικὲς ἐντολές, λέγοντας μαζὶ μὲ τὸν ἅγιο πατριάρχη Ἰωσήφ: «Πῶς μπορῶ νὰ κάνω αὐτὸ τὸ κακὸ καὶ ν’ ἁμαρτήσω μπροστὰ στὸν Θεό;»
Ὅποιος προσέχει τὸν ἑαυτὸ του πρέπει ν’ ἀπαρνηθεῖ γενικὰ κάθε φαντασίωση, ὅσο ἑλκυστικὴ καὶ εὔσχημη κι ἂν φαίνεται αὐτή. Κάθε φαντασίωση εἶναι περιπλάνηση τοῦ νοῦ ὄχι στὴν περιοχὴ τῆς ἀλήθειας ἀλλὰ στὴ χώρα τῶν φαντασμάτων, ποὺ δὲν ὑπάρχουν οὔτε πρόκειται νὰ ὑπάρξουν καὶ ποὺ πλανοῦν τὸν νοῦ, ἐμπαίζοντάς τον. Συνέπειες τῶν φαντασιώσεων εἶναι ἡ ἀπώλεια τῆς προσοχῆς, ὁ σκορπισμὸς τοῦ νοῦ καὶ ἡ σκληρότητα τῆς καρδιᾶς τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς. Ἔτσι ἀρχίζει ἡ διαταραχὴ τῆς ψυχῆς.

Τὸ βράδυ, ὅταν πηγαίνεις γιὰ ὕπνο —πού, μετὰ τὴν ἐγρήγορση τῆς ἡμέρας καὶ σὲ σύγκριση μ’ αὐτήν, προεικονίζει τὸν θάνατο—, νὰ ἐξετάζεις τὶς πράξεις ποὺ ἔκανες ὅσο ἤσουνα ξύπνιος. Ἕνας τέτοιος αὐτοέλεγχος δὲν εἶναι δύσκολος γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ζεῖ προσεκτικά. Γιατί ἡ προσοχὴ ἐξαφανίζει τὴ λήθη, ποὺ εἶναι φαινόμενο τόσο συνηθισμένο σ’ ὅποιον ἔχει περισπασμούς. Ἔτσι, λοιπόν, ἀφοῦ θυμηθεῖς ὅλες τὶς ἁμαρτίες ποὺ ἔκανες στὴ διάρκεια τῆς ἡμέρας, εἴτε μὲ πράξεις εἴτε μὲ λόγια εἴτε μὲ σκέψεις, ἐγκάρδια πρόσφερε γι’ αὐτὲς τὴ μετάνοιά σου στὸν Θεό, ἔχοντας τὴ διάθεση τῆς διορθώσεως. Μετὰ διάβασε τὸν κανόνα τῆς προσευχῆς σου. Τέλος, κλεῖσε τὴν ἡμέρα σου ὅπως τὴν ἄρχισες, δηλαδὴ μὲ θεϊκοὺς λογισμούς.
Τὴν ὥρα ποὺ κοιμᾶται ὁ ἄνθρωπος, ποῦ πᾶνε ὅλες οἱ σκέψεις καὶ τὰ αἰσθήματά του;

Τί μυστικὴ κατάσταση εἶναι αὐτὴ τοῦ ὕπνου, κατὰ τὴν ὁποία τόσο ἡ ψυχὴ ὅσο καὶ τὸ σῶμα ζοῦν καὶ συνάμα δὲν ζοῦν, ἀποξενωμένα καθὼς εἶναι ἀπὸ τὴν αἴσθηση τῆς ζωῆς, σὰν νεκρά; Ἀκατανόητος εἶναι ὁ ὕπνος, ὅπως καὶ ὁ θάνατος. Ὅπως στὴν αἰώνια ἀνάπαυση, ἔτσι καὶ στὴν πρόσκαιρη τοῦ ὕπνου ἡ ψυχὴ ξεχνάει ἀκόμα καὶ τὶς πιὸ μεγάλες πίκρες, ἀκόμα καὶ τὶς πιὸ φοβερὲς ἐπίγειες συμφορές.
Καὶ τὸ σῶμα; Ἀφοῦ σηκώνεται ἀπὸ τὸν ὕπνο, ὁπωσδήποτε θὰ ἀναστηθεῖ καὶ ἀπὸ τοὺς νεκρούς.
Ὁ μεγάλος ἀββὰς Ἀγάθων εἶπε: «Εἶναι ἀδύνατο νὰ προκόψουμε στὴν ἀρετή, ἂν δὲν προσέχουμε ἄγρυπνα τὸν ἑαυτὸ μας» Ἀμήν.

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

«Κατάβασις για την Ανάβαση…!!!
Κατεβαίνει ο Θεός Λόγος, ο Ιησούς Χριστός, συνεχώς τη σκάλα της Ταπεινώσεως, για ν' ανεβούμε εμείς τη σκάλα της Σωτηρίας και της Δόξας!
Πρόκειται για τη διαρκή Κένωση του Χριστού, τη συνεχή Συγκατάβαση!
Απ' τον ουρανό, κατέβηκε στη γη.
Απ' τους κόλπους του Πατρός, κατέβηκε στην αγκάλη της Μητρός.
Απ' το θρόνο της Θεότητας, κατέβηκε στη φάτνη.
Απ' το Άκτιστο Φως, κατέβηκε στο σκοτεινό Σπήλαιο!
Όλα αυτά συμποσούνται στην έννοια Σάρκωσις. Μετά την Κατάβαση της Σαρκώσεως, έρχεται η Κατάβασις της Βαπτίσεως.
Απ' τον Ουρανό στη γη. Απ' τη γη στα νερά του ποταμού»…!!!

Αρχιμ. π. Δανιήλ Αεράκης

«Η περιστερά είναι «ήμερο ζώο και καθαρό. Επειδή λοιπόν και το Πνεύμα είναι Πνεύμα πραότητας, γι’ αυτό φανερώνεται και σ’ αυτό». Και ο Μεσσίας είναι πράος και ταπεινός στην καρδιά (Ματθ. ια’ 29, κα’ 5) και συνιστά την πραότητα στους διακόνους του (Ματθ. ιʼ 16) και για τους πράους επιφυλάσσει ως κληρονομιά τη γη (Ματθ. ε’ 5). Δεν κατεβαίνει το Πνεύμα με τη μορφή αετού, που, αν και είναι ο βασιλιάς των πτηνών, είναι όμως σαρκοφάγο πτηνό, αλλά κατεβαίνει με τη μορφή περιστεράς, της οποίας κανένα άλλο πτηνό δεν είναι περισσότερο άκακο και αβλαβές. Η περιστερά ήταν το μόνο από τα πτηνά που προσφερόταν ως θυσία (Λευιτ. αʼ 14) και ο Χριστός δια του αιωνίου Πνεύματος, πρόσφερε τον εαυτό Του άμεμπτη θυσία στον Θεό. Η περιστερά ακόμη ήταν το έμβλημα της καθαρότητας. Και η εμφάνιση της εδώ συμφωνεί προς τη γλυκύτητα και τον ειρηνικό χαρακτήρα της βασιλείας του Χριστού».

(Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος)