"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

ΟΧΙ λόγια, αλλά … ΕΡΓΑ…!!!
«Το να κάνουμε Κήρυγμα είναι εύκολο, σαν να πετάμε πέτρες από ένα ψηλό καμπαναριό προς τα κάτω!
Το να κάνουμε Πράξη όσα κηρύττουμε, είναι τόσο δύσκολο, σαν να κουβαλάμε τις πέτρες με τα χέρια στο καμπαναριό»…!!!

Οσίου Ιωσήφ του Ησυχαστού

Αν συγχωρήσουμε τον αδελφό μας, θα λάβουμε την συγχώρηση των αναριθμήτων αμαρτιών μας και θα έχουμε όλο το δικαίωμα να πούμε στον Θεό: "Κύριε, ό,τι μου έκαναν οι άνθρωποι τους συγχώρησα. Τώρα ζητώ κι εγώ να εκφράσεις την αγάπη Σου και να συγχωρήσεις και μένα.."

Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

«Ο Κύριος ζητά μια Καρδία πλημμυρισμένη από Αγάπη για τον Θεό και τον πλησίον μας.
Μια τέτοια Καρδιά είναι ο Θρόνος στον οποίο Εκείνος αρέσκεται να αναπαύεται, και στον οποίο εμφανίζεται στην πληρότητα της Ουράνιας Δόξας Του»…!!!

Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Άνθρωπος του Θεού είναι αυτός που δίνει δύναμη στους άλλους, που αγαπά γι' αυτό και ελπίζει,
που το άγγιγμα του έχει μια δόση Παραδείσου.
Η απαισιοδοξία δεν χωρά στην καρδιά που έχει τον Χριστό μέσα της.
Δεν είναι οι χριστιανοί ονειροπόλοι αλλά ελπίζοντες στον Θεό.
Αυτή η πίστη γεννά ελπίδα.
Ελπίδα που δεν οριοθετείται στην περατότητα αυτής της ζωής αλλά επεκτείνεται στην αιωνιότητα.''

Γεροντικό

Βάσταζε τον σταυρό σου και γνώριζε ότι σε όσα πάσχουμε είναι γνώστης ο Θεός και ως Πατέρας γνήσιος προσπαθεί με κάθε τρόπον να μορφώσει μέσα μας, τον Ιησού Χριστό. Θέλει να πάσχουμε, διότι ξέρει, τι έχει ετοιμάσει δια τα πάσχοντα παιδιά Του στους ουρανούς. Εάν όμως δεν στείλει σ’ αυτά θλίψεις, θα αδικηθούν, διότι θα υστερηθούν τα ανεκλάλητα αγαθά του ουρανού. Όσον περισσότερο πάσχουμε, τόσο πιο ωραίο στεφάνι της δόξας πλέκεται!

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας

_Πολλοί χριστιανοί, με ευλαβή πόθο, αναζητούν να βαπτιστούν στον Ιορδάνη ποταμό, αλλ' όσες φορές και αν μπούνε στον Ιορδάνη ποταμό και όσα μπουκάλια αγιασμό και αν πιούμε, αν δεν μετανοήσουμε δεν σωζόμεθα. Κοντά μας, δίπλα μας, είναι ο Ιορδάνης ποταμός. Κυλάει μέσα στην Εκκλησία, είναι η γλυκεία μετάνοια και εξομολόγησις. Ας λουσθούμε μέσα στην μετάνοια, διότι με αυτήν σβήνουν όλα τα αμαρτήματα. Και το λουτρό της μετανοίας είναι το δεύτερο βάπτισμα._

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας

Ας είναι η τελευταία σου σκέψη, στο τέλος κάθε ημέρας, και στο τέλος κάθε έργου, η σκέψη του Θεού, εκφραζόμενη με τα λόγια: Κύριε, δόξα Σοι και ευχαριστίες για όλα! Αμήν!

Πατριάρχης Παύλος Σερβίας

Τη Ι΄ του αυτού μηνός μνήμη του εν αγίοις πατρός ημών Γρηγορίου επισκόπου Νύσσης.

Μεγάλος πατέρας της Εκκλησίας, αδελφός του Βασιλείου και γαμπρός του Γρηγορίου του Θεολόγου, με πλατειά εκκλησιαστική αναγνώριση. Η σπουδαιότητα του τεράστια και ο σεβασμός ο οποίος απολάμβανε ήταν τόσος , ώστε έγραψε με το ίδιο του το χέρι το Σύμβολο της Πίστεως στη Β΄ Οικουμενική Σύνοδο, αφού διετύπωσε ο ίδιος τα περί Αγίου Πνεύματος άρθρα και τα λοιπά τέσσερα έως τέλους . Απ'ολο του το θεολογικό έργο ξεχωρίζω αυτό εδώ το κοινωνικό μήνυμα, το οποίο τόσο με συγκινεί και με κατανύσσει:

"Αν ήξερε ο φτωχός, πώς αυτά πού του προσφέρεις είναι από αδικίες και αρπαγές, δεν θα τα είχε δεχτεί, αφού θα ένιωθε πώς κατατρώει τις σάρκες του αδελφού του, τον οποίο αδίκησες. Και στην νηστεία μας, καθαρές τροφές δεν είναι μόνο οι αλάδωτες και οι λιτές, αλλά αυτές πού είναι προϊόν τίμιας εργασίας και όχι αρπαγής, τοκογλυφίας, κερδοσκοπίας, κλοπής, αδικίας. Αυτά όλα είναι ακαθαρσία και υπερηφάνια έναντι του Κυρίου. Κάθε ειλικρινής μετάνοια και θυσία, προϋποθέτει όχι μόνον μεταμέλεια και στέρηση,αλλά αποκατάσταση της αδικίας και συμφιλίωση. Και έπειτα νήστεψε και πρόσφερε το δώρον σου στον Θεό. Τέλος, ούτε η ελεημοσύνη, ούτε η νηστεία, ούτε η κακοπάθεια ξεπλένουν την αδικία και την κλοπή. Αντίθετα, επιβαρύνουν τον πονηρό άνθρωπο, γιατί είναι θυσίες δαιμονικές. Γιατί είναι γραμμένο πώς διόρθωσε το πάθος με την ανάλογη αρετή. Την υπερηφάνεια με την ταπείνωση, την κλοπή με την αποκατάσταση, την αδικία με την συγχώρεση και απόδοση των κλαπέντων". ( Κατά τοκιζόντων)

ΥΓ ο πρώτος άνθρωπος ο οποίος μίλησε για κατάργηση της δουλείας 1000χρονια πριν το κάνει ο ευρωπαϊκός" πολιτισμός "

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ

Ο Ιησούς συχνά παρουσιάζεται στα ιερά κείμενα να χρησιμοποιεί την έρημο ως τον πιο κατάλληλο τόπο προσευχής (Μάρκ. 1, 35 πρλ.) και ως ένα αγαπημένο καταφύγιο για ν' αποσύρεται και ν' απομακρύνεται από τα θορυβούντα πλήθη και από τις ανίερες επευφημίες τους (Ματθ. 10,13· Μαρκ. 1,45· 6, 31· Λουκ. 4,42). Η απόλυτη αναγκαιότητα της προσευχής και της αναχώρησης από τους θορύβους της καθημερινής ζωής και από τους πειρασμούς της δραστηριότητας, εκφράζεται εδώ κατά τον καλύτερο τρόπο. Ο Ιησούς βλέπουμε ότι ανύψωσε τη σιωπή και την αναχώρηση, συνδυασμένα και τα δύο αυτά με την προσευχή, σε βασική λειτουργία της πνευματικής ζωής.
Τον Ιησού τον συναντάμε πολλές φορές να αναχωρεί και να προσεύχεται "κατά μόνας" (Λουκ. 9,18) ή "κατ' ιδίαν" (Ματθ. 14,23). Και δεν ήταν μόνο σε ώρες ανάπαυλας και ησυχίας αλλά και σε ώρες έντασης, δουλειάς και δραστηριότητας (Μαρκ. 1,35-36). Πιστεύομε πως ο Ιησούς κατά την διάρκεια της ιεραποστολικής δραστηριότητάς του ποτέ δεν κατεχόταν από άγχος και δεν εξεβίαζε τις υπάρχουσες συνθήκες και τις καταστάσεις. Ήταν πάντα ήρεμος και στις πιο έντονες στιγμές και τον χαρακτήριζε βαθιά γνώση και διακριση των πραγμάτων. Έτσι η προσευχή του Ιησούδεν ήταν στοιχείο κάποιου μονοτισμού ή κάποιας αναχωρητικής τάσης του, αλλά εσωτερική ανάγκη ανανέωσης κι εμπλουτισμού. Το έργο του Ιησού είναι βέβαιο ότι δεν διακρινόταν από κάποια άκρατη δραστηριότητα. Τη σοβαρότητα της αποστολής του την διακρίνουμε και από τον άμεσο συσχετισμό της με την προσευχή. Ο Ιησούς τα πάντα τα αναφέρει στον Θεό Πατέρα.

Γνωρίζουμε όλοι, ότι τίποτε το σοβαρό δεν γίνεται σε μια συνεχή διάχυση και μια διαρκή και ανίερη εξωστρέφεια. Γι' αυτό και τα μεγάλα γεγονότα της ζωής του Ιησού συσχετίσθηκαν άμεσα με την έρημο και την αναχώρηση, με την προσευχή και την εγρήγορση. Εκεί, στους χώρους της εσωτερικής ζωής, ο Ιησούς καλούσε και καλεί πάντοτε τους μαθητές του και τους πιστούς του να τον ακολουθήσουν, μιμούμενοι το παράδειγμά του, για μια γόνιμη πνευματικότητα και ουσιαστικά καρποφόρα δημιουργικότητα.
Ύστερα από όλα αυτά κατανοούμε, γιατί η "έρημος" θεωρείται από την Ορθόδοξη Πνευματικότητα ως "τύπος" ζωής και "χώρος" ουσιαστικής δραστηριότητος. Η Εκκλησία και οι Άγιοί της ανά τους αιώνες εκεί μπόρεσαν να κατανοήσουν και να βιώσουν κατ' ουσιαστικό τρόπο το αληθινό ήθος της χριστιανικής ζωής. Δεν είναι περίεργο επομένως, που στη συνέχεια και η Ορθόδοξη Εκκλησία είδε και έκανε την "έρημο" ως τον πιο εύφορο χώρο, εκεί όπου βλάστησαν τα πλέον άξια τέκνα της και εκεί ανθοφορούν τα πιο ευωδιαστά άνθη της πνευματικότητας και αγιότητας. Μεγάλοι Πατέρες, Άγιοι και Όσιοι, Μάρτυρες και αληθινοί εκφραστές της Ορθόδοξης παράδοσης, συνδέονται άμεσα με τα βιώματα και τις εμπειρίες της ερήμου. Αυτοί είναι που διαμόρφωσαν και διαμορφώνουν στην ιστορική πορεία της Εκκλησίας μας τον έντονο ασκητικό χαρακτήρα της Ορθόδοξης Πνευματικότητας.
Αν, τώρα, ο Ιησούς Χριστός ανέτρεχε στην προσευχή και στην έρημο, αντιλαμβάνεται τότε κανείς πόσο ανάγκη όλων αυτών έχουμε ιδιαίτερα εμείς οι μικροί και αδύνατοι, οι τόσο τραγικά ευάλωτοι στους πειρασμούς είτε της σάρκας είτε και του πνεύματος.

+ γεω. πατρώνος

Ο ΜΑΡΚΙΑΝΟΣ ήτο ιερεύς στην Κωνσταντινούπολη αγιώτατος άνθρωπος. Ανάμεσα στις άλλες αρετές πού τόν στόλιζαν υπερείχαν η άκτημοσύνη κι' ή ελεημοσύνη. Παράδοξος συνδυασμός!
Καθώς στεκόταν πολύ ψηλότερα άπό κάθε γήϊνο αγαθό, ό Μαρκιανός δέν απέκτησε ποτέ πράγμα δικό του, πού νά έχη κάποια άξια, ούτε δεύτερο ένδυμα. "Οταν οί γνωστοί του του χάριζαν κάτι, τό έδινε παρευθύς στον πρώτο φτωχό, πού θά συναντούσε στο δρόμο του.
Την Κυριακή που θα γίνονταν τα εγκαίνια της Εκκλησίας τής Αγίας Αναστασίας, πού ήτο ή ενορία του, έφυγε ξημερώματα άπό τή φτωχή καμαρούλα του νά έτοιμάση τό Άγιο Βήμα. Θά λειτουργούσε ό Πατριάρχης μέ άλλους Αρχιερείς. Θά πήγαινε κι'ό Αυτοκράτωρ μέ όλους τους άρχοντας του στά εγκαίνια.

Σάν έφτασε στην Αγία Αναστασία κι' ήτο έτοιμος ν' άνοιξη τήν εξώθυρα του μεγαλοπρεπέστατου ναοϋ, πού αυτός ό ϊδιος μέ τήν απαράμιλλη δραστηριότητα του είχε ανακαινίσει, τόν έπλησίασε ένας δυστυχισμένος άνθρωπος, γυμνός, μελανιασμένος άπό τό κρύο. Έδειχνε νά ύποφέρη πολύ. "Απλωσε διστακτικά τό χέρι νά του γυρέψη ελεημοσύνη. Ό Μαρκιανός έψαξε τίς τσέπες του. 'Αλλά, συνηθισμένο πράγμα σ' αυτόν, δέ βρήκε χρήματα. Έπρεπε όμως νά δώση κάτι σ' εκείνον τόν δυστυχή, καί μάλιστα χρήσιμο. Του ράγισε τήν καρδιά ή γύμνια του, τό τρεμούλιασμα του. Ό φιλάνθρωπος ίερεύς πήρε τήν άπόφασί του. Θά του έδινε τά ρούχα του. Δεύτερα δέν είχε, άλλ' αυτό δέν τόν πείραζε. Τώρα θά φοροϋσε τά ιερατικά του, άφού θά έπαιρνε μέρος στή Λειτουργία. Πήγε στό σκευοφυλάκιο, έφόρεσε τά άμφια του καί όλα του τά ροϋχα τά έδωσε στό φτωχό. Εκείνος έμεινε μέ τό στόμα ανοικτό μπροστά σέ τόση καλωσύνη.
Ήλθαν στό μεταξύ κι' οί άλλοι κληρικοί μέ τόν Πατριάρχη καί άρχισε ή Θ. Λειτουργία. Μά κάτι παράδοξο συνέβαινε εκείνη τήν ήμερα. Τά βλέμματα του εκκλησιάσματος, άπό του Αύτοκράτορος ώς του τελευταίου πιστού, είχαν καρφωθή πάνω στό Μαρκιανό. Τό ίδιο καί τών κληρικών, μέσα στό "Αγιο Βήμα. Δύο μάλιστα άπ' αυτούς είχαν αρχίσει νά σιγοψιθυρίζουν τίς επικρίσεις τους.
- Που βρήκε άραγε τή χρυσοΰφαντη στολή; Αυτός δέν είχε ποτέ του χρήματα. Έτσι τουλάχιστον φαίνεται.
- Δέ βαριέσαι.. Υποκρισίες. Κοίταξε, αδελφέ μου, καί με διαμάντια κεντημένη. Άϊ, αυτό αυτό πια καταντά σκάνδαλο.
Όταν στο τέλος της Θείας Λειτουργίας βγήκε με το Άγιο Ποτήριο νά κοινωνήση τόν κόσμο ό Μαρκιανός, ένας ψίθυρος θαυμασμού άκούστησε από τά χείλη όλων. Ή Εκκλησία άστραψε άπό τό φεγγοβόλημα των αμφίων του.
Ένας ανώτερος κληρικός πλησίασε τότε τόν Πατριάρχη με φανερή αγανάκτησι καί του είπε:
- Δεν πρέπει ή άγιωσύνη σου, Δέσποτα, νά παραλείψη να συστήση κάποια μετριότητα σ' αυτόν τόν άσημο κληρικό. Τέτοια στολή ταιριάζει μόνο στό βασιλέα.

