Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ο Άγιος Αντώνιος αφού πρώτα ασκήθηκε για είκοσι χρονιά και πολέμησε τα πάθη, έκανε πολύ μεγάλα θαύματα.

Αφού πέρασαν αυτά τα είκοσι χρόνια, “επειδή πολλοί ποθούσαν και ήθελαν να ακολουθήσουν με ζήλο τον τρόπο της άσκησης του, κι ήρθαν και άλλοι γνωστοί και γκρέμισαν με βία την πόρτα της καλύβας του, αναγκάστηκε και βγήκε ο Αντώνιος, σαν από κάποιο απροσπέλαστο μέρος, μυημένος στα θεία κι έχοντας μέσα του τον Θεό”.

Όσοι τον είδαν απόρησαν βλέποντας πως το σώμα του είχε την ίδια εμφάνιση: ούτε είχε παχύνει αφού ήταν έγκλειστο επί είκοσι χρόνια, ούτε είχε αδυνατίσει από την αυστηρή νηστεία και την πάλη με τους δαίμονες. Ο ψυχικός του κόσμος ήταν καθαρός. Διατηρούσε την ισορροπία του, διότι τον κυβερνούσε η λογική και η συμπεριφορά του ήταν φυσική.

Με τη χάρη του Κυρίου θεράπευσε πολλούς που υπέφεραν από αρρώστιες σωματικές. Άλλους απάλλαξε από δαιμόνια. Όσους ήταν λυπημένοι τους παρηγορούσε. Εκείνους που είχαν έχθρα μεταξύ τους τους συμφιλίωνε. Και προς όλους που τον επισκέπτονταν έλεγε να μη προτιμούν τίποτα απ’ όσα υπάρχουν στον κόσμο σε σύγκριση με την αγάπη στο Χριστό.

Ο βιογράφος του Μέγας Αθανάσιος επισημαίνει ότι “συζητώντας και προτρέποντας να σκέφτονται τα μελλοντικά αγαθά και την αγάπη που έδειξε σ’ εμάς ο Θεός…, έπεισε πολλούς να διαλέξουν τη μοναχική ζωή. Κι έτσι λοιπόν ιδρύθηκαν μοναστήρια και στα βουνά και η έρημος κατοικήθηκε από μοναχούς που πήγαν με τη θέληση τους και μιμήθηκαν ακριβώς τον ουράνιο τρόπο ζωής”.

Πολλά θαυμαστά γεγονότα επιτελέστηκαν με τις προσευχές και τι μεσιτείες του Αντωνίου σε άλλους ανθρώπους ή στον ίδιο και τους μοναχούς της συνοδείας του. Κάποτε, για παράδειγμα, χρειάστηκε να περάσει ο ίδιος την διώρυγα του Αρσενοϊτη, γιατί ήταν αναγκαίο να επισκεφθεί τους μοναχούς. Όμως η διώρυγα ήταν γεμάτη κροκοδείλους. Και μόνο που προσευχήθηκε, μπήκε κι αυτός και όλη η συνοδεία του και πέρασαν χωρίς να πάθουν τίποτα.

Άλλη φορά ξεκίνησε με κάποιους μοναχούς για να επισκεφθεί προς οικοδομή άλλο μοναστήρι. Σε μία καμήλα είχαν φορτώσει το ψωμί και το νερό τους για το δρόμο. Όταν, λόγω του μεγάλου καύσωνα, τελείωσε το νερό, κινδύνεψαν σοβαρά. Μη βρίσκοντας γύρω τους νερό, απελπίστηκαν. Έπεσαν οι μοναχοί στην άμμο και άφησαν την καμήλα να φύγει. Ο Αντώνιος τους λυπήθηκε. Πήγε πιο πέρα, γονάτισε και ύψωσε τα χέρια σε στάση θερμής προσευχής. Αμέσως ο Κύριος έκανε να αναβλύσει νερό στο σημείο στο οποίο προσευχόταν. Ήπιαν όλοι, συνήλθαν και συνέχισαν το δρόμο τους.

Στο σημείο που ασκήτευε με άλλους μοναχούς έρχονταν πολλοί επισκέπτες, Ανάμεσά τους και μερικοί άρρωστοι. Τους μεν επισκέπτες νουθετούσε με λόγια απλά. Με τους δε άρρωστους έπασχε και προσευχόταν μαζί τους. “Και πολλές φορές μάλιστα ο Κύριος τον άκουγε. Όμως, ούτε όταν εισακουόταν καμάρωνε, ούτε όταν δεν εισακουόταν γκρίνιαζε. Αλλά πάντοτε εκείνος μεν ευχαριστούσε τον Κύριο, τους δε αρρώστους προέτρεπε να δείχνουν υπομονή και να ξέρουν ότι η θεραπεία τους δεν εξαρτάται ούτε από τον ίδιο, ούτε γενικά από κάποιον άνθρωπο, αλλά μόνο από τον Θεό, ο οποίος δίνει την υγεία όταν και σε όποιους κρίνει”.

Κάποτε δύο μοναχοί, άγνωστοι μεταξύ τους, πορεύονταν προς το μοναστήρι του. Επειδή τους τελείωσε το νερό, ο μεν ένας πέθανε, ο δε άλλος ήταν ετοιμοθάνατος. Μη έχοντας κουράγιο να συνεχίσει την πορεία του, έπεσε κάτω και περίμενε να πεθάνει. Ο Αντώνιος, που καθόταν ψηλά στο βουνό, φώναξε δύο μοναχούς και τους παρότρυνε πιεστικά λέγοντας:

Πάρτε μία στάμνα με νερό και τρέξτε στο δρόμο προς την Αίγυπτο. Διότι καθώς έρχονταν εδώ δύο άνθρωποι, ο μεν ένας μόλις πέθανε, ο δε άλλος πρόκειται να πεθάνει, αν δεν προλάβετε. Αυτό μου αποκαλύφθηκε τώρα, καθώς προσευχόμουν. Όταν οι δύο μοναχοί μετέφεραν τη στάμνα με το νερό, διαπίστωσαν ότι η αποκάλυψη ήταν αληθινή.

Πολλές φορές προέλεγε από μέρες γι’ αυτούς που θα τον επισκέπτονταν, καθώς και για το λόγο για τον οποίο θα έρχονταν. Γιατί άλλοι έρχονταν απλώς για να τον δουν, άλλοι γιατί ήταν άρρωστοι κι άλλοι γιατί υπέφεραν από δαιμόνια.

“Αυτά και άλλα πολλά θαύματα έχουν σχέση με τον Άγιο Αντώνιο. Και δεν πρέπει να δυσπιστούμε, ως προς τον αν έγιναν τόσο θαυμαστά γεγονότα δια του ανθρώπου. Διότι είναι υπόσχεση του Σωτήρα που λέει· αν έχετε πίστη έστω και σαν κόκκο σιναπιού, θα λέτε σ΄αυτό το βουνό: πήγαινε από ‘δω εκεί, και θα πηγαίνει· και τίποτα δεν θα είναι αδύνατο για σας (Ματθ. 17, 20). Και πάλι· σας βεβαιώνω πως αν ζητήσετε κάτι από τον Πατέρα στο όνομα μου, αυτός θα σας το δώσει (Ιω. 16, 23).

ΚΕΙΜΕΝΟ: Ευάγγελου Π. Λέκκου – θεολόγου τ. Διευθυντού της Αποστολικής Διακονίας – Εκδότης Σαΐτης
Πηγή: religious.gr

[toula]

Μερικά χρόνια πριν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο υπήρχε ένα ζευγάρι που αγαπιόταν πολύ. Ο άνδρας, με κάθε ευκαιρία, έδειχνε την αγάπη του στην γυναίκα του. Εκείνη ήταν όμορφη, ευαίσθητη αλλά και φιλάσθενη.
Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος, ο άνδρας έπρεπε να πάει στον πόλεμο όπου περνάει απο πάρα πολλές δοκιμασίες και πολλές φορές ως δια θαύματος σώζεται να μην σκοτωθεί. Προσεύχεται κάθε μέρα να τον βοηθήσει ο Θεός να ζήσει για να γυρίσει πίσω στην πολυαγαπημένη του γυναίκα.

Όταν τέλειωσε ο πόλεμος, πιο ευτυχής απο ποτέ γύριζε σπίτι του σχεδόν πετώντας. Στο δρόμο προς το χωριό του, συναντά ένα φίλο του ο οποίος αφού χάρηκε που τον είδε σώο και αβλαβή, προσπάθησε να τον παρηγορήσει για την δοκιμασία που περνά.
“Ποια δοκιμασία”; τον ρωτάει ανήσυχος ο άνδρας.

“Ακόμη δεν έμαθες; η γυναίκα σου είχε μια μόλυνση πολύ βαριά, γλίτωσε αλλά έχει παραμορφωθεί το πρόσωπό της.
Ο άνδρας σχεδόν λιποθυμά και κάθεται κλαίγοντας στην άκρη του δρόμου..

Το βράδυ φτάνει στο σπίτι του. Η γυναίκα του μετά από την χαρά της αντάμωσης και ευχαριστώντας τον Θεό που γύρισε ζωντανός, κάθεται στο τραπέζι και συνειδητοποιεί ότι ο πολυαγαπημένος της σύζυγος έχασε την όραση του στον πόλεμο. Νομίζοντας ότι από κάποιο τραύμα στον πόλεμο έμεινε τυφλός, δεν τον ρώτησε ποτέ γι΄ αυτό για να μην υποφέρει περισσότερο… τον φρόντιζε με πολλή αγάπη και ζούσαν ευτυχισμένα άλλα 15 χρόνια.

Μετά από αυτά τα 15 χρόνια και την ταλαιπωρία μιας αρρώστιας σχεδόν ανίατης, στο κρεβάτι του πόνου ο σύζυγος ανοίγει τα μάτια της πολυαγαπημένης του συζύγου και εκείνη… ανοίγει τα δικά του!

Αυτό σημαίνει ν΄ αγαπάς! Να παριστάνεις τον τυφλό για να μην πληγώσεις τον άλλο. Πολλές φορές είναι ανάγκη να κλείσουμε τα μάτια γιατί συχνά η ματιά μας είναι πιο βαριά απ΄ όσο νομίζουμε και αυτός τον οποίο κοιτάζουμε μπορεί να χειροτερέψει από το βάρος μιας ματιάς γεμάτης λύπησης.

Πολλοί χάνουν το κουράγιο να αγωνιστούν μαζί τους ή με τις δοκιμασίες τις οποίες περνούν επειδή εμείς τους κοιτάξαμε όπως δεν έπρεπε! Η ζωή τους μπορεί να γίνει και πιο δύσκολη γιατί εμείς δεν βλέπουμε τον πόνο της ψυχής που υπάρχει κάτω απο την αναπηρία τους ή την ασχήμια τους ή οποιαδήποτε παραμόρφωση της ομορφιάς τους ή ακόμη και με την κατάθλιψη με την οποία παλεύουν.

Αλλά, για να κλείσεις τα μάτια είναι ανάγκη να αγαπάς. Δεν γινόμαστε τυφλοί από αδιαφορία αλλά από ευαισθησία , από ευγένεια και από το μεγαλείο ψυχής το οποίο αποδεικνύουμε.

Είναι ανάγκη να αγαπάμε για να συμπεριφερόμαστε απλά και φυσιολογικά; απ΄ ότι φαίνεται, ναι. Είναι ανάγκη να αγαπάς για να μην κάνεις τον άλλο να αισθανθεί θιγμένος ή ένοχος. Να μην είμαστε εμείς η αιτία που υποφέρει, αλλά να τον βοηθάμε, να του μαλακώνουμε τον πόνο. Αυτό δεν κάνει και ο Χριστός στις ζωές μας; Νομίζω ότι μας κοιτάζει με τα μάτια κλειστά γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσε να μας δει βλέποντας πόσο ένοχοι είμαστε απέναντι του!!

Σκεφτόμουν πόσο σπάνια πια στις μέρες μας ακούς τέτοιες περιπτώσεις. Σαν να “κρύωσε” η αγάπη, σαν να μην έχουμε την δύναμη να αγαπάμε ή ίσως γίναμε πολύ εγωιστές;

Παλαιότερα, οι σχέσεις ήταν πιο μακροχρόνιες, πιο όμορφες, πιο ευτυχισμένες. Υπήρχε μια ομορφιά και ένα θείο δώρο ανάμεσα στο ζευγάρι. Μια απλή κίνηση, ένα μικρό λουλούδι, μια ματιά ήταν πηγή ευτυχίας.

Και τώρα.. δεν ακούς τίποτε εκτός από χωρισμούς και θλίψεις. Σκάνδαλα και κατηγορίες. Όλοι κατηγορούν τους άλλους. Πολλοί λίγοι είναι αυτοί που αναλαμβάνουν την ευθύνη και την ενοχή ενός χωρισμού. Δεν μπορούμε πια να αγαπήσουμε; ή απλά είμαστε τόσο ποτισμένοι με την αγάπη προς τον εαυτό μας ώστε ο άνθρωπος δίπλα μας φαίνεται βάρος;

Όλοι γνωρίζουμε ότι για να πετύχει μια σχέση, ένας γάμος, πρέπει και τα δύο μέλη να συμβάλουν με την αγάπη τους στην ευτυχία και την ομορφιά της ζωής του άλλου. Οι ηλικιωμένοι λένε ότι “η αγάπη είναι σαν φλόγα, αλλά την κρατάς αν ρίχνεις ξύλα στη φωτιά” και έτσι μπορούμε να αγαπάμε συνεχώς.

Σε κανένα βιβλίο δεν γράφει ούτε κανείς δεν είπε ποτέ ότι η αγάπη είναι μόνο ευτυχία αλλά το να αγαπάς σημαίνει να θέλεις το καλό και την ευτυχία του άλλου. Σημαίνει να αποβάλεις τον εγωϊσμό, να ταπεινωθείς για να υπάρχει ειρήνη, να προσεύχεσαι, να ευχαριστιέσαι και να ευχαριστείς με τα λίγα που έχεις, να είσαι ευτυχής βλέποντας και τον άλλο ευτυχισμένο.

Η αγάπη είναι η γνώση της ζωής. Το να αγαπάς σημαίνει μάθημα το οποίο γιατρεύει και δεν σκοτώνει, το οποίο χαϊδεύει και δεν εξοντώνει.
Μπορεί ανάμεσα σε αυτούς που διαβάζουν αυτές τις γραμμές να υπάρχουν και άτομα που έχουν αντίθετη άποψη ή που να νομίζουν ότι εγώ δεν έχω δικαίωμα να γράφω για σχέσεις αγάπης γιατί δεν ξέρω πόσο δύσκολο είναι..

Μπορεί να έχουν δίκιο αλλά όπως κάθε ιερέας υποφέρω περισσότερο απ΄ όσο νομίζετε όταν βλέπω μια πληγωμένη καρδιά, ένα δάκρυ στο όμορφο πρόσωπο κάποιου. Η αγάπη δύσκολα αντέχει κάτι τέτοιο….

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ONLINE | Όλα τα άρθρα | Ορθοδοξία | Μια όμορφη ιστορία αγάπης του Αρχιμανδρίτη Siluan Visan

[toula]

Κύριε γνώρισέ μου αὐτὸν τὸν ἄγνωστο. Ξέρω τὸ ὄνομά μου, τὴν ἡλικία μου, τὸ βάρος μου, τὸ χρῶμα τῶν μαλλιῶν μου, ὅμως τὸν ἑαυτό μου δὲν τὸν γνωρίζω. Αὐτὸς σὲ μένα τὸν ἴδιο, παραμένει κρυμμένος καὶ ἄγνωστος.

Ἐσὺ ὅμως Χριστέ μου, ποὺ «ἐξετάζεις νεφροὺς καὶ καρδιὲς» τὸν γνωρίζεις. Ἐσὺ γνωρίζεις κάθε ἄνθρωπο ἐρχόμενο εἰς τὸν κόσμο, «ἐκ κοιλίας μητρὸς αὐτοῦ». Ἐσὺ κρατᾶς στὰ πλαστουργικά σου χέρια τὴν φωτογραφία τοῦ μυστικοῦ καὶ ἀγνώστου ἑαυτοῦ μου, σὲ ὅλες τὶς λεπτομέρειες.Τί δὲν θὰ ἔδινα νὰ ἀποκτήσω αὐτὴ τὴν φωτογραφία Κύριέ μου! Νὰ τὴν κρατήσω μπροστὰ στὰ μάτια μου.

Νὰ δῶ ἐπὶ τέλους ποιὸς εἶμαι. Μία μυστικὴ φωνή μου λέει πὼς δὲν θὰ ἄντεχα νὰ δῶ τὴ φωτογραφία μου αὐτή. Καὶ ἂν τὴν ἔβλεπα, πὼς δὲν θὰ μποροῦσα νὰ ἀναγνωρίσω τὸν ἑαυτό μου. Γι’ αὐτὸ Κύριε εἶμαι εὐχαριστημένος ποὺ Ἐσύ, γεμάτος ἀγάπη γιὰ μένα, κρατᾶς ἀποκλειστικὰ δική σου τὴν φωτογραφία τοῦ πραγματικοῦ ἑαυτοῦ μου. Γιατί ξέρω πὼς Ἐσὺ θὰ δουλέψεις μέσα μου γιὰ νὰ ἀποκαταστήσεις τὴν πραγματικὴ εἰκόνα τοῦ ἑαυτοῦ μου καὶ νὰ τὴν παρουσιάσεις μὴ ἔχουσα σπίλο ἢ ρυτίδα ἀλλὰ ἵνα ᾗ ἁγία καὶ ἄμωμος. Κύριε θέλω νὰ σοῦ δώσω τὴν δυνατότητα νὰ ἐπεξεργασθεῖς μέσα μου τὸν ἑαυτό μου…

…….Ἑαυτέ μου, σκάβε βαθειὰ τὸ πηγάδι τῆς αὐτογνωσίας, τῆς αὐτομελέτης. Ἐρεύνα τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ ζωή σου. Γίνου ἀναζητητὴς γιὰ νὰ βρεῖς μαργαριτάρια καὶ ψήγματα χρυσοῦ ἀπὸ τὸ χρυσωρυχεῖο τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ . (Ματθαῖος ικ΄ 44-46). Σκάβε καὶ ἄνοιξε τὸ χῶρο τῆς ὑπάρξεώς σου, γιὰ νὰ αὐξάνονται πιὸ πολὺ μέσα σου τὰ ἀποθέματα τῆς χάριτος τοῦ θεοῦ. Βάλε ὅλο καὶ πιὸ βαθειὰ μέσα σου «τὸν θεμέλιον…ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστὸς» (Α΄ Κορινθίους 3:2). Ἂν θέλεις νὰ ἀνέβεις «ψηλά», χαμήλωνε, σκάβε. Σκάβε ὅλο καὶ πιὸ βαθειά. Ἄνοιγε Κύριέ μου βαθειὰ τὸ πηγάδι τῆς αὐτογνωσίας καὶ τῆς ταπείνωσης..

…….Γιατί προσεύχομαι; Ὄχι βέβαια γιὰ νὰ ἀπαριθμήσω στὸν Θεὸ τὶς ἁμαρτίες μου. Ὄχι γιὰ νὰ καυχηθῶ γιὰ τὰ ἔργα μου. Ὄχι γιὰ νὰ ἱκανοποιήσω τὴν συνείδησή μου, ὅτι δὲν παρέλειψα τὸ «καθῆκον» τῆς προσευχῆς. Ὄχι γιὰ νὰ κατακρίνω τοὺς ἄλλους «ἁμαρτωλοὺς» ποὺ συνάντησα στὸ δρόμο μου. Οὔτε γιὰ νὰ ἀρχίσω ἢ νὰ τελειώσω «θρησκευτικὰ» τὴ μέρα μου.

Ἀλλὰ γιὰ νὰ ζητήσω ἀπὸ τὸν πολυεύσπλαχνο Κύριο νὰ καλύψει μὲ τὸ πολὺ ἔλεός του, τὰ πολλὰ σφάλματά μου, τὰ ἀτελῆ καὶ ἐλλιπῆ ἔργα μου, τὴν ἔλλειψη ἀγάπης καὶ κατανοήσεως τῶν ἀδελφῶν μου, τὶς πολλὲς ἁμαρτίες μου. Γιὰ αὐτὸ προσεύχομαι! Γιὰ νὰ ἀνανεώσω τὴ συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς μου, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη μου στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὅταν προσεύχομαι αἰσθάνομαι πὼς εἶμαι μπροστὰ στὸν Ἅγιο Θεό ! “.

Μοναχός Ιωσήφ Γρηγοριάτης
1915 – 2008

[toula]

Ίσως έχεις ακούσει κάποιους να ρωτάνε: “Πώς ακούνε οι άγιοι τις προσευχές μας;”. Ίσως κι εσύ να έχεις αναρωτηθεί για το ίδιο πράγμα. Απαντήσεις και απαντήσεις έχουν δοθεί, μα το ερώτημα παραμένει ακόμη αναπάντητο.

Κατά τη γνώμη μου, αν δεχθούμε την ύπαρξη ενός στοιχείου, όπως ο αιθέρας, τότε δεν είναι δυνατό να μην ακούνε οι άγιοι τις προσευχές μας. Ξέρεις πως λειτουργεί ο ηλεκτρικός τηλέγραφος; Στην Πετρούπολη, για παράδειγμα, ενεργοποιούν έναν ειδικό μηχανισμό. Την ίδια στιγμή η ενέργεια αυτή αντανακλάται σ’ έναν όμοιο μηχανισμό, που βρίσκεται, ας πούμε, στη Μόσχα. Τότε και ο δεύτερος μηχανισμός ενεργοποιείται όπως ο πρώτος. Γιατί; Επειδή οι δύο μηχανισμοί, πρώτον, είναι του ίδιου τύπου και, δεύτερον, συνδέονται με σύρμα.

Η επικοινωνία μας με τους αγίους γίνεται με όμοιο τρόπο. Εμείς και οι άγιοι είμαστε σαν τις τηλεγραφικές συσκευές, σαν δύο μηχανισμοί του ιδίου τύπου, και ο αιθέρας, το στοιχείο δηλαδή μέσα στο οποίο κινούνται οι άγιοι και το οποίο συνάμα περιβάλλει την ψυχή μας, είναι … το σύρμα!

Όταν μέσα στην ψυχή μας ενεργεί προσευχή αληθινή, προσευχή ειλικρινής και καθαρή, η προσευχή αυτή, διαμέσου του στοιχείου που περιβάλλει την ψυχή, πετάει σαν ακτίνα φωτός προς τους αγίους και τους μεταφέρει τα αιτήματά μας. Δεν μεσολαβεί κανένα χρονικό διάστημα ανάμεσα στη στιγμή που κάνουμε στην προσευχή μας και στη στιγμή που αυτή ακούγεται από τους αγίους. Αμέσως μας ακούνε οι άγιοι, φτάνει μόνο να προσευχόμαστε εγκάρδια. Η εγκάρδια προσευχή είναι η τηλεγραφική γραμμή μας με τους ουρανούς. Η ίδια ακριβώς προσευχή, όταν δεν βγαίνει από την καρδιά μας αλλά μόνο από τον εγκέφαλο και το στόμα μας, δεν φτάνει στον ουρανό και δεν ακούγεται από τους αγίους. Αυτή, βλέπεις, δεν είναι καν προσευχή, είναι μόνο κάτι σαν προσευχή.

Νομίζω πως είχες ήδη κάποιαν εμπειρία αληθινής προσευχής, μολονότι όλα τούτα δεν τα γνώριζες. Περιγράφεις το πώς, ύστερ’ από θερμή προσευχή, γαλήνεψες, παίρνοντας την εσωτερική πληροφορία ότι θα λυτρωνόσουν από το πρόβλημα που σε βασάνιζε, όπως και πραγματικά έγινε. Φαίνεται, λοιπόν, πως είναι σωστή η παρομοίωση της εγκάρδιας προσευχής, που ανεβαίνει αόρατα προς τα ουράνια μέσω του αιθέρα, με τον τηλέγραφο. Από την καρδιά σου βγήκε μία αστραπή, μια ακτίνα, και πήγε στον ουρανό. Από κει, πάλι, ήρθε μια άλλη ακτίνα σ’ εσένα. Ήταν η ανταπόκριση στο αίτημά σου.

Αυτό συμβαίνει μόνο με την προσευχή που βγαίνει από την καρδιά. Τέτοια προσευχή δεν γίνεται πάντα μέσα σε μια στιγμή, εισακούεται όμως πάντα μέσα σε μια στιγμή. Μη φουσκώσεις από κενοδοξία γι’ αυτή την επιτυχία σου. Μακάρι, με την χάρη του Κυρίου, να προσεύχεσαι με τον ίδιο τρόπο πιο συχνά. Θυμήσου πως προσευχήθηκες τότε και προσπάθησε να προσεύχεσαι πάντα έτσι, εγκάρδια, όχι μόνο με τη γλώσσα και το νου. Αν το κάνεις, θα πάρεις μίαν ικανοποιητική απάντηση στο ερώτημα: Πως μπορεί να ζει κανείς πνευματικά;

Γιατί η εγκάρδια προσευχή είναι η αναπνοή και η ζωή του πνεύματος. Με την εγκάρδια προσευχή το πνεύμα μένει «εν τω Θεώ», ενώνεται μαζί Του. Και με την ένωση αυτή αποκτά την πλήρη ζωτικότητά του. Μάθε, λοιπόν, πως η ψυχή ζει μόνο όταν προσεύχεται με τον τρόπο που ήδη γνώρισες. Αλλιώς, βρίσκεται ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, αν δεν έχει ολότελα νεκρωθεί. Δεν θα σου κρύψω πως, αν και μπόρεσες να προσευχηθείς εγκάρδια μια φορά, πολύ δύσκολα θα μπορέσεις να το ξανακάνεις. Ο Θεός είναι που χαρίζει την αληθινή προσευχή και ο φύλακας άγγελος που την ενισχύει. Έρχεται και φεύγει. Εμείς, όμως, δεν επιτρέπεται να παραιτούμαστε από τον προσευχητικό αγώνα.

Η προσευχή επισκέπτεται πάντα τον άνθρωπο που αγωνίζεται για την απόκτησή της, ποτέ τον οκνηρό και ράθυμο. Οι άγιοι πατέρες κοπίασαν πολύ στην προσευχή και μ’ αυτούς ακριβώς τους κόπους άναψαν μέσα τους ένα προσευχητικό πνεύμα, που την εικόνα του μας άφησαν στα συγγράμματά τους. Όσα σχετικά έγραψαν, συνιστούν, μιαν ολόκληρη επιστήμη, την επιστήμη της προσευχής, που είναι η επιστήμη των επιστημών…… Μου γράφεις ότι έχεις στο νου ταπεινούς λογισμούς και στην καρδιά ταπεινά συναισθήματα για τον εαυτό σου. Αυτά είναι, θα έλεγα, αγγελικά.

Πόσο τέλειοι και φωτεινοί είναι οι άγγελοι! Και όμως είναι συνάμα τόσο ταπεινοί, περισσότερο κι από τον πιο ταπεινό άνθρωπο. Μια ταπεινή ψυχή είναι πάντα φωτεινή.

Σκοτεινή γίνεται όταν υψηλοφρονεί, γιατί η έπαρση προέρχεται από τα σκοτεινά πνεύματα. Ο Θεός να δώσει, ώστε, ποτέ να μη χάσεις αυτά τα ταπεινά συναισθήματα, κι έτσι να είσαι πάντα λουσμένος στο φως…

(Από το βιβλίο: «ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ – Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, γράμματα σε μια ψυχή» ΕΚΔΟΣΗ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΙΙΚΗΣ)

[toula]

Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας, έλεγε στους μοναχούς που τον επισκέφτηκαν: Δεν πρέπει να πιστεύουμε τους δαίμονες, ακόμη και αν υποκρίνονται ότι προλέγουν κάποια πράγματα.

Πολλές φορές δηλαδή λένε πριν από μέρες για αδελφούς ότι θα έρθουν την τάδε μέρα. Και εκείνοι βέβαια έρχονται, οι δαίμονες όμως δεν το κάνουν αυτό από ενδιαφέρον γι’ αυτούς που τους ακούν, αλλά για να τους πείσουν να τους πιστεύουν, και έπειτα πλέον, καθώς θα τους έχουν υποχείριους, να τους οδηγήσουν στην απώλεια. Γι’ αυτόν τον λόγο δεν πρέπει να τους προσέχουμε, αλλά και όταν λένε, πρέπει να τους ανατρέπουμε, γιατί δεν τους έχουμε ανάγκη.

Τι το αξιοθαύμαστο δηλαδή, αν οι δαίμονες, ως πιο γρήγοροι από εμάς, όταν δουν αυτούς που άρχισαν να οδοιπορούν, πηγαίνουν πιο μπροστά και το αναγγέλλουν; Αυτό μπορεί να το κάνει και κάποιος που πηγαίνει με το άλογο και προχωρεί πιο μπροστά από άλλον που πηγαίνει με τα πόδια.

Επομένως δεν πρέπει να θαυμάζουμε τους δαίμονες γι’ αυτό. Από όσα δεν έγιναν ακόμη, αυτοί τίποτε δεν γνωρίζουν, αλλά μόνο ο Θεός γνωρίζει τα πάντα πριν ακόμη γίνουν. Αυτοί αυτά που βλέπουν, τρέχουν μπροστά σαν κλέφτες και τα λένε. Αυτό και καθένας που είναι γρήγορος στο τρέξιμο μπορεί να το κάνει και να πάει μπροστά από άλλον που βαδίζει αργά.

Αυτό που εννοώ είναι το εξής. Αν κάποιος δεν αρχίσει να περπατά, οι δαίμονες δεν ξέρουν αν θα περπατήσει. Όταν τον δουν όμως να περπατά, τρέχουν και, πριν φτάσει αυτός, το αναγγέλλουν, και έτσι συμβαίνει αυτός μετά από μέρες να έρθει. Πολλές φορές ωστόσο, επειδή ο οδοιπόρος γύρισε πίσω ή επειδή κάτι άλλο αποφάσισε η θεία πρόνοια, οι δαίμονες διαψεύστηκαν, και γελάστηκαν εκείνοι που έδωσαν προσοχή σε αυτούς.

Έτσι έγιναν τα μαντεία των ειδωλολατρών, και έτσι πλανήθηκαν αυτοί παλιά από τους δαίμονες. Τώρα όμως σταμάτησε τελείως η πλάνη των δαιμόνων, γιατί ήρθε ο Κύριος, ο οποίος κατάργησε και αυτή την πανουργία τους και τους ίδιους.

Τίποτε επομένως δεν γνωρίζουν οι δαίμονες από μόνοι τους, αλλά σαν κλέφτες προβάλλουν αυτά που βλέπουν σε άλλους. Και δεν γνωρίζουν τα μέλλοντα, αλλά μάλλον τα συμπεραίνουν.

Γι’ αυτό και αν καμιά φορά λένε κάποια αληθινά, ούτε τότε να τους θαυμάζει κανείς ή να τους δίνει την παραμικρή σημασία. Γιατί και οι γιατροί που έχουν πείρα των νοσημάτων, όταν δουν και σε άλλους την ίδια αρρώστια, από την εξάσκησή τους πολλές φορές συμπεραίνουν και προλέγουν την εξέλιξή της.

Επίσης και οι κυβερνήτες πλοίων και οι γεωργοί, καθώς είναι εξασκημένοι να παρατηρούν την κατάσταση του καιρού, προλέγουν αν θα γίνει κακοκαιρία ή καλός καιρός, και από αυτό δεν θα πει κανείς ότι αυτοί προλέγουν με θεία φώτιση, αλλά από την πείρα και την εξάσκησή τους.

Άλλωστε, τι χρησιμεύει σε αυτούς που ακούν το να μάθουν από τους δαίμονες πριν από μέρες όσα έρχονται; Ή γιατί βιάζονται να τα γνωρίσουν αυτά; Κάτι τέτοιο δεν δημιουργεί αρετή, ούτε βέβαια είναι γνώρισμα καλού χαρακτήρα. Γιατί κανένας από εμάς δεν μακαρίζεται, επειδή έμαθε και γνωρίζει κάτι τέτοιο, αλλά ο καθένας θα κριθεί αν φύλαξε την πίστη και αν τήρησε πραγματικά τις εντολές.

Επομένως δεν πρέπει να τα θεωρούμε αυτά σπουδαία, ούτε να κοπιάζουμε για να γνωρίζουμε τα μέλλοντα, ούτε να το ζητούμε αυτό ως ανταμοιβή της άσκησής μας. Καλύτερα να προσευχόμαστε να γίνει ο Κύριος βοηθός μας στη νίκη κατά του διαβόλου.

Ας διατηρούμε λοιπόν καθαρό τον νου μας, και πιστεύω ότι η ψυχή, όταν είναι καθαρή από παντού και παραμένει στη φυσική της κατάσταση, μπορεί να γίνει διορατική και να βλέπει πιο πολύ και πιο μακριά από τους δαίμονες, καθώς θα έχει τον Κύριο που θα της τα αποκαλύπτει.

Τέτοια ήταν η ψυχή του Ελισσαίου, η οποία έβλεπε τι έκανε ο Γιεζί (Δ’ Βασ. 5:20-27), όπως επίσης και τις αγγελικές δυνάμεις που στέκονταν γύρω της (Δ’ Βασ. 6:16-17).

Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Δ’, Υπόθεση Κ’ (20). Εκδόσεις “Το Περιβόλι της Παναγίας”, Θεσσαλονίκη 2010, σελ. 213.
ΠΗΓΗ: Κοινωνία Ορθοδοξίας

[toula]

παπα Γιώργης Δορμπαράκης: Ο μέγας όσιος της Εκκλησίας Αντώνιος, ο οποίος αποτελούσε και αποτελεί τον πολικό αστέρα στον δρόμο της αγιότητας για όλους τους χριστιανούς, μοναχούς και μη, έφτασε κάποια στιγμή να αρχίσει τα… παράπονά του στον Κύριο, όταν διεπίστωσε την «εγκατάλειψή» του από Εκείνον!

Ήταν στα πρώτα χρόνια της ασκητικής του πολιτείας, έχοντας ήδη αποσυρθεί σε ερημικές περιοχές, όταν αντιμετώπισε τόσο μεγάλες δαιμονικές επιθέσεις που σχεδόν τον άφησαν ημιθανή. Ο Θεός επέτρεψε όχι μόνον από πλευράς ψυχικής αλλά και σωματικής να υποστεί την κακότητα των πονηρών δυνάμεων, προκειμένου βεβαίως να δυναμώσει πνευματικά και να αναδειχθεί σε «καταγώγιον» του Πνεύματός Του.

Διότι ως γνωστόν η πνευματική άνοδος σχετίζεται πάντοτε με τους πειρασμούς – «έπαρον τους πειρασμούς και ουδείς ο σωζόμενος» κατά το πατερικό λόγιο. Κι όταν ένιωσε τέλος την ιαματική παρουσία του Κυρίου, άρχισε όπως είπαμε τα παράπονα: «Πού ήσουν; Γιατί με άφησες μόνο και αβοήθητο;»

Κι είναι αυτή η «μοναξιά» του πιστού λόγω της «σιωπής» του Θεού ένα τεράστιο θέμα που επισημαίνεται απαρχής του χριστιανισμού – ό,τι συνέβη και με την αρρώστια και τον θάνατο έπειτα του αδελφικού φίλου του Χριστού Λαζάρου. Ο Λάζαρος δεν είχε ασθενήσει, χωρίς ο μεγάλος φίλος Του να σπεύσει προς θεραπεία του;

Άφησε να περάσουν δύο ημέρες, να φύγει από τη ζωή αυτή, κι έπειτα πήγε στον τόπο κατοικίας του, προκειμένου να τον συναντήσει στο… μνήμα. Δύο ημέρες απουσίας Του, σιωπής Του, μέχρις ότου να επέλθει ο θάνατος! Και τα αναπάντητα «γιατί» των αδελφών του Λαζάρου στη συνέχεια και η άμετρη οδύνη τους: «Κύριε, αν ήσουν εδώ, δεν θα πέθαινε ο αδελφός μας».

Κι είναι αυτή η «σιωπή» του Χριστού, που καθηλώνει πολύ συχνά και τη δική μας ψυχή, των ανθρώπων που Τον πιστεύουμε και που σ’ Αυτόν έχουμε εναποθέσει τις ελπίδες μας. «Πού είσαι, Θεέ μου; Γιατί αργείς την επέμβασή Σου; Δεν βλέπεις την ταλαιπωρία μας; Δεν αντέχουμε άλλο! Χανόμαστε!» Οι πειρασμοί μας, οι δοκιμασίες μας, οι αρρώστιες μας, οι πόνοι μας, που μας κάνουν να νιώθουμε συχνά ότι μας υπερβαίνουν και μας ξεπερνούν, μας οδηγούν σε σύνθλιψή μας, δεν μπορούμε να πάρουμε ανάσα!

Στρεφόμαστε στον Χριστό και στους αγίους μας, τίποτε! Σιωπή! Καμία απάντηση! «Άδειος ο ουρανός!» Λέμε κι εμείς μαζί με τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, τον μεγάλο Πατέρα και Οικουμενικό δάσκαλο της Εκκλησίας, μα και μεγάλο ευαίσθητο ποιητή: «Έρρει τα καλά, γυμνά τα κακά, ο πλους εν νυκτί, πυρσός ουδαμού, Χριστός καθεύδει!» (Πάει φύγανε τα καλά, έχουν αποκαλυφθεί ολόγυμνα τα κακά, πρόκειται για μια πορεία μέσα στο σκοτάδι, δεν υπάρχει πουθενά φως, σαν να λέμε: ο Χριστός κοιμάται). Και μας πιάνει το παράπονο και μπαίνει σε κρίση η πίστη μας κι αρχίζουμε να ζούμε κι εμείς λίγο την εγκατάλειψη του Θεού στον ίδιο τον Κύριο πάνω στον Σταυρό! «Θεέ μου, Θεέ μου, ίνα τί μέ εγκατέλιπες;» Και καταλαβαίνουμε σ’ ένα βαθμό, τότε, και τον άγιο Αντώνιο με τα παράπονά Του.

Η εξέλιξη των πραγμάτων όμως σε όλες τις περιπτώσεις «δικαιώνει» τελικά τον… Θεό! Γιατί ποτέ δεν μας εγκαταλείπει. Πάντοτε είναι μαζί μας και μας παρακολουθεί και μας υποβαστάζει. Απλώς επιλέγει έναν άλλον τρόπο βοήθειάς μας στις οδύνες μας από τον συνηθισμένο – τη φαινομενική «απουσία» και «απόσυρσή» Του! Κι αυτό γιατί;

Διότι προφανώς όπως φάνηκε και με τον μέγα Αντώνιο αυτό συνιστά τη σωτηρία μας και το ανέβασμά μας σε ανώτερο πνευματικό επίπεδο. Και η απόδειξη: Η εγκατάλειψη του ίδιου του Χριστού στον Σταυρό από τον Θεό Πατέρα φέρνει την Ανάστασή Του και ανάσταση σύμπαντος του κόσμου. Η απουσία του Χριστού στον Αντώνιο γίνεται η απαρχή της δόξας του Αντωνίου. Και το «κενό και η απουσία» Του στον φίλο Του Λάζαρο γίνεται η οριστική στον κόσμο αποκατάστασή του: τον ανασταίνει, για να του δώσει βίωμα συγκλονιστικό και μοναδικό ως πέρασμα από τον Άδη και για να τον καταστήσει μέσον παιδαγωγίας στον κόσμο της εποχής του και διαχρονικά.

Τελικά, το μάθαμε και παλεύουμε διαρκώς να το μαθαίνουμε: όταν δεν απαντάει ο Θεός στα αιτήματά μας και στην αγωνία μας, όταν φαίνεται «κενό» στους Ουρανούς, τότε να είμαστε σ’ επιφυλακή για την μεγάλη παρουσία Του. Ο Θεός δεν κάνει… τσιγκουνιές! Θέλει να μας τα δώσει όλα, αλλά την κατάλληλη στιγμή, την οποία προφανώς γνωρίζει καλύτερα από εμάς!

Η «σιωπή» Του είναι η κυοφορία της χάρης Του μέσα στην ύπαρξή μας!

παπα Γιώργης Δορμπαράκης
ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ

[toula]

Στεφάνι αθανασίας και αρετή και σωτηρία του ανθρώπου είναι να υποφέρει με χαρά και ευχαριστία τις συμφορές που του τυχαίνουν. Το να κυριαρχεί στο θυμό, τη γλώσσα, την κοιλιά και να απέχει από ηδονές, αυτά γίνονται μεγάλη βοήθεια στην ψυχή.

Μέγας Αντώνιος

[toula]

«Η ζωή είναι πάρα πολύ σύντομη και πρέπει να φροντίζουμε όχι για την απόκτηση υλικών αγαθών, αλλά αιωνίων, όπως για σωφροσύνη, ανδρεία, αρετή, αγάπη».
«Ο θάνατος όταν κατανοηθεί από τους ανθρώπους, είναι αθανασία. Δεν τον κατανοούν όμως οι αμαθείς. Γι' αυτούς είναι θάνατος. Και οπωσδήποτε δεν πρέπει να φοβόμαστε τούτο το θάνατο, αλλά την απώλεια της ψυχής (ψυχικός θάνατος), που είναι η άγνοια του Θεού. Αυτό είναι το φοβερό για την ψυχή»

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

[toula]

Μεγάλη υπόθεσή να έχει ο άνθρωπος την ευλογία του Θεού! Πλούτος είναι!! Ο,τι έχει ευλογία στέκει και δεν γκρεμίζεται. 'Ο,τι δεν έχει ευλογία δεν στέκει!

Αγιος Παϊσιος

[toula]

εγώ δεν φοβάμαι πια τον Θεό ,
αλλά τον αγαπώ γιατί η αγάπη διώχνει πέρα τον φόβο ..

Μέγας Αντώνιος