"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

«Απ' τις ομιλίες και τις διδαχές του Στάρετς Ζωσιμά», σελ. 252, 253

Αδερφοί μου, μη σας τρομάζουν οι αμαρτίες των ανθρώπων, α­γαπάτε τον άνθρωπο ακόμα και μες στην αμαρτία του, γιατί αυτή η αγάπη είναι το ομοίωμα της αγάπης του Θεού κι αποτελεί την ανώτερη αγάπη επί της γης. Αγαπάτε τη δημιουργία του Θεού και στην ολότητά της μα και στο κάθε της κομματάκι. [...] . Ν' αγαπάτε τα ζώα. Ο Θεός τους έδωσε λίγη νοημοσύνη κι ασυννέφιαστη χαρά. [...] Ν' αγαπάτε ιδιαίτερα τα παιδάκια γιατί κι αυτά είναι αναμάρτητα, σαν τους αγγέλους, και ζούνε για να μας δίνουν χαρά, για να εξα­γνίζουν τις καρδιές μας και είναι σαν μια υπόδειξη για μας. Αλλοί­μονο σ' όποιον προσβάλει ένα παιδί.»
Αδελφοί Καραμάζοφ (1879-1880) Φιόντορ Ντοστογιέφσκι (11/11/1821 - 9 /2/1881) ήταν Ρώσος συγγραφέας, κορυφαία μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Από fb
Σημ. Ο Ντοστογιέφσκι έπλασε τον λογοτεχνικό ήρωα σταρετς Ζωσιμά, βασισμένος στο πρόσωπο του Αγίου Αμβροσίου της Οπτινα.

ΞΕΡΙΖΩΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΑΘΗ;
Ὄχι. Αὐτὸ τὸ λένε οἱ Βουδιστές. Τὰ πάθη εἶναι δυνάμεις τῆς ψυχῆς ποὺ ξεστρατίσανε. Ἀντὶ νὰ διοχετευθοῦν "σταυρικὰ" πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸν πλησίον, διαχέονται σὲ ἀντικείμενα καὶ πρόσωπα πόθου καὶ πάθους. Ἂν ζητᾶμε τὸν Χριστὸ τῆς Ἐκκλησίας μὲ λαχτάρα συνέχεια, Ἐκεῖνος ἐπαναφέρει στὴ σωστὴ τροχιὰ τὶς δυνάμεις αὐτές. Θέλουμε ἀνθρώπους μὲ πάθη καὶ ὀρμές, καὶ ὄχι εὐνουχισμένες ὑπάρξεις. Θὰ πάρει ὁ Θεὸς ὅλο αὐτὸ τὸ ὑλικό, καὶ θὰ τὸ δουλέψει Ἐκεῖνος μὲ τὸ σωστὸ τρόπο καὶ στὸ σωστὸ χρόνο, ἀρκεῖ νὰ Τοῦ τὸ ζητᾶμε. Κανένα πάθος δὲν πρέπει νὰ ξεριζωθεῖ καὶ νὰ χαθεῖ, ἀλλὰ ὅλα νὰ μεταμορφωθοῦν μέσα στὸν Χριστό. Μεταμόρφωση λοιπόν, ὅλων τῶν παθῶν καὶ ὄχι ξερίζωμα.

π.Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

«…Ὅταν εἶχαν ξεκλίνει ὅλοι καί εἶχαν ἐξαχρειωθεῖ (Ψαλμ. 13, 2), ὅταν ἡ ἁμαρτία εἶχε ἁπλωθεῖ παντοῦ (Ρωμ. 3, 3), ὅταν περίσσευε ἡ ἀνομία, ὅταν ὁ ζόφος τῆς κακίας ἔφτασε στό ἀκρότατο ὅριο, τότε φάνηκε ἡ χάρη, τότε ἀνέτειλε ἡ ἀκτίνα τοῦ ἀληθινοῦ φωτός ἐπάνω μας.
Τότε φάνηκε ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης σ᾿ ἐκείνους πού κάθονταν στό σκότος καί στή σκιά τοῦ θανάτου (Ἠσ. 9, 2), τότε τσάκισε τίς πολλές κεφαλές τοῦ δράκοντα πατώντας τον μέ τό πόδι του καί συντρίβοντάς τον καί καταπατώντας τον στή γῆ.
Καί κανένας, βλέποντας τά τωρινά κακά, νά μή νομίζει ὅτι ὁ λόγος ψεύδεται πού λέει ὅτι ὁ Κύριος ἔλαμψε σάν ἥλιος στή ζωή μας κατά τούς τελευταίους καιρούς.
Θά πεῖ ἴσως ὁ ἀντιρρησίας, ὅτι αὐτός πού περίμενε τούς καιρούς γιά νά φανερωθεῖ ἡ κακία, νά αὐξηθεῖ καί νά τήν ἀποσπάσει ἀπό τή ρίζα, εἶναι φυσικό ὅτι θά τήν ἔχει καταλύσει ὁλόκληρη, ὥστε νά μήν ἔχει μείνει κανένα ἀπομεινάρι της στή ζωή μας.
Ὅμως τώρα γίνονται μέ τόλμη καί φόνοι καί κλοπές καί μοιχεῖες καί τά χειρότερα κακουργήματα.
Ἀλλά αὐτός πού διαπιστώνει αὐτό τό πράγμα ἄς λύσει τήν ἀμφιβολία του μέ ἕνα παράδειγμα ἀπό τά γνωστά.
Ὅπως δηλαδή ὅταν σκοτώνομε κάποιο ἑρπετό, βλέπομε ὅτι δέν πεθαίνει ὅλο τό φίδι μαζί μέ τό κεφάλι, ἀλλά, ἐνῶ τό κεφάλι ἔχει πεθάνει, τό ὑπόλοιπο σῶμα εἶναι ζωντανό καί δείχνει τό θυμό του, χωρίς νά ἔχει στερηθεῖ τή ζωτική δύναμη, ἔτσι κι αὐτός πού σκότωσε τό δράκοντα.
Ὅταν τό θηρίο μεγάλωσε αὐξημένο σέ κάθε μιά ἀπό τίς γενιές τῶν ἀνθρώπων συντρίβοντάς του τήν κεφαλή, δηλαδή τή δύναμη πού ἀναιρεῖ τά καλά καί ἔχει τά πολλά κεφάλια, δέν ἔκανε πιά κανένα λόγο γιά τό ὑπόλοιπο σῶμα, ἐπιτρέποντας νά ἀπομείνει ἡ κίνηση μέσα στό νεκρό θηρίο ὡς ἀφορμή ἄσκησης γιά τούς μεταγενέστερους.
Ποιό εἶναι λοιπόν τό κεφάλι πού συντρίφτηκε; Ἐκεῖνο πού ἔφερε στή ζωή τό θάνατο μέ τή ἁμαρτωλή συμβουλή, πού μέ τό δάγκωμά του στάλαξε στόν ἄνθρωπο τό θανατηφόρο δηλητήριο.
Αὐτός λοιπόν πού κατάλυσε τήν ἐξουσία τοῦ θανάτου, σύντριψε τή δύναμη τῆς κεφαλῆς τοῦ φιδιοῦ, ὅπως λέει ὁ προφήτης.
Τό ὑπόλοιπο ὅμως σῶμα τοῦ θηρίου σκορπισμένο μέσα στή ζωή τοῦ ἀνθρώπου, ὅσο ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται μέσα στίς κινήσεις τῆς κακίας, σκληραίνει ἀδιάκοπα τή ζωή μας μέ τά λέπια τῆς ἁμαρτίας.
Ἡ δύναμή του βέβαια εἶναι πιά νεκρή, ἀφοῦ ἀχρηστεύθηκε τό κεφάλι. Ὅταν περάσει ὅμως ὁ καιρός καί ἀκινητοποιηθοῦν τά κινούμενα κομμάτια κατά τή συντέλεια τῆς ζωῆς αὐτῆς πού προσδοκοῦμε, τότε καταργεῖται ἡ οὐρά καί τό τελευταῖο τμῆμα τοῦ ἐχθροῦ, κι αὐτό εἶναι ὁ θάνατος.
Κι ἔτσι θά πραγματοποιηθεῖ ὁ πλήρης ἀφανισμός τῆς κακίας, ἀφοῦ θ᾿ ἀνακληθοῦν ὅλοι μέ τήν ἀνάσταση στή ζωή. Οἱ δίκαιοι θά μετοικήσουν ἀμέσως στήν οὐράνια μακαριότητα, ἐνῶ οἱ ἔνοχοι ἁμαρτημάτων θά παραδοθοῦν στή γέεννα».

Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, από τον λόγο του στην Γέννηση του Χριστού

Γιὰ τὴν ἀνισότητα (Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος)

Ἡ ἀνισότητα εἶναι σοφότερη καὶ προτιμότερη ἀπὸ τὴν ἰσότητα. Ἡ ἀνισότητα ἔχει τοποθετηθεῖ στὸ ἴδιο τὸ θεμέλιο τοῦ κτιστοῦ κόσμου. Θὰ πρέπει νὰ χαιρόμαστε μὲ τὴν ἀνισότητα αὐτὴ καὶ ὄχι νὰ ἐπαναστατοῦμε ἐναντίον της, ἐπειδὴ τὴν τοποθέτησε ἡ ἀγάπη καὶ ὄχι τὸ μίσος, ἡ σύνεση καὶ ὄχι ἡ παραφροσύνη. Δέν εἶναι ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου ἄσχημη ἐπειδὴ λείπει ἡ ἰσότητα, ἀλλὰ ἐξαιτίας τῆς ἔλλειψης ἀγάπης καὶ πνευματικῆς κατανόησης ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους. Προσθέστε ἀκόμα περισσότερη ἀγάπη Θεοῦ καὶ πνευματικῆς κατανόησης τῆς ζωῆς καὶ θὰ δεῖτε, ὅτι καὶ δυὸ φορὲς περισσότερη ἀνισότητα δὲν μπορεῖ νὰ βλάψει τὴν μακαριότητα τῶν ἀνθρώπων. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἄνισοι, ἐπειδὴ δὲν μᾶς εἶναι τὸ ἴδιο ἀπαραίτητοι: ὁ Ἀλέξανδρος καὶ ὁ Διογένης, οὔτε τὸ ἴδιο ἀδύναμοι: ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἀλέξιος, οὔτε πάλι τὸ ἴδιο ἱκανοὶ νὰ ἀγαπήσουν: ὁ Παῦλος καὶ ὁ Ἰούδας οὔτε καὶ κατάλληλοι γιὰ δικαιοσύνη: ὁ Χαροῦν ἂλ Ρασὶντ καὶ οἱ εὐνουχισμένοι σουλτάνοι.

Ἡ ἐξίσωση τῶν πάντων σημαίνει τὴν ἐξασθένηση τῆς δημιουργίας. Ἡ ζωὴ βασίζεται στὶς ἀνισότητες.

Κοιτάξτε καλλίτερα μέσα σας καὶ θὰ δεῖτε, ὅτι στὴν πραγματικότητα ποτὲ δὲν ἐπιθυμεῖτε τὴν ἰσότητα. Αὐτὸ ποὺ ἐπιθυμεῖτε δὲν εἶναι ἡ ἐξίσωση ὅλων ἀλλὰ ἡ ἀνύψωση τῶν μικρῶν καὶ ἀδυνάτων στὸ ἴδιο ἐπίπεδο μὲ τοὺς μεγάλους καὶ ἰσχυρούς. Καὶ αὐτὸ εἶναι ἕνας πόθος εὐγενής. Μὴ ἔχοντας, ὅμως, τὴν δύναμη νὰ ἐξυψώσετε μικροὺς καὶ ἀδυνάτους, ὑποβιβάζετε ἀπὸ τὸ ὕψος τους μεγάλους καὶ ἰσχυρούς στὸ περιβάλλον τῶν μικρῶν καὶ ἀδυνάτων.

Ὅσο σᾶς ἐνδιαφέρει ἡ νίκη, ἄλλο τόσο σᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ζωή. Μία ζωὴ ὅμως ποὺ ἔχει τὴ λέξη νίκη, πρέπει νὰ ἔχει καὶ τὴν λέξη ἀνισότητα. Ὁ Θεὸς ἔδωσε τὴν δύναμη στὸν ἰσχυρὸ γιὰ νὰ γίνει βοηθὸς τοῦ ἀδυνάτου, τὸν πλοῦτο στὸν πλούσιο γιὰ νὰ ἐπιτελεῖ ἔργα ἐλεημοσύνης, τὴν σοφία στὸν σοφό γιὰ νὰ διδάσκει τοὺς ἀδαεῖς καὶ νὰ συνετίσει τοὺς ἀσυνέτους.

Ὁ Θεὸς μοίρασε στοὺς ἀνθρώπους μὲ ἄνισο μέτρο τὰ χαρίσματα, ὥστε ἐξαιτίας αὐτῆς τῆς ἀνισότητας νὰ ὑπάρχει μία συνεχὴς κινητικότητα στὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου. Κανένας δὲν εὐθύνεται, γιὰ τὸ ὅτι δὲν ἦρθε σὲ αὐτὴ τὴν ζωὴ μὲ κάποιο μεγαλύτερο χάρισμα. Θὰ εἶναι, ὅμως, ἔνοχος καὶ πικρὰ τιμωρημένος ἐκεῖνος, ὅπου δὲν μπορεῖ νὰ ἀντικρίσει τὸ χάρισμά του στὸ πραγματικό του μέγεθος καὶ ἐκεῖνος, ὅπου δὲν θὰ φροντίσει μὲ τὸ χάρισμα ποὺ τοῦ δόθηκε νὰ δικαιολογήσει τὴν ὕπαρξή του καὶ νὰ ἐκτελέσει τὴν ἀποστολή του.

Πηγή: agiazoni.gr
http://www.diakonima.gr/

Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης: "Τί θά πεῖ νά εἶσαι ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας;"

Νά τί θά πεῖ, μέ ἁπλά λόγια: Βλέπεις ἕναν φτωχό πού ζητάει ἐλεημοσύνη; Ἀναγνώρισε σ' αὐτόν τόν ἀδελφό σου καί ἐλέησέ τον, ἀντικρίζοντας στό πρόσωπό του τόν ἴδιο τόν Χριστό.

Σέ ἐπισκέπτεται ἕνας ἄνθρωπος γνωστός ἤ καί ἄγνωστος; Δέξου τον ὅπως θά δεχόσουνα τόν Κύριο, ἄν σοῦ χτυποῦσε τήν πόρτα. Ἀγκάλιασέ τον μέ τήν ἀγάπη σου, φιλοξένησέ τον μέ χαρά καί συζήτησε μαζί του πνευματικά θέματα.

Βλέπεις ἕναν κληρικό; Ἀναγνώρισέ τον ὡς ποιμένα τῶν λογικῶν προβάτων τοῦ Χριστοῦ, πού ἔργο του εἶναι νά ἀναγεννᾶ πνευματικά καί νά καθοδηγεῖ τούς ἀνθρώπους πρός τήν αἰωνιότητα. Νά πιστεύεις ὅτι στό πρόσωπό του ἀναπαύεται ἡ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀπό τό ὁποῖο ἔχει λάβει τήν ἐξουσία νά... διδάσκει, νά τελεῖ τά θεῖα Μυστήρια καί νά ποιμαίνει τούς χριστιανούς. Τήν εὐλογία τοῦ ἀρχιερέα ἤ τοῦ ἱερέα νά τή δέχεσαι σάν εὐλογία τοῦ Χριστοῦ, καί μέ εὐπείθεια νά τόν ἀκοῦς ὅταν διδάσκει καί νουθετεῖ, ἀλλά καί ὅταν ἐλέγχει καί ἐπιτιμᾶ.

Τά Μυστήρια νά τά δέχεσαι ἀπό τά χέρια Του σάν ἀπό τά χέρια τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ. Τά ἐπιτίμια νά τά δέχεσαι ὅμοια σάν ἀπό τόν Χριστό. Στό πρόσωπο τοῦ ἀρχιερέα νά τιμᾶς τή μορφή τοῦ Μεγάλου Ἀρχιερέα Χριστοῦ. Μήν ξεχνᾶς ὅτι μέσῳ αὐτοῦ μεταδίδονται ἡ χάρη τῆς ἰεροσύνης καί κάθε ἄλλο οὐράνιο χάρισμα. Γι' αὐτό νά ὑποτάσσεσαι στόν ἐπίσκοπο ὅπως στόν Κύριο, βλέποντάς τον ὡς ἀπόστολο καί κανονικό διάδοχο τῆς ἐξουσίας Ἐκείνου. Ἔτσι πιστεύει καί ἔτσι πολιτεύεται ὁ γνήσιος ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας.

Πρέπει ἀκόμα νά ἔχεις βαθιά πεποίθηση ὅτι ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, πού εἶναι «μετά Θεόν ἡ Θεός, τά δευτερεῖα τῆς Τριάδος ἡ ἔχουσα», ὁ Τίμιος Πρόδρομος, ὁ πιό μεγάλος προφήτης πού γεννήθηκε ποτέ (βλ. Λουκ. 7:28), οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι, οἱ πνευματοφόροι προφῆτες, οἱ θεοφόροι πατέρες, οἱ μάρτυρες, οἱ ὅσιοι, οἱ δίκαιοι, ὅλοι οἱ ἅγιοι βρίσκονται σέ ζωντανή ἐπικοινωνία μ' ἐμᾶς τούς χριστιανούς πού ἀγωνίζονται στή γῆ· εἶναι οἱ μεσῖτες μας στόν Κύριο, οἱ συμπαραστάτες καί βοηθοί μας στά βιοτικά καί πνευματικά μας προβλήματα, οἱ παρηγορητές μας στίς δοκιμασίες, οἱ θεραπευτές μας στίς ἀρρώστιες. Νά ἐπικαλεῖσαι τούς ἁγίους σάν νά εἶναι ζωντανοί δίπλα σου, σάν νά ζοῦν μαζί σου κάτω ἀπό τήν ἴδια στέγη. Νά συζητᾶς μαζί τους ὅπως μέ τά μέλη τῆς οἰκογένειάς σου. Ἔτσι κάνει ὁ ἄνθρωπος τῆς ἐκκλησίας.

Νά ἐπιθυμεῖς φλογερά τή σύντομη ἐγκατάστασή σου στή βασιλεία τῶν οὐρανῶν καί τήν ἀπόλαυση τῆς μακαριότητάς της, ὅπως τό ἀξιώθηκαν οἱ ἅγιοι. Γιά νά τό ἀξιωθεῖς κι ἐσύ, «καθάρισε τόν ἑαυτό σου ἀπό καθετί πού μολύνει τό σῶμα καί τήν ψυχή, καί ζῆσε μιάν ἅγια ζωή μέ φόβο Θεοῦ» (πρβλ. Β' Κορ. 7:1). Ἔτσι θά εἶσαι πραγματικός ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας.

Νά πιστεύεις ὁλόψυχα ὅτι οἱ κεκοιμημένοι ὀρθόδοξοι χριστιανοί, τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας πού ὁ Κύριος τά κάλεσε κοντά Του στόν οὐρανό, ἔχουν ζωντανή ἐπικοινωνία μ' ἐμᾶς, τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας πού ζοῦμε ἀκόμα στή γῆ. Οἱ προσευχές μᾶς γι' αὐτούς, ἀλλά κυρίως οἱ προσευχές τῶν λειτουργῶν στό πανάγιο Θυσιαστήριο, εἰσακούονται ἀπό τόν Θεό, ὅπως καί οἱ προσευχές ἐκείνων γιά μας. Ἄν ἔτσι πιστεύεις, τότε εἶσαι ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας.

Ἄν πιστεύεις ὅπως καί ὅ,τι πιστεύει ἡ Ἐκκλησία, πού εἶναι «ὁ στῦλος καί τό θεμέλιο τῆς ἀλήθειας» (Α' Τιμ. 3:15), ἄν συμμετέχεις στίς λατρευτικές καί ἁγιαστικές της συνάξεις, ἄν τηρεῖς τίς νηστεῖες πού αὐτή ἔχει θεσπίσει, ἄν προσέρχεσαι συχνά καί μέ πίστη στά ζωοποιά ἱερά Μυστήρια, τότε εἶσαι ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας.

Νά τί σημαίνει νά εἶσαι ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας: Νά ζεῖς ὅπως ζεῖ ἡ Ἐκκλησία καί νά πολιτεύεσαι σάν πολίτης τοῦ οὐρανοῦ.

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κροστάνδης

Ἀπό τό βιβλίο: Πνευματική Ἀνθολογία ἀπό τούς βίους καί τούς λόγους τῶν Ἁγίων τῆς Ρωσίας. Ἱερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Ἀττικῆς 2018, σελ. 85.

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/202 ... .html#more
https://hristospanagia3.blogspot.com/

«Λέγεται ότι, η νοερά προσευχή είναι γιά όλους τους Χριστιανούς! Η νοερά προσευχή, λέγεται και καρδιακή. Ερωτάς εάν, και η προφορική, μπορεί να λέγεται καρδιακή. Η προσευχή, εάν δεν είναι καθαρή, ούτε η νοερά ούτε η προφορική, μπορεί να λέγεται καρδιακή.
Καρδιακή είναι η προσευχή, όταν τον νουν τον καταπίνει κυριολεκτικά η καρδία! Εκεί βόμβες να πέφτουν, το σπίτι να καίεται, ο νους, δεν εννοεί να βγη από την καρδιά, έστω και εάν κινδυνεύει να καή! Γι’ αυτό χρειάζεται να καλλιεργούμε και τις αρετές, αλλά και την αδιάλειπτον Ευχήν!
Όσο μπορούμε να λέμε το: “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με!” από τα χείλη και την καρδιά να μην λείπη! Όταν συνηθίσης να λες συνέχεια το: “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με!”, τόσο γλυκαίνεσαι, τόσο σε τραβά να λες συνέχεια αυτήν τη μικρήν Ευχούλα, ώστε ούτε πεινάς, ούτε να μιλήσης θέλεις, ούτε να λες ο,τιδήποτε άλλο!»!!

Γέρων Χαράλαμπος Διονυσιάτης (1910-2001)
Πηγή: «Παπά-Χαράλαμπος Διονυσιάτης, ο απλοϊκός ηγούμενος και διδάσκαλος της νοεράς προσευχής» Ιωσήφ Μ.Δ.

“τρία είναι τα γενικότερα πάθη, μέσω των οποίων γεννιούνται όλα τα άλλα: η φιληδονία, η φιλαργυρία και η φιλοδοξία.” (Φιλοκαλία)

«Αὐτὸς τὰς ἀσθενείας ἡμῶν ἔλαβε»
π. Ἀλέξανδρος Σμέμαν

Γιατί ὁ Ἰησοῦς , ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἦρθε στὸν κόσμο νὰ θεραπεύσει τὴν ἁμαρτία μὲ τὴν ἀναμαρτησία Του καὶ νὰ ὁδηγήσει τοὺς ἀνθρώπους σὲ κοινωνία μὲ τὴ θεία ζωή, ἐπιθύμησε καὶ ἀπαίτησε νὰ βαπτισθεῖ ἀπὸ τὸν Ἰωάννη; Γνωρίζουμε ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο πὼς τὸ ἴδιο ἐρώτημα βρισκόταν στὸ κέντρο τῆς καρδιᾶς τοῦ Ἰωάννη. «Ἐγὼ χρείαν ἔχω ὑπό σοῦ βαπτισθῆναι, καὶ σὺ ἔρχη πρὸς με;» (Ματθ. 3, 14). Ἡ ἀπάντηση τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ ἑξῆς:
Ὁ Χριστὸς δεχόμενος τὸ βάπτισμα ταυτίζεται μὲ τοὺς ἀνθρώπους, μὲ ὅλους τούς ἁμαρτωλοὺς ἀνεξαιρέτως. Ταυτίζεται μὲ κάθε ἁμαρτωλὸ ποὺ χρειάζεται συγχώρηση, σωτηρία καὶ ἀναγέννηση… Ταυτίζεται μὲ ὅλους καὶ μὲ τὸν καθένα μας. Μὲ τὸ Βάπτισμά Του δείχνει πὼς δὲν ἦρθε γιὰ νὰ κρίνει ἢ νὰ καταδικάσει, οὔτε γιὰ νὰ φέρει ἀντικειμενικοὺς νόμους καὶ κανόνες, ἀπὸ τὸ ὕψος τῆς τελειότητας καὶ Θεότητάς Του, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἑνωθεῖ μαζί μας ἔτσι, ὥστε γινόμενος ἕνας ἀπὸ μᾶς νὰ μᾶς καταστήσει μετόχους τῆς τέλειας καὶ ἀναμάρτητης ζωῆς Του. Ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστὴς ἔλεγε γι’ Αὐτόν, “ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτία τοῦ κόσμου!” (Ἰωάν. 1,29) . Ὁ Χριστὸς εἰσῆλθε στὸν κόσμο μας ὡς παιδί, καὶ μὲ τὴ γέννησή Του ἀνέλαβε καὶ οἰκειώθηκε τὴν ἀνθρώπινη φύση. Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔγινε Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου. Καὶ τὸ ἔκανε αὐτὸ ὄχι γιὰ τοὺς δικαίους, ἀλλὰ γιὰ τοὺς ἁμαρτωλούς, γιὰ τοὺς ἀπολωλότες. Τοὺς ἀγαπᾶ μὲ θυσιαστικὴ ἀγάπη, τοὺς προσφέρει τὸν Ἑαυτό Του καὶ ὁλόκληρη τὴ ζωή Του. Ἐδῶ στὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου, Αὐτός, ὁ ἀναμάρτητος ἑνώνεται μὲ τοὺς χαμένους, ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχει καμιὰ ἁμαρτία ποὺ μπορεῖ νὰ ὑπερβεῖ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά μᾶς. Μὲ τὸ βάπτισμά Του ἑνώνεται μὲ τὴ ζωὴ τῶν ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἀκριβῶς ἀργότερα, στὸ τέλος Αὐτός, ὁ ἀθάνατος, ἑνώνεται ἐπίσης ἐλεύθερα μὲ τοὺς ἀνθρώπους στὸ θάνατο. Ὅλα αὐτὰ μαρτυροῦν πὼς ὁ Χριστὸς ἐπιθυμεῖ νὰ μᾶς σώσει μὲ τὴν ἀγάπη· ἀγάπη ὅμως πάνω ἀπὸ ὅλα σημαίνει ἕνωση μ’ αὐτὸν ποὺ ἀγαπᾶς. Σύμφωνα μὲ τὸν προφήτη Ἡσαΐα, “οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται… τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν” (Ἡσ. 53, 4-5) .

https://www.imaik.gr/?p=9345

Παιδαγωγικά Αγίου Αθανάσιου του Μεγάλου

Παιδιά μου, ὅλοι ξέρομε, πῶς θά σωθοῦμε, ἀλλά χάνομε τήν σωτηρία μας ἀπό τήν πνευματική μας ἀμέλεια. Πρέπει λοιπόν, ἀρχικά, νά τηροῦμε μέ ἀκρίβεια τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, «ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου» «καί τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» (Ματθ. 22, 37-39). Αὐτή εἶναι ἡ ἀρχή τοῦ νόμου καί τό πλήρωμα τῆς χάριτος. Λίγα λόγια, ἀλλά μέ πολλή καί μεγάλη δύναμι. Ὅλες οἱ ἀρετές ἐξαρτῶνται ἀπ᾽ αὐτή, γι᾽ αὐτό καί ὁ Ἀπ. Παῦλος ὀνομάζει τήν ἀ γ ά π η τέλος τοῦ νόμου. Αὐτή εἶναι ἑπομένως ἡ σωτηρία μας, ἡ διπλῆ ἀγάπη, ἡ ἀρχή καί τό τέλος κάθε καλοῦ ἔργου τῶν ἀνθρώπων...

Ἄς προσέχῃ ὅποιος νομίζει πώς στέκεται, γιά νά μή πέσῃ. Γιατί αὐτός πού ἔπεσε, ἔχει μία μόνο φροντίδα, νά σηκωθῆ, ἐκεῖνος ὅμως, πού στέκεται, ἄς προσέχῃ νά μή πέσῃ, γιατί οἱ πτώσεις εἶναι διάφορες. Αὐτοί πού ἔπεσαν ἔχουν στερηθῆ τή θεία χάρι κι ὅταν σηκώθηκαν, ἡ ζημιά τους δέν ἦταν μικρή. Αὐτός πού στέκεται, ἄς μήν ἐξευτελίζη τόν ἄλλον πού ἔπεσε, μήπως πάθῃ κι αὐτός τά ἴδια καί βρεθῆ σέ χειρότερο βάραθρο...
Τό πόσο καλή καί σωστική εἶναι ἡ ταπεινοφροσύνη, φαίνεται καί ἀπό τό ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος τήν ἐνδύθηκε γιά νά οἰκονομήση τούς ἀνθρώπους, ἀφοῦ μάλιστα εἶπε: «Μάθετε ἀπ᾽ ἐμοῦ ὅτι πρᾶός εἰμι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ» (Ματθ. 11,29). Πρόσεχε ποιός εἶναι αὐτός, πού μιλεῖ καί γίνε τέλειος μαθητής Του. Ἡ ἀρχή καί τό τέλος στά καλά ἔργα ἄς εἶναι ἡ ταπεινοφροσύνη, ἐννοῶ τό ταπεινό φρόνημα καί ὄχι μόνο τά σχήματα λόγου.
Ὅταν ἡ ψυχή σκέπτεται ταπεινά, ταπεινές θά εἶναι καί οἱ ἐξωτερικές ἐκδηλώσεις. Ἔχεις ἐφαρμόσει ὅλες τίς ἀρετές; Ὁ Κύριος τό ξέρει, ἀλλά ὁ Ἴδιος μᾶς λέει, ν᾽ ἀρχίζουμε πάλι ἀπό τήν ταπείνωση, λέγοντας, «ὅταν πάντα ποιήσητε, εἴπατε. Δοῦλοι ἀχρεῖοί ἐσμεν» (Λουκ. 17,10).
Ἡ ταπεινοφροσύνη ἀποκτᾶται μέ ὀνειδισμούς, μέ ὕβρεις καί πόνους, σέ σημεῖο πού νά σέ ποῦν τρελλό καί ἀνόητο, πτωχό, ἀδύνατο καί τιποτένιο, ἀπρόκοπτο σέ καλά ἔργα, ἀνίκανο νά μιλᾶς, ἀνυπόληπτο, ἐξουθενωμένο. Αὐτά εἶναι τά νεῦρα τῆς ταπεινοφροσύνης. Κι ὁ Κύριος τά ἴδια ἄκουσε καί ἔπαθε. Καί Σαμαρείτη τόν εἶπαν καί δαιμονισμένο. Πῆρε τήν μορφή δούλου, μαστιγώθηκε καί γέμισε στό σῶμα Του πληγές.
Πρέπει λοιπόν κι ἐμεῖς νά μιμούμεθα τίς πράξεις τῆς ταπεινοφροσύνης. Εἶναι μερικοί, πού μέ ἐξωτερικά σχήματα ὑποκρίνονται τόν ταπεινό ἀπό φιλοδοξία, ἀλλά φανερώνονται ἀπό τά ἀποτελέσματα. Ὅταν τύχη νά ὑβριστοῦν ἐλαφρά, δέν ὑπομένουν, χύνοντας ἀμέσως τό δηλητήριό τους, σάν τά δηλητηριώδη φίδια...

Ἡ ὀργή εἶναι μικρό ἁμάρτημα. Τό πιό βαρύ ὅμως ἁμάρτημα ἀπ᾽ ὅλα εἶναι ἡ μνησικακία. Γιατί ὁ θυμός διαλύεται σάν τόν καπνό, πού θολώνει γιά λίγο τήν ψυχή, ἡ μνησικακία ὅμως σάν μόνιμη κατάσταση ἐξαγριώνει τήν ψυχή περισσότερο κι ἀπό θηρίο. Καί ὁ σκύλος, ὅταν χτυπήση κάποιο μέ μανία, μέ λίγη τροφή μαλακώνει, ὅπως καί τά ἄλλα θηρία, πού πραΰνονται μέ τήν ἀγάπη. Ἐκεῖνος ὅμως, πού κυριεύεται ἀπό μνησικακία, οὔτε μέ παρακλήσεις ἀλλάζει, οὔτε μέ τροφή μαλακώνει, οὔτε μέ τόν χρόνο, πού μεταβάλλει τά πάντα, μπορεῖ νά θεραπευθῆ.
Οἱ μνησίκακοι εἶναι οἱ πιό ἀσεβεῖς καί παράνομοι ἀπ᾽ ὅλους, γιατί δέν ὑπακούουν στά λόγια τοῦ Χριστοῦ πού λέει, «Ὕπαγε πρῶτον διαλλάγηθι τῷ ἀδελφῷ σου καί οὔτω προσάγαγε τό δῶρον» (Ματθ. 5,24) καί «μή ἐπιδυέτω ὁ ἥλιος ἐπί τῷ παροργισμῷ ὑμῶν» (Ἐφεσ. 4,26).
Πρέπει λοιπόν νά προσέχουμε τήν μνησικακία. Ἀπ᾽ αὐτή γεννῶνται πολλά κακά, ὅπως ὁ φθόνος, ἡ λύπη καί ἡ καταλαλιά. Ἡ ζημιά πού κάνουν, ἄν καί φαίνεται μικρή, ὅπως τά λεπτά βέλη τοῦ ἐχθροῦ, εἶναι θανατηφόρα...

Στ᾽ ἀλήθεια ἡ κατάκρισι εἶναι βαρύ καί φοβερό ἁμάρτημα. Κι ὅμως εἶναι τροφή καί ἀνάπαυσι γιά πολλούς ἀνθρώπους. Σύ μή δεχθῆς ποτέ ν᾽ ἀκούσης κάτι σέ βάρος ἄλλου. Μή κάνεις τήν ψυχή σου δοχεῖο ἀπό ξένες κακίες. Κράτησε τήν ψυχή σου ἁπλῆ, γιατί ἄν δεχθῆς τήν ἀκαθαρσία τῶν κακῶν λόγων, μέ τίς σκέψεις θά φέρης ἐμπόδια στήν προσευχητική σου διάθεσι καί θά μισήσης χωρίς αἰτία, ὅσους συναντᾶς. Ἀφοῦ πρῶτα ἡ ἀκοή σου θά ἔχη μολυνθῆ μέ τίς κακολογίες, ὅλους θά τούς κοιτᾶς μέ ἀγένεια, ὅπως παθαίνει ὁ ὀφθαλμός, ὅταν κοιτάξη στό ἔγχρωμο δυνατό φῶς καί δέν μπορεῖ νά δῆ καθαρά τό σχῆμα αὐτῶν, πού βλέπει.
Γι αὐτό πρέπει νά προσέχουμε πολύ τήν γλῶσσα καί τήν ἀκοή μας. Νά μή λέμε τίποτα ἀλλά καί νά μήν ἀκοῦμε, μέ ἐμπάθεια· γιατί ἔχει γραφῆ, «Μή ἀκοήν ματαίαν παραδέξασθαι» (Ἐξ. 23,1) καί «τόν καταλαλοῦντα λάθρα τῷ πλησίον αὐτοῦ, τοῦτον ἐξεδίωκον» (Ψαλμ. 100,5).

Η ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΘΑΡΙΖΕΙ ΤΗ ΣΚΟΥΡΙΑ ΤΩΝ ΑΜΑΡΤΙΩΝ ΜΑΣ
ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Άναψε τη ψυχή με τη προσευχή. Πίστεψέ με, δεν έχει τόσο την ικανότητα να καθαρίζει τη σκουριά η φωτιά, όσο η νυχτερινή προσευχή τη σκουριά των αμαρτιών μας.
Ας ντραπούμε, αν όχι κανέναν άλλον, τους νυκτερινούς φύλακες. Εκείνοι περιέρχονται τους δρόμους για τον ανθρώπινο νόμο, φωνάζοντας δυνατά μέσα στην παγωνιά και περπατώντας μέσα από τα στενά, και πολλές φορές βρέχονται και παγώνουν για σένα και την σωτηρία σου και για τη φύλαξη των χρημάτων σου. Εκείνος για τα χρήματα σου παίρνει τόσα προνοητικά μέτρα, ενώ εσύ ούτε για τη δική σου ψυχή; Και μάλιστα εγώ δεν σε αναγκάζω να περιφέρεσαι έξω στο ύπαιθρο όπως εκείνος, ούτε να πιέζεσαι φωνάζοντας δυνατά, αλλά μένοντας μέσα σ’ έναν απόμερο χώρο, στο ίδιο το δωμάτιο σου, γονάτισε, παρακάλεσε τον Δεσπότη.
Γιατί αυτός ο ίδιος ο Δεσπότης διανυκτέρευσε πάνω στο όρος των Ελαιών; Όχι για να γίνει πρότυπο για μας; Τότε αναπνέουν τα φυτά, τη νύχτα εννοώ· τότε και η ψυχή, ακόμη περισσότερο απ’ αυτά, δέχεται τη δροσιά.
Αυτά τα οποία ο ήλιος της ημέρας τα ξήρανε, αυτά τη νύχτα δροσίζονται. Αποτελεσματικότερα από κάθε δροσιά είναι τα δάκρυα που χύνονται εναντίον των επιθυμιών και κάθε φλογώσεως και καύσωνα και δεν αφήνουν να πάθουμε κανένα κακό.
Αν δεν απολαύσει (η ψυχή) αυτή τη δροσιά, την ημέρα θα ξεραθεί εντελώς. Αλλά όχι, να μη συμβεί κανένας από μας να τροφοδοτήσει εκείνη τη φωτιά, αλλά αφού δροσιστούμε και απολαύσουμε τη φιλανθρωπία του Θεού, έτσι όλοι να ελευθερωθούμε από το φορτίο των αμαρτιών μας με τη χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Αμήν.