Ό αγαθός γέρο - Πατριάρχης άρχισε νά στενοχωριέται μέ τίς διαμαρτυρίες του Ιερατείου του. Είχε φυσικά κι' ό ίδιος απορήσει μέ τήν πρωτοφανή πολυτέλεια των αμφίων πού φόρεσε - έτσι τουλάχιστον νόμιζε - γιά τήν πανηγύρι ό Μαρκιανός. Τόν γνώριζε όμως πολύ καλά γιά νά τόν χαράκτηρίση ματαιόδοξο. Ώς τόσο, αποφάσισε νά τοϋ κάνη λόγο γι' αυτό. Ευθύς λοιπόν μετά τήν απόλυσι καί προτού ακόμη βγάλουν καί οί δυό τά ιερατικά, φώναξε τόν Μαρκιανό στό σκευοφυλάκιο.
- Που βρήκες τή στολή αυτή, Μαρκιανέ; Τόν ρώτησε σε τόνο αυστηρό. Θά έλεγε κανείς, πώς πήρες τήν απόφασι να συναγωνιστής σέ πολυτέλεια τόν Αυτοκράτορα. Ό ιερεύς πρέπει νά είναι μέτριος στην έμφάνισί του, γιά νά μή σκανδαλίζη τό λαό καί μάλιστα τίς πτωχότερες τάξεις.
Ό Ιερεύς έρριξε πρώτα ένα φευγαλέο βλέμμα στά φτωχικά λινά του άμφια, τά μοναδικά πού είχε γιά νά ίερουργή. Έπειτα κοίταξε μέ απορία τόν Επίσκοπο του.
- Γιά ποια στολή ομιλεί ή άγιωσύνη σου, Δέσποτα; Αν πρόκεται γι' αυτήν πού φορώ, είναι ή ϊδια πού πήρα άπό τά χέρια σου, όταν πρίν άπό εικοσιπέντε χρόνια μέ χειροτόνησες Πρεσβύτερο.
Ό Πατριάρχης συνωφρυώθηκε. Αϊ, ήταν πάρα πολύ νά προσπαθή νά τόν ξεγελάση μπροστά στά μάτια του.
-Κι αυτή εδώ; του φώναξε, παίρνοντας στα χέρια του το φελόνι.
Τότε παρατήρησε, πώς κάτω άπό τ' άμφια του ό Μαρκιανός ήτο γυμνός κι' εκείνη ή πολύτιμη στολή πού είχε προκαλέσει τόσο θαυμασμό καί θόρυβο δέν ήταν άλλη άπο τή συνηθισμένη, πού τόσα χρόνια τώρα τόν έβλεπε νά λειτουργή.
- Ποιος σ' έγύμνωσε Μαρκιανέ; Ρώτησε έκπληκτος ό Πατριάρχης.
Ό άξιος λειτουργός του Υψίστου πήρε στά χέρια του τό Άγιο Ευαγγέλιο, πού μόλις πρό ολίγου είχε τοποθετήσει στή θήκη του καί τό έδειξε στον Αρχιερέα.
- Αυτό μ' εγύμνωσε, άγιε Δέσποτα.
Κατασυγκινημένος ό γέρο - Πατριάρχης έσφιξε στην αγκαλιά του τόν Μαρκιανό καί φιλώντας τον πατρικά του έλεγε:
- 'Ώ, άν όλοι οί ιερείς σ' εμιμούντο, τέκνον μου, δέ θα είχαμε ανάγκη εκκλησιαστικών ρητόρων. Θά εκήρυττε τό φωτεινό τους παράδειγμα.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΧΑΡΑ