"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

ΕΙΔΑ ΤΟ ΕΞΗΣ ΟΝΕΙΡΟ ΠΟΥ ΜΕ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΕ (ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ)

Το αφηγήθηκε ένας στρατιωτικός της Ελληνικής Αεροπορίας, όταν ήρθε για προσκύνημα στην Παναγία με τους γονείς του, οι οποίοι ήταν μαυροφορεμένοι.

Είχε φύγει από αυτή τη ζωή η κόρη τους, μια νεαρή κοπέλα, εντελώς αιφνίδια, από πνευμονική εμβολή. Ο στρατιωτικός , ευσεβέστατος καθώς ήταν, είπε τα εξής αξιοσημείωτα:

– Η αδελφή μου , δυστυχώς, δεν είχε πνευματική ζωή. Ούτε εξομολογείτο ούτε κοινωνούσε των Αχράντων Μυστηρίων. Έτσι τη βρήκε ο θάνατος απροετοίμαστη.

Λίγο καιρό μετά τον θάνατό της, είδα το εξής όνειρο, που με συγκλόνισε. Την είδα μέσα σ’ ένα λεωφορείο σκοτεινό, που το οδηγούσαν δύο εχθροί του ανθρωπίνου γένους (κακά πνεύματα) .

Εγώ γεμάτος αγωνία έτρεχα από πίσω, μήπως μπορέσω να την βοηθήσω. Το παράξενο αυτό όχημα κατευθυνόταν προς ένα σκοτεινό τούνελ, σ’ ένα άγριο βουνό! Για μια στιγμή σταμάτησε το λεωφορείο.

Κοίταξα μέσα και δεν είδα αυτή τη φορά εκεί την αδελφή μου. Τότε κατέβηκαν και οι δύο σκοτεινές και απαίσιες μορφές και με ανείπωτο μίσος μου είπαν:

“Τί να σου κάνουμε; Είχαμε ετοιμάσει “καλό” τόπο για να περιποιηθούμε την αδελφή σου. Αλλά ας έχει χάρη που την πήραν από τα χέρια μας οι προσευχές αυτού του … (είπαν μία ύβρη) του τάδε!”

Συγκλονίστηκα ακούγοντας αυτά, και πράγματι βλέπω την αδελφή μου μ’ ένα λευκό φόρεμα να ανεβαίνει βιαστική , ανάλαφρα, μια στενή σκαλίτσα και να βρίσκεται σ’ έναν τόπο υψηλό και φωτεινό.

Και τότε γυρίζει και μου λέει ανακουφισμένη:

–Σώθηκα! Τώρα είμαι καλά. Αλλά κάνε λίγο αγώνα, αδελφέ μου, να πάω και καλύτερα!…

Το ερώτημα όμως είναι το εξής: Μπορούμε να αδιαφορούμε για την ψυχή μας και τη σωτηρία μας και να περιμένουμε από τους άλλους να μας σώσουν;

Δεν θα βρίσκονται πάντοτε οι αγιασμένοι άνθρωποι της αγάπης, που έχουν δυνατή προσευχή και παρρησία προς τον Θεό, ώστε να σωθεί μια ψυχή. Μπορούμε να αδιαφορούμε και να διακινδυνεύουμε το μέλλον της αθάνατης ψυχής μας στην αιωνιότητα;

Πώς θα παρουσιαστούμε μπροστά στον Θεό μας παραμορφωμένοι από την κακία, την απληστία, τον εγωισμό και άλλα βρωμερά πάθη φορώντας το αποκρουστικό προσωπείο της αμαρτίας;

Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος το χαρακτηρίζει “ειδεχθές προσωπείον” , το οποίο καλύπτει την θεϊκή ομορφιά της ψυχούλας μας, που την έχει δημιουργήσει ο πανάγαθος Θεός μας κατ’ εικόνα δική Του.

Η ψυχούλα μας είναι “λογικό πνεύμα , ελαφρό, πολύ σοφό και λεπτό, πολύ γαλήνιο, γλυκό και πράο, φιλοτεχνημένο με χάρη και ωραιότητα πάνω σε μέλη αόρατα, ευπρεπέστατα και πολύ αρεστά στον Θεό και στις χορείες των αγίων Αγγέλων” ( Άγιος Ανδρέας ο δια Χριστόν σαλός, προς τον άγιο Επιφάνιο, πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως) .

‘Ένας αγιασμένος Γέροντας αγιορείτης διηγήθηκε το εξής πνευματικό γεγονός, που τον αξίωσε ο Θεός να ζήσει σε μια αγρυπνία του κατά τη διάρκεια της προσευχής του:

“Mου γεννήθηκε η αίσθησις της ψυχής μου. Ένιωθα ,δεν ξέρω πώς, έβλεπα νοερώς την ψυχή μου, το προσωπάκι της το αθώο, το αγγελικό. Το βλέμμα της, που δεν εξηγείται με λόγια. Τα δάκρυά μου τότε έτρεχαν γλυκά και αναπαυτικά!…”

Πηγή: «Νεώτερα θαύματα της Παναγίας στη Βαρνάκοβα και ιστορίες για την αιωνιότητα»
Έκδοση Ιεράς Γυναικείας Μοναστικής Αδελφότητος Παναγίας Βαρνάκοβας
Δωρίδα 2007

ΜΗ ΛΕΣ ΤΟΣΟ ΕΥΚΟΛΑ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΔΥΟ ΛΕΞΕΙΣ

Πάντοτε μου έκανε εντύπωση ο λόγος του σοφού Σολομώντος: «Καιρός του σιγάν και καιρός του λαλείν» (Εκκλ. Γ΄ 7). Αυτή τη φορά όμως έμελλε να το διαπιστώσω στην πράξη.

Ο Γιώργος είναι γνωστός μου, φίλος μου από χρόνια. Τα λέμε συχνά, κουβεντιάζουμε για ποικίλα θέματα.

Κάποιο απόγευμα τις προάλλες τηλεφωνούσε σε κάποιον στενό συγγενή του και βρέθηκα κι εγώ εκεί κοντά. Κάποιο σοβαρό θέμα συζητούσαν, οικογενειακό κάποιο πρόβλημα ακανθώδες υπήρχε.

Καθώς τον άκουγα να μιλάει, κατάλαβα ότι ο συνομιλητής του είχε διαφορετική άποψη για το συγκεκριμένο θέμα. Μα δεν μπορούσαν ούτε στα αυτονόητα να συμφωνήσουν.

Τελικώς, ο φίλος μου ύψωσε τον τόνο της φωνής του και κατέβασε το ακουστικό με θόρυβο στο τηλέφωνο. Είχε νευριάσει, ξεφυσούσε αγανακτισμένος.

Πήγα τότε κοντά του και φιλικά του είπα δύο λέξεις. Δυο λέξεις που τόσο συχνά τις ακούμε κάθε μέρα: Μη λες απλά: «Κάνε υπομονή».

Ο φίλος μου ξεροκατάπιε, με κοίταξε στα μάτια και με πόνο μου είπε: «Μη λες τόσο εύκολα αυτές τις δύο λέξεις σ’ έναν που βλέπεις ότι βρίσκεται σε κατάσταση εκνευρισμού». Απομακρύνθηκα για λίγο. Κατόπιν κάθισα και σκέφτηκα αυτό που μου είπε.

Εγώ χωρίς παρόμοια προβλήματα, εκ του ασφαλούς πήγα να υποδείξω τον σωστό τρόπο αντιμετώπισης, να συμβουλέψω, να ρίξω λάδι στην τρικυμισμένη θάλασσα της ψυχής του φίλου μου.

Μόνο που αυτό λειτούργησε σαν λάδι που έπεσε στη φωτιά και τον εκνεύρισα περισσότερο. Ήταν σωστή η προτροπή μου, αλλά άκαιρη. Ειπώθηκε σε ακατάλληλη στιγμή.

Βεβαίως η υπομονή είναι μεγάλη αρετή, δύναμη, περικλείει ελπίδα, κουράγιο, καρτερία. Όμως η συμβουλή έφερε αντίθετο αποτέλεσμα.

Πόσες φορές, σκέφτηκα, λέω τέτοια λόγια! Αν περνούσα κι εγώ τα ίδια ή ανάλογα προβλήματα, θα καταλάβαινα καλύτερα τον φίλο μου. Τώρα είχα βεβαίως καλή διάθεση.

Αλλά η συμβουλή ξεκίνησε απ’ το μυαλό και βγήκε από τα χείλη. Έμοιαζε με πέτρα όμως και με βέλος που τρυπάει. Η καρδιά δεν συμμετείχε. Ήταν αμέτοχη. Γι’ αυτό όχι μόνο δεν οικοδόμησε, δεν παρηγόρησε αλλά έφερε και αντίθετο αποτέλεσμα. Ερέθισε την πληγή, αύξησε τον πόνο.

Πόσες φορές μας ξεφεύγουν εύκολα τέτοιες συμβουλές σε δυσκολεμένους ανθρώπους: «Κάνε κουράγιο», «μη στενοχωριέσαι», «όλα θα περάσουν», «κάνε υπομονή»!

Όταν όμως χτυπήσει την πόρτα της ψυχής μας, της υγείας μας, της οικογένειάς μας, της εργασίας μας κάποια δυσκολία σοβαρή, τότε μοιάζουμε μ’ αυτούς που μπαίνουν στο χορό να χορέψουν, αλλά χάνουν τα βήματα και παραπατάνε, ενώ λίγο πριν συμβούλευαν τους άλλους πως να χορεύουν.

Αυτοί είμαστε οι άνθρωποι. Αδύνατοι με το Α κεφαλαίο. Οι συμβουλές μας όταν έχουν μόνο συμμετοχή του μυαλού, είναι μόνο λόγια.

Όταν όμως περικλείουν μέσα τους και συμμετοχή της καρδιάς και λεχθούν στην κατάλληλη ώρα και με κατάλληλο τρόπο, τότε μπορούν να γλυκάνουν, να ενισχύσουν, να στηρίξουν τον συγγενή, τον φίλο, τον συνεργάτη.

Και μεις οι ίδιοι πόσο ευκολότερα δεχόμαστε μια προτροπή, όταν γνωρίζουμε ότι αυτός που μας την απευθύνει μιλάει μόνο από αγάπη και ενεργεί με διάκριση!

Ας είμαστε λοιπόν περισσότερο προσεκτικοί σε συμβουλές «εκ του ασφαλούς» στις δυσκολίες των συνανθρώπων μας.

Περιοδικό «Ο Σωτήρ», Τεύχος 2149

Σ’ αγαπώ σημαίνει ταπεινώνομαι, χάνομαι για χάρη σου.

Λοιπόν…για ποια αξιοπρέπεια μου μιλάς;

Για ποιο «δικό μου» και «δικό σου»;

Εάν θέλεις να περισώσεις την «αξιοπρέπειά σου», δικαίωμά σου.

Μην μου μιλάς όμως για αγάπη…

Διότι «η αγάπη ου ζητεί τα εαυτής…» (Α’ Κοριν. 13,5)

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Άγιος Γρηγόριος Νύσσης: «Και δημιούργησε ο Θεός τον άνθρωπο σύμφωνα με τη δική του εικόνα». Τον άνθρωπο, θα ισχυρισθεί η γυναίκα, κατά τί αφορά εμένα;

Ο άνδρας έγινε. Γιατί δεν λέ­ει: την άνθρωπο, συνεχίζει.

Και με την προσθήκη του άρ­θρου δηλώνει το αρσενικό γένος. Αλλά για να μη χρησι­μοποιήσει κανείς αμαθής την προσωνυμία του ανθρώπου αναφορικά μόνο με τον άνδρα, προσθέτει:

«Αρσενικό και θηλυκό τους δημιούργησε».

Κι η γυναίκα είναι δημιουργημένη κατ’ εικόνα Θεού, όπως κι ο άνδρας. Με τον ίδιο τρόπο τιμώνται εξίσου οι φύσεις (τόσο ο άνδρας ό­σο κι η γυναίκα), είναι ίσες οι αρετές, ίσα τα έπαθλα, η αυτή καταδίκη.

Ας μη λέει η γυναίκα· είμαι αδύνατη. Η αδυναμία βρίσκεται στο σώμα, η δύναμη είναι στη ψυχή. Επειδή, λοιπόν, τιμάται με τον ίδιο τρόπο η κατά Θεόν εικόνα, ας τιμάται κι η αρετή με τον ίδιο τρόπο. Ας είναι κοινή και για τους δύο η παρουσίαση των αγαθών έργων.

Δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία για εκείνον που θέλει να προφασίζεται σωματική αδυναμία. Κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Γιατί ναι μεν είναι τρυφερό το σώμα της γυναίκας, για να προκαλεί τη συμπάθεια, αλλά είναι ισχυρό στην υπομονή, επίμονο στις αγρυπνίες.

Πραγματικά, πότε μπόρεσε άνδρας να συναγωνιστεί με γυναίκα, που ζει υπομονετικά τη ζωή της;

Πότε μπό­ρεσε να μιμηθεί ο άνδρας τη δύναμη των γυναικών στις νηστείες, στη συστηματική επίδοση στις προσευχές, στην αφθονία των δακρύων, στην αποφασιστικότητα στα έργα της αγάπης;

Έχω υπόψη μου γυναίκα, που έκλεβε κρυφά, αλλά έκανε καλές κλεψιές, κάνοντας αγαθοερ­γίες, χωρίς να παίρνει είδηση ο άνδρας της, αλλά για χά­ρη του, για την ανάπτυξη του σπιτιού, για τη συντήρηση των παιδιών.

Αυτή έδινε κι απέφευγε την προσοχή του άν­δρα της. Έβγαζε πράγματα έξω από το σπίτι για χάρη του κι αυτόν τον απέκρυβε. Γιατί αυτό που έκανε, το έκα­νε για το Θεό, που βλέπει όσα γίνονται κρυφά, και δεν γνωστοποιούσε την αγαθοεργία της.

Η αγαθή γυναίκα έχει το κατ’ εικόνα. Μην δίνεις προσοχή στον έξω άνθρωπο, δηλαδή στο σώμα, γιατί αυτό είναι εξωτερικό περίβλημα. Η ψυχή κάθεται στο εσωτερικό κάτω από το προκάλυμ­μα, το απαλό σώμα. Η μια όμως ψυχή κι η άλλη, δηλαδή τόσο του άνδρα, όσο, και της γυναίκας, είναι ψυχές ομό­τιμες.

Η διαφορά βρίσκεται στα προκαλύμματα, δη­λαδή στα σώματα. Γίνεσαι, λοιπόν, όμοιος με το Θεό με το να είσαι αγαθός, με το να είσαι ανεξίκακος, με το να είσαι μεταδοτικός, με το να αγαπάς τον άλλο και τον α­δελφό.

Με το να αποστρέφεσαι την πονηρία, με το να χα­λιναγωγείς τα αμαρτωλά πάθη, για να διατηρείς μέσα σου την εξουσία.

Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, Περί κατασκευής του ανθρώπου, εκδ. Τέρτιος, σ. 319-321

Υπάρχουν οι δύσκολες στιγμές της ζωής, που η κραυγή του ανθρώπου προς το «μόνο Δυνάμενο» είναι βαθιά καρδιακή, γεμάτη πόνο και ειλικρίνεια.

Περιμένεις να κάμει κάτι, να ακούσει το παιδί Του, να συμπορευτεί με τρόπο δυναμικό και ουσιαστικό. Κι όμως σιωπά… Δεν φαίνεται ν’ ακούει και οι λογισμοί περί ανυπαρξίας Του βρίσκουν βάση, για να μεγαλώσουν και να εδραιωθούν.

Είναι, όμως, και οι άλλες στιγμές, που εκπλήρωσε αμέσως το αίτημα, που έδωσε παραπάνω απ’ ό,τι περίμενες, που βεβαιώθηκες για την αγάπη Του.

Πώς μπορείς ν’ απαντήσεις στα πολλά και σοβαρά “γιατί” που προβάλλονται στη σιωπή Του; Ποιος μπορεί να γίνει δικηγόρος Του, να δικαιολογήσει, τέλος πάντων, τη συμπεριφορά Του; Ποιο “αντιστάθμισμα” των δύσκολων στιγμών με τις ευχάριστες μπορεί να γίνει, ώστε να αντέξεις τη δοκιμασία;

Σ’ αυτά τα ερωτήματα ζωής καμία απάντηση δεν ικανοποιεί, αν δεν βγαίνει μέσα από τη ζωή. Όπως θα πει και ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς «κάθε λόγος αμφισβητείται από άλλο λόγο, ποιος λόγος όμως μπορεί ν’ αμφισβητήσει τη ζωή;». Έτσι, η εμπειρία της προσωπικής αγάπης του Θεού θα δώσει την εμπιστοσύνη σ’ Αυτόν, την υπομονή και την προσευχή, ώστε «να μην επιτρέψει πειρασμό που ξεπερνά τις δυνάμεις μας· αλλά, μαζί με τον πειρασμό, να δώσει και τη διέξοδο, για να μπορέσουμε να τον αντέξουμε» (Α΄ Κορ. 10,13 ).

Όλοι οι άνθρωποι, ως εικόνες Θεού, αισθάνθηκαν κάποια «αύρα λεπτή» να τους συνοδεύει σε ευχάριστες ή δύσκολες φάσεις. Μπορεί να μην μπορούσαν να ερμηνεύσουν αυτό το «ωραίο αίσθημα», ούτε να κατανοήσουν την παρουσία του Θεού, όπως ένας βαφτισμένος που, λίγο ή πολύ, ως υιοθετημένος από το Θεό, μπορεί να έχει μιαν πιο δυνατή εμπειρία της χάριτός Του και να βεβαιώνει ότι «με αγαπά ο Θεός».

Βέβαια, η όποια εμπειρία, όσο δυνατή και να υπήρξε, δεν είναι δεδομένο ότι καθορίζει την πορεία μας. Υπάρχει και η «λήθη», που, κατά τους Πατέρες, είναι θανάσιμο αμάρτημα, γιατί διακόπτει μέσα μας τη σχέση με το Θεό, αφού, ξεχνώντας ό,τι μας χάρισε, δεν είναι πια ζωντανή σε μας η παρουσία Του.

Υπάρχει, όμως, και η περίπτωση που η «λήθη» δεν κυριάρχησε την καρδία μας και η ανάμνηση των εμπειριών της αγάπης Του είναι ζωντανή και καθορίζει την πίστη μας, κυρίως στις δύσκολες ώρες.

Κι ακόμα, είναι αναγκαίο να επισημάνουμε πως ο Θεός μιλά στον καθένα με τη γλώσσα που καταλαβαίνει, αρκεί να καταλάβει πόσο Τον αγαπά. Γι’ αυτό συγκαταβαίνει στις επιθυμίες μας, στα χούγια μας, σ’ όσα, ενδεχομένως, για τους άλλους να φαίνονται παράλογα. Μας μιλά προσωπικά, αγαπητικά, πέρα για πέρα συγκαταβατικά, ώστε να βεβαιωθεί ο καθένας πόσο τον αγαπά.

Ποιος μπορεί ν’ αρνηθεί ότι του μιλά ο Θεός; Όχι κατά πώς θέλει πάντα, ούτε με τον τρόπο που περιμένει. Του μιλά ως πρόσωπο προς πρόσωπο, ελεύθεροι και οι δύο, γι’ αυτό και… απρόβλεπτοι.

Μια πάλη η σχέση μαζί Του… Ίδια με αυτήν των ερωτευμένων. Όπως θα γράψει ο Χρήστος Γιανναράς στο βιβλίο “Σχόλιο στο Άσμα Ασμάτων”: «Υπάρχει ένας τρόπος να απορείς, ενώ εμπιστεύεσαι. Κι αυτό τον τρόπο τον ψηλαφούμε μόνο στον έρωτα. Ο έρωτας σημαίνει πίστη, εμπιστοσύνη, αυτοπαράδοση. Είσαι μέσα στη σκοτεινιά ατέλειωτων αναπάντητων ερωτημάτων. Όμως εγκαταλείπεσαι στον πόθο, κι αυτός σε βεβαιώνει αν ο Άλλος ποθεί τον πόθο σου. Και τότε έχουν απαντηθεί τα ερωτήματα δίχως απάντηση».

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

Από τα εφηβικά μου χρόνια υπήρξα άνθρωπος με ανήσυχο πνεύμα, με αγωνίες και αναζητήσεις ,με ροπή στην έρευνα και την ανάλυση των πάντων, συνήθως υπό το πρίσμα της αμφισβήτησης απέναντι σε κάθε στερεότυπο, σε κάθε δόγμα ,σε κάθε εξουσία, ανθρώπινη ή μεταφυσική.

Στο στόχαστρο της κριτικής μου στάσης είχε μπει κάθε διδαχή της κατεστημένης –όπως τη χαρακτήριζα και εξακολουθώ να πιστεύω – σχολικής εκπαίδευσης αλλά και των «πρέπει» με τα οποία προσπαθεί η κοινωνία να βάλει σε καλούπια τις ανθρώπινες δράσεις και συμπεριφορές.

Μοιραία από το ποτάμι της αμφισβήτησης δεν θα μπορούσε να γλιτώσει η θρησκεία ή μάλλον οι θρησκείες γενικότερα. Ατέλειωτες ώρες μελέτης θρησκευτικών κειμένων, εβραϊκών, χριστιανικών, ανατολικών θρησκειών και παράλληλα διαφόρων πονημάτων περί αθεΐας και καθαρά επιστημονικής προσέγγισης σε κάθε μεταφυσική απορία.

Θεωρούσα ότι αν έβρισκα τις αποδείξεις περί μη ύπαρξης Θεού θα είχα κάνει ένα τεράστιο βήμα για την πλήρη απελευθέρωση του πνεύματος μου αλλά και της ανθρώπινης φύσης μου. Δεδομένου ότι είχα απορρίψει το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να ασκεί εξουσία και εκμετάλευση σε άνθρωπο, απέμενε να πειστώ ότι δεν υπάρχει καμία μεταφυσική-υπερβατική οντότητα που να μπορεί να το κάνει.

Η αλήθεια είναι πως ,παρά την προσπάθεια, δεν κατάφερα ποτέ να αυτοπροσδιοριστώ ως άθεος, αφού μια παράξενη εσωτερική αντίσταση (που ερμήνευα ως «ιδεοληψία» και «φυτεμένο φόβο») δεν με άφηνε να καταλήξω στη de facto ανυπαρξία Θεού. Σίγουρα όμως ήμουν άθρησκος αφού κανένα θρησκευτικό «σύστημα», καμία θρησκευτική διδασκαλία, κανένας Θεός δεν έδινε απαντήσεις στις απορίες, στις εσωτερικές αναζητήσεις, στις αγωνίες και στα «θέλω» μου.

Μάλιστα ένας ιδιότυπος εθνικισμός (ενώ απέναντι σε άλλες θρησκείες ήμουν απλά αδιάφορος) μ’ έκανε να φτάσω στα όρια του μίσους για τον Χριστιανισμό αφού τον θεώρησα υπεύθυνο για πολλά δεινά που έπληξαν τον Ελληνισμό και την κουλτούρα του, το αρχαίο Ελληνικό πνεύμα και την πολιτιστική μας κληρονομιά. Βέβαια ακόμα και σήμερα εξακολουθώ να πιστεύω ότι στο όνομα του Χριστιανισμού έγιναν από κάποιους εγκλήματα σε βάρος του Ελληνικού πνεύματος και του πολιτισμού μας αλλά-τουλάχιστον σ’ αυτό το κείμενο-δεν θα ασχοληθώ μ’ αυτό.

Με οδηγό λοιπόν τον κώδικα αξιών και ιδεών που είχα διαμορφώσει πορεύτηκα στη ζωή μου, χάραξα τον επαγγελματικό μου δρόμο, έκανα οικογένεια και οι προτεραιότητες μου ήταν αυτές που μου επέβαλε η πεζή πραγματικότητα. Δεν εγκατέλειψα βέβαια το πνεύμα μου, τις εσωτερικές μου αναζητήσεις, τις συζητήσεις και τις ανταλλαγές απόψεων αλλά όλα αυτά όχι πλέον με την ένταση της νιότης, ούτε με τον ενθουσιασμό της.(Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία απ’ όσους διαβάζουν αυτές τις γραμμές καταλαβαίνουν τι εννοώ).

Κάπου εκεί λοιπόν, εν μέσω μιας δύσκολης καθημερινότητας με αρκετά προβλήματα στην προσωπική μου ζωή, που είχαν να κάνουν κυρίως με τα επαγγελματικά και τα οικονομικά της οικογένειας, ήρθε η πρόταση του Γιώργη: «Πάμε στο Άγ.Όρος»; Ο Γιώργης έχει πάει αρκετές φορές και εξακολουθεί να πηγαίνει. Είχαμε συζητήσει για το Όρος, τον μοναχισμό, τη θρησκεία και βέβαια τις απόψεις μου για όλα αυτά.

Παρεμπιπτόντως, είχα εντελώς αρνητική θέση για τον μοναχισμό – όχι μόνο τον ορθόδοξο – αφού τη συγκεκριμένη στάση ζωής τη θεωρούσα παραίτηση και κόντρα στην ανθρώπινη φύση. Όσο για το Όρος, συνήθιζα να το αποκαλώ «κατεχόμενα» γιατί μου ήταν αδιανόητο να υπάρχει περιοχή ελεύθερης χώρας όπου απαγορεύεται η πρόσβαση σε συγκεκριμένες πληθυσμιακές ομάδες (στην προκειμένη περίπτωση, στις γυναίκες).

Τελικά, αβίαστα και χωρίς πολύ σκέψη, αποδέχτηκα την πρόταση του Γιώργη θεωρώντας την μεταξύ άλλων και ευκαιρία για μια εναλλακτική εκδρομή. Ξεκινήσαμε πριν καλά καλά χαράξει από τη Θεσσαλονίκη με πολύ κρύο και με αραιή χιονόπτωση που πύκνωνε όσο το υπεραστικό λεωφορείο ανέβαινε το βουνό προς Αρναία. Με χαλαρή κουβεντούλα επι παντός επιστητού φτάσαμε στην Ουρανούπολη, όπου παίρνοντας το καραβάκι θα συνεχίζαμε το ταξίδι. Η πολυκοσμία στο μικρό σαλόνι και η εξάρτηση από τη νικοτίνη μ’ έστειλαν στο κατάστρωμα και παρ’ όλο το τσουχτερό κρύο που περόνιαζε τα κόκκαλα δεν είχα σκοπό να μπω μέσα.

Τώρα πια όμως όχι λόγω της πολυκοσμίας ούτε της ανάγκης για κάπνισμα. Απλά ήμουν έκθαμβος! Από τα πρώτα λεπτά που το καράβι άρχισε να πλέει παράλληλα με τη δυτική ακτή της χερσονήσου του Άθωνα, απλώθηκε μπροστά στα μάτια μου ένα απείρου κάλους φυσικό τοπίο. Ασημόχρυσες μικρές αμμουδιές ανέγγιχτες και παρθένες, βράχια και βλάστηση που κατέβαιναν ως τη θάλασσα, εναλλάσονταν μπροστά μου συνθέτοντας έναν πανέμορφο πίνακα. Μετά από λίγο άρχισαν να φαίνονται και οι πρώτες μονές που ήταν παράλληλα και οι πρώτες ενδείξεις ανθρώπινης παρουσίας σ’ ένα πραγματικά παρθένο περιβάλλον. Εναρμονισμένες όμως και ταιριαχτές μ’ αυτό, χωρίς να το προσβάλουν και να το πληγώνουν. Ήταν η πρώτη φορά που σκέφτηκα πόσο τυχερό στάθηκε τούτο το κομμάτι γης, που το ιδιότυπο καθεστώς διοίκησης του, το προστάτευσε από την καταστροφική ανθρώπινη παρεμβατικότητα.

Είχαν περάσει σχεδόν δύο ώρες από την αναχώρηση μας από την Ουρανούπολη, όταν αντίκρυσα το μικρό λιμανάκι της Δάφνης. Πολύβουο και φασαριόζικο τόσο, που αν υπήρχαν και γυναίκες θα το έλεγα τουριστικό. «Που είναι η μυστηριακή ατμόσφαιρα του Όρους;» βιάστηκα να αναρωτηθώ χαμογελώντας, ίσως και με μια δόση κακεντρέχειας. Την απάντησή μου θα την έπαιρνα από τις αμέσως επόμενες ώρες έως και την – μετά από τέσσερις μέρες – αναχώρησή μου…

Το πρόγραμμα το είχε εκπονήσει λόγω εμπειρίας ο Γιώργης και εγώ απλά ακολουθούσα. Σταθμός πρώτος η σκήτη του Άγ.Ανδρέα και οι πρώτες εντυπώσεις από την αγιορείτικη μοναστική φιλοξενία πολύ θετικές. Είχα αποφασίσει συνειδητά να ακολουθήσω το τυπικό των μονών με ότι αυτό συνεπάγεται. Άλλωστε ένας από τους λόγους που πήγα ήταν και να αποκτήσω προσωπική άποψη για την μοναστική ζωή. Έτσι δεν βαρυγκόμησα ούτε για την απόσυρση στο κελί από τις 8 το απόγευμα, ούτε από το «εγερτήριο» στις 3 τα χαράματα για την παρακολούθηση της λειτουργίας.

Η οποία αποτέλεσε μια πραγματική εμπειρία! Χωρίς γνώσεις για το τελετουργικό (αφού οι επισκέψεις μου σε εκκλησίες περιορίζονταν στον αύλειο χώρο τους σε διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις) αλλά με αυθόρμητο σεβασμό, προσήλωση και απόλυτη αντίληψη της μυστηριακής ατμόσφαιρας, παρακολούθησα ως το τέλος. Το ημίφως των τρεμάμενων κεριών έσπαγε τόσο το σκοτάδι, όσο για να αχνοφαίνονται οι μαυροντυμένες σιλουέτες των μοναχών που προσεύχονταν, προσκυνούσαν και έψελναν και παράλληλα δημιουργούσε ένα τόσο απόκοσμο όσο και γαλήνιο περιβάλλον.

Χάραζε όταν βγήκαμε από τον ναό. «Τι κάνουμε σήμερα;» ρώτησα τον Γιώργη,πιο πολύ έτσι… για να πω κάτι. Κατά βάθος είχα μια περίεργη αίσθηση ότι δεν χρειάζεται να προγραμματίσουμε, ότι είναι να γίνει θα γίνει…

Μετά από λίγη ώρα βρεθήκαμε να ταχτοποιούμε τα πράγματά μας σ’ ένα κελί στην Ι.Μ. Κουτλουμουσίου. Η συνέχεια επεφύλασε πεζοπορία μέχρι τη σκήτη του γέροντα Ε… « Πόσο μακρυά είναι;» ρώτησα για να πάρω την απάντηση: «Περίπου 7-8 χιλιόμετρα». Τρόμαξα στην ιδέα είναι η αλήθεια αλλά σκέφτηκα ότι μετά από πολύ καιρό είχα την ευκαιρία να τεστάρω τη φυσική μου κατάσταση. Μετά από μιάμιση ώρα περίπου και με το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής μέσα από ένα κακοτράχαλο και ορεινό μονοπάτι φτάσαμε ασθμαίνοντας (άτιμο τσιγάρο) στον προορισμό μας. Η «καλύβα» του γέροντα, φυτεμένη θαρρείς κι εκείνη, βρισκόταν ανάμεσα στα δέντρα και την πυκνή βλάστηση. Ουρανός και γη, τίποτε άλλο τριγύρω. Μα πως είναι δυνατόν, σκέφτηκα, να μπορεί άνθρωπος να ζει εδώ ίσως και για όλη του τη ζωή… Που βρίσκει τη δύναμη; Πως αντέχει;

Παράδοξο ακόμα ήταν ότι άντεξα εγώ (που αν περιμένω πάνω από 10’ σε ουρά ανεβάζω πίεση) να περιμένω σχεδόν 5 ώρες να έρθει η σειρά του Γιώργη να δει τον γέροντα. Ακόμα και σήμερα δεν μπορώ να εξηγήσω την χαλαρότητα και την πραότητα που με διακατείχαν τις τόσες ώρες αναμονής.

Είχα μείνει μόνος πια στο μικρό χώρο που μας φιλοξενούσε, όσο ο γέροντας έβλεπε τους επισκέπτες του και περίμενα τον Γιώργη που ήταν τώρα μέσα μαζί του. Σκεφτόμουν ακόμα αν θα ήταν σκόπιμο, αν υπήρχε λόγος βρε αδερφέ, να τον συναντήσω κι εγώ. Μέχρι να καταλήξω τι θα έκανα βγήκε ο Γιώργης. Πέρασε, μου είπε, σε περιμένει. Χωρίς άλλη σκέψη μπήκα στο μικρό κελί.

Το ξύλινο πάτωμα έτριξε, τα μάτια περιπλανήθηκαν στο χώρο. Απλότητα, ταπεινότητα, ολιγάρκεια παντού. Ο γέροντας (που ηλικιακά δεν ήταν τόσο «γέροντας») καθισμένος στο σκαμνί του, γαλήνιος και χαμογελαστός με καλωσόρισε και μου έδειξε την καρέκλα που ήταν μπροστά μου. «Κάθησε αδελφέ μου» μου είπε. Κοίταξα το πρόσωπό του, σκαμένο, αποστεωμένο. Τα χέρια του «σκληρά», χέρια αγρότη ή εργάτη. Το ράσο του πολυκαιρισμένο, λιωμένο αλλά πεντακάθαρο.

Απέφυγα τα τυπικά (χειροφίλημα κλπ),του συστήθηκα με ευγένεια και έσπευσα με περίσσια βιασύνη να κάνω δήλωση αθεΐας: «Γέροντα πρώτη φορά έρχομαι στο Όρος, από περιέργεια. Δεν πιστεύω στο Θεό. Κατασκεύασμα του ανθρώπου κι αυτός, για να εξυπηρετήσει πράγματα ,καταστάσεις και ανάγκες». Με κοιτούσε ατάραχος, γαλήνιος, δεκτικός, ενώ όλο του το πρόσωπο ήταν ένα χαμόγελο. «Πες αδελφέ μου, τι άλλο θέλεις να πεις;» με ρώτησε. –Τίποτα, του αποκρίθηκα. «Ε τότε να σου πω κι εγώ δυο λόγια».

Δεν θα πω τι μου είπε. Δεν χρειάζεται και ίσως να μην ήθελε κι ο ίδιος να πω. Θα πω όμως αυτό που έζησα, αυτό που ένοιωθα όση ώρα μιλούσε. Αίσθηση πρωτόγνωρη, θα μπορούσε να την πει κανείς υπερκόσμια. Τα λόγια του γέροντα μελωδία και ανακούφιση, όχι όμως για τ’ αυτιά. Για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν άκουγα με τα αυτιά μου, άκουγα με την καρδιά. Δεν μπορώ δυστυχώς να σας το εξηγήσω, παρά μόνο έτσι όπως το λέω… Άκουγα με την καρδιά!!! Τα μάτια μου πλημμύρισαν δάκρυα, έκλαιγα χωρίς να καταλαβαίνω γιατί και το κλάμα με ανακούφιζε, λες και τα δάκρυα έπαιρναν από μέσα μου βάρος. Δεν ξέρω πόση ώρα κράτησε αυτό, θυμάμαι μόνο τον γέροντα να μου δίνει την ευχή του και να μου λέει «καλό δρόμο».

Σε λίγο θα νύχτωνε. Είχαμε μπροστά μας 8 χιλιόμετρα πεζοπορίας με το χρόνο να πιέζει και το κρύο να έχει σφίξει για τα καλά. Και λοιπόν; Κανένα άγχος, καμιά αγωνία. Τα πόδια ανάλαφρα κατάπιναν την απόσταση σαν μηχανικά. Μια ανεξήγητη ευφορία γέμιζε τα στήθια και με συντρόφεψε μέχρι το μοναστήρι. Ακολούθησε ο πιο γλυκός ύπνος της ζωής μου κι έπειτα το πιο όμορφο ξύπνημα. Το λευκό του χιονιού που είχε πέσει στο μεταξύ έσπαγε τη μαυρίλα της νύχτας και φώτιζε το δρόμο μέχρι την εκκλησία.

Ακολούθησαν δύο μέρες, με επισκέψεις στην Ι.Μ. Ιβήρων και στη Σίμωνος Πέτρα. Και οι δύο μονές χτισμένες σε μέρη απίστευτης ομορφιάς. Η πρώτη κοντά στη θάλασσα, με τη θέα του απέραντου γαλάζιου του Αιγαίου να γαληνεύει τις αισθήσεις και η άλλη, πραγματική αετοφωλιά, χτισμένη πάνω στον γρανιτένιο βράχο που ορθώνεται 300 μέτρα πάνω απ’ τη θάλασσα να σου προκαλεί δέος.

Είχε έρθει η ώρα να επιστρέψω, μόνος τώρα αφού ο Γιώργης θα συνέχιζε την παραμονή του για μια δυο μέρες. Ανέβηκα στο καραβάκι πλήρης συναισθημάτων. Τα μάτια μου είχαν χορτάσει ομορφιά, το μυαλό τροφή για σκέψη και η καρδιά μια απόκοσμη γαλήνη. Πολλά από τα ερωτηματικά μου είχαν πάρει απαντήσεις και ήδη είχα αρχίσει να αναθεωρώ απόψεις.

Βρέθηκα για λίγες μέρες σ’ έναν τόπο όπου το ανθρώπινο στοιχείο αγωνίζεται να συναντήσει το «θείο». Είναι λογικό μια κοινωνία που αποτελείται από 2500 περίπου ανθρώπους, μοναχούς και κοσμικούς, να έχει τις παθογένειες μιας οποιασδήποτε ανθρώπινης κοινωνίας. Συνυπάρχουν το καλό και το κακό, η αγιοσύνη και η αμαρτία, η αγνότητα και η πονηρία. Τελικά όμως ο καθένας που την επισκέπτεται, βλέπει και εισπράττει αυτό που θέλει να δει και να εισπράξει.

Επέστρεψα από το Άγιο Όρος χωρίς να έχω στα χέρια μου απτές αποδείξεις ότι υπάρχει Θεός, για να τις δείξω σε όσους τις ζητούν. Κατάλαβα ότι η ύπαρξή Του δεν μπορεί να αποδειχτεί με πειράματα στα εργαστήρια ούτε με μαθηματικές αποδείξεις. Το «θείο» προσεγγίζεται αλλιώς… Είναι υπόθεση καρδιάς.

Γεράσιμος

Πηγή: orthodoxmathiteia.blogspot.gr

Άγιος Γρηγόριος Νύσσης: «Και δημιούργησε ο Θεός τον άνθρωπο· σύμφωνα με τη δική του εικόνα τον δημιούργησε».

Μήπως όμως δεν πρόσεξες ότι ήταν ελλιπή κι όχι επαρκή τα αποδεικτικά στοιχεία, που παρουσιάσαμε;

«Ας δημιουργήσουμε τον άνθρωπο σύμφωνα με τη δική μας εικόνα και κατά τη δι­κή μας ομοίωση». Η απόφαση είχε δύο στοιχεία «κατ’ εικόνα» και «καθ’ ομοίωση». Η δημιουργία όμως έχει ένα.

Πώς εξηγείται αυτό; Μήπως αρχικά σκέφθηκε ο Θεός διαφορετικά, και εκ των υστέρων άλλαξε γνώμη;

Μήπως κάποια μετάνοια ακολούθησε ευθύς μετά τη δημιουργία; Μήπως εκφράζεται η αδυναμία του Δημιουργού, που άλ­λα αποφασίζει πιο μπροστά, κι άλλα πραγματοποιεί με­ταγενέστερα; Ή μήπως κρύβεται κάποια πολυλογία σ’ αυτά τα λόγια;

Γιατί αμέσως αυτό λέει· «Ας δημιουργή­σουμε τον άνθρωπο σύμφωνα με την εικόνα και την ο­μοίωση».

Γιατί, αφού είπε «κατ’ εικόνα», δεν παρέλειψε να προσθέσει: και «καθ’ ομοίωση».

Απ’ αυτές όποια ά­ποψη κι αν προτιμήσουμε, θα κατηγορήσουμε το γραφτό λόγο. Γιατί αν λέει το ίδιο πράγμα με δύο όρους, είναι πλεονασμός, το να επαναλαμβάνει δύο φορές τα ίδια. Αλλά το να λέμε ότι στην Αγία Γραφή υπάρχει λόγος περιττός, είναι φοβερή βλασφημία.

Γιατί δεν περιέχει λόγια περιττά. Συνεπώς είναι αναγκαίο να δημιουργήθηκε ο άνθρωπος σύμφωνα με την εικόνα του Θεού και καθ’ ο­μοίωση.

Αλλά γιατί δεν λέει: Και δημιούργησε ο Θεός τον άν­θρωπο σύμφωνα με τη δική του εικόνα και κατά την ομοίωση; Αδυνατεί ο Δημιουργός; Είναι ασεβής ο λόγος. Μήπως μετανόησε Εκείνος που δίνει την προσταγή;

Α­κόμη πιο βλάσφημο και να το σκεφθείς. Αλλά μήπως είπε, κι ύστερα μετέβαλε γνώμη; Όχι. Ούτε η Γραφή το λέ­ει, ούτε ο Δημιουργός αδυνατεί, ούτε η αρχική θέληση ματαιώθηκε. Και ποιός είναι ο λόγος της σιωπής;

«Ας δημιουργήσουμε τον άνθρωπο σύμφωνα με τη δική μας εικόνα και κατά την ομοίωση». Απ’ αυτά τα δύο, το μεν ένα το αποκτάμε κατά την ώρα της δημιουργίας το δε άλλο το πετυχαίνουμε με τη θέληση. Κατά την πρώτη δημιουργία μαζί με μας συνυπάρχει και το ότι έχουμε δημιουργηθεί σύμφωνα με την εικόνα του Θεού. Το να φθάσουμε να ομοιάσουμε με το Θεό, το πετυχαίνουμε εμείς οι ίδιοι με την ελεύθερη προαίρεση.

Κι αυτό το σχετικό με την προαίρεση υπάρχει μέσα μας με τρόπο δυναμικό, το μεταφέρουμε δε στους εαυτούς με τρόπο ενεργητικό. Κι αν δεν έλεγε ο Κύριος εκ των προτέρων, όταν μας δη­μιουργούσε, «ας δημιουργήσουμε» και «κατά την ομοίω­ση», αν δηλαδή δεν μας είχε χαρίσει τη δύναμη να φθάσουμε στο «κατά την ομοίωση», δε θα είχαμε πάρει στην εξουσία μας την ομοίωση προς το Θεό. Τώρα όμως δυνα­μικά μας είχε δημιουργήσει για να μοιάσουμε στο Θεό.

Και με το να μας δίνει τη δύναμη, για να μοιάσουμε στο Θεό, μας αφήνει να γίνουμε οι ίδιοι εργάτες της ομοίωσης προς το Θεό. Κι αυτό έγινε με το σκοπό να αναγγέλλει η αμοιβή τη δουλειά, και για να μην είμαστε σαν τις εικόνες που ζωγραφίζει ο ζωγράφος και βρίσκονται έτσι τυχαία, και τέλος τα αγωνίσματα για τη δική μας εξομοίωση να μην αποδώσουν σε άλλον τον έπαινο.

Γιατί όταν βλέπεις την εικόνα, να είναι φτιαγμένη με ακρίβεια ως προς το πρωτότυπο, δεν επαινείς την εικόνα, αλλά θαυμάζεις το ζωγράφο. Για να είναι, λοιπόν, για μένα ο θαυμασμός κι όχι για κανένα ξένο, άφησε ο Θεός σε μένα, το να γίνω ό­μοιος με το Θεό. Γιατί με το να είμαι λογικός, έχω το κατ’ εικόνα. Γίνομαι όμως καθ’ ομοίωση, με το να γίνω Χρι­στιανός. Γιατί μας παραγγέλλει: «Να γινόσαστε τέλειοι, όπως είναι τέλειος ο ουράνιος Πατέρας σας» (Ματθ. 5, 48).

Βλέπεις που μας αποδίδει ο Κύριος το καθ’ ομοίωση; Στην αγαθότητα, γιατί ανατέλλει τον ήλιο του στους πο­νηρούς και στους αγαθούς και βρέχει για τους δικαίους και για τους άδικους. Αν γίνεις άνθρωπος, που αποστρέφεσαι την πονηρία, αμνησίκακος, που δεν θυμάσαι τη χθε­σινή έχθρα, αν φθάσεις να αγαπάς τους αδελφούς σου και να συμπάσχεις μαζί τους, ομοίασες προς το Θεό. Αν συγχωρείς τον εχθρό σου μέσα από την καρδιά σου, ομοίασες προς το Θεό. Αν γίνεις για τον αδελφό σου, που έσφαλε σε βάρος σου, τέτοιος που είναι ο Θεός για σένα τον αμαρτωλό, ομοίασες προς το Θεό με την ευσπλαχνία προς τον πλησίον σου.

Συνεπώς έχεις μεν το κατ’ ει­κόνα, με το ότι είσαι λογικός, αλλά μπορείς να γίνεις καθ’ ομοίωση, με το να φορέσεις πάνω σου σαν ένδυμα την αγαθότητα. Απόκτησε αισθήματα συμπάθειας, την αγαθότητα, για να ενδυθείς το Χριστό. Γιατί με όλα ε­κείνα τα προτερήματα με τα οποία καλλιεργείς μέσα σου τη συμπάθεια, με αυτά ενδύεσαι το Χριστό. Και με την οικειότητά σου προς το Χριστό, γίνεσαι οικείος με το Θεό. Έτσι η διήγηση γίνεται διδασκαλία για την ανθρώπινη ζωή.

«Ας δημιουργήσουμε τον άνθρωπο σύμφωνα με τη δική μας εικόνα». Έχω λοιπόν, το κατ’ εικόνα με τη δη­μιουργία. Γίνομαι δε και καθ’ ομοίωση με τη θέλησή μου. Γιατί έδωσε τη δύναμη για το καθ’ ομοίωση. Γιατί αν σε δημιουργούσε και καθ’ ομοίωση, πώς θα φαινόταν η δόξα σου; Και γιατί να έπαιρνες εσύ το στεφάνι της νίκης; Γιατί αν ο Δημιουργός σού πρόσφερε το παν, με ποιο τρόπο θα ανοιγόταν για σένα η βασιλεία των ουρανών; Τώρα όμως το μεν ένα σου έχει δοθεί, ενώ το άλλο μένει ατελείωτο, ώστε, όταν καταστήσεις τον εαυτό σου τέλειο, να γίνεις άξιος της ανταμοιβής από το Θεό.

Και πώς γινόμαστε καθ’ ομοίωση Θεού; Με τη βοήθεια των Ευαγγελίων. Τι είναι ο Χριστιανισμός; Εξομοίωση με το Θεό, κατά το δυνατό στην ανθρώπινη φύση. Εφόσον αποδέχτηκες να γίνεις Χριστιανός, σπεύσε να αναδειχθείς όμοιος με το Θεό, φόρεσε ως ένδυμα το Χριστό. Αλλά πώς θα τον ενδυθείς, συ που δεν έχεις σφραγισθεί, συ που δεν έχεις λά­βει το Βάπτισμα; Συ που δεν πήρες ακόμη τη στολή της αφθαρσίας; Διώχνεις μακριά την εξομοίωσή σου προς το Θεό. Αν σου έλεγα· έλα να γίνεις όμοιος με το βασι­λιά, δε θα με θεωρούσες ευεργέτη; Επειδή θέλω να σε κά­νω όμοιο με το Θεό, αποφεύγεις το λόγο που σε θεο­ποιεί, αφού κλείνεις τα αυτιά, για να μην ακούσεις ούτε κι αυτά τα σωτήρια λόγια;

Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, Περί κατασκευής του ανθρώπου, εκδ. Τέρτιος, σ. 311-317)- alopsis.gr

Ξεχνάμε την βασική ιδιότητα του Θεού η οποία ευθύνεται για το γεγονός πως υπάρχουμε και αναπνέουμε σήμερα, ξεχνάμε και σπεύδουμε να κατηγορήσουμε ακόμη και για τα μικρά, τα ασήμαντα τους αδελφούς μας μη σκεπτόμενοι πως:

Αλλοίμονό μας αν ο Θεός δεν ήταν μακρόθυμος, αν στην πρώτη μικροαμαρτία μας κατακεραύνωνε μη ανεχόμενος την προσβολή της Αγιότητός Του.

Θα είχαμε εκλείψει όλοι προ πολλού, δηλαδή θα είχαμε εκλείψει απλώς πριν…γεννηθούμε(!) αφού γεννιόμαστε με το προπατορικό αμάρτημα.

Δεν θα υπήρχε το ανθρώπινο είδος, αφού το ανθρώπινο είδος εμπεριέχει το ανθρώπινο στοιχείο, όπου δε υπάρχει ανθρώπινο στοιχείο υπάρχει και αμαρτία. Γιατί «ποιος θα καυχηθεί ότι έχει αγνή την καρδιά; Ή ποιος θα παρρησιασθεί ότι είναι καθαρός από αμαρτίες;», ρωτάει ρητορικά ο Παροιμιαστής (20.9).

