"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

ΣΗΜΕΡΑ Η ΣΥΝΑΞΗ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΤΗΣ ΜΕΣΟΠΑΝΤΗΤΙΣΣΗΣ ΕΝ ΚΡΗΤΗ (13/01/23)

Η Ιερά εικόνα της Παναγίας της Μεσοπαντητίσσης μετακομίσθηκε στην Κρήτη από την Κωνσταντινούπολη κατά τους χρόνους της εικονομαχίας, για να διασωθεί από την ασεβή μανία των εικονομάχων.

Κατά την παράδοση έχει αγιογραφηθεί από τον Ευαγγελιστή Λουκά.

Κατά την περίοδο της Ενετικής κυριαρχίας στην Κρήτη, φυλασσόταν στο Ναό του Αγίου Αποστόλου Τίτου στον Χάνδακα (Ηράκλειο).

Κάθε δε Τρίτη λιτανευόταν από τους ευλαβείς Χριστιανούς.

Όταν ο Χάνδακας (Ηράκλειο) κυριεύθηκε από τους Αγαρηνούς, οι Ενετοί παρέλαβαν την σεβάσμια εικόνα της Παναγίας και τη μετέφεραν στη Βενετία, όπου την εναπέθεσαν στο ναό της Santa Maria della Salute, δηλαδή της Υπεραγίας Θεοτόκου της Υγείας (και όχι των Χαιρετισμών όπως εσφαλμένα έχει μεταφραστεί σε μερικές πηγές).

Εκεί φυλάσσεται μέχρι σήμερα.

Αντίτυπο της ιεράς εικόνας βρίσκεται στον Ιερό Ναό του Αποστόλου Τίτου, στο Ηράκλειο, όπου τελείται και η εορτή της Συνάξεως.

Η ΧΡΥΣΗ ΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΙΑΝΟΥ

Κατά την τέλεση των εγκαινίων του ναού της αγίας μάρτυρος Αναστασίας, τον οποίο έκτισε από τα θεμέλια ο μέγας Μαρκιανός, και ενώ είχαν προσέλθει, όπως ήταν φυσικό, και οι βασιλείς και ο πατριάρχης και όλη η πόλη, κάποιος φτωχός πλησίασε τον άγιο και, με το βλέμμα στραμμένο στο δεξί του χέρι, του ζήτησε κάτι, για να ανακουφίσει την πείνα του.

Ο άγιος έτυχε τότε να μην έχει τίποτε επάνω του, μέσα όμως στην ψυχή του είχε πράγματι πολλή καλοσύνη και φιλανθρωπία. Απομακρύνθηκε λοιπόν από όλους και αναζήτησε κάποιο μέρος όσο γινόταν πιο αθέατο. Συνέβαινε επίσης να μη φορά τίποτε άλλο, εκτός από έναν χιτώνα, καθώς σε όλη του τη ζωή συνήθιζε να μη φορά δεύτερο ρούχο.

Σε αυτή λοιπόν την κατάσταση ο άγιος θα μπορούσε εύκολα να δικαιολογηθεί και να απορρίψει την ικεσία του φτωχού, αφού για το ότι δεν έχει τίποτε επάνω του είχε μάρτυρα τον Θεό που βλέπει τα πάντα. Εκείνος όμως, σαν να φοβόταν ότι θα λυπούσε τον Θεό αν δεν έδινε κάτι, έβγαλε αυτό το μοναδικό ρούχο που φορούσε και το έδωσε πρόθυμα στον φτωχό. Έμεινε λοιπόν μόνο με την ιερατική στολή· και το φελόνι, το οποίο κάλυπτε το σώμα του, το τραβούσε από όλες τις πλευρές, προσπαθώντας όσο μπορούσε να διαφύγει την προσοχή.



Όταν βρέθηκε μέσα στο ιερό και ο πρώτος των ιερέων του έδωσε εντολή να τελέσει αυτός τη θεία μυσταγωγία, ο άγιος συνέχισε να μαζεύει το φελόνι του, όπως είπαμε, προσπαθώντας να κρύψει το γεγονός. Οι άλλοι όμως ιερείς, και μαζί με αυτούς και ο πατριάρχης, τον κοίταξαν και είδαν κάποιο θαυμαστό θέαμα, πρωτοφανές και ανείπωτο, που μόνο όποιοι το είδαν θα το πίστευαν: ο άγιος φορούσε από μέσα μια στολή βασιλική, ολοκέντητη με λαμπερό χρυσάφι, η οποία φαινόταν πιο πολύ όταν σήκωνε τα χέρια και μετέδιδε τη θεία κοινωνία σε όσους προσέρχονταν.

Βλέποντας αυτά, άλλοι από τους ιερείς θαύμαζαν σιωπηλοί, ενώ άλλοι το έλεγαν σε άλλους, κάποιοι με θαυμασμό και κάποιοι με φθόνο. Οι τελευταίοι μάλιστα πήγαν και στον πατριάρχη Γεννάδιο, (*) νομίζοντας ότι αγνοεί αυτό που πολύ θα ήθελαν να ξέρει, και του το είπαν, διασύροντας συγχρόνως και διαβάλλοντας τον άγιο. Ο πατριάρχης απάντησε ότι το είδε και αυτός, δεν ήξερε όμως πώς έγινε και γι’ αυτό ήταν γεμάτος απορία.

Όταν ο Μαρκιανός τελείωσε τη θεία μυσταγωγία, τον κάλεσε ο πατριάρχης, τον πήρε ιδιαιτέρως και τον μάλωσε για τη στολή, λέγοντας ότι κάτι τέτοια ταιριάζουν σε βασιλείς και όχι σε ιερείς. Εκείνος απόρησε περισσότερο από τον απορημένο πατριάρχη και έπεσε στα πόδια του, βρέχοντάς τα με πολλά δάκρυα. Διέψευσε απόλυτα την κατηγορία και απέδωσε το πράγμα σε οφθαλμαπάτη, προσθέτοντας: «Και μόνο να σκεφτόμουν κάτι τέτοιο, θα ήταν ξεκάθαρη τρέλα».

Μετά από αυτό ο πατριάρχης, θεωρώντας ανόητο και ολοφάνερα παράλογο το να μην πιστεύει στα μάτια του, έπιασε με το χέρι του το φελόνι του αγίου και αμέσως το ανασήκωσε μαζί με την ιερατική στολή, και η συνέχεια ήταν θαυμαστή και ως θέαμα και ως διήγηση: ο χρυσός εκείνος χιτώνας που έβλεπαν πριν από λίγο δεν υπήρχε πουθενά, ενώ ο άγιος φάνηκε γυμνός, όπως και πράγματι ήταν κάτω από τα ιερατικά αυτά άμφια, αυτός που ήταν αληθινά ντυμένος με τους αόρατους χρυσούς χιτώνες της αρετής. Τούτο άφησε κατάπληκτο τον πατριάρχη, άφησε κατάπληκτους και τους βασιλείς, καθώς το γεγονός διαδόθηκε και σε αυτούς, και με όλα αυτά δοξαζόταν ο Θεός και ο υπηρέτης του Μαρκιανός.

(*) Πρόκειται για τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως άγιο Γεννάδιο Α’ (458-471). Η μνήμη του εορτάζεται στις 17 Νοεμβρίου.

Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Γ’, Υπόθεση ΜΣΤ’ (46), σελ. 364. Εκδόσεις Το Περιβόλι της Παναγίας, Θεσσαλονίκη 2006.
ΠΗΓΗ: Κοινωνία Ορθοδοξίας

Γερόντισσα Μακρίνα: Ήρθε κάποτε ένα άτομο και μου είπε, ότι δεν πιστεύει πως υπάρχει αιώνια ζωή.

Ξαφνικά μια μέρα πέθανε ο καλύτερός του φίλος, πολύ νέος άνθρωπος, από τον πόνο που αισθάνθηκε, ήρθε μια μέρα, με βρήκε, μιλήσαμε και του είπα να του κάνει κάθε μέρα ένα κομποσχοινάκι τριαντατριάρι και ας μην πιστεύει.

Μετά από λίγο καιρό σταμάτησε να κάνει το κομποσχοίνι.

Παρουσιάστηκε τότε ο φίλος του και του λέει:

«Γιατί σταμάτησες να μου κάνεις κομποσχοίνι;

Κάθε μέρα όσο ζεις, θα μου κάνεις το κομποσχοινάκι, γιατί κάθε μέρα λαμβάνω το δώρο σου».

Γερόντισσα Μακρίνα

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ: Λοιπόν. Σημασία δέν ἔχει, τί λέει ὁ καθένας, ἀλλά τί λέει ὁ Χριστός καί ἡ Ἐκκλησία.

Χριστιανοί! Προσέξτε! Κάνετε ὡραῖες σκέψεις καί συλλογισμούς! Ἀλλά χωρίς νά ξέρετε, τί εἶναι ἡ σωτηρία· γιατί εἶναι ἀπαραίτητη ἡ σωτηρία· καί γιατί ἡ μόνη ὁδός πρός τόν Θεό καί τήν σωτηρία εἶναι ὁ Χριστός· μόνο ὁ Χριστός!

Σωτηρία εἶναι ἡ ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό· ἡ ἀποκατάσταση ἐπικοινωνίας μαζί Του. Ἡ σωτηρία εἶναι κάτι πού μάς ἐνδιαφέρει ὅλους. Ὅλους τούς λαούς· ὅλους τούς ἀνθρώπους· ἐνάρετους καί ἁμαρτωλούς!

Ὁ Πατριάρχης Ἰακώβ μιλώντας γιά τόν ἑαυτό του, λέγει: «θά κατεβῶ στό παιδί μου στόν Ἅδη». Το λέγει γιατί τότε, πρίν ἔλθει ὁ Χριστός, ὅλοι, ἁμαρτωλοί καί δίκαιοι, μετά τό ἐπίγειο ταξίδι τους, κατέληγαν στόν Ἅδη. Τόσο λίγη ἀξία εἶχαν τότε τά «καλά» τους ἔργα! Μόνα τους χωρίς τήν χάρη πού παίρνουμε, ἀπό τό βάπτισμα καί ἀπό τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ.

Γι᾿ αὐτό, ὅταν κάποτε οἱ Ἰουδαῖοι ρώτησαν τόν Χριστό: «τί πρέπει νά κάνουμε, γιά νά ἐκτελοῦμε τά ἔργα τοῦ Θεοῦ»; Καί ὁ Χριστός τούς ἀπάντησε: «Το μεγαλύτερο ἔργο τοῦ Θεοῦ εἶναι νά πιστεύετε σέ Ἐκεῖνον, πού ὁ Θεός Πατέρας μᾶς ἔστειλε» (Ἰω. 6, 28-29).

Δηλαδή: Ἡ μόνη ἐγγύηση, ἡ μοναδική ὁδός γιά τήν σωτηρία εἶναι ἡ σωστή πίστη σέ Ἐκεῖνον, πού ὁ Θεός ἔστειλε στόν κόσμο δηλαδή, τόν Υἱόν – τόν Χριστό.

Δέν ἀρκεῖ λοιπόν, νά εἴμαστε «καλοί» ἄνθρωποι. Καί ἄν ἄνθρωποι μεγάλοι καί φωτισμένοι, κατέβαιναν τότε στόν Ἅδη, πῶς εἶναι δυνατό ἐσύ, νά θέλεις νά σωθῆς χωρίς πίστη καί ἐπικοινωνία μέ τόν Χριστό;

Και πώς τολμᾶς καί ψάχνεις νά βρεῖς, ἄν καί οἱ μουσουλμάνοι θά σωθοῦν; Ἐπειδή ἁπλά σοῦ φαίνονται «καλοί»; Χωρίς ποτέ, νά ἔχουν πιστεύσει στόν Ἕνα καί Μοναδικό Σωτήρα καί Λυτρωτή;

Ἄς κάμουμε, λοιπόν, φροντίδα μας νά ἀγαπήσουμε τόν Χριστό. Γιατί σωτηρία χωρίς Αὐτόν, μόνο χάρη σέ μερικές «καλές» πράξεις, Δεν γίνεται.

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ (Ἐπιστολή 238)

Ιερομόναχος Λουκάς Γρηγοριάτης: Κάποτε, επισκεπτόμενος το Άγιον Όρος, βρέθηκα στα Κατουνάκια. Εκεί υπήρχε ένας άνθρωπος, ο οποίος είχε φτάσει σε μεγάλο ύψος αγιότητος. Ομοίαζε περισσότερο με άγγελο…

Το πρόσωπό του έλαμπε από τη Χάρη του Θεού. Στην πορεία μου αυτή για τα Κατουνάκια είχα μαζί μου δύο καθηγητές θεολόγους και ένα φοιτητή του Πολυτεχνείου.

Φτάσαμε στον Γέροντα μετά από μεγάλη ανάβαση…

Μας υποδέχτηκε με απέραντη χαρά κι αγάπη. «Έχω μεγάλη χαρά» έλεγε «Παπάς ήρθε στο κελί μου».

Καθίσαμε και ένας από τους καθηγητές ρώτησε: «Γέροντα μπορείτε να μας πείτε κάτι για την ευωδία του Αγίου Πνεύματος;»

Ο Γέροντας σοβάρεψε και ρώτησε: «Tι εννοείς;»

«Να Γέροντα, τα άγια Λείψανα, οι ιερές εικόνες δεν εκπέμπουν κάποια ευωδία;»

«Α,α..» είπε ο γέροντας και καθώς σκέφτονταν τι να απαντήσει, έσκυψε το κεφάλι και μια σιωπή απλώθηκε παντού…

Ύστερα… ω, ύστερα μια ευωδία πλημμύρισε όλο τον τόπο.

