Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Βάζεις μεγάλους στόχους για να αποφύγεις του άμεσους και μικρούς. Μιλάς συνεχώς γι αυτά που δεν γίνονται για να μην κάνεις αυτά που γίνονται. Και πίστεψε με είναι πολλά, τα απλά τα άμεσα και καθημερινά που μπορείς να κάνεις.
Φτιάξε την στοίβα από τα χαρτιά πάνω στο γραφείο σου.
Οργάνωσε το σπίτι σου, βάλε τάξη στο χάος της ζωής σου.
Σήκω να δεις πως ξημερώνει.
Πιες ένα καφέ γεμάτο ευχαριστιακές ρουφηξιές.
Κάθε βράδυ να σε βρίσκει καλύτερο από το πρωί.
Κάθε πρωί να είσαι περισσότερο ορεξάτος από εχθές το βράδυ.
Πάψε να αναβάλεις, ο θάνατος σου κλείνει το μάτι.
Δεν θα λύσεις όλα τα προβλήματα σου πριν πεθάνεις.
Πάρε το απόφαση, με αρκετά από αυτά θα πεθάνουμε παρέα, κι αυτό δεν είναι πρόβλημα.
Αλήθεια δεν βαρέθηκες να θάβεις νεκρά πτώματα στιγμών;
Δεν κουράστηκες να γκρινιάζεις πάνω από την κόλαση;
Ζήσε τώρα την ύπαρξη ως δώρο Του Θεού.
Σταμάτα να αναβάλεις γι' ένα αύριο που δεν υπάρχει.
Κάνε σήμερα αυτό που μπορείς κι ο Θεός θα αναλάβει το αύριο σου.
Άσε τα μεγάλα ταξίδια και ξεκίνα να ένα κύκλο γύρω από το τετράγωνο του σπιτιού σου.
Άσε τις αλλαγές του ωραρίου και ασχολείσου έστω 5 λεπτά με τα παιδιά σου.
Άσε πότε λήγουν οι δόσεις το δανείου και χαμογέλα που υπάρχεις στην ζωή, που έχεις ένα χέρι να ακουμπάει το δικό σου, μια αγκαλιά, ένα σκέπασμα να ζεστάνει το κορμί σου, λίγο νερό να σε δροσίζει.
Πάψε να σαμποτάρεις τον εαυτό σου κάθε φορά που αγγίζεις το μεγαλείο σου. Μην χάνεσαι στο σκοτάδι κάθε φορά που ακουμπάς το φως σου.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Ιερά Μητρόπολη Φθιώτιδος: Με την μετακομιδή του Ιερού Σκηνώματος ξεκίνησαν οι εορτασμοί για τον Όσιο Βησσαρίωνα.
ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΜΕΤΑΚΟΜΙΔΗΣ ΕΝ Τῌ ΝΕᾼ ΑΡΓΥΡῌ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΣΙΩΣ ΠΕΠΟΙΚΙΛΜΕΝῌ ΛΑΡΝΑΚΙ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΣΚΗΝΩΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΝ ΟΣΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΒΗΣΣΑΡΙΩΝΟΣ ΤΟΥ ΑΓΑΘΩΝΙΤΟΥ ΕΝ Τῌ ΙΕΡᾼ ΜΟΝῌ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΑΓΑΘΩΝΟΣ

Ἡ μετακομιδὴ τοῦ Ἱεροῦ Σκηνώματος ἔλαβε χώραν τὰς βραδινὰς ὥρας τῆς 18ης τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου τοῦ ἔτους 2023, ἐν τῷ Καθολικῷ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀγάθωνος ὑπὸ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου καὶ Ποιμενάρχου ἡμῶν, Φθιώτιδος Συμεὼν τοῦ Α’, κατὰ τὴν ἑξῆς τάξιν:

Λαβὼν καιρὸν ὁ Ἀρχιερεύς, ἀνέγνωσεν εἷτα σχετικὴν συγχωρητικὴν εὐχὴν εἰς τοὺς συμμετασχόντας εἰς τὸ τοιοῦτον θεάρεστον ἐγχείρημα Ἱερομονάχους καὶ Μοναχούς, ἀδελφοὺς τῆς Μονῆς, ὡς καὶ τοὺς συνοδεύοντας αὐτὸν Κληρικούς.

Πάντων ἀλληλοσυγχωρηθέντων, ἤρχισεν εὐθὺς ἀμέσως Ἱερὰ Παννυχίς. Ἀνοιγείσης τῆς παλαιᾶς λάρνακος καὶ ἀφ’ οὗ ἐξητάσθῃ πάνυ λεπτομερῶς τὸ ἀνοικτὸν ἀρχικὸν φέρετρον ἐντὸς τοῦ ὁποίου κεῖται ἐξ’ ἀρχῆς τὸ θαυματουργὸν ἄφθαρτον σκήνωμα τοῦ Ὁσίου, διὰ τυχὸν ἐπελθούσας φθορὰς αἵτινες θὰ ἐπῃρέαζον ἀρνητικῶς τὴν ἀνθεκτικότητά του, τελικῶς, οὐδὲ μία φθορὰ εἰς τὸ φέρετρον εὑρέθη ἥτις θὰ παρῃμπόδιζεν τὴν ἀσφαλῆ μετακομιδήν του, σχετικῶς εὐκόλως ἡ τοιαύτη μετακομιδὴ ἐπραγματοποιήθῃ ὑπὸ τῶν Πατέρων τῆς Μονῆς.

Εἰς τὸν Νάρθηκα τοῦ Καθολικοῦ ἀνέμενεν ἵνα δεχθῇ ἐντός της τὸ χαριτόβρυτον λείψανον, ἡ νέα ἀργυροποίκιλτος λάρναξ, μερίμνῃ τοῦ Σεβασμιωτάτου, διακεκοσμημένη ἐπίσης μετωπικῶς καὶ περιτέχνως μετὰ ἁγιογραφιῶν, αἵτινες σχέσιν ἔχουσιν μὲ τὸν βίον τοῦ Ὁσίου Βησσαρίωνος καὶ τὴν ἐν Φθιῴτιδι Ἐκκλησίαν. Εἰδικὴ βάσις ἐρειδομένη ἐπὶ στηριγμάτων ἐν τῷ βάθει τῆς Νέας Λάρνακος εἶχεν ἀποσπασθεῖ ἐκ τοῦ δαπέδου της καὶ άνέμενεν τὸ ζωηφόρον σῶμα, κεκαλυμμένη ὑπὸ πορφυροῦ πολυτελοῦς ὑφάσματος, ὅπως καὶ τὸ καθ’ ὅλου ἐσωτερικὸν τῆς δευτέρας.

Ι.Μ. ΑΓΑΘΩΝΟΣ – ΑΦΘΑΡΤΟ ΣΚΗΝΩΜΑ ΟΣΙΟΥ ΒΗΣΣΑΡΙΩΝΑ ΤΟΥ ΑΓΑΘΩΝΙΤΗ (ΦΩΤΟ)

Ἱμάντες ἐρυθροὶ κατὰ ζεύγη ἔχουσιν τοποθετηθῇ εἰς τὰς πλευρὰς τῆς βάσεως, πρὸς εὐχερεστέραν τοποθέτησιν τοῦ Ὁσίου ἐντὸς τῆς Νέας Λάρνακος. Τὸ φέρετρον ἐτοποθετήθη παραπλεύρως, ἵνα εὐτρεπισθῶσιν, κατὰ τὸ δυνατόν, τὰ εὐῳδιάζοντα ἄμφια τοῦ Ὁσίου καὶ ἵνα -τὸ κατὰ δύναμιν- ἀπαλλαγῷσιν ταῦτα τοῦ εὐλογηθέντος χοός, ἔτι ἐκ τῆς ταφῆς. Τὸ μικρὸν Τετραευαγγέλιον τὸ ὁποῖον κρατεῖ ὁ Ὅσιος εἰς τὴν δεξιάν του χεῖρα παρουσιάζει τοιαύτην ἀναλλοίωτον ὄψιν, καινουργοῦς σχεδὸν βιβλιδίου!

Αἱ χεῖρες καὶ οἱ πόδες σιτόχροες, εἶναι ἱλαρῶς καὶ φυσικῶς κεχρωσμένοι, ἡ δὲ κεφαλὴ μὲ πλήρεις σχεδὸν τὰς ὀφθαλμικὰς κόγχας καὶ εὐκρινὲς τὸ ἀνοικτόχρουν ὑπογένειον γεννοῦν ζωηροτάτην τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ὁ Ὅσιος ἀκροᾶται τῶν λογισμῶν καὶ τῶν ζητημάτων ἡμῶν. Λεπτὴ εὐῳδία ἐξήρχετο διαρκοῦντος τοῦ εὐπρεπισμοῦ τοῦ κεχαριτωμένου τούτου σώματος, ἡ δὲ συγκίνησις πάντων τῶν μετεχόντων εἰς τὴν περὶ ἧς εὐλογίαν, ὑπῆρξεν ἐντονωτάτη. Πῶς ὁ Ὅσιος ταπεινῶς καὶ ἡσύχως παρεδίδετο εἰς τὰς φροντίδας τοῦ Ποιμενάρχου του, τῶν ἀδελφῶν καὶ συλλειτουργῶν του, τῶν νῦν πεφιλημένων δακρυόντων συμμοναστῶν του, ἀλλὰ καὶ τῶν ἑτέρων εὐσεβῶν λαϊκῶν τῶν διακονούντων τὴν Μονήν, οἵτινες ὡς ἐνσαρκώσεις τῆς κυρηνείου Χάριτος ἐκοπίαζον ἀόκνως!

Μετὰ πολλοῦ σεβασμοῦ καὶ ἐνώπιον τοῦ συγκεκλονισμένου Ἱεράρχου μας, οἱ Πατέρες αἵρουν τὸ χριστοφόρον σῶμα καὶ τοποθετοῦσιν τοῦτο ἐπὶ τῇ ρηθείσῃ βάσει. Ὁποῖα ἀνέκφραστα συναισθήματα ἅτινα γεννῶσιν δάκρυα εἰς τοὺς καμμύοντας ὀφθαλμοὺς ἡμῶν, παλμοὺς τε ἁγιοπνευματικούς, οἵτινες καθιστῶσιν χοροβατούσας θεαρέστως τὰς ψυχάς!

Αἵρεται ἡ βάσις καὶ μετὰ τοῦ ἐπ’ αὐτῆς σώματος κατατίθεται ἐντὸς τῆς Νέας Λάρνακος, περίτεχνον δὲ κάλυμμα κρύπτει τὴν ὄψιν καὶ τὴν κεφαλήν. Ἀκολούθως ἡ Λάρναξ σφραγίζεται δι’ εἰδικοῦ διαφανοῦς πίνακος.

Ἀπόλαυσον Ὅσιε Πάτερ τὴν νέαν, πανταχοῦ διατρανουμένην, ἤδη καὶ μετ’ ὀλίγον, ἐνθρόνισίν σου, τόσον εἰς τὴν νέαν ἀργυρῆν σου Θήκην, ὅσον καὶ εἰς τὰς καρδίας ἡμῶν, εὔχου δὲ δι’ ἡμᾶς τὰ σὰ τέκνα!

Πληρωθείσης τῆς Ἱερᾶς Παννυχίδος, τῆς δὲ νυκτὸς προϊούσης, ἐπακολουθεῖ θυμίασις καὶ νῖψις τῶν χειρῶν τοῦ Ἀρχιερέως, εἷτα δ’ ἁπάντων τῶν συμμετασχόντων, μεθ’ ὧν, κύκλῳ τῆς λαμπρᾶς Λάρνακος ψάλλονται εἰς τρεῖς στάσεις τὰ Ἐγκώμια τοῦ Ὁσίου ἐκ τῆς Ἱερᾶς αὐτοῦ Δέλτου, ἔνθα προσφάτως ἐκδοθεῖσα καλλιεπεστάτη Ἀκολουθία, μεθ’ αἰτήσεων καὶ θυμιάσεως εἰς τὰ ἐνδιάμεσα τῶν τριῶν στάσεων. Μεθ’ ὧν ἀκολουθοῦσιν ὁ Πολυχρονισμὸς τοῦ Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς, Πανοσιολογιωτάτου ἀρχιμανδρίτου πατρὸς Γερμανοῦ καί, τέλος, ἐπισφραγίζεται ἡ τοιαύτη πνευματικὴ εὐφροσύνη διὰ τοῦ Πολυχρονισμοῦ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου καὶ πεφιλημένου Πατρός ἡμῶν, κκ Συμεών.

Ἀκολούθως, συγκεκινημένοι ἅπαντες, ἀπήλθομεν ἐν τοῖς κελλίοις, αἰνοῦντες, ὑμνοῦντες καὶ δοξάζοντες τὸν Θεόν.

[toula]

Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης: «Ποτέ σου μη ζήτησης αξιώματα. Ποτέ σου μη ζήτησης τιμές από τον κόσμο. Ποτέ σου μη ζήτησης να ακουστή το όνομά σου.


Να ‘σαι πάντα αφανής, άγνωστος στους πολλούς τόσο, ώστε, ει δυνατόν, να μη σε ξέρη κανένας. Και τότε θα σε ξέρη ο Θεός. Εάν ο Θεός θέλη να σε φανερώση, δεν ευθύνεσαι εσύ.

Μόνο εσύ να μη φροντίζης να φανής ότι είσαι έτσι και έτσι, ότι τάχα δηλαδή έχεις αρετή, είσαι άξιος κ.λπ.

Να ζης με αφάνεια, σαν ξένος και παρεπίδημος, «ως ο αλλόγλωσσος εν ετερογλώσσοις εν γνώσει καθήμενος», όπως λέγει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος.

Να μη αποκτήσης ποτέ σου παρρησία, να μη θέλης να φαίνεσαι πως κάτι είσαι.

Και τέλος, να μη έχεις ποτέ, μα ποτέ σου μνησικακία, ούτε ακόμη με τον χειρότερό σου εχθρό.

Αλλά αντίθετα να παρακαλής τον Θεό να τους συγχωρήση όλους, να συγχωρήση όλο τον κόσμο».

Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης 1906-1982

Από την προφορική Διαθήκη του Γέροντος Γερμανού

[toula]

Εορτή του Αγίου Ευθυμίου σήμερα 20 Ιανουαρίου και είναι ευκαιρία να θυμηθούμε το θαύμα του Αγίου Ευθυμίου στην Πρόνοια Ναυπλίου.

Μία ιστορική αναδρομή ,λίγα χρόνια πριν το Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, μας υπενθύμισε ο πρώην Λυκειάρχης Ναυπλίου Βασίλειος Χαραμής ,ο οποίος θυμάται να του αφηγούνται οι παλιότερες γενιές.

Ήταν το 1928 -1930 όταν ξημερώματα στο Ναύπλιο ,ξέσπασε ισχυρή καταιγίδα με βροχόπτωση και χαλάζι .Ήταν τόσο δυνατή που δεν άργησε το κακό να έρθει . Τόνοι νερού παρέσυραν στο διάβα τους ότι έβρισκαν μπροστά τους.

Η συνοικία της Πρόνοιας ,υπέστη τότε τις μεγαλύτερες ζημιές ,οι δρόμοι ,χωματόδρομοι ήταν τότε ,άνοιξαν τεράστια αυλάκια ,τα σπίτια είχαν πλημμυρήσει σχεδόν όλα, οι πολίτες για να σωθούν ανέβαιναν στις στέγες των σπιτιών τους.

Η μέρα ξημέρωσε και οι κάτοικοι είδαν ότι το ημερολόγιο δείχνει 20 Ιανουαρίου ,εορτή του Αγίου Ευθυμίου. Το τάμα που ζήτησαν στον Άγιο Ευθύμιο ήταν να σωθούν από την καταστροφή . Πράγμα που έγινε και οι κάτοικοι της Πρόνοιας σύσσωμοι έφτιαξαν την εικόνα του Αγίου ,την οποία τοποθέτησαν στην Αγία Τριάδα στην καρδιά της Πρόνοιας και από τότε κάθε χρόνο την τιμούν με αρτοκλασία και θεία λειτουργία.

Πρόνοια, η συνοικία του Ναυπλίου που έχτισε ο Καποδίστριας για να στεγάσει εξαθλιωμένους πρόσφυγες του Αγώνα. Η Πρόνοια είναι προάστιο του Ναυπλίου. Βρίσκεται στα ανατολικά της παλιάς πόλης και απέχει από αυτήν 5 λεπτά με τα πόδια. Νότια και ανατολικά την «αγκαλιάζουν» οι λόφοι του Παλαμηδιού και της Ευαγγελίστριας. Βόρεια ανοίγεται η αργολική πεδιάδα και δυτικά ο αργολικός κόλπος και τα βουνά της Αρκαδίας.

Η Πρόνοια ήταν ο πρώτος οργανωμένος προσφυγικός συνοικισμός που δημιούργησε ο Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας, για να στεγάσει Κρήτες και άλλους πρόσφυγες. Ο ίδιος, μάλιστα, «βάφτισε» αυτό το προάστιο, δίνοντάς του το όνομα «Πρόνοια».

Η σημερινή εικόνα της Πρόνοιας, που αποτελεί τον πρώτο οργανωμένο προσφυγικό οικισμό της χώρας, δε διαφέρει κατά πολύ από την εποχή του Καποδίστρια. Αναμφισβήτητα αποτελεί ένα ενιαίο αρχιτεκτονικό σύνολο, με τη χαμηλή δόμηση και την ιδιαιτερότητα τόσο των δρόμων όσο και των κτιρίων της.

Η Πρόνοια είναι μία από τις πλέον ιστορικές γειτονιές του Ναυπλίου στην Αργολίδα, στους πρόποδες του Παλαμηδίου.

Στην Πρόνοια έζησαν στη συνέχεια και πολλοί Βαυαροί στρατιωτικοί με τις οικογένειές τους, ακόλουθοι του Όθωνα όταν εκείνος έφτασε στην Ελλάδα το 1833. Οι Βαυαροί προσεβλήθησαν από επιδημία τύφου και πολλοί πέθαναν. Η ταφή τους στο νεκροταφείο μπροστά από την εκκλησία των Αγίων Πάντων ονομάστηκε τότε «βαυαρικά μνήματα». Στο σημείο είναι σήμερα το περίφημο Λιοντάρι των Βαυαρών, το γλυπτό μνημείο λαξευμένο ππάνω στο βράχο από το Γερμανό γλύπτη Σίγκελ με δαπάνες του βασιλιά Λουδοβίκου, πατέρα του Όθωνα.

Η Πρόνοια ήταν τόπος κατοικίας του εργατικού δυναμικού του Ναυπλίου, αφού μεγάλο μέρος του προσωπικού του εργοστασίου «ΚΥΚΝΟΣ» κατοικούσε στην περιοχή μέχρι το κλείσιμό του.

Τη δεκαετία του 1990 πολλοί παλιοί κάτοικοι της Πρόνοιας μετακινήθηκαν προς τις εργατικές κατοικίες, που τότε κατασκευάστηκαν, ενώ, στα σπίτια που άδειασαν, εγκαταστάθηκαν οικονομικοί μετανάστες.

Σήμερα η Πρόνοια επεκτείνεται βόρεια και ανατολικά του Ναυπλίου και «ανακαινίζεται», με τα παλιά, μικρά σπίτια να δίνουν τη θέση τους σε σύγχρονα οικοδομήματα, δίχως να αλλοιώνουν τη φυσιογνωμία του οικισμού.

[toula]

Τα μεγάλα Θαύματα του Αγίου Ευθυμίου που εορτάζει την Παρασκευή 20 Ιανουαρίου.

Ο Άγιος Ευθύμιος ο Μέγας είχε λάβει από τον Θεό το προορατικό χάρισμα και τη δύναμη της θαυματουργίας. Με ελάχιστα ψωμιά κατόρθωσε να χορτάσει τετρακόσιους ανθρώπους, που κάποτε την ίδια μέρα τον επισκέφθηκαν στο κελί του.

Πολλές γυναίκες που ήταν στείρες, όπως και η δική του μητέρα, με τις προσευχές του Αγίου απέκτησαν παιδί και έζησαν την χαρά της τεκνογονίας. Και όπως ο Προφήτης Ηλίας, έτσι και αυτός προσευχήθηκε στον Θεό και άνοιξε τις πύλες του ουρανού και πότισε με πολύ βροχή τη διψασμένη γη, η οποία και αναζωογονήθηκε και έδωσε πλούσιους τους καρπούς της.

Ένα από τα πολλά θαύματα που έκανε είναι και το ακόλουθο, που το διηγήθηκε στον Κύριλλο, ο οποίος έγραψε το βίο του αγίου Ευθυμίου, ένας φύλαρχος Σαρακηνός, Τερέβωνας λεγόμενος, για τον πάππο του που είχε το ίδιο όνομα και που τον έγιανε ο άγιος. Αυτός λοιπόν ο γέρο – Τερέβωνας, τον καιρό που ήταν ακόμα παιδί παράλυσε το μισό κορμί του, το δεξιό μέρος, από το κεφάλι έως τα πόδια.

Ο πατέρας του Ασπέβετος, που ήτανε κι’ αυτός φύλαρχος, ήτανε απαρηγόρητος, γιατί οι γιατροί δεν μπορέσανε να δώσουνε ωφέλεια στο παιδί του. Βρισκότανε στην Αραβία κ’ είχανε στήσει τα τσαντήρια τους.

Όπου, μια νύχτα, βλέπει το άρρωστο παιδί στον ύπνο του έναν καλόγερο με μακριά γενειάδα και του λέγει: «Τι ασθένεια έχεις;» Κ’ εκείνο έδειξε το παράλυτο μέρος του κορμιού του. Κι’ ο μοναχός του λέγει πάλι: «Ο,τι τάξεις στο Θεό, θα το κάνεις, αν ελευθερωθείς από την αρρώστια;» Και το παιδί είπε: «Ναί». Τότε του λέγει ο γέροντας: «Εγώ είμαι ο Ευθύμιος, που κάθουμαι στην έρημο, δέκα μίλια ανατολικά της Ιερουσαλήμ, μέσα στο ξεροπόταμο που είναι νοτινά από το δρόμο που πηγαίνει στην Ιεριχώ. Αν θέλεις να θεραπευθείς, έλα σε μένα κι’ ο Θεός θα σε γιατρέψει».

Το πρωί, είπε το όνειρο το παιδί στον πατέρα του, κ’ εκείνος αμέσως πρόσταξε να σηκώσουνε τις τέντες και να τραβήξουνε κατά το μοναστήρι του αγίου Ευθυμίου, που το βρήκανε ρωτώντας.

Οι μοναχοί, σαν είδανε το πλήθος των βαρβάρων, φοβηθήκανε. Μοναχά ο Θεόκτιστος κατέβηκε και τους ρώτησε τι ζητάνε. Κ’ εκείνοι του είπανε «τον Ευθύμιο, το δούλο του Θεού». Επειδή όμως ο άγιος Ευθύμιος ησύχαζε κ’ είχε δώσει παραγγελία να μην τον ανησυχήσουνε ως το Σάββατο, είπε στον Ασπέβετο να περιμένουνε. Αλλά ο δυστυχής πατέρας του έδειξε το παιδί που κειτότανε ξυλιασμένο και τον παρακάλεσε να τον λυπηθεί. Τότε ο Θεόκτιστος πήγε και είπε στον άγιο την ιστορία.

Κ’ εκείνος κατέβηκε, και σαν είδε το παιδί, έκανε προσευχή πολλήν ώρα, ύστερα το σταύρωσε, και παρευθύς έγινε καλά ο Τερέβωνας. Βλέποντας οι Αραπάδες αυτό το θαύμα, γονατίσανε και φιλούσανε τα πόδια του αγίου, και τον παρακαλούσανε να τους βαφτίσει. Τότε ο άγιος παράγγειλε να κάνουνε μία μικρή κολυμβήθρα σε μια γωνιά της σπηλιάς, που σώζουνταν ως τον καιρό που τα έγραφε ο Κύριλλος, κι’ αφού τους κατήχησε, τους βάφτισε.

Τους κράτησε στο μοναστήρι σαράντα μέρες για να τους διδάξει τα της θρησκείας, κ’ ύστερα φύγανε. Ένας μοναχά απόμεινε στο μοναστήρι, ο θείος του Τερέβωνα, Τερέβωνας κι’ αυτός, αδελφός της μητέρας του, και χειροτονήθηκε καλόγηρος, και μοίρασε όλα τα υπάρχοντά του στους φτωχούς, αφού έδωσε πολλά χρήματα για να μεγαλώσουνε το μοναστήρι. Στάθηκε τύπος και υπογραμμός στην ευσέβεια, και κοιμήθηκε εν ειρήνη.

Μια Κυριακή λειτουργούσε ο άγιος Ευθύμιος, και κατά τα συνηθισμένα κάποιος ευλαβέστατος μοναχός Δομετιανός στεκότανε στα δεξιά της αγίας Τραπέζης βαστώντας το λειτουργικό ριπίδι, κι’ ο Μαρίνος ο Σαρακηνός στεκότανε κοντά στο θυσιαστήριο, ακουμπώντας τα χέρια του στα κάγκελα. Άξαφνα βλέπει φωτιά να κατεβαίνει από τον ουρανό και να απλώνεται απάνω στο θυσιαστήριο σαν νάτανε σεντόνι πύρινο, και σκέπασε το μέγα Ευθύμιο και το μακάριο Δομετιανό.

Και έμεινε έτσι σ’ όλο το χερουβικό. «Τούτο δε το θαύμα ουδείς είδεν ειμή οι όντες του πυρός ένδον, και Τερέβων, και ο Χρυσίππου αδελφός Γαβρήλιος ο Καππαδόκης, ευνούχος ων από γεννήσεως και δι’ εικοσιπέντε ενιαυτών τότε εις την εκκλησίαν προσελθών. Φόβω τοίνυν συσχεθείς ο Τερέβων, έφυγεν εις τα οπίσω, και από τότε ουκέτι προέθετο επιστηρίζεσθαι τω καγκέλω του ιερατείου, καθ’ ην είχε συνήθειαν τολμηρώς και θρασέως τούτο ποιείν κατά την ώραν της θείας προσκομιδής, αλλ’ οπίσω πλησίον της θύρας της εκκλησίας ίστατο, μετά φόβου και ευλαβείας κατά την της συνάξεως ώραν κατά την κελεύουσαν εντολήν ευλαβείς έσεσθαι τους υιούς Ισραήλ και μη καταφρονητάς».

Ασάλευτο Θεμέλιο, Ακρίτας 1996

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ONLINE | Όλα τα άρθρα | ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ-Blog | Θαύματα Αγίου Ευθυμίου

[toula]

Στην πόλη των Βηταγαβααίων (δώδεκα μίλια από τη Γάζα) ζούσε κάποιος που λεγόταν Ρωμανός και είχε αδελφό έναν ευλαβέστατο ιερέα στη μονή του αγίου Ευθυμίου, τον Αχθάβιο. Ο Ρωμανός όμως ζούσε με μαλθακότητα και χαλαρότητα, εντελώς αντίθετα από τον αδελφό του.

Κάποιος φθόνησε τον Ρωμανό για την περιουσία του και παραμόνευε με κακουργία και προσπαθούσε να την αρπάξει. Επειδή όμως δεν πέτυχε τον σκοπό του, το κεντρί του φθόνου κέντησε σφοδρότερα την καρδιά του. Πήγε λοιπόν στην Ελευθερούπολη και ζήτησε τη βοήθεια ενός μάγου, δίνοντάς του πολλά χρήματα ο άθλιος για να βλάψει τον συνάνθρωπό του, και εκείνος έκανε τα μαγικά που ήξερε.

Ο Ρωμανός, καθώς δεν γνώριζε τίποτε από όσα γίνονταν, βρισκόταν στο χωράφι, χωρίς διόλου να φυλάγεται από τις εναντίον του κακουργίες. Το σώμα του λοιπόν καταλήφθηκε από νάρκη, επειδή ο Θεός, για να κόψει την πολλή του ραθυμία και να επαναφέρει την ψυχή του στη φιλοπονία, επέτρεψε να τον καταβάλουν για λίγο τα τεχνάσματα του πονηρού. Τον μετέφεραν τότε στο σπίτι του, όπου στη συνέχεια το κακό επιδεινώθηκε και αυτός κείτονταν πάσχοντας από υδρωπικία· οι γιατροί τον απέλπισαν εντελώς, και οι συγγενείς και οι φίλοι κάθονταν γύρω του κλαίγοντας για το τέλος του και τον αποχωρισμό.

Σε τέτοια λοιπόν βαρύτατη κατάσταση όντας εκείνος και περιμένοντας πλέον τον θάνατο, σήκωσε μετά βίας το βλέμμα του, όσο μόνο για να δει αμυδρά, και ζήτησε από τους παρόντες να φύγουν για λίγο. Όταν τον άφησαν μόνο στην ησυχία, στράφηκε προς τον τοίχο, όπως κάποτε ο μέγας Εζεκίας (Δ’ Βασ. 20:2), και προσευχήθηκε στον Θεό με συντριβή καρδιάς λέγοντας τα εξής: «Θεέ των δυνάμεων, εσύ που είπες· “Όταν μετανοήσεις και στενάξεις, τότε θα σωθείς” (Ησ. 30:15), εσύ ρίξε το βλέμμα σου σ’ εμένα και λύτρωσέ με από αυτή την ανάγκη και τη συμφορά που με έχει κυριεύσει». Στο μεταξύ του ήρθε στον νου να επικαλεστεί για το πάθος του και τον μέγα Ευθύμιο, και του ζητούσε να μεσιτεύσει προς τον Θεό και ευχόταν μέσω αυτού να γίνει καλά.

Στη συνέχεια ήρθε σαν σε έκσταση και είδε να παρουσιάζεται κάποιος ασπρομάλλης με στολή μοναχού και να του λέει: «Τι θέλεις να σου κάνω;» Αυτός, νιώθοντας και φόβο και χαρά, τον ρώτησε: «Ποιος είσαι εσύ, δέσποτα;» «Ο Ευθύμιος», απάντησε εκείνος, «που εσύ ο ίδιος με κάλεσες πριν από λίγο. Καθόλου μη δειλιάσεις από την παρουσία μου. Ας δω όμως από τι πάσχεις και ποιο μέρος του σώματός σου υποφέρει».

Ο άρρωστος έδειξε την κοιλιά του, και ο άγιος ένωσε τα δάχτυλά του ίσια και με αυτά σαν με μαχαίρι έκοψε την εξογκωμένη εκείνη κοιλιά ώστε να βγει και να χυθεί το υγρό της αρρώστιας. Έβγαλε κατόπιν από την κοιλιά κάτι σαν πέταλο φτιαγμένο από κασσίτερο που είχε μερικά σημάδια και το έβαλε σε ένα τραπέζι για να το δει ο άρρωστος. Έπειτα ένωσε με το χέρι του την τομή, την εξαφάνισε κάνοντας το μέρος ακέραιο και υγιές, και του είπε όλα όσα συνέβησαν, ότι δηλαδή κάποιος του φθόνησε την περιουσία και πλήρωσε μάγο, ο οποίος κάλεσε τους δαίμονες.

Και πρόσθεσε: «Οι πανουργίες του εχθρού δεν θα σε είχαν καταβάλει έτσι, αν εσύ ο ίδιος δεν του έδινες τις λαβές. Βλέπεις δηλαδή πόσος καιρός πέρασε που ούτε στην εκκλησία σκέφτηκες να πας, ούτε να προσέλθεις στα άχραντα μυστήρια, αλλά ζούσες με αμέλεια χωρίς να φροντίζεις για την ψυχή σου. Καθώς λοιπόν ο Θεός σού έδειξε το έλεός του, πρόσεχε από εδώ και πέρα τον εαυτό σου και καθόλου πλέον να μην αμελείς τη σωτηρία σου».

Ο Ρωμανός, όταν τα άκουσε αυτά, σηκώθηκε αμέσως υγιής, καθώς ο όγκος της κοιλιάς του είχε πλέον εξαφανιστεί. Κάλεσε τότε τους δικούς του και τους διηγήθηκε την επίσκεψη του αγίου και την παράδοξη εκείνη τομή με τα δάχτυλα, και όλη γενικά την οπτασία. Και από τότε και στο εξής, την ημέρα της θαυματουργίας, έκανε κάθε χρόνο μεγάλη γιορτή ως απόδοση ευγνωμοσύνης στον άγιο.

Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Δ’, Υπόθεση ΛΔ’ (34). Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2010, σελ. 322.

Πηγή: ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

[toula]

Άγιος Παΐσιος: – Γέροντα, στον Ευαγγελιστή Ιωάννη νιώθω περισσότερη ευλάβεια παρά στην Αγία μου.
– Η Αγία σου πάντως δεν ζηλεύει, γιατί αγαπάς και ευλαβείσαι περισσότερο τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, όχι μόνον επειδή πρέπει να τον ευλαβήσαι ως Προστάτη του Ησυχαστηρίου, αλλά και Προστάτης σας να μην ήταν, η Αγία σου, όπως και όλοι οι Άγιοι, χαίρονται, όταν είμαστε συνδεδεμένοι με οποιοδήποτε Άγιο, για να βοηθιώμαστε.

Οι Άγιοι είναι άγιοι και δεν έχουν ανθρώπινα πάθη, ανθρώπινες μικρότητες.

Ο καθένας μας όπως νιώθει, έτσι και βοηθιέται.

Μπορεί κάποιος να ζητάη κάτι από έναν μεγάλο Άγιο και να βοηθιέται, μπορεί κάποιος να ζητάη κάτι άλλο από έναν μικρό Άγιο και πάλι να βοηθιέται , γιατί η δύναμη του Θεού είναι που ενεργεί.

Από το βιβλίο: ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ – ΛΟΓΟΙ ΣΤ
ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ σελ 102-103

[toula]

Προσευχή για να φύγει η κακία από κάποιον άνθρωπο.

Ψαλμός 3

Ψαλμὸς τῷ Δαυΐδ, ὁπότε ἀπεδίδρασκεν ἀπὸ προσώπου

᾿Αβεσσαλὼμ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ

2 ΚΥΡΙΕ, τί ἐπληθύνθησαν οἱ θλίβοντές με; πολλοὶ ἐπανίστανται ἐπ᾿ ἐμέ·

3 πολλοὶ λέγουσι τῇ ψυχῇ μου· οὐκ ἔστι σωτηρία αὐτῷ ἐν τῷ Θεῷ αὐτοῦ. (διάψαλμα).

4 σὺ δέ, Κύριε, ἀντιλήπτωρ μου εἶ, δόξα μου καὶ ὑψῶν τὴν κεφαλήν μου.

5 φωνῇ μου πρὸς Κύριον ἐκέκραξα, καὶ ἐπήκουσέ μου ἐξ ὄρους ἁγίου αὐτοῦ. (διάψαλμα).

ἐγὼ ἐκοιμήθην καὶ ὕπνωσα· ἐξηγέρθην, ὅτι Κύριος ἀντιλήψεταί μου.

7 οὐ φοβηθήσομαι ἀπὸ μυριάδων λαοῦ τῶν κύκλῳ συνεπιτιθεμένων μοι.

8 ἀνάστα, Κύριε, σῶσόν με, ὁ Θεός μου, ὅτι σὺ ἐπάταξας πάντας τοὺς ἐχθραίνοντάς μοι ματαίως, ὀδόντας ἁμαρτωλῶν συνέτριψας.

9 τοῦ Κυρίου ἡ σωτηρία, καὶ ἐπὶ τὸν λαόν σου ἡ εὐλογία σου.

ΑΜΗΝ

Ἑρμηνεία τῶν Ψαλμῶν, κατὰ τὸν Ὅσιο Ἀρσένιο τὸν Καππαδόκη

[toula]

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: Γιατί ο Χριστός μέσα στο Ευαγγέλιο λέγεται Οδός, Θεμέλιος Λίθος, Ρίζα, Ποιμήν, Αμνός, Ζωή, κ.α

Γιατί ο Χριστός μέσα στο Ευαγγέλιο λέγεται Οδός;

Για να μάθεις ότι μέσω Αυτού ανεβαίνουμε στον Πατέρα.

Γιατί λέγεται Θεμέλιος Λίθος;

Για να μάθεις ότι Αυτός όλα τα βαστάει.

Γιατί λέγεται Ρίζα;

Για να μάθεις ότι χάρη σ’ Αυτόν ανθίζουμε.

Γιατί λέγεται Ποιμήν;

Για να μάθεις ότι Αυτός μας τρέφει.

Γιατί λέγεται Αμνός;

Για να μάθεις ότι θυσιάστηκε για μας και μας έσωσε.

Γιατί λέγεται Ζωή ;

Γιατί ενώ είμαστε νεκροί στην αμαρτία, μας ανέστησε.

Γιατί λέγεται Φως;

Γιατί μας απάλλαξε από το σκοτάδι.

Γιατί λέγεται Ιμάτιο;

Γιατί Τον ντυθήκαμε με το Βάπτισμα.

Γιατί λέγεται Τράπεζα;

Γιατί Τον εσθίουμε με τα Άγια Μυστήρια.

Γιατί λέγεται Οίκος;

Γιατί ζούμε μέσα σ’ Αυτόν.

Γιατί λέγεται Ένοικος;

Γιατί είμαστε ναοί Του!

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[toula]

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ διὰ τῆς Ὀρθοδοξίας ζοῦν ἡ Ρωμανία καὶ ἡ ἑνότητά της.


Η ὑπερεθνικὴ ἑνότητά μας στὰ ὅρια τῆς «κατὰ Θεὸν πατρίδος», πραγματώνεται γύρω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα καὶ μὲ τὴ συμμετοχὴ στὴν Εὐχαριστιακὴ σύναξη καὶ σύνολη τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας .

Ὁ λόγος τοῦ Σεβασμ. Εἰρηναίου «Ἐγὼ Σέρβος γεννήθηκα καὶ Ἕλληνας θὰ πεθάνω» δηλώνει, πάνω ἀπ᾿ ὅλα, τὴν ἁρμονικὴ καὶ ἰσόρροπη σύνδεση ἐθνικότητας καὶ ὑπερεθνικότητας(ἢ ὑπερεθνότητας), μέσα στὴν ἁγιοπνευματικὴ ζωὴ καὶ σχέση καὶ ὄχι ἁπλὰ στὶς «ὀρθοδοξολογίες» καὶ τὶς προτάσεις γιὰ «ὀρθόδοξα τόξα» τῶν ὀρθοδοξολογούντων καί, ἴσως, ἀγνοούντων παντάπασι τὴν Ὀρθοδοξία ὡς ζωὴ «ἐν Χριστῷ» καὶ ἐν «Ἁγίῳ Πνεύματι». Κάθε λόγος γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία εἶναι ἁπλὴ πολιτικὴ, χωρὶς το πατερικὸ φρόνημα καὶ ἐμπειρία, καὶ γι᾿ αὐτὸ δὲν πείθει τοὺς Ορθοδόξους.

Μέσα στὴν ἁγιοπνευματικὴ ἀτμόσφαιρα τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ Σέρβος, πράγματι, εἶναι Ἕλληνας καὶ ὁ Ἕλληνας Σέρβος, ἀλλὰ καὶ Ἀφρικανὸς καὶ Ἀσιάτης καὶ Ἀμερικανὸς καὶ Εὐρωπαῖος.

Στὴν τραγῳδία τῆς τέως Γιουγκοσλαβίας ὁ Ἕλληνας Ὀρθόδοξος δὲν συμπάσχει μὲ τοὺς Σέρβους, διότι παραδοσιακὰ καὶ αὐτοὶ εἶναι ὀρθόδοξοι, ἀλλὰ διότι (καὶ ὅταν…) εἶναι «ἐν δικαίῳ», ἀγωνιζόμενοι γιὰ τὴν ἱστορικὴ ὕπαρξη καὶ συνέχειά τους. Τὸ ἴδιο, δὲν συμπαριστάμεθα μόνο στοὺς Βορειοηπειρῶτες, ἐπειδὴ εἶναι Ἕλληνες, ἀλλὰ σ᾿ ὅλους τους Ἀλβανοὺς Ὀρθοδόξους, διότι ἀδικοῦνται.

Ἡ ὀρθόδοξη συνείδηση εἶναι, ἐξ ἄλλου, ὑπὲρ τῶν μουσουλμάνων, ὅταν καὶ αὐτοὶ ἀδικοῦνται καὶ καταπιέζονται. Ἂν δὲν ἐνεργεῖ ἔτσι ἡ ὀρθόδοξη συνείδηση, δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ὀρθόδοξη.

Γι᾿ αὐτὸ δὲν μποροῦν νὰ ὑπάρξουν ποτὲ συμπαγῆ καὶ μονοδιάστατα «ὀρθόδοξα τόξα», ὅπως τὰ θέλουν οἱ πολιτικοί, ἐνεργοῦντες κατὰ κανόνα μὲ κοσμικὸ πνεῦμα καὶ προϋποθέσεις. Σὲ τελευταῖα ἀνάλυση, πρέπει νὰ γίνει κατανοητό, ὅτι δὲν ὑπάρχουν σήμερα «ὀρθόδοξοι λαοί» ἢ «ὀρθόδοξες κυβερνήσεις», ποὺ μποροῦν νὰ ἐνεργοῦν καθολικὰ «ὀρθοδόξως», ἀλλὰ μόνο ὀρθόδοξα πρόσωπα στοὺς λαοὺς καὶ ἴσως καὶ σὲ κυβερνήσεις, καὶ μόνο αὐτὰ μποροῦν νὰ ἐνεργήσουν ὀρθόδοξα.

Ὅπως, ὅμως, ἡ χωρὶς ὀρθόδοξους προϋποθέσεις ὀρθοδοξολογία ἀποβαίνει ἐπιβλαβὴς γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, τὸ ἴδιο καὶ ἡ θρησκειοποίηση τῆς Ὀρθοδοξίας, συμπορευόμενη σὲ μᾶς τοὺς νέο-ἕλληνες μὲ τὴν ἀρχαιοπληξία καὶ ἑλληνομανία, βοηθεῖ τὴν ἀνάπτυξη τοῦ ἐθνικισμοῦ – ρατσισμοῦ, ὁδηγώντας στὴν ἀπορθοδοξοποίηση τοῦ λαοῦ μας.

Ὅπως, ὅμως, ἀποδεικνύουν τὰ πράγματα, δὲν ἐργάζονται μόνο οἱ ἀρχαιόπληκτοι ἐθνικιστὲς ἐναντίον τοῦ ἀληθινοῦ πατριωτισμοῦ – ἐθνισμοῦ, ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ἀθεράπευτα εὐρωπαϊστές.

Ἐνῷ ὅλο τὸ 19ο καὶ 20ο αἰῶνα ἡ Εὐρώπη καλλιεργοῦσε τὴν ἐθνι(κιστι)κὴ ὑστερία στὰ Βαλκάνια, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ἔχει εὔχρηστα προτεκτοράτα, σήμερα, μέσα στὴν προοπτική της Ἑνωμένης Εὐρώπης, χρησιμοποιώντας ὡς ὄργανα κάποιους κονδυλοφόρους τοῦ δημοσιογραφικοῦ, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἐπιστημονικοῦ χώρου, ἐπιδιώκει νὰ ἀμβλύνει, ὥσπου νὰ τὸ νεκρώσει, τὸ ἐθνικο-πατριωτικὸ φρόνημα, ἐνῷ κύκλοι της ἐμμένουν πεισματικὰ στὸν ἐθνικισμὸ – ρατσισμό τους.

Εἶναι ἀνάγκη, συνεπῶς, νὰ συνειδητοποιήσουν καὶ οἱ Ἕλληνες «ἐθνικιστές», ὅτι μὲ τὴν τακτική τους συμπλέουν, τελικά, μὲ τὸν εὐρωπαϊκὸ ἐθνικισμὸ – ρατσισμό, δολοφονώντας τὸν αὐθεντικὸ πατριωτισμό, ποὺ θεμελιώνεται μόνο στὴν ἄδολη φιλανθρωπία τῆς Ὀρθοδοξίας τῶν Ἁγίων μας.

Παράλληλα, ὅμως, βλάπτουν καὶ τὴν ὑπερεθνικὴ ρωμαίικη ἑνότητα τοῦ Ἑλληνισμοῦ μὲ τὴν ὑποτίμηση τῆς Ὀρθοδοξίας ἢ τὴν «ἐθνικοποίησή» της, δηλαδὴ τὴ διαστρέβλωση τῆς κατ᾿ ἐξοχὴν ἑνοποιητικῆς μας δύναμης στοὺς δύσκολους καιρούς μας.

Τελικὰ ὁ μὲ αὐτὴ τὴν ἔννοια «ἐθνικισμός» δὲν ἀποβαίνει ἀρνητικὴ δύναμη μόνο γιὰ τὴν πίστη καὶ παράδοσή μας, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸ ἴδιο τὸ Ἔθνος, τὸ ὁποῖο διατείνεται ὅτι θέλει νὰ προφυλάξει.

π. Γεώργιος Μεταλληνός

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ONLINE