"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Τον πύργο χτίζουμε όλοι αντάμα
και στo Χριστό κάνουμε τάμα
κανένας μας να μη σταθή,
ώσπου η δουλειά μας να τελειώση,
στο βράχο ο πύργος να ριζώση,
κι ίσα με τ' άστρα να υψωθή!
Άλλοι αγκωνάρια πελεκάνε,
κι άλλοι τ' ασβέστι κουβαλάνε
και φτιάνουνε πηλό απ' τη γη.
Καθείς τον κόπο του θα βάλη,
κι είναι μικροί κι είναι μεγάλοι
κι άλλοι μαστόροι, άλλοι πουργοί.
Χιλιάδες γύρω μας χαζεύουν,
άλλοι γελούν κι άλλοι παινεύουν,
— είμαστε φρόνιμοι ή τρελοί;
Αν σταματήσουμε κι αν πούμε :
δε θέλουμε άλλο ή δεν μπορούμε,
αλί σ' εμάς και τρισαλί !


Η.Βερίτης

Απόσπασμα από το ποίημα "Κουράγιο"

Εν ετέρα μορφή

Τους περιμένουμε και δεν μπορεί
παρά να τους δούμε μια μέρα
εν ετέρα μορφή
όλους εκείνους που αδικήσαμε.
Δεν θα ʽναι πια στο ξύπνιο μας
ανυποχώρητες ερινύες
μήτε σε ταραγμένα όνειρα
κινήσεις ανερμήνευτες
δοσοληψίες σκιών.
Θα ʽναι την ώρα του ψυχορραγήματος
που αντί να δούμε άγγελο προστάτη
τα θύματα μας θα υψώνονται κρίνοι
κατάλευκοι για να μας καταισχύνουν
από λειμώνα θαυμαστό που εν αγνοία μας
τους ετοιμάσαμε.

Οι άβαροι

Ζούσανε πάντοτε σε σκηνές
συνέχεια είχανε μετακινήσεις
και περνάγανε τις μέρες τους με το πλιάτσικο
βέβαια κανείς δεν μπορούσε αρνηθεί την τέχνη τους στον πόλεμο
-έπαψε τούτο να ναι ακόμη τέχνη;
Αγαπούσανε γι΄αυτό τα άλογα
σαν τη διπλωματία και τη δολιότητα
που ξεγέλασε και τους τότε αξεγέλαστους Φράγκους
κουράσανε τους ενδεούς μας Βυζαντινούς
μέχρι που σβήσανε απ΄τον χάρτη
γύρω στον ένατο αιώνα.
τώρα θα ρωτάτε τι τους θυμήθηκα
μες στ΄άχαρα γραφτά μου;
Είναι ο λόγος πως αυτοί γίνανε η αιτία
-πατριαρχεύοντος Σεργίου επί ημερών Ηρακλείου-
να γραφτεί ο Ακάθιστος Ύμνος
οι Χαιρετισμοί της Παναγίας που διαβάζουμε κάθε βράδυ
μπρος στην εικόνα της με τα μεγάλα μάτια.

Μοναχός Μωϋσής Αγιορείτης

Μιλάω στη ψυχή μου

Ψυχή!
Φτερούγιζες πολύ παλιά, στις φυλλωσιές του παραδείσου.
Ήρθε ο χειμώνας ο βαρύς της αμαρτίας και του κακού.
Και σε ξεσπίτωσε.
Σε έφερε σε τούτη τη ζωή της θλίψης και του τρόμου.
Σε οποίο κλαρί και αν πέταξες, παντού σε βρήκε ο πόνος.
Άκου! Μη σκιάζεσαι! Έρχεται όπου νάναι άνοιξη.
Σαν το πουλί το αποδημητικό πάλι θε να γυρίσεις.
Σε περιμένει ο τόπος σου.
Είναι η φωλιά από όπου σε έβγαλε το αγριοπούλι του κακού.
Στην αγκαλιά του Ιησού, εκεί θα αποδημήσεις.
Με άγιες ψυχές μαζί, και συ θα τραγουδήσεις ωδή Αγαπητού.
Μην αποκάμεις στη ζωή.
Μα προ παντός, να μη το λησμονήσεις:
Ετοίμαζε τις φτερούγες σου, γιατί θα εκδημήσεις.

