"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Εγώ ο άσωτος...

Ο άγιος Πατήρ, με τους υπερφυσικούς πνευματικούς του αγώνες, είχε λάβει από τον Θεό, το μεγάλο και σωτήριο χάρισμα της ταπεινοφροσύνης! Ταπείνωνε τον εαυτό του συνεχώς και έτσι έμενε αλώβητος από τις πονηρές δυνάμεις. Μεγάλη ήταν η λύπη του όταν κάποιοι χριστιανοί από υπερβάλλοντα ζήλο και αδιακρισία τον επαινούσαν κατά πρόσωπο! Είπε μάλιστα κάποτε σε έναν από αυτούς, κλαίγοντας: " Εσύ παιδί μου θα με κολάσεις! "
Σε μία επίσκεψή μου στον Παππούλη, συναντηθήκαμε εκεί με τον μακαριστό ιεροψάλτη Γεώργιο Σιώτο, πολύτιμο φίλο και αγαπημένο πνευματικό τέκνο του αγίου Πατρός. Ο π. Ιωάννης ήταν πολύ χαρούμενος και άρχισε να μας ψάλλει το " Επεσκέψατο ημάς εξ ύψους ο Σωτήρ ημών..." Σε λίγη ώρα χτύπησε η πόρτα και μπήκε μια κυρία με κάποιο φιλικό της πρόσωπο. Πήρε μέρος στην συζήτηση και άρχισε να επαινεί τον Παππούλη. Ο ίδιος είχε το κεφάλι κατεβασμένο και άκουγε λυπημένος. Σε κάποια στιγμή ψιθύρισε:
" Εγώ ο άσωτος..." Επειδή καθόμασταν πολύ κοντά στον άγιο Πατέρα, με τον ιεροψάλτη Γεώργιο, μπορέσαμε να ακούσουμε τι ψιθύρισε. Η γυναίκα αυτή όμως δεν άκουσε και ρώτησε τον π. Ιωάννη τι είπε. Τότε ο μακαριστός Γιώργος της είπε χαμογελώντας:" Άσ' το καλύτερα ", αποθαρρύνοντάς την να επιμείνει γιατί σίγουρα δεν θα μπορούσε να καταλάβει τον λόγο του αγίου Πατρός!

Και ο λόγος του π. Ιωάννη δεν ήταν ταπεινολογία αλλά μια συνεχής αίσθηση μετανοίας και ταπεινώσεως που τον ακολούθησε ως το τέλος της ζωής του! Άλλωστε όταν του ευχόμασταν " χρόνια πολλά" μάς έλεγε:
" Παιδιά μου να μου εύχεσθε καλή μετάνοια "!
Την ευχή του να έχουμε πάντοτε, Αμήν!

Μιλτιάδης Τσεσμετζής - εκπαιδευτικός
( Στα τέλη της ζωής του δεν μας άφηνε να του φιλούμε το χέρι αλλά προέτασσε το μικρό αυτό Ευαγγέλιο με την εικόνα του Χριστού και της Παναγίας, λέγοντας: " Εδώ προσκυνήστε παιδιά μου "! )

ΧΡΙΣΤΈ μου, αν είναι να με καταδικάσεις, πες το μέσω κάποιου άλλου...
'Ο γέροντας Ιωσήφ ο βατοπαιδινός έλεγε...
Όταν προσεύχομαι παιδί μου, αισθάνομαι ως κατάδικος ενώπιον του Κριτηρίου...
Και όταν τον ρωτούσαν γιατί έχει τόσα δάκρυα στην προσευχή του, απαντούσε...
Εάν αισθανθείς ως κατάδικος ενώπιον του Κριτηρίου θα κλαις και εσύ όπως και εγώ...
Είχε μόνιμη αυτή την αίσθηση του κατάδικου..
Έλεγε με ιδιαίτερη έμπνευση...
Εκείνο που δεν θα αντέξω, δεν είναι η ίδια η καταδίκη, αλλά ότι θα αναγκάσω τον ίδιο τον Χριστό να εκφωνήσει την καταδίκη μου...
Και προσευχόταν με πόνο...
Χριστέ μου, αν είναι να με καταδικάσεις, πες το μέσω κάποιου άλλου, όχι Εσύ ο Ίδιος να το πεις, αυτό δεν θα το αντέξω... Εσένα που σε αγαπώ και με αγαπάς, να Σε αναγκάσω να μου πεις την καταδίκη μου!
Για αυτό και θρηνούσε συνέχεια...

