Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Πρέπει να ηττηθείς για να νικήσεις
Καλύτερα να νικιέται κάποιος όταν πρέπει, παρά να νικά με τρόπο αθέμιτο και επικίνδυνο.
Μη θέλεις να πείσεις με τα λόγια, αλλά με τα έργα. Μισώ την διδασκαλία που δεν συμβαδίζει με την πολιτεία σου.
Όποιος απαρνιέται επίγειους θρόνους, κερδίζει τους ουράνιους.

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

[toula]

Η αμέλεια για το καλό αποτελεί την αρχή του κακού

(Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος)

[toula]

Θʹ. Περί αρετής.

Αν ταπεινοφρονείς, έχεις γίνει του Χριστού πλάσμα
και πνοή και σεβαστό μέρος εκείνου που σ’ έπλασε˙
είσαι ουράνιος κι επίγειος, Θεός που έγινες και είσαι έργο αΐδιο,
με του Χριστού τα πάθη βαδίζοντας σε άφθαρτη δόξα.
Γι’ αυτό μη χαρίζεσαι στο σώμα, να μην αγαπάς
τα περιττά της ζωής αυτής αλλά να το κάνεις ωραίο ναό.
Ο θνητός είναι ναός του μεγάλου Θεού που τον έπλασε
και κινείται από τη γη και βαδίζει πάντα προς τον ουρανό.
Αυτόν εγώ παρακαλώ να τον διατηρείς ευωδιαστό
με κάθε πράξη σου και λόγο και να έχει πάντα μέσα το Θεό,
άριστο πάντοτε, πραγματικό όχι φαινομενικό.
Μη κοκκινοβαμμένο, πολύχρωμο καράβι, που αστράφτει
από ψεύτικη ομορφιά, μη ρίξεις στην πλάτη της θάλλασας
αλλά καλοκάρφωτο, καλοτάξιδο, στέρεα δεμένο
από τα Χέρια του ναυπηγού, που πετάει γοργά στα κύματα.
(PG 37, Τομή β’. Έπη ηθικά, στιχ. 678 – 679).

Αγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

[toula]

Θέλησα κάποτε να νεκρώσω την ζωή μου και να ζήσω τη μυστική ζωή του Χριστού και κατά κάποιο τρόπο να γίνω μεγαλέμπορος, αφού θα είχα αγοράσει το πολύτιμο μαργαριτάρι με όλα όσα έχω και θα είχα δώσει ως αντάλλαγμα για πράγματα μόνιμα και ουράνια, πράγματα πρόσκαιρα και μεταβλητά. Πράγμα το οποίο αποτελεί την πιο μεγάλη και ασφαλή αγορά, για εκείνους βέβαια που μπορούν να κρίνουν.[Λόγος ΙΘ΄ Είς τόν ἐξισωτήν Ἰουλιανόν, ΕΠΕ 5, 394]
Είναι σπουδαίο πράγμα να ομιλεί κάποιος για το Θεό; Αλλά σπουδαιότερο είναι να καθαρίζει κάποιος τον εαυτό του από τα πάθη για το Θεό, διότι σε ψυχή γεμάτη από πάθη δεν θα εισέλθει σοφία.[Λόγος ΛΒ΄, Περί τῆς διαλέξεσιν εὐταξίας… ΕΠΕ 2,48 ]

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

[toula]

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Oι συχναστές του ουρανού
Τον αγαθό δρόμο βαδίζουν
όσοι δεν έχουν την ζωή τους στη γη,
οι τρισμακάριστοι,
που πάνω στην γη ζούνε πάνω από την σάρκα,
οι άγαμοι,
οι λυπημένοι,
οι καταφρονητές του κόσμου,
οι συχναστές του ουρανού,
οι ακτήμονες,
οι χαμοπλάγιαστοι,
οι με ένα χιτώνα,
οι μόλις ζώντες,
οι δίχως τροφές και δίχως σκεπάσματα,
οι έχοντες μόνο μια φροντίδα, κάθε δόξα εδώ να περιφρονούν,
πλούτος να είναι η φτώχεια τους και στο Θεό μόνο να ατενίζουν,
αυτούς εγώ βλέποντας τους στην γη τους τρέμω και τους φοβάμαι,
σαν το Θεό τον υπέρτατο βασιλιά,
όταν πλησιάζει τους ανθρώπους,
διότι πηγαίνουν πολύ πιο ψηλά από όλους τους θνητούς.

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, Έπη είς ετέρους. Ποίημα Ε’ παρα Νικοβούλου προς υιόν ΕΠΕ 11,90 ΒΕΠΕΣ 62,236.PG37,1532

[toula]

"Ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ σκοπός της ζωής;
Ἡ θέωσις.."
Ὑπάρχει δυστυχῶς ἄγνοια στοὺς ἀνθρώπους ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ σὲ πολλοὺς μέσα στὴν Ἐκκλησία. Διότι νομίζουν ὅτι σκοπὸς τῆς ζωῆς μας εἶναι, στὴν καλύτερη περίπτωση, ἁπλῶς ἡ ἠθικὴ βελτίωσή μας, τὸ νὰ γίνουμε καλύτεροι ἄνθρωποι. Ἐνῶ τὸ Εὐαγγέλιο, ἀπὸ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρες, μᾶς παραδίδεται ὅτι σκοπὸς τῆς ζωῆς μας δὲν εἶναι αὐτό. Τὸ νὰ γίνει δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος μόνο καλύτερος ἀπ᾿ ὅ,τι εἶναι, ἠθικώτερος, δικαιότερος, ἐγκρατέστερος, προσεκτικότερος. Ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ γίνουν, ἀλλὰ δὲν εἶναι ὁ μεγάλος σκοπός, ὁ τελικὸς σκοπός, γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ Πλάστης καὶ Δημιουργός μας ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο. Ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ σκοπός; Ἡ θέωσις. Τὸ νὰ ἑνωθεῖ ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν Θεό, ὄχι μὲ ἕνα ἐξωτερικὸ ἢ συναισθηματικὸ τρόπο, ἀλλὰ ὀντολογικά, πραγματικά.

Αρχ. Γεώργιoς Καψάνης
Ηγούμενος Ι.Μ Γρηγορίου

[toula]

"Πανάγαθε, ήμαρτον, συγγνώμη, εγώ είμαι η αιτία της ελεηνότητός μου.."
Μόλις βλέπουμε τις αδυναμίες μας, και τον λυγισμό που δεν μπορούμε, αμέσως γυρίζουμε με βάθος ταπεινοφροσύνης, πέφτουμε στα πόδια Του, στις ημαγμένες αιματωμένες πληγές Του, και λέμε: Πανάγαθε, ήμαρτον, συγγνώμη, εγώ είμαι η αιτία της ελεηνότητός μου. Αλλά δεν τα κατάφερα. Τα πάθη μου με στραγγάλισαν και έγινα έτσι. Παρακαλώ την πατρική σου στοργή. Μην με κρίνεις, ιάτρευσέ με. Για τούτο ήρθες. Δεν ήρθες για να δικάσεις, όπως είπες, ήρθες για να σώσεις του αμαρτωλούς. Και μας είπες ότι το αίμα σου θα μας καθαρίσει από πάσαν αμαρτίαν. Γι’ αυτό επιμένομεν, ικετεύοντες και παρακαλούντες την πατρική σου στοργή.
Μην μας εγκαταλείψεις!

Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός

[toula]

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους: Η συνύπαρξή μας με ατελείς, συγχυσμένους και αναστατωμένους ανθρώπους, όπως, ενδεχομένως, να είμαστε κι εμείς, αναπόφευκτα, κάποιες φορές μας φέρνει σε σύγκρουση.

Αυτό οδηγεί σε συμπεριφορές που πληγώνουν και διχάζουν.

Σε στιγμές ηρεμίας και αυτογνωσίας, διερωτόμαστε σε τι φταίμε και ποιο μερίδιο ευθύνης έχουμε. Μπορεί να διαπιστώνουμε ότι η δική μας στάση απέναντι στο συγκεκριμένο άνθρωπο, με την άτσαλη συμπεριφορά, υπήρξε άψογη δείχνοντας υπομονή, ανοχή, υποχωρητικότητα κι αγάπη.

Κι όμως, δεν υποχώρησε, δεν αντιλήφθηκε το λάθος του.

Ο Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης, μιλώντας σε πνευματικά του παιδιά με τρόπο που, εισχωρώντας στο βάθος, αποκαλύπτει την ανθρώπινη παθολογία, είπε και το εξής:

«Όταν κάποιος σας φερθεί άσχημα, μη νομίζετε ότι έχει κάτι μαζί σας, κάτι έχει ο ίδιος προσωπικά»[1].

Είναι αναγκαίο για τη ψυχική μας ισορροπία αλλά και για την πνευματική μας ωριμότητα, να γνωρίζουμε τα όριά μας.

Η υποβολή ενοχών είναι δαιμονικός πειρασμός που παραλύει κάθε προσπάθεια, εφόσον δημιουργεί την καταστροφική κατάσταση της λύπης.

Ο χριστιανός που γνωρίζει την αδυναμία του κι εμπιστεύεται τη δύναμη του ουράνιου Πατέρα του, δεν καταποντίζεται στα όποια λάθη του αλλά και δεν τα καλύπτει δικαιολογώντας τα.

Δεν μπορεί πάντα αιτία της άσχημης συμπεριφοράς των γύρω μας να είμαστε εμείς. Δεν βοηθά στην πνευματική μας ανάπτυξη η αποδοχή, με ενοχικό τρόπο, των λαθών τους ως δικών μας.

Η κατανόηση ότι «κάτι έχει ο ίδιος προσωπικά», με το να μας «φερθεί άσχημα», μας βοηθά να μην αντιδρούμε σπασμωδικά και με οργή. Έτσι, πιο εύκολα χειριζόμαστε την κατάσταση και πιο ουσιαστικά συμβάλλουμε στην επαναφορά καλών σχέσεων.

Βέβαια, χρειάζεται διάκριση, σοφία και ταπείνωση για να μην σταθούμε υπεροπτικά και αλαζονικά μπροστά στην αδυναμία του συνανθρώπου μας.

Όπως υπάρχει ο κίνδυνος της απόγνωσης, με το να αποδεχτούμε το βάρος των ενοχών που θέλει να μας φορτώσει ο άλλος – για δικούς του λόγους – έτσι υπάρχει και ο κίνδυνος της υπερηφάνειας με το να αποδεχτούμε το λογισμό που μας λέει πως είμαστε τέλειοι κι αψεγάδιαστοι και πως σε τίποτε δεν έχουμε ευθύνη.

Η Εκκλησία, με τους πνευματικούς πατέρες και ιατρούς, μας προφυλάσσει από ακρότητες και, με την αληθινή ταπείνωση, μας προστατεύει από τα αισθήματα κατωτερότητας και τα αισθήματα υπεροψίας.

Τότε ισορροπούμε κι αποκτούμε την ειρήνη της καρδιάς, την ελπίδα και την αγάπη και γινόμαστε, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, σημείο που δείχνει την ομορφιά του ουρανού σ’ ένα κόσμο ατελή, συγχυσμένο και αναστατωμένο.

[1] Λόγος περί νήψεως, Ι. Κ. Ευαγγελισμού, Ορμύλια, Ίνδικτος, 2007, σ. 266

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

[toula]

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Γράφεις πως πάντοτε έλεγες στον καθένα την αλήθεια κατάματα και πως γι’ αυτό είχες πολλές δύσκολες καταστάσεις στη ζωή σου. Αυτό δεν με παραξενεύει. Σπανίζει ένας ασθενής να αγαπά τον γιατρό που με ιδιαίτερο τόνο του ανακοινώνει ανίατη και θανατηφόρο νόσο.
Η αγάπη απέναντι στους αδελφούς μας βρίσκεται όχι στο να τους επιπλήττουμε πάντοτε αυστηρά, αλλά να τους λέμε εκείνους τους λόγους που θα τους χρησιμεύουν υπηρετώντας τη σωτηρία τους. Θυμήσου πως ο σωτήρας μας δεν κατακεραύνωσε την αμαρτωλή γυναίκα που οι Φαρισαίοι οδήγησαν στον λιθοβολισμό, αλλά στοργικά της είπε:

«Πήγαινε κόρη, και μην αμαρτάνεις άλλο». Όταν ο απόστολος Ανανίας συνάντησε τον τυφλωμένο Σαύλο δεν τον αντιμετώπισε με απαξίωση και επίπληξη επειδή δίωκε τους χριστιανούς , αλλά τον χαιρέτησε ευαγγελικά : «Σαούλ αδελφέ»! (Πράξ. 9,17 ) .

Λέγεται για κάποια μοναχή, ότι εξομολογήθηκε στον Άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ και του ομολόγησε ότι πάσχει από δυνατή οργή και νευρικό θυμό. Ανέμενε από τον άνθρωπο του Θεού μεγάλη επίπληξη και βαρύ κανόνα. Αλλά αντί επιπλήξεων και κανόνα τα αυτιά της χάιδεψαν οι παρακάτω στοργικές λέξεις του πνευματικού γέροντα: «Μα τί λες αδελφή; Κοίταξε βαθιά μέσα σου, υπάρχει ένας υπέροχος ήσυχος χαρακτήρας , πραγματικά μαγευτικός, μετριόφρων και σεμνός!».

Σαν απαλή βροχή που πέφτει στη διψασμένη γη, έπεσαν αυτές οι στοργικές λέξεις στην ψυχή της γυναίκας. Ντράπηκε πολύ για τον εαυτό της, αλλά ταυτόχρονα γέμισε αυτοπεποίθηση.

Δηλαδή εδώ έχουμε τις δύο σημαντικότερες συνθήκες για την επαναφορά!

Αυτό το παράδειγμα μας δείχνει πώς μπορούμε να πετύχουμε να ανυψώσουμε τους ανθρώπους με λόγο στοργικό και ευχάριστο, βοηθώντας τους παράλληλα να ανυψωθούν και ως προς τα έργα τους. Όταν μπορούμε να αφυπνίσουμε τον άνθρωπο που κοιμάται με χάδι, γιατί να τον χτυπήσουμε με μαστίγιο; Εσύ τώρα μπορείς να μου πεις: μα ο Άγιος Σεραφείμ, δεν είπε την αλήθεια σε εκείνη τη γυναίκα κατάματα, ενώ εγώ λέω στον καθένα την αλήθεια κατά πρόσωπο!

Ο Άγιος Σεραφείμ είπε την αλήθεια, αλλά την αλήθεια εκείνη, που δεν έφερε τη γυναίκα στο σημείο να εκφραστεί με θυμό και οργή.

Αφού η γυναίκα μερικές φορές παραδιδόταν στον θυμό, αλλά το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής της ήταν εντελώς ήσυχη και σεμνή. Και ο Άγιος Θεός ως άριστος παιδαγωγός και γιατρός, ανύψωσε εκείνο που είναι καλό μέσα στην ψυχή της, αποσιωπώντας εκείνο που είναι κακό. Αφού τί νόημα θα είχε να μιλήσει περί του κακού για το οποίο ήδη η ίδια γυναίκα είχε μιλήσει;

Εσύ όμως, έχεις εντελώς αντίθετη μέθοδο, εσύ λες κατά πρόσωπο ό,τι κακό έχει η ηθική αρρώστια κάποιου ανθρώπου! Και αυτό τονισμένο αυστηρά και κακοπροαίρετα. Παράλληλα, εκείνο που είναι καλό σε κάποιον αμαρτωλό το αποσιωπάς. Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα σ’ εσένα και σ’ εκείνον του οποίου το όνομα μπήκε στον Συναξαριστή.

Από τα ίδια χείλη μπορεί να βγει ψυχρός και θερμός αέρας. Ανάλογα των περιστάσεων τοποθετούμε τα χείλη ώστε ν’ αφήσουν κρύο ή ζεστό αέρα. Έτσι και στην πνευματική εργασία. Εκεί όπου ο αμαρτωλός μπορεί να επανέλθει με τη ζεστασιά της αγάπης, εκεί δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε ψυχρή τιμωρία και κριτική.

Μερικές σπάνιες φορές, είναι αναγκαίο να φωνάζεις όπως ο Χριστός στον Πέτρο: «Φύγε από εμένα!». Ή όπως ο Πέτρος στον Σίμωνα τον μάγο: «Το αργύριον σου συν σοι ειη εις απώλειαν» ( Πράξ. 8, 20 ) . Όταν όμως υπάρχει αλοιφή για την πληγή, δεν κάνεις εγχείρηση.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Στον αντιγραφέα Νάρκισσο Π. για την επαναφορά των αμαρτωλών.

(Από το βιβλίο: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Δεν φτάνει μόνον η πίστη…». Ιεραποστολικές επιστολές Β’, Εκδόσεις «Εν πλω»).

[toula]

Ο άνθρωπος όλα τα πιστεύει με καταπληκτική αφέλεια…
Πιστεύει για παράδειγμα, ότι το νερό που πίνει στη βρύση δεν είναι δηλητηριασμένο, ώστε το πίνει χωρίς να το εξετάσει μικροβιολογικά…

Πιστεύει και πίνει…

Πιστεύει και τρώει…

Πιστεύει και παίρνει το φάρμακο…

Πιστεύει στον ιατρό και χειρουργείται…

Πιστεύει στο αεροπλάνο και επιβιβάζεται…

Πιστεύει, ότι αυτό που θα σπείρει, σε λίγο καιρό θα το θερίσει…

Πιστεύει στο δάσκαλο ότι β και α κάνουν βα…

Πιστεύει στα πάντα και προχωρεί!…

… Όταν όμως φτάσει στο θέμα της πίστεως στο Χριστό, εκεί λέει:

Α, αυτό άστο δεν Τον πιστεύω, αυτά είναι παραμύθια… αυτά είναι για τους αφελείς ανθρώπους!

Διάβασε άπιστε άνθρωπε τον σοφό Σολομώντα, που σε ρωτάει:

»Πες μου άνθρωπε, πώς διαμορφώνονται τα οστά του εμβρύου, στη κοιλιά της μάνας;

Και δεν είναι μόνο ότι διαμορφώνονται τα οστά, αλλά και μερίζονται και συναρμολογούνται, κατά αναλογία της εργασίας και της διακονίας που πρόκειται να προσφέρουν.

Ποιος τα κόλλησε, ποιός τα έβαλε;
Ποιος σε έφτιαξε την καρδιά σου και την έβαλε μπρος να λειτουργεί;
Ποιος σου έφτιαξε τους πνεύμονες και ποιος σου έβαλε το αίμα μέσα στις φλέβες σου;

Ποιος σου έβαλε φατνίο και σου χάραξε τα δόντια; Ποιος;
Πώς η μάνα σου τρώει και πίνει και βγάζει γάλα, μόνο την περίοδο του θηλασμού; Πώς γίνεται;…
Ποιος; Τίποτα! Ουδεμία απάντηση και καμία εξήγηση…

Δεν τον αφήνει ο διάβολος να τα φιλοσοφήσει όλα αυτά… δεν τον αφήνει να πιστέψει στον Χριστό. Δεν τον αφήνει ο εγωισμός του…

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος