"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Είπε ο Άγιος Σάββας Αχιλλέως για τον Πανιερώτατο Μόρφου Νεόφυτο.

Είναι δήλωση Αγίου αγαπητοί μου και θεωρώ φρόνιμο να την καταθέσω.
Περπατούσαμε με τον όσιο γέροντα Σάββα Αχιλλέως στο πνευματικό κέντρο που έφτιαξε δίπλα από τον Άγιο Γεώργιο του Καρέα και θυμάμαι σαν να ήταν χθες την ερώτηση που του έκανα.
Θα βρεθούν πάτερ Σάββα άξιοι παπάδες και δεσποτάδες, για να στηρίξουν τους χριστιανούς στην εποχή του αντίχριστου;
Μου απάντησε ο προορατικός γέροντας και μου είπε.
“Πάντα θα δίνει ο Θεός γιε μου γνήσιους λειτουργούς και στρατιώτες. Εμείς στην Κύπρο έχουμε έναν τίμιο δεσπότη, τον Νεόφυτο.”
Όπως ήδη έχουμε δει αγαπητοί μου, τα λόγια του οσίου γέροντα επιβεβαιώθηκαν.
Ο Πανιερώτατος Μόρφου Νεόφυτος τιμά τα ράσα του και το απέδειξε κατά την περίοδο της μεγάλης επίθεσης εναντίον των μυστηρίων της εκκλησίας του Χριστού. (Μην εκκλησιαστείς, μην προσκυνήσεις εικόνες και μην κοινωνήσεις, διότι ο Χριστός είναι φορέας μικροβίων)...
Ο Άγιος γέροντας προειδοποίησε με ομιλία του την οποία έκανε το έτος 2007, για την εμφάνιση του κοροδοϊού με τα εμβόλια του και πως ο διάβολος θα πάρει την καθέδραν της υγείας, κάτι το οποίον πραγματοποιήθηκε.
Τις πρεσβείες του να έχουμε.
...............................................................................................................................................
Ἀνακοίνωση γιὰ μὴ παράσταση Μητροπολίτου Μόρφου στὴν ἐνθρόνιση τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Γεωργίου.
6 Ιανουαρίου 2023
Πληροφοροῦμε τὸ εὐσεβὲς χριστεπώνυμο πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου, ὅτι ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος θὰ ἤθελε νὰ παραστεῖ στὴν τελετὴ τῆς ἐνθρόνισης τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Γεωργίου τὴν Κυριακή, 08.01.2023, ὅμως προτιμᾶ νὰ παραμείνει στὸ ταπεινὸ κελλί του, προσευχόμενος, τόσο γιὰ τὸν Μακαριώτατο Κύπρου, ὅσο καὶ γιὰ τὸν δοκιμαζόμενο Μακαριώτατο Μητροπολίτη Κιέβου καὶ πάσης Οὐκρανίας κ. Ὀνούφριο.

Σημειώνουμε γιὰ ὅσους δὲν γνωρίζουν, ὅτι ὁ Καθηγούμενος τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου, Μητροπολίτης Βίσγκοροντ καὶ Τσερνόμπιλ κ. Παῦλος, καθὼς καὶ ἡ συνοδεία του, αὐτὲς τὶς μέρες δοκιμάζονται ἰδιαίτερα, ἀπειλοῦνται καὶ διώκονται ἀπὸ τὰ στρατεύματα τοῦ Χαζάρου προέδρου τῆς Οὐκρανίας κ. Ζελένσκι. Ἤδη μάλιστα ἔχει σφαγιασθεῖ ἕνας Ὀρθόδοξος ἱερέας τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Κιέβου.
Ὅπως συγκεκριμένα ἀνέφερε ὁ ἐν λόγῳ Μητροπολίτης Παῦλος, ἀπὸ τὸ βράδυ τῆς 31ης Δεκεμβρίου 2022 ἔχει ἀπαγορευθεῖ στὴν κανονικὴ Οὐκρανικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία νὰ τελεῖ ἱερὲς Ἀκολουθίες στὴν «ἄνω» Λαύρα, στὸν ναό, στὴν Τράπεζα τῆς Μονῆς καὶ στὸν ναὸ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀπειλεῖται ἡ λειτουργία τῆς περίφημης Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου, ποὺ διανύει μία ὑπερχιλιετὴ ἁγιασμένη ἱστορικὴ πορεία.
Νὰ εὐχηθοῦμε ὅλοι μας καλὴ στερέωση στὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου κ. Γεώργιο, ἐξ ὕψους φώτιση καὶ ἐνίσχυση στὰ πολυσχιδῆ ποιμαντικά του καθήκοντα, καὶ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ στὴν πολυειδῶς χειμαζόμενη Ὀρθόδοξη Οὐκρανικὴ Ἐκκλησία.
Ἐπισκοπεῖον Μητροπόλεως Μόρφου ἐν Εὐρύχου, 06.01.2023.

Πηγή
https://www.facebook.com/10002633241183 ... 885283948/

* Όταν ζητάτε τη βοήθεια ενός Αγίου και λέτε «Άγιέ μου, βοήθα με», ο Άγιος την ίδια στιγμή που το ζητάτε είναι δίπλα σας. Δεν σας αφήνει να το καταλάβετε, γιατί θα ερχόσασταν σε έπαρση και μπορεί να του ζητάγατε και χαζά πράγματα.
Σας προσφέρει τη βοήθεια όχι άμεσα, αλλά απαλά, σιγά, όπως ο Θεός πλησιάζει τον άνθρωπο, ώστε να μην ανέβει ο εγωισμός σας. Θα δείτε μέρα με τη μέρα ότι αυτό που ζητήσατε λύνεται και έρχεται, αν είναι για το όφελος της ψυχής σας…

* Όταν ζητάτε κάτι από τον Κύριο στην προσευχή σας, να βάζετε στο τέλος: «εάν είναι προς όφελος της ψυχής μου». Γιατί αυτό δείχνει ταπείνωση και παραχώρηση στο Θείο Θέλημα.

* Τον Κύριο να ζητάς, όχι τους ανθρώπους. Εδώ είμαστε πάροικοι. Αλλού είναι η πατρίδα.

* Ό,τι ζητήσεις από τον Κύριο με την καρδιά σου, θα σου το δώσει. Και να Τον δοξάζεις πάντοτε.

* Ο Θεός μας δίνει τα προβλήματα για να δυναμώσει η πίστη μας και να έρθουμε κοντά Του. Προσευχές θέλει ο Θεός, δεν θέλει τίποτε άλλο.

* Να ξέρεις: πρώτα η προσευχή και μετά οι δουλειές.

* Να κάνεις προσευχή κάθε μέρα και να λες, πέραν των άλλων: «Φύλαξέ με, Θεέ μου, από την κακία των ανθρώπων».

* Θα βλέπεις με την ψυχή σου τον Κύριο, θα γονατίζεις μπροστά Του και θα λες: «Κύριε, βοήθησέ με και σώσε με».

* Να προσεύχεσαι νοερά συνεχώς. Μην ξεχνάς να προσεύχεσαι και για όλον τον κόσμο. Γι’ αυτή τη μικρή προσευχή θα ανταμειφθείς πολύ στον Ουρανό. Να προσεύχεσαι το ίδιο και στην Παναγία μας.

* Την προσευχούλα σου και θα υπομένεις. Και πότε θα σε πάρει είναι δικός Του λογαριασμός, δεν είναι δικός σου.

Από το βιβλίο της Ι. Μ. Δαδίου Παναγία η Γαυριώτισσα, «Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης, Ο πνευματικός της Μονής Δαδίου, Ο επιστήθιος φίλος του αγίου Πορφυρίου», των εκδόσεων Άθως. Κείμενα Μιχάλης Λεβέντης.

Άγιος Αρσένιος ο εν Πάρω: Δίνε με ευχαρίστηση και μη φοβάσαι!:"

Μια γυναίκα η οποία λεγόταν Ελένη Δαβαρία η οποία κατοικούσε στην Παροικιά της Πάρου ανέβαινε συχνά στην Μονή και έκανε διάφορες δουλειές στις αδελφές της Μονής...
Μίαν ημέρα της λέει ο όσιος Αρσένιος ο εν Πάρω:
Τέκνον, εδώ που έρχεσαι και εργάζεσαι, τι σου δίνουν οι αδελφές για τον κόπο σου; Σε πληρώνουν;
Όχι, δεν μου δίνουν χρήματα διότι δεν έχουν, αλλά μου δίνουν άρτον, καφέ, ζάχαρη και άλλα είδη..
Από αυτά τα είδη που σου δίνουν, δίνεις σε κανένα φτωχό; όταν σου ζητήσει ή τύχει να συναντήσεις κάποιον στον δρόμο;
Όχι, Γέροντα, δεν μου ζητούν διότι γνωρίζουν ότι είμαι φτωχή, αλλ’ ούτε στον δρόμο συνάντησα κάποιον να μου ζητήσει...
Άκουσε τέκνον, εάν θέλεις ο Χριστός να ευλογεί και σε και
τα ολίγα τρόφιμα που σου δίνουν, όταν συναντήσεις κανένα φτωχό πεινασμένο και σου ζητήσει να του δίνεις..
Επίσης όταν γνωρίζεις κανένα ότι είναι φτωχός και έχει ανάγκην ή καμιά χήρα ή ορφανό να πεινούν, μην περιμένεις να σου ζητήσουν..
Δίνε με ευχαρίστηση και μη φοβάσαι, αλλά να πιστεύεις ότι
ο Χριστός αοράτως θα ευλογεί τα λίγα υπάρχοντά σου και δεν θα πεινάσεις, ούτε θα στερηθείς μέχρι τέλους της ζωής σου..
Ευχαρίστως Γέροντα, σε ό,τι μου είπες, θα σας κάμω υπακοή.
Βάζοντας μετάνοια και αναχωρώντας από την Μονή, είχε μαζί της και οκτώ άρτους τους οποίους της είχαν δώσει...
Μόλις απομακρύνθηκε από την Μονή, περίπου 500 μέτρα, συναντά τον γέροντα Δημήτριο Μαούνη, ο οποίος της ζήτησε λίγο ψωμί, γιατί είχε να φάει από την προηγούμενη ημέρα...
Η Ελένη, αμέσως, έβγαλε έναν άρτο από το ταγάρι της και του τον έδωσε με πολλή προθυμία...
Όταν προχώρησε άλλα 500 μέτρα, βλέπει μία σύζυγο ενός ψαρά που μάζευε χόρτα, καθώς ο σύζυγός της είχε τέσσερις μέρες να πιάσει ψάρια, όπως έμαθε η Ελένη αφού την ρώτησε...
Τότε, έβγαλε από το ταγάρι της και της έδωσε δύο ψωμιά..
Όταν έφθασε στην Παροικιά, βλέπει ένα παιδί το οποίο ήταν τεσσάρων χρονών να κλαίει, επειδή πεινούσε και η μάνα του δεν είχε να του δώσει ψωμί.. Βλέπει και την μητέρα του παιδιού που στεκόταν μέσα στο σπίτι της με σταυρωμένα τα χέρια, η οποία προσευχόταν και έκλαιγε...
Παίρνει τότε έναν άρτο και τον δίνει στο παιδί..
Η Ελένη, όταν έφθασε στο σπίτι της έβγαλε από το ταγάρι της τα πράγματα και βλέπει ότι οι άρτοι, αντί να ήταν τέσσερις, δεν λιγόστεψαν, έμειναν οκτώ...
Θαυμάζοντας για το γεγονός αυτό, επέστρεψε αμέσως συγκινημένη στην Μονή και με δάκρυα στα μάτια έπεσε γονατιστή στα πόδια του οσίου Αρσενίου και του διηγήθηκε το θαύμα, ευχαριστώντας τον Θεό και τον Άγιο.:⁠-⁠*:⁠-⁠*

:Από το βιβλίο του Γέροντα, Αρχιμανδρίτη Φιλοθέου Ζερβάκου.+:
«Βίος και θαύματα του οσίου πατρός ημών Αρσενίου του νέου του εν τη νήσω Πάρω ασκήσαντος».