{+Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός+}

Ο Άγιος Ευθύμιος(+20 Ιανουαρίου) και ο κλέφτης.

Μια νύχτα, που ήταν πανσέληνος, ο Άγιος Ευθύμιος, μόλις είχε τελειώσει τους μεσονυκτικούς του ύμνους στον Θεό και όπως συνήθιζε, έκανε προσκυνηματικές επισκέψεις στους ναούς Ξαφνικά, βλέπει σ’ έναν υπαίθριο χώρο, δύο ανθρώπους να κλέβουν σιτάρι από τις υπόγειες αποθήκες. Ο ένας έβγαζε από κάτω το σιτάρι,ενώ ο άλλος έπαιρνε πάνω σακιά και τα πήγαινε σε μια γωνιά, όπου δεν θα τα έβλεπε κανείς. Μόλις εκείνος ο σβέλτος σιτοκλέφτης πήρε είδηση τον Άγιο, το έβαλε στα πόδια, αφήνοντας τον σύντροφό του στον λάκκο. Τότε, ο θείος Ευθύμιος, επειδή θεώρησε, πως θα έκανε μεγάλο κακό, αν στερούσε από τους φτωχούς το αναγκαίο σιτάρι,και μάλιστα σε μια εποχή που το ψωμί ήταν τόσο σπάνιο, όσο και το χρυσάφι, αποφάσισε, να πάρει την θέση αυτού, που έφυγε. Συνέχισε λοιπόν ο άλλος να βγάζει το σιτάρι, χωρίς να ξέρει τίποτε, ενώ ο Άγιος το έπαιρνε και το μετέφερε. Όταν πια, ο άνθρωπος εκείνος έβγαλε αρκετό σιτάρι και θέλησε ν’ ανέβει πάνω, ο Άγιος Ευθύμιος μέσα στο σκοτάδι, σκύβει και του λέει. Τί, θα φύγουμε και θ’ αφήσουμε εκείνα τα τυριά ; Και του έδειχνε συνάμα με το δάκτυλο τον τόπο. Και πού το ξέρεις εσύ αυτό; Άκουσα πριν από λίγο καιρό τον επίσκοπο, να το λέει, απάντησε ο Άγιος. Τότε ο άλλος βρήκε τον τόπο και πήρε, όσα τυριά ήθελε και τα παρέδωσε στον Άγιο. Έπειτα πιάνοντας το χέρι που του έδωσε εκείνος, ανέβηκε πάνω. Και μόλις κατάλαβε, ποιός ήταν,έλιωσε από την ντροπή και την τρομάρα. Παραλυμένος από φόβο κυλίστηκε μπροστά στα πόδια του Αγίου. Μα εκείνος, τον χάιδεψε με καλοσύνη, τον σήκωσε από την γη, τον αγκάλιασε και είπε. Μην στεναχωριέσαι παιδί μου, νομίζοντας, πως έκανες κάτι τρομερό.Γιατί τα πράγματα αυτά είναι δικά σου και του Θεού. Κι αν πήρες κάτι, από τα δικά σου τα πήρες και όχι από τα ξένα. Μα και πάλι, αν θελήσεις, έλα να πάρεις, ότι χρειάζεσαι! Κι εκείνος, ο σιτοκλέφτης μετανόησε κι έγινε υπόδειγμα στους άλλους χριστιανούς.

Συμβαίνει πολλές φορές κι εδώ ή όπου αλλού πηγαίνομε κι εμείς, σε τόπους αγίους της πατρίδος μας, να αισθανόμεθα αλλιώς. Έρχεται μιά αλαφράδα, ένας άνεμος ουράνιος, έρχεται στην ψυχή μας και τη δροσίζει και την ξεκουράζει και την ανεβάζει και την εμπνέει και την κάνει να αισθάνεται πραγματικά, πως ευρίσκεται σε άλλο μήκος κύματος, σε άλλο κόσμο. Πάμε δε, γύρω στην Ακρόπολη, που ‘ταν η Παναγία η Αθηνιώτισσα και που ‘ναι τόσες εκκλησιές μικρές και μεγάλες, από τα Βυζαντινά χρόνια και εντεύθεν. Και πώς νιώθομαι; Θα το ‘χετε πάθει κι εσείς. Ανάλαφρα, μυστικά. Έτσι ένας μυστικισμός Θείος καταλαμβάνει την ψυχή μας. Και μακάριοι εκείνοι που ‘ναι κει και λειτουργούν και όσοι συχνοπηγαίνουν. Έχει μεγάλη σημασία αυτό.
Κι όταν, κάποτε, μιλούσε ο Γέροντας Πορφύριος κι απαντούσε γι’ αυτό το θέμα, για όλα αυτά τα ιερά προσκυνήματα του παρελθόντος, που συνεχίζονται και σήμερα και του εζητήθη να εξηγήσει τον λόγο, «Βρέ παιδιά», λέει, «εκεί μέσα ξεκλειδώθηκαν τόσες ψυχές. Αναστήθηκαν εν Χριστώ και αναγεννήθηκαν και εμύρωσαν τον τόπο. Άγιασαν το μέρος». Έχει μεγάλη σημασία αυτό, και μάλιστα εκεί που εγίνετο και γίνεται Θεία Λειτουργία. Μεγάλη υπόθεση στην Ορθοδοξία μας είναι η Θεία Λειτουργία. Είναι η Θεία Λειτουργία! Η Θεία Λειτουργία της Αναστάσεως! Έχομε το Αναστημένο Σώμα και Αίμα του Χριστού, και το μεταλαμβάνομεν «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον».

Πηγή: “Λόγοι για τους ήρωες του 1821”, Αρχιμανδίτης Ανανίας Κουστένης, εκδ. Κυπρής, σελ. 117-118

Είναι όμορφο να λες συγγνώμη και να συγχωρείς…
Δοκίμασέ το να νιώσεις την καρδιά σου να διαλύεται διότι έρχεται ο ορμή της αγάπης σαν εγκέλαδος όχι όμως να γκρεμίσει αλλά να ανοικοδομήσει τα πράγματα...
Έχει τόση δύναμη η συγχώρεση, που τον εγκληματία τον κάνει Άγιο και το μαραμένο λουλούδι να ανθίζει με τα δάκρυα της μετανοίας.
Συγχώρεση: “Ένα κομμάτι του παζλ από το κατ’ εικόνα στο καθ’ ομοίωση”
Πώς ο Θεός συγχωρεί αλλά εσύ όχι ; Σκέψου το...

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr

Αξίζει να διαβάσετε!

Το παρακάτω κείμενο αφιερώνεται στους δασκάλους εκείνους που δεν σταματούν να αναλώνονται, να πεθαίνουν συναισθηματικά, να αδειάζουν κυριολεκτικά όλο το μέσα τους για χάρη των μαθητών τους.
Σ΄ αυτούς που δεν υπολογίζουν κόπους ούτε και λογαριάζουν αν ο μισθός είναι λίγος και δε φτάνει, που δεν δειλιάζουν ούτε φοβούνται να εκτεθούν. Μην τους ψάχνετε σε μουσεία, βρίσκονται ανάμεσά σας
«Από το δικό μου, κυρία!» Υπέρ αναμνήσεως μιας υπέροχης δασκάλας!
(της Λότης Πέτροβιτς)

Το Δεκέμβρη του 1943, αρχή ενός ακόμα χειμώνα πείνας και παγωνιάς, άχνισε κάτι ζεστό ξαφνικά στην αυλή του σχολείου μας. “Ηταν ένα μεγάλο καζάνι και μέσα είχε συσσίτιο για τα παιδιά.
Γύρισα στο σπίτι περήφανη, κρατώντας με προσοχή ένα τενεκεδάκι γεμάτο σούπα πηχτή.
«Γιατί δεν την έτρωγες στο σχολείο, καρδούλα μου;» λαχτάρισε η μάνα μου. «Αν σου χυνόταν στο δρόμο;» «Θα φάτε λίγη σούπα κι εσείς, αλλιώς δεν τρώω καθόλου», δήλωσα ορθά κοφτά. «Το ίδιο κι εγώ», φώναξε ο Μάνος, ο αδερφός μου. Κι έτσι γινόταν από κείνη τη μέρα σε κάθε συσσίτιο που κουβαλούσαμε οι δυο μας από το σχολείο. Η σούπα ερχόταν τακτικά, πάντα η ίδια, άνοστη και πηχτή.

“Ωσπου μια μέρα, μας μοίρασαν κάτι ξεχωριστό. Μπήκαμε στη γραμμή και μας έβαλαν στα τενεκεδάκια κάτι σα μέλι, αλλά σκούρο κοκκινωπό. «Γλυκόζη» το είπαν. Βουτούσαν τα παιδιά το δάχτυλο στη γλυκόζη, το έγλειφαν με απόλαυση και γελούσαν ευτυχισμένα, πειράζονταν μεταξύ τους. ΄
Ενα μεσημέρι, γυρίζοντας ο αδερφός μου από το σχολείο, δεν ήθελε να βάλει μπουκιά στο στόμα του – ούτε από τη σούπα ούτε από τη γλυκόζη. Ταραγμένος φαινόταν, έτοιμος να βάλει τα κλάματα. «Τι συμβαίνει παιδί μου;» ανησύχησε η μαμά.
Εκείνος δεν έβγαζε λέξη. Κι όσο δε μιλούσε, τόσο επέμενε η μάνα μου να μάθει, τόσο μεγάλωνε και η δική μας η περιέργεια. Με τα πολλά, αποφάσισε τελικά να μιλήσει. Κι αυτό που μας είπε γράφτηκε στη μνήμη μου ανεξίτηλα.

Στην αυλή για το συσσίτιο βρισκόταν με της τάξης του τα παιδιά. «Σκαρώνουμε κάτι;» άκουσε έναν από τους συμμαθητές του– “πειραχτήρης” ήταν το παρατσούκλι του – να ψιθυρίζει στον διπλανό, μόλις πήρε τη γλυκόζη στο τενεκεδάκι του.
Ο άλλος έγνεψε «ναι». Τότε ο πειραχτήρης κάτι του είπε στ” αυτί, κρυφογέλασαν οι δυο τους πονηρά κι εξαφανίστηκαν στη στιγμή. Σε λίγο χτύπησε το κουδούνι να μπούνε στην τάξη. Πρώτα έμπαιναν τα κορίτσια.
“Υστερα τ” αγόρια. Τελευταία η δασκάλα, που κόντευε να μην ξεχωρίζει από τα παιδιά, έτσι που είχε απομείνει πετσί και κόκαλο. Καταλάβαινες πως ήταν μεγάλη από τα μάτια της μόνο, που τα σκοτείνιαζαν ολόγυρα δυο μαύροι κύκλοι.

“Οταν μπαίνανε όλοι στην τάξη, έκλεινε την πόρτα, μετρούσε τα παιδιά σειρά σειρά, έλεγε «εντάξει, φρόνιμα τώρα, μην ακούσω μιλιά» κι αρχίζανε αμέσως το μάθημα. Το «εντάξει, φρόνιμα τώρα, μην ακούσω μιλιά» τη φορά εκείνη δεν το είπε. Ούτε να τους μετρήσει την είδανε.
Κοντά στην πόρτα της τάξης στεκόταν σκυφτή, σαν να ψαχούλευε κάτι. «Μα τι κάνει η κυρία εκεί;» ρώτησε παραξενεμένος ο Μάνος που δεν καλόβλεπε, τα περισσότερα παιδιά ήταν όρθια ακόμα.
«Πασαλείψαμε το χερούλι με γλυκόζη», χασκογέλασε από δίπλα ο πειραχτήρης, «για να κολλήσουν τα χέρια της να γελάσουμε!» Δε γελάσανε.
Καθίσανε τελικά στα θρανία τους και δε μιλούσε κανείς. Βλέπανε τη δασκάλα τους τώρα όλοι βουβοί, σαστισμένοι…

Είχε σκύψει κι έγλειφε με λαχτάρα μια το χερούλι της πόρτας, μια την παλάμη της… “Υστερα γύρισε και τους κοίταξε με παράπονο.
Στα μάγουλά της έτρεχαν δάκρυα. «Μην τη σπαταλάτε τη γλυκόζη, χρυσά μου, για τ” όνομα του Θεού!», είπε ξέπνοα.
«Σας τη δώσαμε όλη, ούτε μια σταγονίτσα δεν κρατήσαμε εμείς οι δάσκαλοι, για να τη φάτε να δυναμώσετε εσείς τα παιδιά. Μην τη σπαταλάτε, σας παρακαλώ, είναι κρίμα! Είν’ αμαρτία!» Την πήραν πάλι τα δάκρυα. Κι έκλαιγε, έκλαιγε…
Μαζευτήκαν όλοι τριγύρω της. Μονάχα ο πειραχτήρης έμεινε στο θρανίο του με το κεφάλι κατεβασμένο. Οι άλλοι σπρώχνονταν ποιος πρώτα να την αγκαλιάσει, ποιος να της πρωτοπεί «από το δικό μου, από το δικό μου, κυρία, να πάρετε λίγο!»
Ούτ’ ένα τενεκεδάκι δεν άγγιξε η δασκάλα. Μόνο έκλαιγε, έκλαιγε… «

(Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο καιρός της σοκολάτας» )
Από πν. Μυνηματα.

"Επί τη ευκαιρία της μνήμης σήμερα, του οσίου πατρός ημών Μακαρίου του Αιγυπτίου..
"Χωρίς κόπους και ιδρώτα.."
"Οι περισσότεροι ἄνθρωποι θέλουν νὰ κερδίσουν τὴ βασιλεία χωρὶς κόπους καὶ ἱδρώτα· κι ἐνῶ μακαρίζουν τοὺς ἅγιους ἄνδρες καὶ θέλουν τὴν τιμὴ καὶ τὰ χαρίσματά τους, δὲν θέλουν νὰ ἔχουν μερίδιο στοὺς πόνους καὶ τὰ βάσανα ποὺ περνοῦν ἐκεῖνοι. Τὴ βασιλεία τὴ θέλουν ὅλοι, καὶ πόρνες καὶ τελῶνες καὶ κάθε ἄνθρωπος, καὶ γι᾽ αὐτὸ ὑπάρχουν οἱ πειρασμοὶ καὶ οἱ δοκιμασίες· γιὰ νὰ φανερώνεται ποιοί ἀγάπησαν ἀληθινὰ τὸν Κύριό τους καὶ δίκαια νὰ κερδίζουν τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν."

Ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος

«Κάθε ἐμπόδιο γιά καλό καί κατ’ ἀναλογία
κάθε ἄνεση γιά κακό!»
Ὅσο πιό σκληρόκαρδος εἶναι ὁ ἄνθρωπος, τόσο πιό βαθιά θά εἶναι ἡ πτώση του. Ἕνα αὐγό σπάει καί ἀπό ὕψος 30 πόντων.
Ὅμως ἕνας βράχος πρέπει νά ἀνέβει πολύ ὑψηλά καί νά πέσει γιά νά συντριβεῖ.
Ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει πολύ σκληρή καρδιά, θά ἐπιτρέψει ὁ Θεός νά πετύχει κάποια πράγματα:
Νά ἀνέβει ψηλά καί κατόπιν νά πέσει βαρύγδουπα γιά νά συντριβεῖ, νά μαλακώσει, νά σπάσει.
Ὅμως ὁ μαλακός ἄνθρωπος, ὁ εὐαίσθητος, ὁ πονόψυχος μπορεῖ νά μήν ἔχει μεγάλες κοσμικές ἐπιτυχίες, νά βρίσκει ὅλο ἐμπόδια, αὐτό ὅμως τόν προστατεύει ἀπό μεγάλες πτώσεις, τίς ὁποῖες ἡ εὐαίσθητη καρδιά του δέν θά ἀντέξει.
Νά λοιπόν, πού τά ἐμπόδια στή ζωή μας εἶναι ἡ προστασία μας καί ὄχι ἡ κατάρα μας καί ἡ δοκιμασία μας.
Ἔτσι, ὅταν ὁ Θεός θέλει νά μᾶς γλιτώσει ἀπό ἐγωιστικά στραπατσαρίσματα βάζει ἐμπόδια στά σχέδιά μας.
Δηλαδή, τό ἐμπόδιο εἶναι ἡ προστασία ἀπό ἐγωιστικές πτώσεις.
Γι’ αὐτό ὁ λαός λέει:
«Κάθε ἐμπόδιο γιά καλό” καί κατ’ ἀναλογία “κάθε ἄνεση γιά κακό!»
Λέγουν οἱ Πατέρες «οὐδείς εἰσῆλθε μετ’ ἀνέσεως στόν παράδεισο».
Ὡς ἐκ τούτου πρίν ἀπό κάθε πτώση, προηγεῖται ἐγωιστική ἄνεση καί πρίν ἀπό κάτι ὄμορφο, συντριβή καί ταπείνωση.

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

"Νὰ ἀποφεύγεις τὶς συζητήσεις ποὺ γίνονται δῆθεν γιὰ πνευματικὴ ὠφέλεια καὶ φέρνουν μᾶλλον πονοκέφαλο.."
"Πολὺ βοηθάει τὸ νὰ εἶναι κανεὶς ἁπλὸς στὶς σχέσεις του μὲ τοὺς ἄλλους, νὰ ἔχη γι᾿ αὐτοὺς πάντοτε καλὸ λογισμὸ καὶ νὰ μὴν παίρνη ὅλους τοὺς ἀνθρώπους στὰ σοβαρά. Νὰ ἀποφεύγη τὶς συζητήσεις ποὺ γίνονται δῆθεν γιὰ πνευματικὴ ὠφέλεια καὶ φέρνουν μᾶλλον πονοκέφαλο. Νὰ μὴν περιμένη πνευματικὴ κατανόηση ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ δὲν πιστεύουν στὸν Θεό. Καλύτερα νὰ εὔχεται γι᾿ αὐτοὺς νὰ τοὺς συγχωρήση ὁ Θεὸς καὶ νὰ τοὺς φωτίση. Νὰ μιλάη στὸν καθέναν μὲ τὴν δική του γλῶσσα καὶ νὰ μὴ φανερώνη τὶς μεγάλες ἀλήθειες ποὺ πιστεύει καὶ ζῆ, γιατὶ δὲν θὰ τὸν καταλάβουν, ἐπειδὴ μιλάει σὲ ἄλλη συχνότητα καὶ σὲ διαφορετικὸ μῆκος κύματος."

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης

«Η προσευχή, το κομποσχοίνι, η ελεημοσύνη νικά το Έλεος του Θεού. Καμιά αμαρτία δεν είναι μεγαλύτερη, από το Έλεος του Θεού.»

Άγιος Εφραίμ Κατουνακιώτης