Σήκωσα τα μάτια μου και είδα τους άλλους τρείς με μάτια γεμάτα δάκρυα να με κοιτάνε…
Ο Γέροντας παρέμεινε με σκυμμένο το κεφάλι. Μια γλυκύτητα πλημμύρισε τις καρδιές μας, μια κατάσταση που θύμιζε εκείνο το «επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη » όπως λέγει και ο μεγάλος Απ. Παύλος…

Ο Γέροντας σήκωσε το κεφάλι του, σαν ντροπιασμένο παιδί και μας είπε:

«Να με συγχωρέσετε, δεν ήξερα να σας το πω, και ζήτησα από τον Θεό να σας το δείξει…»

Ιερομόναχος Λουκάς Γρηγοριάτης

Τον περασμένο αιώνα στη Μικρασία έζησε ένας άγιος αλλά αφανής ιερέας, ο π. Ιωάννης. Ήταν έγγαμος, οικογενειάρχης, από το Γκέλβερι της Καππαδοκίας.

Τις καθημερινές εργαζόταν ατά χωράφια, ενώ τις Κυριακές και τις γιορτές λειτουργούσε στην εκκλησία.

Στη θεία λειτουργία σχεδόν πάντοτε ξεσπούσε σε δάκρυα και αναστεναγμούς.

Την ώρα μάλιστα τού καθαγιασμού ή κατάνυξή του κορυφωνόταν. οι ψάλτες έψαλλαν το «σε υμνούμε…» όσο πιο αργά μπορούσαν, άλλά εκείνος καθυστερούσε πέντε, δέκα, δεκαπέντε λεπτά η και περισσότερο. ‘Έτσι κι εκείνοι επαναλάμβαναν τον ύμνο μέχρι πέντε ή έξι φορές.

Τελικά, πλησίασαν κάποτε τούς επιτρόπους και τούς είπαν το πρόβλημά τους. ‘Εκείνοι με τη σειρά τους το διαβίβασαν στο λειτουργό.

-Πάτερ ‘Ιωάννη, συχνά καθυστερείς την ώρα τού καθαγιασμού. Οι ψάλτες και ο λαός έξω σε περιμένουν πολλή ώρα. δεν μπορείς νά λες πιο σύντομα την ευχή, για νά μη γίνεται χασμωδία;

-Πώς θα γίνει αυτό;

-Είναι εύκολο. Εκεί πού είσαι πεσμένος μπρούμυτα, νά σηκώνεσαι, νά σταυρώνεις τα τίμια Δώρα, νά λες την ευχή και νά τελειώνεις. την ευχή τη γνωρίζω, ειναι γραμμένη και στη φυλλάδα, αλλά δεν μπορώ. Γιατί δεν μπορείς, πάτερ; Συγχώρεσέ μας, αλλά δεν είναι δύσκολο!

-Αυτό δεν εξαρτάται από μένα, απάντησε ο π. ‘Ιωάννης. Μόλις αρχίσω νά διαβάζω την ευχή, ή άγία τράπεζα κυκλώνεται από θεϊκή φωτιά πού φτάνει τα δύο-τρία μέτρα ύψος.

‘Έτσι δεν μπορώ να πλησιάσω για νά σφραγίσω τα τίμια Δώρα. με πιάνει φόβος και τρόμος. δεν ξέρω τι νά κάνω.

-Πέφτω τότε στο έδαφος, κλαίω, αναστενάζω και ικετεύω τον Κύριο νά παραμερίσει τις φλόγες για νά συνεχίσω. Ύστερα σηκώνω τα μάτια. Αν έχουν χαθεί οι φλόγες, σηκώνομαι και σφραγίζω τα τίμια Δώρα.

-Αν. όχι, τότε συνεχίζω την ικεσία με δάκρυα και στεναγμούς μέχρι νά σβήσει ή φωτιά η νά βρεθεί άλλος τρόπος πού θα μου επιτρέψει νά μην καώ.

Πότε-πότε σβήνει ή φωτιά και γίνονται όλα όπως πριν

-‘Άλλοτε πάλι χωρίζουν οι φλόγες δεξιά κι αριστερά σχηματίζοντας καμάρα, όπότε κάνω το τόλμημα, πλησιάζω τρέμοντας και σφραγίζω τα τίμια Δώρα.

Ακούγοντας οι χριστιανοί αυτά τα εξαίσια δεν τον ενόχλησαν άλλη φορά. Ήταν άλλωστε πολύ ευλαβής και εξαιρετικά κατανυκτικός όταν λειτουργούσε. Γι’ αυτό στην ενορία του εκκλησιάζονταν πιστοί κι από γειτονικά χωριά, που περπατούσαν ώρες για νά φτάσουν.

Μερικές φορές έρχονταν στή λειτουργία χίλιοι και περισσότεροι πιστοί. και όλοι αυτοί κατανύγονταν κι έκλαιγαν στο τέλος μάλιστα της θείας αυτής μυσταγωγίας, το δάπεδο της εκκλησίας ήταν βρεγμένο από τα δάκρυά τους, λες και κάποιος είχε ρίξει νερό!

από το βιβλίο: «ΘΑΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ» – Έκδοση Ιεράς Μονής Παρακλήτου Αττικής

Μητροπολίτης Νικοπόλεως Mελέτιος: Ένας παρακαλούσε τον Θεό και του έλεγε: «Πατέρα μου ουράνιε, δείξε μου την Βασιλεία Σου. Δείξε μου και την κόλαση, να καταλάβω τί είναι και πώς πρέπει να αγωνίζομαι».

Και ο εύσπλαχνος Θεός, έστειλε τον προ­φήτη Ηλία να τον πάρει από την γη και να τον πάει να δει τον Παράδεισο και την κόλαση.

Πάει πρώτα σ’ ένα μέρος, όπου πάνω από μια φωτιά ήταν ένα τεράστιο τσουκάλι με τις πιο λαχταριστές λιχουδιές.

Φαΐ καλό. Γύρω-γύρω, έστεκαν άνθρωποι πολλοί, που κρατούσαν κάτι τεράστια, πολύ μακρυά κουτάλια. Με αυτά μπο­ρούσαν να πάρουν κάτι από το τσουκάλι, αλλά – τέτοια που ήταν – δεν μπορούσαν να το φέρουν στο στόμα τους. Έτσι οι άνθρωποι έμεναν νηστικοί και είχαν γίνει σκελετωμένοι. Και τα πρόσωπά τους ήταν γεμάτα τρόμο, θλίψη και ταλαιπωρία.

– Τί συμβαίνει εδώ, άγιε προφήτη Ηλία; ρωτάει ο άνθρωπος.

-Παιδί μου, του λέει, εδώ είναι η κόλαση. Έχουν όλα τα καλά αλλά δεν μπορούν να τα απολαύσουν. Αυτό είναι η χειρότερη τιμωρία για τον άνθρωπο. Να έχει όλα τα καλά, και από την κακία και τον εγωισμό του να μη τα χαίρεται.

Τον παίρνει έπειτα ο προφήτης Ηλίας και πάνε σε ένα άλλο μέρος. Η ίδια φωτιά, το ίδιο τσουκάλι και γύρω-γύρω πολλοί άνθρωποι με τα ίδια μεγάλα κουτάλια. Γουρλώνει τα μάτια του ο άνθρωπος, και τί βλέπει;

Ο καθένας παίρνει από το τσουκάλι το φαγητό, κρατώντας το κουτάλι από την άκρη και το δίνει στο στόμα του άλλου, που ήταν απέναντί του. Και ήταν όλοι χορτάτοι, όλοι ικανοποιημένοι, όλοι γεμάτοι χαρά.

Τί ήταν αυτό που τους έκανε ευτυχισμέ­νους; Τί ήταν αυτό, που έκανε το ίδιο τσουκάλι και την ίδια κατάσταση, Παράδεισο;

Απλούστατα:

Οι άνθρωποι αυτοί είχαν «αλεστεί» με τη σκέψη της θυσίας και της προ­σφοράς. Τί θα δώσω! Όχι τί θα αρπάξω! Τί θα προσφέρω και πώς θα βοηθήσω! Και βοηθώντας ο ένας τον άλλο, ήταν όλοι ευτυχισμένοι, όλοι χορ­τάτοι.

+Μητρ. Νικοπόλεως Μελετίου, Στο φως των λόγων Του, εκδ. Ι. Μ. Προφήτου Ηλιού, Πρέβεζα 2014, σ. 84-85

Άγιος Πορφύριος: «Μέσα στην Εκκλησία, εκεί βρίσκεται η σωτηρία».

«Όποιος είναι μέλος της Εκκλησίας δε φοβάται το δεύτερο θάνατο, δεν υπάρχει θάνατος για όποιον είναι μέσα στην Εκκλησία του Χριστού.

Η Ορθοδοξία μας είναι τέλεια, δεν έχει ουδεμία ατέλεια».

«Δεν υπάρχει θάνατος», μας είπε.

«Μη φοβάσαι το θάνατο.

Όποιος πέθανε για το Χριστό, δεν υπάρχει γι’ αυτόν θάνατος.

Κι αν δεν πέθανες, να πεθάνεις».