π. Δανιήλ Αεράκης

Το κληρονόμημα

Κληρονομήσαμε
Το φόβο των Πρωτοπλάστων
Την ενοχή του Κάιν
Την ασυνεννοησία της Βαβέλ
Τον κόπο των εργατών των πυραμίδων
Την πολύχρονη πορεία των Ιουδαίων
Μέσα στην έρημο της ζωής.

Κληρονομήσαμε
Το μάννα της σωτηρίας
Την πρώτη προσευχή στη γη της Επαγγελίας
Το τελευταίο ευχαριστώ
Του Βαπτιστή Ιωάννη
Το ένσαρκο μήνυμα λυτρωμού
Από τον άγγελο της ελπίδας.

Κληρονομήσαμε
Τη μαρτυρία της ενσάρκωσης της Αγάπης
Την τέχνη της προδοσίας και του εγκλήματος
Την κατεύθυνση προς τον ουρανό
Την έλξη προς το χώμα
Την επιστροφή στην αιωνιότητα ή στη λάσπη
Και την ελευθερία της επιλογής.

Κατίνα Γιαννάκη - Παπαστυλιανού

ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟΝ ΜΑΘΗΜΑ

Η γνώση διδάσκει την ταπείνωση
Κρούοντας αθέατες χορδές
Και γεμίζοντας τον αιθέρα με ήχους
Που μήτε το ρεύμα που τρέχει
Μήτε το φύλλο που ψιθυρίζει
Μήτε και το κρυφό αηδόνι
Έχει γνωρίσει.

Συλλαβίζουμε και τα χρόνια περνούν
Κι εμείς μαθητές ανεπίδεκτοι μαθήσεως
Δεν μπορούμε να πάμε στην άλλη σελίδα.

Για να εκτιμήσουμε το μέγεθος του φωτός
Πρέπει στον άλλο δίσκο της ζυγαριάς να βάλουμε
Την ίδια ποσότητα του σκότους.
Έτσι για να χαρούμε τη χάρη της χορηγίας
Πρέπει τα δάχτυλά μας
Να ψηλαφίσουν το περίγραμμα της απουσίας της,
Αυτό το μάθημα
Είναι το μέγιστο μάθημα.


Θεοδόσης Νικολάου

" οι ποιητες νιωθουν τους συνανθρωπους τους και τους παρηγορουν οπως οι αγιοι.Ειναι μεγαλη ευλογια να συναντας ενα ποιητη κι ένα αγιο"
μοναχος Μωυσης



Το δοσιμο σε Σενα,αγαπη,
κι ο θανατος για Σενα ζωη
γιατι πρωτοδοθης Αγαπη
και απεθανες για μενα Ζωη.

Η προσκληση δειγμα αγάπης
κι η απαντηση μετουσια ζωης
το σμιξιμο ενωση αγαπης
θανατος του θανατου απ τη Ζωη.

Σ αγαπω και πεθαινω
και πεθαινοντας ζω,
ζωντας δε πεθαμενος
ατελευτητα ζω

Επισκοπος Κυρηνης Αθανασιος

ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ

Ο Θεός,

δεν εργάζεται και δεν πολεμάει,

ούτε με τα άρματα της παλιάς εποχής

ούτε με τα σύγχρονα πολεμικά όπλα.


Ο Θεός

παρεμβαίνει στον κόσμο

με την ράβδο του Μωυσή,

και με την προσευχή του Ηλία·

και με τον Σταυρό Του, πού είναι

όπλο ειρήνης, αήττητο τρόπαιο.


Εμείς

δεν ξέρουμε να ενεργούμε

με τα όπλα του Θεού·

χωρίς τα όπλα τα επίγεια

του κόσμου τούτου.


Γιατί;

γιατί δεν ξέρουμε

ούτε τί είναι ό Θεός·

ούτε τί είμαστε εμείς·

ούτε τί θέλουμε.


Και μη ξέροντας τα,

νοιώθουμε μόνοι μας.

Και μας πιάνει ανία και άγχος·

πού όλο και μεγαλώνει·

και μας πνίγει.


Λέγει ένας σοφός άγιος

Θέλεις να αρχίσεις να ωριμάζεις;

Θέλεις να πάψεις να είσαι νήπιο,

στην πίστη νήπιο;

Βγάλε από μέσα σου την κακία.

Νήστευε. Έχε εγκράτεια.


Μάθε να κυβερνάς τον εαυτό σου.

Ακακία.

Νηστεία.

Σωφροσύνη.

Οι εν Χριστώ νήπιοι,

από αυτά αρχίζουν.


+ ο Ν.Μ.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ

Ήταν μόνος! Στην έρημο μόνος! Ο ήλιος σαν φωτιά Τον έκαιγε. Και πυρακτωμένες, φλόγες πετούσαν οι τεράστιες άγριες πέτρες!

* * *

Γεμάτα πληγές και αίματα ήταν τα πόδια Του. Χέρια και πρόσωπο ο ήλιος τα έκαιγε. Και Τον βασάνιζε... -τι πείνα και τι δίψα! Και ήταν μόνος! Στην έρημο μόνος!

* * *

Το μέτωπο Του - γεμάτο ρυτίδες· τα μαγουλά Του - στεγνά και κίτρινα· το πρόσωπο Του, συλλογισμένο και ωχρό, κόπωση έδειχνε πρωτόγνωρη, κι εξάντληση.

* * *

Και ήταν του μεγάλου Θεού Υιός αυτός! Δεν είχε ανάγκη λόγια πολλά να ειπεί. Μια σκέψη μόνο, μέσα Του, και αρκούσε· και το οποίο θαύμα, θα είχε γίνει!

* * *

Και η έρημος θα είχε αμέσως ζωντανέψει και οι πέτρες, δένδρα θα γίνονταν πανύψηλα, και όλα καταπράσινα θα ήταν μπροστά Του, σαν ναταν της Εδέμ ο κήπος ο πανέμορφος.

* * *

Ναι. Αρκεί να το θέλε! Και θα αρκούσε! Και με Εκκλησίες θα γέμιζε η γη ολό­κληρη. Και γονατιστοί οι άνθρωποι όλοι εκεί, θα σιγοψιθύριζαν εκστατικά το Όνομα Του.

* * *

Μα ήταν μόνος! Στην έρημο μόνος! Γεμάτα πληγές και αίματα τα πόδια Του. Χέρια και πρόσωπο ο ήλιος του έκαιγε. Και τον βασάνιζε, τι πείνα και τι δίψα!

* * *

Άλλα τα μάτια Του άστραφταν! Σαν προβολέας σκέψης απειροδύναμης. Και έδειχνε μια άλλη λευτεριά απερινόητη· κάτι πού εμείς ακόμη δεν το καταλάβαμε!


του Ιερομόναχου Ιωάννου Εκονόμτσεφ

Εγράφη το 1961
Ο ποιητής ήταν τότε 20 ετών)

Μετάφραση: + ο Ν.Μ.

ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ XVI

Με τι πέτρες τι αίμα και τι σίδερο
Και τι φωτιά είμαστε καμωμένοι
Ενώ φαινόμαστε από σκέτο σύννεφο
Και μας λιθοβολούν και μας φωνάζουν
Αεροβάτες
Το πώς περνούμε τις μέρες και τις νύχτες μας
Ένας Θεός το ξέρει.

Φίλε μου όταν ανάβ’ η νύχτα την ηλεχτρική σου οδύνη
Βλέπω το δέντρο της καρδιάς που απλώνεται
Τα χέρια σου ανοιχτά κάτω από μιάν Ιδέα ολόλευκη
Που όλο παρακαλείς
Κι όλο δεν κατεβαίνει
Χρόνια και χρόνια
Εκείνη εκεί ψηλά εσύ εδώ πέρα.

Κι όμως του πόθου τ’ όραμα ξυπνάει μια μέρα σάρκα
Κι εκεί όπου πριν δεν άστραφτε παρά γυμνή ερημιά
Τώρα γελάει μια πολιτεία ωραία καθώς τη θέλησες
Κοντεύεις να τη δεις σε περιμένει
Δώσε το χέρι σου να πάμε πριν η Αυγή
Την περιλούσει με Ιαχές θριάμβου.

Δώσε το χέρι σου –πριν συναχτούν πουλιά
Στους ώμους των ανθρώπων και το κελαηδήσουνε
Πως επιτέλους φάνηκε να ‘ρχεται από μακριά
Η ποντοθώρητη παρθένα Ελπίδα!
Πάμε μαζί κι ας μας λιθοβολούν
Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες
Φίλε μου όσοι δεν ένιωσαν ποτέ με τι
Σίδερο με τι πέτρες τι αίμα και τι φωτιά
χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδούμε !

ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