Ή ΑΓΆΠΗ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΌ

Ένας είναι ο στόχος μας, η αγάπη στο Χριστό, η λαχτάρα,
η ένωση με το Χριστό..
Είναι ο επί γης Παράδεισος.. Η αγάπη για το Χριστό είναι
η αγάπη για τον πλησίον, για όλους και για τους εχθρούς...
Μέσω της αγάπης προς τον αδελφό μας θα κατορθώσουμε να αγαπήσουμε το Θεό...
Η θεία χάρις έρχεται μέσω του αδελφού..
Όταν βρεις το Χριστό, έχεις τα πάντα, δε θέλεις τίποτε άλλο...
Όπου υπάρχει η αγάπη του Χριστού, εξαφανίζεται η μοναξιά, είσαι ειρηνικός, χαρούμενος, γεμάτος, ούτε μελαγχολία, ούτε αρρώστια, ούτε άγχος, ζεις στα άστρα, στο άπειρο, στον ουρανό με τους αγγέλους..
Με τους Αγίους, στη γη με τους ανθρώπους, με τα φυτά, με
τα ζώα, με όλους, με όλα..
Όταν έρθει ο Χριστός στην καρδιά,
η ζωή αλλάζει, τα πάθη εξαφανίζονται..
<<Ο Χριστός είναι το παν>>

:*Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης*:

Ο Αραπης...
Ο Αράπης ο χαριτωμένος ημίονος ήθελε απαραίτητα πριν μεταφέρει τον Γέροντα Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη ένα μεγάλο φιλί και το είχε.
Το “Αραπάκι” είχε μια οικειότητα με τον Γέροντα που ξάφνιαζε χαρακτηριστικό είναι πως πολλές φορές μετέφερε μόνο του επισκέπτες σε διάφορα σημεία της Σκήτης, αφού πρώτα ο Γέροντας του ψιθύριζε
στο αυτί τον προορισμό π.χ. ” Θα πας τον π. Τιμόθεο στους Δανιηλαίους και θα περιμένεις να τον γυρίσεις πίσω εδώ “, ένα χλιμίντρισμα και η εντολή γινόταν αμέσως πράξη.
Το ζωάκι σε πήγαινε εκεί που του είπε ο Γέροντας, περίμενε υπομονετικά και σε γύριζε πίσω πολλές φορές αλλάζοντας και τη διαδρομή για να θαυμάσεις το τοπίο
.
Αγιος Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης, Υμνογράφος
της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας
(† 7 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1991)

Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης

«Πρέπει να μαζευτούμε. Να μαζέψουμε και τη διάνοια και την ψυχή. Όλα.
Και να κλείσουμε τις θύρες. Ποιες είναι οι θύρες; Είναι οι αισθήσεις.
Μαζέψου μέσα και κλείσε τις πόρτες. Μείνε λίγο με τον εαυτό σου, βρε παιδί μου.
Θα πεθάνεις και δεν θα τον έχεις γνωρίσει.
Θα φύγεις και δε θα τον έχεις αγαπήσει, δε θα τον έχεις πονέσει.
Άμα δεν τον έχεις πονέσει, πώς θα τον σώσεις;
Άμα δεν τον έχεις αγαπήσει πώς θα αγαπήσεις τον άλλον;
Δεν λέει ο Κύριος, «αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν»;
Εκεί, μέσα σου αρχίζει η δουλειά.»

:*Τον προσκυνάει σιωπηλά*:
"Ο Κύριος, αντί για το ένδυμα της τιμής και της υπερβάλλουσας λαμπρότητας, κοσμήθηκε με το ένδυμα
της ταπείνωσης..
Γι’ αυτό και κάθε λογική κτίση, όταν βλέπει έναν άνθρωπο να είναι ενδεδυμένος με την ταπεινοφροσύνη, τον προσκυνάει σιωπηλά, για να τιμήσει έτσι τον Δεσπότη Χριστό..
Τον Οποίο είδε να συναναστρέφεται το ανθρώπινο γένος, ενδεδυμένο μ’ αυτή τη στολή της ταπεινότητας.:⁠-⁠*:⁠-⁠*

{+Άγιος Ισαάκ ο Σύρος+}

ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΖΗΤΙΑΝΑ.

Καταρρακτώδης ἔπιπτε ἡ βροχή ἐπί τοῦ δασώδους ὄρους ἐκεῖνο τό πρωινό τοῦ Ὀκτωβρίου τοῦ σωτηρίου ἔτους 1998, κατακλύζουσα τόν ἀθέατον θύλακα, εἰς τάς παρυφάς τοῦ ὁποίου, ἐπί πλατώματος ἱκανοῦ σχηματίζοντος ἀχειροποίητον ἐξώστην, ἔκειτο μονή ἀρχαία, κτισμένη κατά πώς ἔλεγον οἱ παλαιοί τήν ἐποχή τῶν Μακεδόνων.
Καθημαγμένη ὑπό τῆς φθορᾶς τοῦ χρόνου, ἕνεκα τῆς καταστροφικῆς μανίας τῶν κατακτητῶν κατά τό πρόσφατον καί ἀπώτερον παρελθόν καί τῆς ἐπελθούσης ἐρημώσεως, ἀνέθαλλεν πάλιν ὑπό τάς ἀόκνους προσπαθείας τοῦ διανύοντος τήν πέμπτην δεκαετίαν τοῦ βίου του ἡγουμένου καί τῆς περί αὐτόν συναχθείσης σμικρᾶς ἀδελφότητος. Ἀλλά ἀληθινός κτήτωρ καί προστάτις τῆς μονῆς ἦτο ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, εἰς τήν ὁποίαν ἦτο ἀφιερωμένο τό Καθολικόν, τό διασωθέν τοῦ ἐμπρησμοῦ μέ δικήν της θαυματουργόν παρέμβασιν· τοῦτο δέ διηγοῦντο πολλάκις οἱ αὐτόπται μάρτυρες, εἷς προβεβηκώς ἤδη ἀδελφός τῆς μονῆς καί κάτοικοι τοῦ παραπλησίου χωρίου.
Ἐκείνη τήν ἡμέρα ἡ θύρα τῆς μονῆς παρέμεινε κεκλεισμένη· προσκυνητές, πέραν τῶν Κυριακῶν καί μεγάλων ἑορτῶν, σπανίως διέσχιζον τόν κακοτράχαλον χωματόδρομον, ὁ ὁποῖος ἕνωνε τήν ἐσχατιάν τοῦ ὄρους μέ τό σμικρόν χωρίον, τό ὁριοθετοῦν τόν κόσμον· πολλῷ δέ μᾶλλον δέν ἀνεμένετό τις νά ἀποτολμήσῃ, ἐν μέσῳ τῆς θυέλλης, τοιαύτην ἀνάβασιν. Μετά τήν πρωινήν ἀκολουθίαν, ὁ ἡγούμενος ἡτοιμάζετο νά μεταβῇ εἰς τήν πόλιν διά τήν ἐξυπηρέτησιν ἐπειγούσης ἀνάγκης, ὡστόσον ἀνέβαλλεν τήν ἀναχώρησίν του ἀναμένων ὅπως κοπάσῃ ἡ κακοκαιρία. Ἀνησύχει δέ μᾶλλον οὐχί διά τόν καιρόν ἀλλά μήπως δέν ἐπαρκέσουν τά χρήματα, καθότι ἅπαντα εἶχον δαπανηθῆ διά τάς ἐργασίας τῆς ἀνοικοδομήσεως, ὑπελείπετο δέ μεγάλον χρέος εἰς τόν μαραγκόν, ὅστις καλῇ τῇ πίστει εἶχε κατασκευάσει τάς θύρας καί τά παράθυρα. Διά τήν ἀνακούφισιν τοῦ χρέους εἶχε συνεννοηθεῖ μέ φίλον του ἱερέα τῆς πρωτευούσης τοῦ νομοῦ, ὅπως μεταφέρωσι τήν ἐφέστιον εἰκόνα τῆς μονῆς, ἀναπαριστῶσαν τήν Κοίμησιν τῆς Θεοτόκου, διά νά τελέσωσι ἱεράν ἀγρυπνίαν κατά τήν ἑορτήν τῶν Εἰσοδίων, συνδυάζοντες, κατά συνήθη παλαιάν καί ἁπανταχοῦ τακτικήν, τόν ἁγιασμόν τῶν πιστῶν μετά τῆς οἰκονομικῆς ἐνισχύσεως.

Πλησίαζε η μεσημβρία, όταν ηκούσθη ο κώδων της εξώθυρας, εις δε των μοναχών έσπευσεν να ανοίξη. Έξωθεν αυτής, ασκεπής υπό την βροχήν, ανέμενεν άγνωστος ανήρ. – Θέλω να προσκυνήσω την Παναγιά, είπε, γιατί με έσωσε από βέβαιον θάνατον. Ο αδελφός άνοιξε το Καθολικόν και τον άφησε να προσευχηθή ενώπιον της παλαιάς εικόνος της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Όταν εκείνος εξήλθε, τον ωδήγησε εις το μικρόν αρχονταρίκιον και απεσύρθη διά να ετοιμάση το κέρασμα. Όταν επέστρεψε με τον δίσκον, είδε εις το τραπέζι έναν σωρόν από χαρτονομίσματα.
– Αυτά είναι για το μοναστήρι, είπε ο άγνωστος, και σας παρακαλώ, θα ήθελα να ομιλήσω με τον ηγούμενον. Έτρεξε το καλογέρι να τον φωνάξη.
– Γέροντα, ήλθε ένας ξένος, πρώτη φορά τον βλέπω. Θέλει να σας μιλήσει και έχει φέρει ένα μάτσο χιλιάρικα!
Σταυροκοπήθηκε ο ηγούμενος, και εντός ολίγων λεπτών εισήλθε εις το αρχονταρίκιον. Μετά το καλωσόρισμα και τας αρχικάς συστάσεις, εισήλθεν ο ξένος εις τον σκοπόν της επισκέψεώς του.
– Άγιε ηγούμενε, με την εκκλησίαν δεν είχον ποτέ πολλάς σχέσεις, πιστεύω όμως εις τον Θεόν και εις την Παναγίαν. Ήλθον σήμερα εδώ επειδή η Παναγιά με διέσωσε από ατύχημα και μου υπέδειξε η ίδια να έλθω.
– Πως έγινε τούτο;
– Το αμάξι μου διαλύθηκε ολοσχερώς, λογικά έπρεπε να είχα σκοτωθεί, αλλά σώθηκα δίχως την παραμικράν αμυχήν. Η Παναγιά με έσωσε, προσευχήθηκα δε παρακαλώντας την να μου υποδείξη τρόπους ευχαριστίας. Την είδα εις τον ύπνον μου, μου έδειξε την μονήν σας, δεν ήξερα ότι υπάρχει μοναστήριον εδώ. Δυσκολεύτηκα να εύρω τον δρόμον, διά τούτο συγχωρήσατέ με που ήλθα σε ακατάλληλον ώραν. Ορίστε, πεντακόσιες χιλιάδες δραχμές, μία μικρή ευχαριστία προς την Παναγία.

– Μην απολογείσθε, οποτεδήποτε κτυπήσει κανείς την θύραν του ανοίγουμε, διότι είναι μουσαφίρης της Υπεραγίας Θεοτόκου. Την δοξάζουμε και την ευχαριστούμε μαζί σας διά την θαυμαστήν διάσωσίν σας. Ευχαριστούμε και σας διά την βοήθειαν· ξέρετε, το μοναστήριον ήτο σχεδόν κατεστραμμένον και προσπαθούμε να το αναστήσουμε.
– Άγιε ηγούμενε, αυτός είναι ο δεύτερος λόγος, διά τον οποίον ήλθα σήμερα, δίχως αναβολήν. Ή μάλλον ο κύριος λόγος. Επί τούτο ζήτησα να σας ομιλήσω προσωπικώς.
– Δηλαδή;
– Είδα την Παναγιά στον ύπνον μου, όπως σας είπα, η οποία μου υπέδειξε το μοναστήριον. Μου είπε δε και το εξής: «Να πείς στον ηγούμενο να μη με κάνει ζητιάνα!». Δεν το είδα μίαν μόνον φοράν, αλλά και δεύτερη και τρίτην· η τελευταία ήτο εψές το βράδι. Διά τούτο δεν ανέβαλλα άλλο και ήλθα σήμερον με τα χρήματα.
– Ξέρετε, αναγκαζόμαστε να στηριζόμαστε εις την βοήθειαν του κόσμου, διά την αποπεράτωσιν των έργων… οι πόροι της μονής είναι πενιχροί και δεν επαρκούν, οι δε ανάγκες πολλές και μεγάλες… χρωστάμε και ….
– Πόσα χρωστάτε; Θα τα δώσω εγώ. Την Παναγιά, όμως, ηγούμενε, μη την κάνεις ζητιάνα!
– Είναι πολλά… είπε με πικρίαν ο ηγούμενος.
– Πόσα πολλά;
– Πέντε εκατομμύρια.
– Θα τα φέρω σε ολίγες ημέρες.
Παρήλθον μερικές εβδομάδες και μίαν πρωίαν του Νοεμβρίου ενεφανίσθη και πάλιν ο θεόσταλτος ξένος εις την μονήν της Ξενιάς. Έφερε μαζί του, όπως είχεν υποσχεθεί, το ποσόν εις το ακέραιον. Επανέλαβε δε εις τον ηγούμενον:
«-Να μη κάνεις την Παναγιά ζητιάνα». Και ως κομήτης, όπως εφάνη ούτω και εξηφανίσθη.
Ενωρίτερα εις τον Όρθρον, υπό το τρεμάμενον φως των κανδήλων, είχε αναγνωσθεί: «Τη ΙΒ’ του αυτού μηνός, μνήμη του εν Αγίοις Πατρός ημών Ιωάννου αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας, του Ελεήμονος. Ιωάννης πένησι δούς και σκορπίσας, Ω ποία Χριστώ νυν παρεστώς λαμβάνει! Ώχετο ακτεάνων δυοκαιδεκάτη Ελεητής».

π. Χερουβείμ Βελέτζας

Τη βραδινή προσευχή
να μην την αμελείς.
Να προσεύχεσαι με διάθεση όπως εκείνοι που πηγαίνουν σε συμπόσιο.
Είναι ξύπνιοι και αισθάνονται όλο χαρά. Έτσι και εσύ αφού πρόκειται να μιλήσεις με τον Νυμφίο σου,
να μην ακούς όταν σου λέει ο πειρασμός διάφορα για να σε εμποδίσει,
γιατί ξέρεις έχουμε έναν που ενδιαφέρεται πολύ για μας.

Όσιος Αμφιλόχιος Μακρής της Ιεράς Νήσου Πάτμου

Εις μνήμην Δοσιθέου μοναχού ηγουμένου της Μονής Τατάρνης
Από το βιβλίο του « ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΙΩ ΟΛΟ ΤΟΝ ΒΟΣΠΟΡΟ »

« …Δεν μπορώ να λησμονήσω τούς ταπεινούς εφημέριους που υπηρετούν στις σχεδόν έρημες πια εκκλησίες. Προέρχομαι απ’ τον μοναχικό κλήρο και από ολιγάνθρωπο μοναστήρι. Πολλές φορές λειτουργώ μόνον με ένα ψάλτη δύο - τρεις αδελφούς ακόμη. Είναι όμως η επιλογή μου. Και το χαίρομαι. Άλλο όμως να είσαι εφημέριος σε μια ενορία όπου πριν είκοσι ή τριάντα χρόνια είχες ποίμνιο, από πεντακόσιους-χίλιους πιστούς και που τώρα έχουν απομείνει ελάχιστοι ή και κανείς. Και χωρίς την ελπίδα ότι αύριο θα έχεις κάποιους…
Κι ενώ η ομογένεια όλο και λιγοστεύει, πολλά πράγματα μένουν αναλλοίωτα, σαν να μην έχει συμβεί τίποτε. Οι πολλοί έφυγαν και οι λίγοι τηρούν πολλά απ’ τα παραδεδομένα ».

www.eptalofos.gr