Όχι μόνο εμείς δεν θα υπήρχαμε, αλλά θα είχε εξαφανισθεί το ανθρώπινο είδος από την αρχή του, θα είχαν εξαφανισθεί αυτοί οι Πρωτόπλαστοι μόλις αμάρτησαν. Τους είχε προειδοποιήσει ο Θεός όταν τους πρόσταζε να μη φάνε από εκείνο το ορισμένο δένδρο. Τους είχε προειδοποιήσει «Την ημέρα που θα φάτε από αυτό, θα πεθάνετε οικτρά» (Γεν. 2.17). Ευτυχώς ωστόσο για μας, που εκείνο το φρικτό «θανάτω αποθανείσθε» το ερμήνευσε στον Εαυτό Του σαν θάνατο πνευματικό μόνο, όχι και φυσικό, όχι δηλαδή σαν ακαριαία ολοσχερή εξόντωση. Έτσι Του το ερμήνευσε η αγάπη Του!

Η μακροθυμία Του είναι μια βασική ιδιότητά Του, που την έχουμε απόλυτη ανάγκη οι πάντες. Μας είναι πιο πολύτιμη και ζωτική και από αυτό το ψωμί. Χωρίς ψωμί ζούμε αρκετές ημέρες, ενώ χωρίς τη μακροθυμία Του ούτε μια, μια που και μια μόνο μέρα να είναι η ζωή μας επί της γης, πάλι δεν θα ξεφύγουμε από ρύπο αμαρτίας (Ιώβ 14.4-5), από τα πονηρά δίχτυα της – πονηρά ως υφασμένα και στημένα από τον πονηρό διάβολο, αλλά και ως πρόξενα πόνου και οδύνης στην κατάληξη αντί της ηδονής τους στην αρχή.

Η θεία μακροθυμία δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, κάτι το αόριστο που το διαισθανόμαστε μόνο και το διακρίνουμε με τα ψυχικά μάτια μόνο. Τη ζήσαμε «πρακτικά», την ψηλαφήσαμε με τις αισθήσεις μας. Την είδε ο άνθρωπος καθαρά και επανειλημμένα στον Υιό του ανθρώπου και Υιό του Θεού.

Θεός όντας, αποκλήθηκε δαιμονισμένος (Ιω. 7.20· 8.48-52)· άσπιλος, θεωρήθηκε «φάγος και οινοπότης» και αμαρτωλός ως «φίλος τελωνών και αμαρτωλών» (Λουκ. 7.34)· απαθής, έπαθε πάθη· αθάνατος, θανατώθηκε.

Από μας μένει να προσπέφτουμε, να παρακαλούμε τον Μακρόθυμο και να ικετεύουμε για παράταση και διορία· και ύστερα ν’ αγωνιζόμαστε προς διόρθωση και προς ευαρέστησή Του στο διάστημα της ζωής που μας χαρίζει. Κάμπτει την αγαθότητά Του η δέησή μας, αρκεί να συνοδεύεται από έργα.

Ένα δε από τα πρώτιστα έργα είναι η ανοχή και η αγάπη προς τον αδελφό μας. Καθoριστικός και αναντικατάστατος και απαραίτητος παράγων είναι να συγχωρούμε τον αδελφό, το «άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών» (Ματθ. 6.12).

Η μακροθυμία άλλωστε στην πράξη του Θεανθρώπου μάς δεσμεύει. Εξυβρίσθηκε, υποτιμήθηκε, μειώθηκε και έπαθε «υπολιμπάνων υπογραμμόν» για να βαδίσουμε στα ίχνη Του, καθώς τονίζει ο Πέτρος (Α’ Πέτρ. 2.21).

Μακροθυμούσε τότε ο Λυτρωτής για τους σταυρωτές Τους, αλλά και για όλους. Και σήμερα επίσης μακροθυμεί. Τέσσερα-πέντε δισεκατομμύρια γηγενείς βαρύνουν τον πλανήτη μας. Πόσοι από αυτούς είναι δίκαιοι τέλειοι και τους περιττεύει η μακροθυμία του Θεού; Ελάχιστοι. Για την ολότητα σχεδόν της υφηλίου μακροθυμεί…

Έπρεπε να Του είχαμε παραδοθεί, γιατί είναι ο δημιουργός μας, ο κυβερνήτης μας, ο προνοητής μας. Θα περίμενε δε κανείς να Του είχαμε παραδοθεί άλλη μια φορά – και κυρίως – γιατί μας ανέπλασε και μας ξαναζωοποίησε αφού είχαμε νεκρωθεί από την αμαρτία. Επιπλέον μας ανέπλασε με τρόπο που δεν ίσχυε να φαντασθεί ανθρώπινος νους, δηλαδή δια της σταυρικής «οικονομίας».

Και εμείς έπειτα από μια τέτοια αγάπη και μακροθυμία αδιαφορούμε… Ας λάβουμε επιτέλους σοβαρά υπ’ όψη και ας ακούσουμε τον κορυφαίο Πέτρο πάλι που μας φωνάζει: «Διο αγαπητοί… την του Κυρίου ημών μακροθυμίαν σωτηρίαν ηγείσθε» (Β’ Πέτρ. 3.14-15).

Ω Κύριε, «παράτεινε το έλεός Σου σ’ όσους Σε γνωρίζουν» (Ψαλμ. 35.11 – Δοξολογία). Αμήν!

Ιερομόναχος Ιουστίνος

Κάποιος πήγε για επίσκεψη στο Άγιο Όρος. Επίσκεψη και όχι προσκύνημα!

Σχεδίαζε να παραμείνει στον Άθωνα έξι μέρες, μόλις όμως γνώρισε από κοντά τη μοναστική ζωή των αγιορειτών μοναχών άλλαξε γνώμη και δεν έβλεπε την ώρα να επιστρέψει στον πολιτισμό, όπως ο ίδιος το έθετε και το διαλαλούσε με μεγάλο θράσος.

Έφτασε στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα, η οποία θα ήταν και ο τελευταίος σταθμός της αρχικά εξαήμερης (και εν τέλει τριήμερης) περιήγησής του. Μάλιστα, κορόϊδευε την παρέα του, διότι όπως έλεγε, έβλεπαν τα πράγματα διαφορετικά και όχι όπως εκείνος, που μέτραγε τις ώρες για να βγει στον έξω κόσμο και επιτέλους να ελευθερωθεί.

Στην είσοδο της Μονής, τους υποδέχτηκε ο καλόγερος με λουκούμι και ρακί, έδειξε στους επισκέπτες-προσκυνητές τα δωμάτιά τους και τους ενημέρωσε για το πρόγραμμα των ακολουθιών. Η ώρα ήταν 12.00 το μεσημέρι και στις 16.00 είχε εσπερινό. Ο φίλος μας την προηγούμενη μέρα είχε παραστεί σε αγρυπνία που διήρκεσε 12 ώρες.

Αμέσως λοιπόν έπεσε για ύπνο και το μόνο που άκουσε ήταν το σήμαντρο, το οποίο σήμανε στις 16.00 ακριβώς και καλούσε όλους τους παρευρισκόμενους για τον εσπερινό. Ξύπνησε και σκουντουφλώντας κυριολεκτικά, έφτασε στο Καθολικό της Μονής, όπου θέλοντας και μη παραβρέθηκε σωματικά στον εσπερινό. Και λέω σωματικά, διότι πνευματικά το μόνο που σκεφτόταν ήταν πότε θα ξεμπέρδευε, για να συνεχίσει τη δουλειά από την οποία τον έκοψε το καταραμένο σήμαντρο, έτσι έλεγε συνέχεια μέσα του.

Επιτέλους, τελείωσε ο εσπερινός, ο κόσμος όμως δεν έφευγε, καθώς περίμεναν να θέσουν σε προσκύνημα τα Ιερά Λείψανα Αγίων, που φυλάσσονται στη Μονή. Μέσα στο τσούρμο πήγε και αυτός. Καθώς έλεγε είχε πάρει το κολάϊ, αφού και στις άλλες Μονές που είχε πάει δεν έκανε άλλη δουλειά από το να ασπάζεται νεκρά κόκαλα, που ούτε παλμό είχαν, ούτε θερμότητα, ούτε ανάβλυζαν μύρο, παρά τα όσα έλεγαν οι αγιορείτες πατέρες.

Προσκύνησε λοιπόν και ετοιμαζόταν να φύγει, παρόλο που ο υπόλοιπος κόσμος παρέμενε εντός του Καθολικού, όταν ο Παππούλης που βρισκόταν εκεί είπε με σπαστή φωνή, όσο μπορούσε δυνατή:

«Παιδιά μου σας παρακαλώ, σας παρακαλώ στο Όνομα του γλυκού μας Ιησού, πείτε μου ποιος από σας δεν μύρισε από τα Ιερά Λείψανα τη Θεία ευωδιά που βγάζουνε»;

Εκείνος σταματάει ξαφνιασμένος στην είσοδο, αυτό δεν το είχε ξανακούσει σε κανένα Μοναστήρι. Αμέσως, πηγαίνει μπροστά στον παπά και με ύφος προκλητικό του λέει:

«Εγώ».

Τότε ξεπετάχτηκαν και καμιά δεκαριά ακόμη. Ο σεβάσμιος ιερέας πηγαίνει μπροστά στα Ιερά Λείψανα και με γλυκιά φωνή αρχίζει να ψέλνει το τροπάριο του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτη.

Το πρόσωπό του, κίτρινο από τις χημειοθεραπείες, άρχισε να λάμπει τόσο πολύ, που στο τέλος δεν μπορούσες να το κοιτάξεις.

Ο γνωστός αυτός φοβήθηκε από αυτό που είδε και τότε συνειδητοποίησε ότι την ίδια στιγμή, τα Ιερά Λείψανα άρχιζαν να ευωδιάζουν τόσο έντονα και γλυκά, που δε χόρταινες να εισπνέεις.

Σε λίγο, το πρόσωπο του ιερέα σταμάτησε να φωτίζει, όμως η Θεία ευωδιά από τα οστά ήταν τόσο έντονη, που ξεχύθηκε έξω από το Καθολικό, απλώθηκε σε όλη τη Μονή και ακολουθούσε τους επισκέπτες ακόμη και στην Τράπεζα και στα δωμάτιά τους.

Όσοι την είχαν αμφισβητήσει, έκλαιγαν σαν μωρά παιδιά και έλεγαν ότι εξαιτίας των αμαρτημάτων τους δεν μπορούσαν να την μυρίσουν αρχικά…


ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ONLINE | Όλα τα άρθρα | Άγιον Όρος | Άγιον Όρος: Έκλαιγαν σαν μωρά παιδιά από τα Άγια Λείψανα που ευωδίαζαν

π. Σπυρίδων Σκουτής: Πολλές φορές η φυγή δεν είναι δειλία αλλά ευλογία για σένα και φιλανθρωπία για τον άλλον.

Όταν δεν χωράς, καλό είναι να φεύγεις ώστε να αδειάζει ο χώρος. Να το κάνουμε από αγάπη και σεβασμό όχι από κακία , μίσος και διχόνοια. Όταν ο άλλος δεν σε θέλει πια μη ρωτήσεις λόγους και αιτίες αν δεν θέλει να σου πει. Απλά φύγε αθόρυβα και με χαμόγελο.

Κάπου διάβασα «Όταν δεν χωράς , μη στριμώχνεσαι»… Πόσο αλήθεια…, ενώ ένας σοφός γέροντας έλεγε “Όταν η πόρτα είναι κλειστή μην προσπαθείς να την σπάσεις”

Μην κρατήσεις άσχημες καταστάσεις και εικόνες μέσα σου. Κράτησε τα όμορφα και αναχώρησε αλλά συνέχισε την προσευχή για σένα και τον άλλον. Να φωτίζει ο Κύριος τις καρδιές και τις αποφάσεις.

Φύγε από αγάπη διότι χώρος για σένα δεν υπάρχει πια. Μπορεί να είναι λυπηρό αλλά είναι μια αλήθεια που οφείλεις να αποδεχτείς. Έλεγε ο Μακαριστός Σιατίστης Παύλος : «Όταν κάποιος μου είπε ότι η γυναίκα του του είπε να χωρίσουνε ,του είπα να κάτσει να της φτιάξει τη βαλίτσα και να την διευκολύνει στη φυγή της. Τελικά αυτή η αγαπητική του στάση και πράξη την αλλοίωσε και η αγαπή άνθισε και πάλι». Αν φταίω θα διορθωθώ, θα προσπαθήσω να μεταμορφωθώ, αν όμως δεν με θες θα φύγω….

Όταν ο άλλος σε έχει βγάλει από το μονοπάτι της ζωής του καλύτερα να φύγεις διότι περιμένει κάτι άλλο και σίγουρα δεν είναι εσύ…

Όταν είσαι ευτυχισμένος χωρίς εμένα δεν έχω λόγο να σε πιέσω και να σε αναγκάσω για τίποτα. (Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.)

Αν δεν μπορούμε να καλλιεργήσουμε αυτή την αγάπη ώστε να γίνουμε δύο όμορφα λουλούδια, θα καταντήσουμε δύο κάκτοι σε μια σχέση γεμάτη από άμμο μια απέραντης άγονης ερήμου.

Άλλο να σταυρωθείς για αγάπη για το Χριστό και άλλο να σταυρώσεις τον άλλον . . .

Θα υπομένω για χάρη του Χριστού ως σκεύος εκλογής αγάπης και μαρτυρίας, αλλά δεν θέλω να υπομένω ως κάκτος στη ζωή του άλλου αν δεν μπορώ να γίνω λουλούδι. Αν όμως ο άλλος είναι κάκτος; Θα τον αγκαλιάσω.. Δεν μπορώ όμως με δικές μου δυνάμεις χωρίς την ευλογία και τη δύναμη του Κυρίου.

Πολλές φορές η επιμονή μας μπορεί να είναι καρφί στην καρδιά του άλλου.

Η αγάπη με το ζόρι δεν καρποφορεί. Σαν να αγαπάς ένα λουλούδι και να του ρίξεις ένα τόνο νερό. θα σαπίσει.

Αν η παρουσία μου γίνεται ο εφιάλτης σου καλύτερα να φύγω ώστε η απουσία μου να γίνει ο παράδεισος σου.

Δεν θα επιμένω , δεν θέλω να με αγαπάς με το ζόρι. Θα κάνω υπομονή και αν δεν με θες θα φύγω από αγάπη. Αφού η παρουσία μου είναι κάκτος στη ζωή σου , θα φύγω μήπως και φυτρώσει κάποιο λουλούδι. Δεν έχει σημασία ποιος φταίει, εξάλλου ποιος μπορεί να το δει καθαρά;

Μην προσπαθείς να αλλάξεις τη γνώμη του άλλου αν δεν θέλει. Δεν μπορείς να μιλάς σε έναν τυφλό για τον ήλιο διότι δεν θα σε καταλάβει. Άφησε την προσευχητική σου σιωπή να γίνει το χωνευτήριο της κακίας και του μίσους του άλλου και μετά κάνε τα μαθήματα αυτά πνευματικές μεταμορφώσεις.

Πολλές φορές η φυγή είναι προστασία. Λέει ένα Πατερικό Ρητό : «Φεύγε και σώζου!» Φεύγεις από τους δαίμονες, διότι υπάρχει κίνδυνος να σε στρατολογήσουν. Όπου υπάρχει φωτιά δεν πλησιάζω διότι μπορεί να γίνω λάδι αναζωπύρωσης αν δεν μπορέσω τελικά να τη σβήσω. Μια ευλογημένη πνευματική στάση είναι να μην έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Δεν έχω εμπιστοσύνη διότι ξέρω ότι είμαι αδύναμος. Στα πνευματικά δεν το παίζω μάγκας διότι θα γίνω μαριονέτα του διαβόλου οπότε καλύτερα να είμαι δούλος του Κυρίου να αντλώ, δύναμη από Εκείνον.

Δεν χρειάζεται να κάνουμε θόρυβο. Να είσαι αθόρυβος να κάνεις θόρυβο μόνο με την προσευχή σου ώστε να σπάνε οι πέτρινες και σκληρές καρδιές. Ο ήλιος και το φως δεν κάνουν θόρυβο διότι απλά δεν χρειάζεται. Τελικά ευλογημένα είναι τα αθόρυβα!!! Η προσευχητική σιωπή , το βλέμμα, η αγκαλιά, η αγιότητα! Δεν χρειάζεται να κάνουν θόρυβο! Δηλώνουν παρουσία μέσα από την αθόρυβη ουσία! Η ευχή (Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με) σε πολλούς Αγίους συντονιζόταν με τους χτύπους της καρδιάς!

Υπάρχει η φλόγα που θερμαίνει και η φλόγα που κατακαίει, ανάλογα ποια είναι η πηγή. Η φλόγα του Χριστού μεταμορφώνει, ενώ η φλόγα του διαβόλου θανατώνει και καταστρέφει.

Τη φλόγα του Κυρίου θα την αγκαλιάσω ενώ τη φωτιά του διαβόλου δεν θα την πλησιάσω …Θα φύγω…..

Προσοχή στις φωτιές, και στις επιμονές, Καλό κουράγιο….