Άγιος Πορφύριος: Όποιος πέθανε για το Χριστό, δεν υπάρχει γι’ αυτόν θάνατος

Τη Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου της Γαλακτοτροφούσης εορτάζουμε σήμερα 12 Ιανουαρίου. Ας θυμηθούμε μερικά από τα θαύματα της Παναγίας.

Έξω από το κατεχόμενο χωριό Μάνδρες της επαρχίας Αμμοχώστου , σε ένα φαντασμαγορικό τοπίο, στους πρόποδες της πλαγιάς ενός λόφου, μέσα σε κυπαρίσσια, χαρουπιές, σχοινιές και άλλα δέντρα, υπήρχε εξωκλήσι αφιερωμένο στην Παναγία την Γαλακτοτροφούσα, ” Παναγία η Γαλακτινή” όπως ονομαζόταν. Το εξωκλήσι πανηγύριζε 2 Φεβρουαρίου (ημέρα της Υπαπαντής), εποχή όπου το εξωκλήσι ήταν βουλιαγμένο μέσα στα ανθισμένα κυκλάμινα που ήταν άφθονα στην περιοχή και στις 8 Σεπτεμβρίου αμέσως μετά το πανηγύρι του χωριού στις 2 Σεπτεμβρίου, του Αγίου Μάμαντος, προστάτη του χωριού μας.

Δίπλα από το εξωκλήσι υπήρχε μικρός χείμαρρος, στον οποίο σε μικρό κούφωμα υπήρχαν σταλακτίτες οι οποίοι έσταζαν καθ΄ όλη την διάρκεια του έτους. Από εκεί έπαιρναν αγίασμα οι γυναίκες που τύχαινε να μην έχουν γάλα, ή όταν αυτό ήταν λίγο και δεν αρκούσε το παιδί τους.

Αφού λοιπόν άναβαν κερί μπρος από το εικόνισμα της Παναγίας, προσεύχονταν, έβαζαν το αγίασμα στα στήθη τους και μέχρι να επιστρέψουν στο χωριό τους τα στήθη τους κυριολεκτικά πλημμύριζαν γάλα. Στο εξωκλήσι έρχονταν συχνά και τουρκάλες από τα κοντινά γύρω χωριά, Άγιο Ιάκωβο, Άγιο Ανδρόνικο, Πλατάνι και Άγιο Γεώργιο.

Σημαντικά Θαύματα της Παναγίας της Γαλακτοτροφούσας που μου διηγήθηκε η προγιαγιά μου Ελένη Χ” Παναγή.

Ο βλάσφημος αυτοτιμωρείται

Κάποιος άνδρας από το χωριό μας ονόματι Π ΄_ _ _ας, χλεύασε τα θαύματα της Παναγίας και ειρωνευόμενος είπε .
Να…! Θα βάλω και εγώ από πού λέτε εσείς αγίασμα να δούμε αν θα κατεβάσω γάλα !!! Έτσι και έκανε!
Μέχρι όμως να γυρίσει στο χωριό κάπου 1 1/2 χμ. τα στήθη του φούσκωσαν τόσο πολύ, έσταζαν και τον έπιασαν αφόρητοι πόνοι. Έτρεξε λοιπόν και σε ένα άλλο διπλανό χωριό, σε ένα γιατρό, ο οποίος αφού τον εξέτασε τον ερώτησε πως το έπαθε. Εκείνος αφού του διηγήθηκε όλα όσα συνέβησαν, πήρε την αποστομωτική απάντηση που του ταίριαζε.
— Εγώ δεν μπορώ να σου κάνω τίποτα . “Εκεί που έφτυσες να πας να γλύψεις ” !!! Να πας κακομοίρη μου, να ταπεινωθείς, να ζητήσεις συγχώρεση και να προσευχηθείς να σε συγχωρέσει η Παναγία μπας και γίνεις καλά!!!
Χωρίς λοιπόν να χάσει χρόνο, γύρισε στο χωριό και τρέχοντας πήγε στο εξωκλήσι. Γονάτισε μπρος στο εικόνισμα της Παναγίας και σφαδάζοντας από τους πόνους ζήτησε συγχώρηση. Αμέσως άρχισαν να ξεφουσκώνουν τα στήθη του και να υποχωρούν οι πόνοι. Μέχρι να γυρίσει στο χωριό έγινε καλά.
Να έχουμε την Βοήθεια Της.

Θετή μητέρα παράγει γάλα!

Άλλο σημαντικό θαύμα ήταν το γεγονός μιας γυναίκας συγχωριανής μας, η οποία πέθανε λίγες μέρες μετά την γέννηση του παιδιού της. Έμεινε έτσι το μικρό αγοράκι ορφανό με την θεία του η οποία δεν είχε άλλο παιδί σε θηλασμό.
Σκέφτηκε λοιπόν να ζητήσει την βοήθεια της Παναγίας για να μπορέσει να θηλάσει τον μικρό Δημήτρη, αφού την εποχή εκείνη δεν υπήρχε τεχνητό γάλα.
Το θαύμα έγινε και ο τότε μικρός Δημήτρης επιβίωσε. Ζει σήμερα στην Λάρνακα.

Η Παναγία δάκρυσε το 1973

Το 1973 τον Σεπτέμβριο, μετά την θεία λειτουργία στο εξωκλήσι της Παναγίας της Γαλακτινής, αφού περιεφέρθει η εικόνα γύρω από την εκκλησία, την τοποθέτησαν σε τρίποδα στην Δυτική πλευρά της εκκλησίας έξω από το ναό για να γίνει παράκληση. Και ενώ γινόταν η παράκληση, παρατήρησα στην εικόνα δυό γραμμές σαν λάδι που γυάλλιζε να ξεκινούν από την μέσα γωνιά του δεξιού ματιού και την έξω αριστερή γωνία του αριστερού ματιού Της Παναγίας , όπως ακριβώς είχε γερμένο το κεφάλι στην εικόνα, και κατέβαιναν μέχρι το στήθος Της.

Με το πέρας της παράκλησης το ανάφερα στον πατέρα μου ο οποίος το είχε ήδη παρατηρήσει και αυτός και το είπε στο ιερέα του χωριού. Ο μακαριστός ιερέας Παπαδημήτρης Τσαγκάρη, θεώρησε ότι πιθανόν να είναι λάδι από το κανδήλι. Τοποθέτησαν λοιπόν την εικόνα στο εικονοστάσι για να βεβαιωθούν ότι ήταν αδύνατον να είναι λάδι, αφού μπροστά από την εικόνα κρέμονταν 7 ποδιές, αφιερώματα των πιστών γυναικών του χωριού.

Ο πατέρας μου τότε είπε στον ιερέα μας. Πάτερ, θα μας πιάσουν οι Τούρκοι, την εκκλησία αυτή θα την χαλάσουν και δεν θα ξαναλειτουργηθεί. Έτσι και έγιναν…!!! Προφητεία;;
Την ημέρα εκείνη σκούπισε ο ιερέας την εικόνα με ένα βαμβάκι το οποίο τοποθέτησε πάνω στην αγία τράπεζα.
Μετά από μια βδομάδα, όταν πήγε ο νεωκόρος, γέρων Κυριάκος Καραγιάννης , να ανάψει τα κανδήλια, παρατήρησε ότι και πάλιν ήταν δακρυσμένη η εικόνα. Γύρισε λοιπόν στο χωριό κλαίγοντας και λέγοντας… Παναγία μου χωριανοί τι κακό θα μας βρει. Η Παναγία κλαίει πάλαι… (πάλιν)…

Πάρα πολλά είναι και άλλα μη διασωζόμενα σε γραπτό λόγο θαύματα της Παναγίας της Γαλακτινής του κατεχόμενου χωριού Μάνδρες Αμμοχώστου.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΓΑΛΑΚΤΟΤΡΟΦΟΥΣΑΣ ΣΤΟ ΠΑΛΑΙΚΥΘΡΟ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

(ένα συγκινητικό θαύμα της Παναγίας :έδωσε γάλα σε Τουρκάλα που υιοθέτησε μωρό!)

Το Παλαίκυθρο είναι τουρκοκρατούμενο χωριό της επαρχίας Λευκωσίας το οποίο καταλήφθηκε με τη δεύτερη εισβολή των Τούρκων στις 16 Αυγούστου 1974. Πριν την εισβολή στο χωριό κατοικούσαν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι.

Η Γαλακτοτροφούσα βρίσκεται στο κέντρο του χωριού και η εικόνα αυτή της Παναγίας ήταν ιδιαίτερα θαυματουργή σε περιπτώσεις γυναικών που δεν είχαν γάλα να θηλάσουν τα παιδιά τους.

Αξιοσημείωτο είναι το θαύμα της Παναγίας σε μια Τουρκάλα η οποία είχε υιοθετήσει ένα βρέφος και όπως ήταν φυσικό αφού δεν είχε προηγηθεί τοκετός, δεν είχε γάλα να το θηλάσει. Παρακάλεσε, τότε, θερμά την Παναγία να αποκτήσει γάλα για να θηλάσει το παιδάκι ώστε να μην πεθάνει από την πείνα αφού τόσο τα έτοιμα γάλατα όσο και οι παιδικές τροφές ήταν ανύπαρκτα εκείνη την εποχή.

Η Παναγία εισάκουσε το αίτημα της βραβεύοντας την πίστη και την ανιδιοτελή αγάπη της για το βρέφος. (Μαρτυρία Π. Αναστασίου)

Πηγή: antexoume.wordpress.com

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής: Η συνεχής προσευχή χωρίζει το νου απ’ όλα τα νοήματα και έτσι τον εμφανίζει γυμνό από περισπασμούς ενώπιον του Θεού· διότι τα νοήματα προκαλούνται από διάφορα πράγματα.

Τα δε πράγματα είναι άλλα αισθητά και άλλα νοητά.

Εφ’ όσον λοιπόν ο νους διακινείται μέσα στην περιοχή των πραγμάτων αυτών, αυτά συλλαμβάνει και αυτά τα νοήματα περιφέρει. Η δε χάρη της προσευχής φέρνει τον νου σε επαφή με το Θεό.

Αφού δε τον ενώσει με το Θεό, τον χωρίζει απ’ όλα τα νοήματα· τότε ο νους γυμνός πλέον επικοινωνεί μαζί Του και γίνεται θεοειδής. Αφού δε γίνει θεοειδής, ζητεί από το Θεό τα πρέποντα κι έτσι δεν σφάλλει ποτέ στα αιτήματά του, διότι πάντοτε η παράκλησή του πραγματοποιείται από το Θεό.

Γι’ αυτό ο Απόστολος Παύλος μας διατάσσει: «αδιαλείπτως προσεύχεσθε…», για να πετύχουμε με την διαρκή συνάφεια του νου μας με το Θεό, σιγά-σιγά την αποκοπή του από κάθε προσκόλληση στα υλικά.

Ερώτηση: Και πώς ο νους μπορεί να προσεύχεται συνεχώς, εφ’ όσον όταν ψάλλουμε ή διαβάζουμε ή συνομιλούμε ή διακονούμε, ο νους διαμοιράζεται σε πολλά νοήματα και θεωρήματα;
Απόκριση: Η Αγία Γραφή τίποτε το αδύνατον δεν προστάζει, αφού κι ο ίδιος ο Απόστολος και έψαλλε και διάβαζε και δίδασκε και διακονούσε και υπέφερε από τους διωγμούς, κι όμως προσευχόταν αδιαλείπτως.

Διότι αδιάλειπτος προσευχή είναι το να έχουμε το νου πάντοτε προσηλωμένο με πολλή ευλάβεια και πόθο στο Θεό· να εξαρτάται πάντοτε ο άνθρωπος από την ελπίδα προς Αυτόν και να στηρίζει το θάρρος του για όλα τα έργα του σ’ Αυτόν· όλα όσα συμβαίνουν να τα αντιμετωπίζει όπως ο Απόστολος, που έλεγε σ’ όλες τις περιστάσεις: «ποιός μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού; θλίψη ή στενοχώρια ή πείνα…, ή μαχαίρι;» (Ρωμ. 8, 35).

Και κατόπιν διαβεβαιώνει, συνεχίζοντας: «είμαι βέβαιος ότι ούτε θάνατος ούτε ζωή ούτε άγγελοι ούτε αρχές ούτε άλλες ουράνιες δυνάμεις ούτε παρόντα ούτε μελλοντικά ούτε ύψωμα ούτε βάθος ούτε κάποιο άλλο δημιούργημα θα μπορέσουν να μας χωρίσουν από την αγάπη του Θεού, όπως φανερώθηκε στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας».

Αυτή λοιπόν την εσωτερική εργασία είχε ο Απόστολος προσευχόμενος συνεχώς και αδιαλείπτως· διότι σε όλα του τα έργα, όπως είπαμε, και σε όλα όσα του συνέβαιναν είχε εξαρτήσει τον εαυτό του από την ελπίδα προς το Θεό. Γι’ αυτό και όλοι οι Άγιοι έχαιραν πάντοτε στις θλίψεις που τους συνέβαιναν, για να συνηθίσουν να ελπίζουν στο Θεό. Έχω λοιπόν τη γνώμη, ότι αυτή είναι η ασύγκριτη και καθαρή κατάσταση της προσευχής. Να κατορθώσει δηλαδή ο νους να βρεθεί έξω από τη σάρκα και τον κόσμο και να προσεύχεται τελείως απαλλαγμένος από την ύλη και τις μορφές του κόσμου.

Αυτός λοιπόν που θα κατορθώσει να διατηρήσει ακέραιη αυτή την κατάσταση της ψυχής, αυτός πραγματικά προσεύχεται αδιαλείπτως.

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής