"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Εἰς τοῦτο γὰρ καὶ κοπιῶμεν καὶ ὀνειδιζόμεθα, ὅτι ἠλπίκαμεν ἐπὶ Θεῷ ζῶντι, ὅς ἐστι σωτὴρ πάντων ἀνθρώπων, μάλιστα πιστῶν” (Α’ Τιμ. 4, 10)
“Κι ἐμεῖς γι’ αὐτὸ ὑπομένουμε κόπους καὶ ὀνειδισμούς, γιατὶ στηρίξαμε τὴν ἐλπίδα μας στὸν ἀληθινὸ Θεό, ποὺ εἶναι σωτήρας ὅλων τῶν ἀνθρώπων κι ἰδιαίτερα τῶν πιστῶν”.

Ανατρέχοντας στην ζωή των αποστόλων και των αγίων της πίστης μας ένας προβληματισμός μας καταλαμβάνει. Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στον μαθητή του Τιμόθεο, επίσκοπο Εφέσου, αναφέρει ότι “κοπιά και ονειδίζεται”, κοπιάζει για την πίστη και υφίσταται κοροϊδίες και ύβρεις για τον Χριστό, επειδή ακριβώς στήριξε την ελπίδα του στον αληθινό Θεό και σωτήρα όλων των ανθρώπων και μάλιστα των πιστών.

Ο προβληματισμός έγκειται στο κατά πόσον οι άνθρωποι της εποχής μας μπορούμε να βαστάξουμε αυτόν τον ονειδισμό, μπορούμε να κοπιάσουμε για το Ευαγγέλιο του Χριστού ή παραμένουμε παθητικοί καταναλωτές θρησκευτικών βιωμάτων, με αποτέλεσμα να μην είμαστε σε θέση να ζήσουμε την εμπειρία της παράδοσής μας.

Στους καιρούς μας θριαμβεύει το δίκιο και το δικαίωμα. Αυτό είναι γνωστό. Χωρίς κάποιος να θεωρεί ότι επιτρέπεται η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων προφάσει αγιότητος, δηλαδή ότι δεν πειράζει ο χριστιανός να καταπιέζεται, να γελοιοποιείται, να υβρίζεται, επειδή αυτό είναι προς δόξαν του Θεού, διότι κάτι τέτοιο μαρτυρεί πολιτισμό απολίτιστο, κόσμο χωρίς αρχές και αξίες, παρότι ομνύει σ’ αυτές, εντούτοις ο χριστιανός καλείται να είναι έτοιμος στην ζωή του και για τέτοιες καταστάσεις.

Ονειδιζόμαστε όταν κάνουμε τον σταυρό μας δημόσια. Ονειδιζόμαστε όταν έχουμε διαφορετικές απόψεις σε σχέση με την επικρατούσα ηθική του politically correct. Ονειδιζόμαστε όταν προσπαθούμε να αγαπήσουμε και να συγχωρήσουμε. Θεωρούμαστε ξεπερασμένοι, κάποτε και ανόητοι, διότι επιμένουμε στην οδό της πίστης. Κάποτε όμως ονειδιζόμαστε για έναν ου κατ’ επίγνωσιν ζήλο. Διότι, χωρίς να γνωρίζουμε καλά τα τα πίστεως, μεταφέρουμε σε συγκρουσιακό επίπεδο κάθε τι αυτής της ζωής, αναζητώντας στοιχεία ομολογίας, εκεί όμως που δεν χρειάζεται. Και μπορεί κάποιοι να μας επαινούν.

Αμφιβάλλουμε όμως στην πραγματικότητα αν ο Θεός ζητά κάτι τέτοιο. Αυτό που φαίνεται πως θέλει ο Θεός είναι η πίστη και η ελπίδα μας σε Εκείνον και όχι ψευτοαγώνες επικράτησης στην κοινωνία. Ας μην λησμονούμε ότι ο χριστιανισμός έγινε δεκτός ακριβώς εν της ασθενεία του και όχι εν τη εξουσία του. Η εξουσία μάρανε τον δυναμισμό της πίστης. Μας έκανε συμβιβασμένους και ακόλουθους του συστήματος. Διότι επαναπαύεσαι στην πλειοψηφία και όταν κανείς δεν σε ενοχλεί.

Από την άλλη, είναι γεγονός ότι σήμερα λείπει ο κόπος από την χριστιανική ζωή. Και δεν μιλούμε μόνο για την νηστεία, την προσευχή και τον εκκλησιασμό. Κάποτε ούτε κι αυτά δεν είμαστε σε θέση να ζήσουμε, μετατρέποντας την πίστη σε μία ωραία ιδεολογία. Είναι το ότι, μιμούμενοι τους καιρούς, έχουμε επαναπαυθεί σε ένα κοινωνικό έργο, στην οικονομική ενίσχυση της ελεημοσύνης, αρνούμενοι να βγούμε από τ εσωτερικό μας καβούκι, από την προσανατολισμένη στο εγώ μας καρδιά, η οποί δεν θέλει να μιλήσει στον Θεό και για τον Θεό. Αυτό διαφαίνεται στην άγνοια για τα της πίστεως.

Στο ότι είμαστε όμοιοι με το κοσμικό φρόνημα στην διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας, στα οποία δίνουμε μεγαλύτερη σημασία, από ό,τι στην αγάπη και στο μοίρασμα της χαράς του Ευαγγελίου. Έτοιμοι στο να συζητάμε ατέρμονα για τα σύνθετα της κοσμικής προσέγγισης της ζωής, να κατακρίνουμε, να μένουμε στην μιζέρια της επιβίωσης κάποτε, να τρωγόμαστε από τα προβλήματά μας, δεν είμαστε σε θέση να χαρούμε συζητώντας για την πίστη, ζώντας την πίστη με αγάπη και ευσπλαχνία, έτοιμοι να παλέψουμε να δώσουμε μία γνήσια μαρτυρία ελπίδας με τα παραδείγματα των αγίων μας που καλύπτουν κάθε λεπτομέρεια του χρόνου μας και κάθε περίσταση. Και την ίδια στιγμή, να είμαστε έτοιμοι να μη φοβηθούμε να διακονήσουμε τον πλησίον μας, “όπου δει” και κατά το χάρισμά μας.

Ας αναπληρώσει η χάρις του Θεού τα ελλείποντά μας και μέσα στην εκκλησιαστική ζωή, προσπαθώντας να γνωρίσουμε τον συνάνθρωπό μας, να νοιαστούμε να προσευχηθούμε, να ανοίξουμε δρόμους και γι’ αυτόν, αγαπώντας, συμπαθώντας, κατανοώντας, αλλά και όντας αληθινοί ας κάνουμε βήματα κόπου, χωρίς να φοβηθούμε κάθε ονειδισμό από όσους εν τω πονηρώ κείνται.

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Ένας ιεροκήρυκας πήρε το αστικό λεωφορείο το πρωί της Δευτέρας. Πλήρωσε το εισιτήριο και κάθισε. Μέτρησε τα ρέστα και είδε ότι ο εισπράκτορας του έδωσε παραπάνω.

Κάποιοι θα τα κρατούσαν ευλογώντας την «τύχη» τους.

Ο ιεροκήρυκας στην επόμενη στάση πήγε στον εισπράκτορα να δώσει τα παραπανίσια χρήματα λέγοντάς του:

«Κατά λάθος μου δώσατε περισσότερα».

Ο εισπράκτορας απάντησε:

«Το έκανα σκόπιμα. Χθες βράδυ σας άκουσα να κηρύττετε για την τιμιότητα και ήθελα να δω αν εφαρμόζετε αυτά που κηρύττετε!».

Αν είσαι χριστιανός, οι άνθρωποι παρακολουθούν τη ζωή σου και περιμένουν να βρουν κάτι μεμπτό, ώστε να δικαιολογήσουν τη δική τους απιστία.

Κάποιος είπε: «Να ζεις και να μιλάς έτσι που να μην ανησυχείς αν πουλήσεις τον παπαγάλο σου στον κουτσομπόλη της γειτονιάς».

Ακεραιότητα σημαίνει να μην υπάρχει τίποτε στη ζωή σου για το οποίο να ντρέπεσαι.

Αυτή πρέπει να μας διακρίνει σε κάθε τι που σκεπτόμαστε, λέμε ή πράττουμε.

Με τη ζωή μας είτε οικοδομούμε είτε γκρεμίζουμε το καλό μας όνομα και κυρίως την καλή μας χριστιανική μαρτυρία.

Μερικές φορές παίρνω ονόματα από το νεκροταφείο και τα μνημονεύω. Επιλέγω εκείνα που βλέπω τη μεγαλύτερη αταξία και που όλα μοιάζουν να έχουν ξεχαστεί.

Ξέρεις εκείνους τους τάφους γεμάτους αγριόχορτα και κεριά που έχουν καεί για λίγο, αλλά δεν τους επισκέπτονται για μήνες, μερικές φορές χρόνια, τίποτα δεν φαίνεται να κρατά τη σύνδεση μεταξύ νεκρών και ζωντανών. Αλλά κανείς δεν πεθαίνει πραγματικά, εκτός ίσως από όταν τον ξεχάσουμε.

Γιατί κάθε τόσο δίνεις στον καημένο ένα καρβέλι ψωμί και ένα παλτό. Αλλά και αυτός που δεν αναφέρεται στη Λειτουργία του κλέβουν την τελευταία ευκαιρία για σωτηρία. Όταν θέλετε να επενδύσετε σε κάτι πραγματικά σημαντικό, μην εστιάζετε στο πώς θα φαίνεται ο τάφος ή η ταφόπλακα. Είτε θα είναι μάρμαρο ή φοίνικα, έλατο ή φλαμουριά. Γιατί δεν παίρνουμε τίποτα μαζί μας, ούτε πέτρες ούτε λουλούδια από το λάκκο.

Ας βρεθούν όμως τα ονόματά σας στη προσκομιδή στην πιο φτωχή εκκλησία του κόσμου ή στον καθεδρικό ναό, με την προϋπόθεση ότι εκεί θα τελεστεί η Λειτουργία.

Μπορεί μια μέρα να πεθάνουμε και για λίγο να μας θυμούνται τα αγαπημένα μας πρόσωπα, αλλά ο καιρός περνάει και ο άνθρωπος δυστυχώς έχει τη λήθη και την αναβλητικότητα στο DNA του.

Αλλά αν τα ονόματά σας παραμείνουν ζωντανά στην πένα ενός ζηλωτού υπηρέτη, και θα σας προσθέσει σε χιλιάδες και χιλιάδες άλλα ονόματα, δεν θα μείνετε ποτέ χωρίς τη δάδα που μας αναπαύει. Όμως ο άνθρωπος είναι σαν το χορτάρι του χωραφιού, σήμερα ανθίζει και αύριο μαραίνεται και ρίχνεται στη φωτιά. Δεν πρέπει όμως να λείπει η μνήμη του.

Αν θέλεις να κάνεις μια καλή πράξη και κανείς δεν μπορεί να σε ανταποδώσει εδώ, όταν φτάσεις σε ένα νεκροταφείο πάρε τα ονόματα από τον πιο απεριποίητο τάφο, τοποθέτησέ τα με τους συγγενείς σου και θα κερδίσεις παράκληση την ημέρα της κρίσης, τι θα συμβεί να μετατραπεί στον πιο σκληρό συνήγορο σας. Μόνο η αγάπη δεν χάνεται και αυτό παίρνουμε μαζί μας πέρα, τίποτα άλλο.

Στην Ευαγγελική Περικοπή αυτής της Κυριακής (Λουκά 19, 1-10) βλέπουμε πως εμείς οι άνθρωποι, σε προσωπικό επίπεδο, μπορούμε να πετύχουμε την εν Χριστώ σωτηρία μας που προσφέρει σε μας ο Ιησούς Χριστός.

Μέσα από την ειδική αναφορά του Ευαγγελιστού Λουκά στην Ιστορία του Ζακχαίου, έχουμε ένα ζωντανό παράδειγμα, το οποίο οφείλουμε να μιμηθούμε, εάν πράγματι θέλουμε κι εμείς να σωθούμε από τις αμαρτίες μας και να γίνουμε μέτοχοι της Βασιλείας του Θεού. Είναι το παράδειγμα της πραγματικής Μετάνοιας που εκδηλώνεται όταν μοιραζόμαστε αυτά που έχουμε με τους φτωχούς και μάλιστα προστατεύοντας άπορα και ορφανά παιδιά.
Ο Ζακχαίος, αν και ήταν ένας μεγάλος αμαρτωλός, εντούτοις όταν έδειξε ειλικρινή μετάνοια, σώθηκε.

Είναι γνωστόν ότι στην εποχή του Χριστού, κατά τον πρώτο αιώνα, οι Ρωμαίοι, για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο, αντί να μαζεύουν οι ίδιοι τους φόρους από τους λαούς που είχαν υποδουλώσει βίαια με τη δύναμη των όπλων, έδιναν το δικαίωμα αυτό σε οποιονδήποτε τους έδινε περισσότερα χρήματα. Αυτοί λοιπόν, ήταν οι γνωστοί Τελώνες, οι οποίοι προσπαθούσαν με τη σειρά τους να κερδίσουν διπλάσια απ’ όσα θα πλήρωναν στους Ρωμαίους τυράννους τους. Καταλαβαίνετε όμως την άδικη εκμετάλλευση, που γινόταν σε βάρος του λαού, διότι κι οι μεγάλοι Τελώνες, οι Αρχιτελώνες, έπρεπε να δώσουν το δικαίωμα της συλλογής φόρων σε άλλους περιφερειακούς συναδέλφους τους, κι αυτοί με τη σειρά τους επεδίωκαν πάλι να κερδίσουν περισσότερα χρήματα σε βάρος του λαού.

Το αποτέλεσμα ήταν να υπάρχει παντού η φτώχεια, η κοινωνική αδικία κι η μιζέρια. Πωλούσαν την περιουσία και τα σπίτια των φτωχών ανθρώπων για ασήμαντα ποσά, ή ακόμη για μικρά κι ασήμαντα χρέη, πολλοί έχαναν την ελευθερία τους και εγίνοντο σκλάβοι. Η απελπισία κι η απόγνωση κυριαρχούσαν παντού. Το επίσημο κράτος στήριζε και τροφοδοτούσε την κάθε λογής κοινωνική αδικία, διότι οι φορείς του ήταν άνθρωποι διεφθαρμένοι, που εσυμπεριφέροντο απάνθρωπα. Αυτοί οι ολίγοι πλούσιοι ζούσαν σε βάρος του φτωχού λαού. Αυτή η κοινωνική αδικία καταδικάστηκε ανεπιφύλακτα και με σαφήνεια από τον Ιησού Χριστό.

Ο Απόστολος Λουκάς θεώρησε ότι, το περιστατικό με τον Αρχιτελώνη Ζακχαίο, έχει σχέση και με τη δική μας σωτηρία. Γι’ αυτό και το κατέγραψε στο Ευαγγέλιό του.
Πρώτα απ’ όλα βλέπουμε στο πρόσωπο του Ζακχαίου, ενός μεγάλου αμαρτωλού, να υπάρχει η δυνατότητα της σωτηρίας. Αυτό σημαίνει δύο πράγματα για μας.
Πρώτον, αν θεωρούμε ότι κάποιος ανάμεσά μας είναι μεγάλος αμαρτωλός, όπως οι Αρχιτελώνες, πρέπει να προσευχόμαστε για την μετάνοιά του και τη σωτηρία του. Γι’ αυτό κι άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, στην σχετική του επιστολή τονίζει «καλύπτει πλήθος αμαρτιών η ενέργειά μας να καταφέρουμε να οδηγήσουμε κάποιον κοντά στο Χριστόν»

Δεύτερον, αν πάλι αισθανόμαστε οι ίδιοι ότι είμαστε αμαρτωλοί πρέπει να δείξουμε την ίδια μετάνοια που έδειξε κι ο Ζακχαίος και νάμαστε τότε σίγουροι ότι μπορούμε να σωθούμε, με τη χάρη του Χριστού, όπως κι ο Ζακχαίος.

Σε μας εναπόκειται, αφού μετανοήσουμε (να αλλάξουμε μυαλά και τρόπο ζωής), να προσέλθουμε με πραγματική μετάνοια κοντά στους κληρικούς μας για να εξομολογηθούμε τις αμαρτίες μας, τις αδικίες μας και τα σφάλματα μας, στηρίζοντας εκεί που μπορούμε το φιλανθρωπικό και Ιεραποστολικό έργον της Εκκλησίας μας.

Η Εκκλησία μας, μας περιμένει με πολύ αγάπη να μας προστατέψει, γιατί είμαστε τα αγαπημένα της παιδιά. Κι αν υπάρχουν μερικοί που μας πικράνουν, όπως αυτοί που διαμαρτυρήθηκαν γιατί ο Ιησούς Χριστός πήγε στο σπίτι ενός αμαρτωλού, αυτό δεν θα μας πτοήσει να συνεχίσουμε με πίστη στο Θεό το θεάρεστο διακονικό έργον μας, για το καλό όλων μας, τόσο στον κόσμο αυτό, όσο και στον μέλλοντα, στην αιώνιο Βασιλεία των Ουρανών.

Τελειώνοντας, να μη σταματήσουμε να προσευχόμαστε ο Θεός να φωτίσει τους ισχυρούς της Γης να συνεργασθούν για να σταματήσει ο πόλεμος στην Ουκρανία, που ως φωτιά, αποτελεί μια μεγάλη απειλή να εξαπλωθεί σε όλο το Πλανήτη, με πολλές αρνητικές και καταστροφικές συνέπειες για όλο το κόσμο, απειλή για την ειρηνική συνύπαρξη των Λαών, αλλά και κατάρρευση οικονομιών πολλών χωρών και μάλιστα των φτωχών με αποτέλεσμα να έχουμε εκατομμύρια ανθρώπους χωρίς τροφή και φυσικά αδυναμία πολλών χωρών να πληρώνουν τις δόσεις του χρέους τους με κίνδυνο τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση που μπορεί να γνωρίσει στην Ιστορία της η Ανθρωπότητα με θύματα όλους μας.

Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε Σεραφείμ Κυκκώτης

Η αγία κοινωνία είναι το μόνο φάρμακον, το πλέον δραστικό και αποτελεσματικό, το θεραπεύον τα της ψυχής και του σώματος ασθενείας, εις τους μεταλαμβάνοντας αξίως και μετά φόβου πίστεως, αγάπης, ευλαβείας, κατανύξεως και δακρύων προσερχομένους.

~ Όσιος Φιλόθεος Ζερβάκος
(Επιστολή 252Α πρός κ. Νικόλαον Φιλόθεος γραφίδα 2 σελ. 277)

Δύο είναι τα φτερά που μπορούν να υψώσουν τον άνθρωπον πάνω από την γη, η καθαρότης και η απλότης της καρδιάς...
Πρέπει να είσαι απλός στις πράξεις σου και καθαρός στη σκέψι και τα αισθήματά σου...
Με την καθαρή καρδιά θα αναζητάς τον Θεόν, με την απλότητα θα Τον βρίσκης και θα χαίρεσαι...
Η καθαρή καρδιά, περνά εύκολα τις πύλες του Ουρανού...
**** **** **** **** **** ****
{*Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής*}

ΘΕΊΑ ΚΟΙΝΩΝΊΑ!!
Θα με ρωτήσει κάποιος είμαστε άξιοι να κοινωνούμε τακτικά; Όχι! Μα γι’ αυτό κοινωνούμε, γιατί είμαστε ανάξιοι...
Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε άξιοι...
Δεν κοινωνούμε γιατί είμαστε καλοί...
Κοινωνούμε γιατί είμαστε ανάξιοι, γιατί είμαστε ασθενείς, γιατί θέλουμε να γίνουμε του Χριστού..
Και πως θα γίνουμε του Χριστού;
Πως γινόμαστε του Χριστού με τα λόγια;
Μας το είπε ο Χριστός:..
«Αυτός που Κοινωνεί το Σώμα και το Αίμα μου είναι ενωμένος με εμένα και εγώ με αυτόν..
Κατοικώ μέσα στην καρδιά του»..
Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος.:⁠-⁠*:⁠-⁠*

(:Μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος:)

Χαριτωμένες εμπειρικές διδαχές Αγίου Γέροντος Εφραίμ της Αμερικής του Φιλοθεΐτου


Οι Άγιοι Πατέρες υπέφεραν πολλούς εξουθενωτικούς πειρασμούς. Κράτησαν γερά την υπομονή και την βία και κατόπιν τους επεσκέφθη η χάρις, ανάλογα με ό,τι υπέμειναν προηγουμένως.
Να έχετε ατσαλένια πίστι εις τον Θεό και υπακοή εις τους καλούς πνευματικούς οδηγούς σας και οι ευχές τους θα σας σκεπάσουν θαυματουργικά.
Φεύγετε την αμαρτία σαν φωτιά και δηλητηριώδη φίδια και να καταφεύγετε με την ευχή στον Ιησού Χριστό και Αυτός θα σας γλυτώση θαυματουργικά. Σαν από φωτιά να φεύγετε ομιλία ή βλέμμα προς νέο ή νέα. Μόνον έτσι νικάται το κακό της σαρκός.
Ας εννοήσουμε το σύντομο της ζωής μας και ας δουλεύσουμε τον Θεό, με αγάπη και προθυμία. Για επίδειξι τίποτε να μην κάνετε, αλλά ό,τι κάμνετε να γίνεται με ταπείνωσι.
Η υπερηφάνεια διώχνει την χάρι του Θεού· ο δε πνευματικός θρίαμβος γίνεται με την ταπείνωσι, με την προθυμία και περισσότερον με την αυταπάρνησι των πάντων.
Καμμιά χαρά κοσμική δεν μένει χωρίς μεταμέλεια. Μόνον η χαρά που προέρχεται από τον Θεό είναι γνήσια και ειλικρινής. Δόξες και χρήματα, όλα είναι ψεύτικα. Όλα αυτά ο θάνατος τα βάζει στην αρμόζουσα θέσι τους.
Τους σημερινούς ανθρώπους διέπει εγωισμός και ίδιο θέλημα.
Δωρεάν σώζει ο Χριστός τον άνθρωπο, οι κόποι δείχνουν την προαίρεσι του ανθρώπου.
…Ο Θεός είναι ολοφάνερος μέσα στο πανεπιστήμιο της δημιουργίας Του… είναι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών. Με αδιανόητη άνεση βαστάζει, προνοεί, συντηρεί, διοικεί και γνωρίζει τα πάντα. Ό,τι εδημιούργησε βρίσκεται μέσα στην ύπαρξί Του, μέσα στα χέρια Του, μέσα στο μυαλό Του…
Από τον άνθρωπο ο Θεός θέλει να ιδεί προαίρεσι αγαθή και βία (προσπάθεια φιλότιμη) στα μέτρα των δυνάμεών του, και όταν αυτά τα διαθέση με ταπείνωσι, τότε Αυτός αναλαμβάνει την τελείωσι του αγαθού έργου…
Από την πείρα μου γνώρισα, ότι το να κυβερνά κανείς ψυχές είναι το δυσκολώτερο υπούργημα… Μέριμνες, κόποι, πειρασμοί, θλίψεις, αναστεναγμοί, φόβοι, ανησυχίες, προσευχή, ικεσίες δακρύβερτες, κατηχήσεις, παρακλήσεις, επιπλήξεις και άλλα χαρακτηρίζουν την ζωή του πνευματικού πατρός. Ο πνευματικός πατήρ υποφέρει τα πάνδεινα έως να μορφώση τον Χριστό μέσα στις ψυχές των πνευματικών παιδιών του, πράγμα που ερεθίζει αφάνταστα τον διάβολο…
…Όλα οικονομικώς τακτοποιούνται από την Πρόνοια του αγαθού Θεού μας, για να μάθουμε την ταπείνωσι και μας γίνη φύσις μέσα μας το πιστεύω του μηδενικού μας. Η καρδιά μας χρεωστεί να εμμέση όλα την εγωιστική κακοχυμία της, για να αξιωθή αυτή την αγιασμένη ταπείνωσι…
…Ασφάλισέ μας με την σωτήρια αυτογνωσία του απείρου μηδενικού μας.
…Μόλις αποχωρήσει η χάρις του Θεού, η ψυχή του ανθρώπου συμμαζώνεται και ο φόβος για τα μέλλοντα τον πλησιάζει… Επισφαλής κάθε ανθρώπινη προσπάθεια, χωρίς την χάρι του Θεού…
…Σε αυτόν τον κόσμο δεν έχουμε θέσι κανείς. Ο πνευματικός κόσμος μας περιμένει όλους. Περαστικοί είμεθα πάνω στη γη… Πριν δε μας πάρη από αυτό τον φθαρτό κόσμο να παρακαλούμε να μας τακτοποιήση μαζί Του, όσον γίνεται πιο τέλεια για να μη δυσκολευθή η ψυχή μας στην άνοδο της από τους κακούς φορολόγους δαίμονας…
…Αν δεν επιβλέψη ο Θεός, με βλέμμα συμπαθές, ουδεμία ψυχική αλλαγή γίνεται, όσες προετοιμασίες και αν προπαρασκευάση ο άνθρωπος…
…Χωρίς την καθαρότητα ο Θεός δεν βλέπεται, δεν φανερώνεται… Εάν δεν καθαρισθή η καρδιά, τον Θεό δεν τον βλέπει. Ο Θεός είναι αγάπη· άρα ο ελλιπής στην γνήσια αγάπη, την πνευματική, την ανόθευτη, δεν μπορεί να γνωρίση το θείο.
Ο Μοναχισμός είναι πολυτέλεια του ουρανού… Τον κατηγορούν πολλοί, διότι είναι σαρκικοί, χοϊκοί. Δεν χωρούν τον λόγο του πνεύματος. Δεν γνωρίζουν και δεν βλέπουν, επειδή τους εσκότισε το σκότος του κοσμικού φρονήματος.
Η αγνεία έχει πολλή μεγάλη παρρησία, διότι αναβιβάζει τον άνθρωπο και υπεράνω αγγέλων. Οι άγγελοι ακόπως και φυσικώς βαδίζουν, ενώ ο(η) παρθένος βαδίζει την υπέρ φύσι πορεία… ο δε αγωνοθέτης Χριστός παρακολουθεί μετά συμπαθείας τον αγώνα εκάστου…
Ο παρθενικός βίος παρομοιάζεται με την εικόνα του πλοιαρίου, το οποίον διά παντός παλαίει με την σκληρή φουρτούνα. Ουδεμία δε ανακωχή επιτρέπεται στον πόλεμο κατά της φλογός του σαρκικού μας φρονήματος.
Η εγκράτεια, η νηστεία, η αγρυπνία, η απάρνησις των εγκόσμιων κ.λ.π. είναι τα μέσα διά να φθάσωμε στην καθαρότητα της καρδιάς…
Ας ακονήσωμε τις ψυχές μας στο ακόνι της υπακοής, διά να εκφέρωμε έργο ευάρεστο στον Θεό.
Οι άνθρωποι αναζητούν αρετή, ήθος και καλό τρόπο, ο οποίος και τα θηρία δαμάζει.
Μεγάλο χρήμα και θείος πλουτισμός της ψυχής η πείρα των δεξιών και αριστερών αλλοιώσεων.
Συγκερασμένα θα είναι στον χριστιανικό δρόμο, το γλυκύ της χάριτος με το πικρό των παθών…
…Κλαίω γιατί είμαι ο μεγαλύτερος αμαρτωλός απ’ όλο τον κόσμο, και πενθώ για το αβέβαιο της σωτηρίας μου… Μόνο η ελεημοσύνη του Θεού μου με σώζει από τα κακά μου… Πλούτισα στην επίγνωσι του απείρου μηδενικού μου. Όλος ο εαυτός μου είναι δωρεά του Θεού. Σε τι να καυχηθώ πώς έχω; Εάν μου δώση κάποιο χάρισμα ο Θεός θα έχω, διαφορετικά θα μείνω με τα ράκη της αυταπάτης.
Νοιώθω αμαρτωλός και βρώμικος. Η αληθής επίγνωσις του μηδενικού μου πόσο με βοηθεί να ιδώ τον Θεό!… Φώτισε το σκότος μου, ω Φως θεϊκό και χαριτωμένο!
…Ο Θεός είναι πάνω από κάθε όρασι και από κάθε γνώσι· είναι πάνω από κάθε δημιουργημένο…
Σας εύχομαι σαν το κερί να λοιώσετε στην λατρεία του Ιησού Χριστού και σαν το ευωδιαστό θυμίαμα να ευωδιάζουν τα έργα σας.
…Ο Θεός είναι στην φύσι του απρόσιτος, έχει όμως επιτρεπτές αποκαλύψεις… Θεέ μου, Θεέ μου, τι γλυκεία που είναι η συντροφιά Σου!… Η άπειρη φύσις Σου είναι και καρδιά και ακοίμητο μάτι Σου. Αυτή η καρδιά με αγαπά και το μάτι το γαλήνιο με παρακολουθεί…
…Πάσα περιουσία που δεν είναι ο Θεός μου, πτωχεία μου είναι… Χωρίς εσένα, Θεέ μου, όλα είναι σκιές και βάσανά μου.
…Η άπειρη θεία αγάπη εσαρκώθη με ανθρώπινη μορφή, για να σώση τον άνθρωπο, τον ταλαίπωρο και ασεβή. Ο Χριστός μας είναι η θεανθρώπινη μορφή…
…Ω πόσο νιώθω το άπειρο της συγχωρητικότητος του Θεού. Το πόσο ξεκουράζομαι δεν λέγεται. Βλέπω πόσο εύκολα συγχωρείται ο αμαρτωλός, όταν προσπέση με δάκρυα και συντριβή.
Με αίσθησι γνώρισα, ένιωσα πώς ο Θεός εκ του μηδενός εδημιούργησε τα πάντα. Οίδα την μεγαλωσύνη του και τάχασα. Τι φοβερό πράγμα είναι ο Θεός, και αντίστοιχα θαύμασα την άκρα ταπείνωσι στο πάθος της σταυρώσεώς Του. «Μέγας ει, Κύριε και θαυμαστά τα έργα σου, και ουδείς λόγος εξαρκέσει προς ύμνον των θαυμάσιων Σου». Θαύμα τω θαύματι ακολουθεί εις τα του Θεού θαυμάσια· «Τις Θεός μέγας, ως ο Θεός ημών».
…Η πείρα με δίδαξε για τα καλά, ότι τίποτε δεν κατορθώνεται χωρίς να το θέλη ο Θεός, που όλα υποτάσσονται στο νεύμα Του και μόνο…
…Ο Θεός μου είναι Άγιος, Άγιος, Άγιος, Ισχυρός και Αθάνατος. Μα τι δεν είναι; Γλυκασμός, χαρά, ομορφιά θεϊκή, φως υπέρφωτο και λευκότατο. Μα το φως αυτό είναι η δόξα Του που τον περιβάλλει, η δε φύσις του είναι παντελώς ξένη και άγνωστη. Έτσι θα μείνη στο διηνεκές. Αυτό θα πη Θεός.
…Η ψυχή μας, η καρδιά μας συνέχεια να έχη την ευχή σαν τιμόνι, σαν πυξίδα και ασφαλιστική δύναμι προσοχής… Τόπος Θεού είναι οι ύψιστες θεωρίες που υπερβαίνουν τον νου και υποτάσσουν το λογικό του ανθρώπου.
…Όπως το δελφίνι γλυστρά και χαίρεται την ήρεμη θάλασσα, έτσι και ο νους, η ψυχή εντρυφά στην ησυχία της νύχτας και κάμνει αναβάσεις και συναντήσεις με τον Θεό… Όντως ο άνθρωπος επλάσθη διά να αδολεσχή εν αμεριμνία με τον Θεό.
…Συ δεν κατοικείς μόνο σε χειροποίητους Ναούς, αλλά κυρίως Μονή σου είναι η ψυχοσωματική υπόστασι του διπλού ανθρώπου, με αγία τράπεζα την καρδιά που δέχθηκε την δωρεά του Αγίου Πνεύματος και η οποία σε προσφέρει θυσίες και θυσίες πνευματικές αναιμάκτους, εν πνεύματι ησυχίας και αύρας ειρήνης, θείας και απορρήτου.
…Δειλά – δειλά πάντα κάθομαι για προσευχή, γιατί μούγινε πιστεύω, πως μόνον όταν θελήση ο Θεός θα με επισκεφθή…
…Η ζωή μου πλέον δεν έχει κανένα άλλο νόημα και σκοπό παρά το πώς να γνωρίσω, όσον γίνεται δυνατότερα τον Θεό μου και να προετοιμάζωμαι για τον πνευματικό κόσμο της αθάνατης ζωής. Θέλω, το νιώθω ανάγκη να ησυχάσω κάπου τελείως μόνος, για να μελετώ, να μελετώ τα του Θεού μου. Τίποτε το υλικό δεν με απασχολεί. Σκέπτομαι συνέχεια την αναχώρησί μου προς το υπέρ πέραν.
…Νομίζω πως δεν πέφτω έξω αν την αγρυπνία του κελλιού την ονομάσω αφετηρία θείου Πνεύματος και σταθμό και βάσι πνευματικών εκτοξεύσεων με αντικειμενικό σκοπό την προσεδάφησι στον χώρο του Πνεύματος.
…Η θεία φύσις μένει και θα μένει απρόσιτη, αθέατη, ακατάληπτη… Μόνον μεθεκτή η δόξα της υπερφώτου φύσεως…
…Τι είναι ο άνθρωπος; Είναι ένα πλάσμα Σου ελεημένο και συγχωρημένο από την άπειρη ευσπλαγχνία Σου. Είναι ένα μηδενικό, ένα τίποτε, αλλά πλησίον Σου γίνεται ένας μικρός κατά χάρι Θεός… Εγώ σος ικέτης και δούλος ανάξιος.
Έχουμε ένα Θεό με φιλόστοργα θεϊκά σπλάχνα, που μας υπομένει και συνεχίζει να μας αγαπά και να μας φροντίζει, και εμείς οι άνθρωποι τον αρνούμεθα, τον υβρίζουμε, και δεν ξέρουμε τι λέμε και τι κάνουμε. Τυπικά τον πιστεύουμε και ομολογούμε, ενώ με την απρόσεκτη ζωή μας γινόμαστε απαίσιοι και ελεεινοί οι δυστυχείς, από τα μυαλά μας, τις επιλογές μας, τον εγωισμό μας, την κοσμικοφροσύνη μας.
Με την ειλικρινή μας όμως μετάνοια μπορούμε να πάρουμε και πάλι τις ευλογίες του Θεού, να καθαρίσουμε το βεβαρυμένο ποινικό μας, αρκεί να τηρούμε τους όρους της πίστεως, τις εντολές του Θεού, και τότε το πυρ της χάριτος θα μας θερμάνη, δροσίζη, χαροποιή και θεοποιή κατά χάρι και μέθεξι.
Ο σκορπισμός του νου είναι κακιά αρρώστια και πνευματική φυματίωσις.
…Έχυσα δάκρυα για τον θάνατο μου, νιώθοντας βαθειά την αμαρτωλότητά μου. Πολύ μα πολύ παρεκάλεσα τον Θεό και Πατέρα μου να κάμη θαύμα στην ώρα του θανάτου μου και να με πάρη όσον γίνεται ευσπλαγχνικά, για να μη νιώσω την φρίκη και τον φόβο των φοβερών δαιμόνων. Και τούτο διότι είμαι δειλός από το απαρρησίαστο της ψυχής μου… Τα γλυκά δάκρυα είναι η μόνη ανακούφισις της καρδιάς από την πίεσι της ερωτικής θεϊκής αγάπης…
…Πατέρα μου φύλαξε με, φρούρησε με μέσα στην αληθινή αυτογνωσία της πηλίνης φύσεώς μου. Είμαι ένα άπειρο μηδενικό. Είμαι ένα ασήμαντο πλασματάκι Σου, είμαι ένα τίποτε. Μόνο όταν είμαι κοντά Σου, αποκτώ ουσιαστική υπόστασι και δόξα…
Ευλαβικά σε προσκυνώ, δέσποζε επί πάντων

Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου
ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΕΣ ΔΙΔΑΧΕΣ
ΜΕ ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ “ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ”

Πηγή: https://www.impantokratoros.gr

Είναι αναγκαίες οι πρεσβείες των Αγίων και της Θεοτόκου; Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

514. Ο πιστός που κοινωνεί αξίως, δηλαδή συνειδητά, τα Άχραντα Μυστήρια, έχει μια ιδιαιτέρα χάρι όταν προσεύχεται. Ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα είναι μαζί του. Νοιώθει παρρησία ενώπιον της Αγίας Τριάδος. Καταλαβαίνει ότι μπορεί να εκφράση ελεύθερα τους ιερούς πόθους του, τα θεάρεστα αιτήματά του. «Πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα, καὶ μονὴν παρ’ αὐτῷ ποιησόμεν» (Ιω. δ’ 23). «ὃ ἐὰν θέλητε αἰτήσασθε, καὶ γενήσεται ὑμῖν» (Ιω. ιε’ 7).

515. Στον ιερέα: Κατά τη θεία λατρεία που τελείς, να έχης στον νού σου ότι είσαι οικονόμος αυτού τυ πολυτίμου θησαυρού, που κληρονόμησε η Εκκλησία. Ότι είσαι οικονόμος ανάξιος και ρυπαρός. Ότι το έργο σου συνίσταται στο να ανοίγης με φόβο και τρόμο την καρδιά σου ενώπιον του Κυρίου των Δυνάμεων, του Παναγίου Θεού. Ότι είσαι ένας ελεημένος και τίποτε παρά πάνω.

516. Η Εκκλησία δέεται στον Κύριο να μας σώση «Ταῖς πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν Ἁγίων». Ο Σατανάς μπορεί να σου υποβάλη το ερώτημα: «Είναι λοιπόν αναγκαίο στον παντοδύναμο Θεό να μεσολαβήσουν οι πρεσβείες της Θεοτόκου και των Αγίων, για να σώση τους ανθρώπους; Δεν μπορεί να το κάμη ο Ίδιος απ’ απευθείας;» «Και βέβαια» -να του απαντήσης- «Έχει τη δύναμι να το κάμη απ’ ευθείας, χωρίς να του το ζητήσουν άλλοι. Μόνος αυτός έχει τη δύναμι να σώζη. Αλλά για να τιμήση τις εξαιρετικές αρετές των Αγίων και ιδίως τις αρετές της Μητρός του, δέχεται τις δεητικές μεσιτείες τους για μας τους ανάξιους». Θυμήσου τον Μωυσή, που μεσολάβησε για τον εβραϊκό λαό και πέτυχε ζωή γι’ αυτόν από τον προσβεβλημένο Θεό. Θα έλεγε κανείς, βέβαια, ότι μπορούσε ο Θεός να λυπηθή τον λαό του και χωρίς την προσευχή του Μωυσέως. Αλλά τότε, ο Θεός θα ήταν άδικος, ας το πούμε έτσι, χαρίζοντας τη ζωή σ’ εκείνους που δεν την άξιζαν. Αλλά όταν ο Μωυσής, ένας δίκαιος, πράος και ταπεινός άνθρωπος, παρεκάλεσε γι’ αυτούς, ο δίκαιος Θεός έλαβε υπ’ όψι του εκείνον τον δίκαιο άνθρωπο, την αγάπη του για τον λαό του και για τον Θεό. Και, για χάρι του Μωυσέως, ο Θεός συγχώρησε τους αμαρτωλούς και αναξίους. Έτσι και εμείς, σήμερα, με τα βαρειά και συχνά μας αμαρτήματα, είμαστε ανάξιοι του ελέους του. «ἐὰν στῇ Μωυσῆς καὶ Σαμουηλ πρὸ προσώπου μου οὐκ ἔστιν ἡ ψυχή μου πρὸς αὐτούς» (Ιερεμ. ιε’ 1), είπε ο Κύριος στον Ιερεμία για τους Ιουδαίους. Απ’ αυτό προκύπτει ότι ο Κύριος δέχεται τη μεσολάβησι των Αγίων για τους αμαρτωλούς, όταν οι αμαρτίες αυτών των τελευταίων δεν υπερβάινουν το μέτρο της μακροθυμίας του.

(Η εν Χριστώ ζωή μου – Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 213-215)

Πηγή: https://www.sostis.gr

Μη φοβού δεν είναι εν αγνοία Του Θεού – –φοβάμαι μήπως αρρωστήσω–

Το σώμα μας είναι ευόλισθο σε κάθε αμαρτία, επιρρεπές σε κάθε αρρώστια κ η ψυχή μας ομοίως.

Μας θίγει κάποιος; Ευθύς μας καταλαμβάνει ο εγωισμός. Μας πικραίνει; Στενοχωρούμεθα.

Τι είναι όλα αυτά; Αρρώστιες είναι. Η ζήλεια δεν είναι αρρώστια της ψυχής; Η κενοδοξία επίσης;

Όλα τα πάθη μας είναι αρρώστιες. Ο άνθρωπος γενικώς είναι άρρωστος.

Γι’ αυτό και ο Χριστός ονομάζεται Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων. Αρρωσταίνουμε διότι αμαρτάνουμε εκόντες άκοντες.

Για τον λόγο αυτό ο Αββάς Ησαΐας λέγει:

Μην φοβάσαι ποτέ την αρρώστια.

Μην φοβάσαι ότι θα αρρωστήσεις.

Μην σε νοιάζει αν είσαι άρρωστος.

Ο άρρωστος μπορεί να γίνει απόστολος του Θεού, σκεύος εκλογής, ενώ ο υγιής κατά κανόνα είναι σκληρός, ανάλγητος, ανελεήμων, δεν μπορεί να πλατύνει την καρδιά του. Γι’ αυτό και οι ασθενείς άνθρωποι συνήθως είναι γλυκείς, στοργικοί, δείχνουν συμπάθεια προς τους άλλους, έχουν δυνατότητα να παρακαλέσουν τον Θεό.

Μην φοβάσαι λοιπόν τις αρρώστιες. Έπαθες έλκος; Έπαθες γαστροραγία; Μην φοβάσαι δεν παθαίνεις τίποτε. Εάν έχασες λίγο αίμα, θα φας τρία πορτοκάλια και θα είσαι εντάξει.

Προσβλήθηκαν τα μάτια σου και έχασες το φως σου; Δεν είναι τίποτε. Θα σε φωτίζει ο Θεός τώρα.

Έχεις καρκίνο; Τώρα μετρώνται πιο εύκολα οι μέρες σου και μπορείς να ετοιμασθείς και να πας γρηγορότερα στον ουρανό.

Οτι κι αν έχεις σε όλη σου την υπόσταση, κι αν ακόμη αμάρτησες, κι αν έχεις ασθένειες στο σώμα και στην ψυχή, μην ανησυχείς, μην αγκομαχάς με την σκέψη, τι φάρμακα να πάρω, να κάνω ή να μην κάνω εγχείρηση, μήπως είναι επικίνδυνη. Ό,τι θέλεις κάνε, μονο να μείνεις ήρεμος. Προ πάντων μη φοβάσαι μη τυχόν αρρωστήσεις. Όποιος φοβάται την σωματική ασθένειαν δεν μπορεί να φτάσει στο κατά φύσιν του Χριστού·παραμένει στο παρά φύσιν.

Μικροψυχία είναι δειλία, το τρομερό αυτό πάθος που εξαρθρώνει τον άνθρωπο. Όποιος είναι δειλός δεν μπορεί να κάνει τίποτε.

Αν όμως κάποιος αγαπά τον Θεό και είναι και δειλός; Αν είσαι δειλός, λέγει, τότε πρόσπεσε εις τον Θεον εν παντί κόπω, δυνατός εστίν ο Θεός αναπαύσαι. Πέσε στα γόνατα, ταπεινώσου, προσκύνησε τον Θεόν και πες του: Θεέ μου φοβάμαι μήπως αρρωστήσω ή φοβάμαι που αρρώστησα, και χύσε δάκρυα. Κάνε οτι μπορείς για να σε λυπηθεί ο Θεός. Είναι ο μόνος που μπορεί να σε αναπαύσει.

Η δειλία είναι απόρροια της θεοποιήσεως του εαυτού μας, της επιθυμίας μας να επιμηκύνουμε την ζωή μας, και η ζωή μας να είναι πλατυσμός, να μην πονάμε, να μην στενοχωρούμεθα, να μην βρεθούμε στην δύσκολη θέση να μας περιποιηθούν οι άλλοι.

Γέρων Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης, Ερμηνεία στον Αββά Ησαΐα