Εξομολόγηση: Για τη συγχώρηση των παραπτωμάτων μας απαραίτητη προϋπόθεση είναι η αλήθεια και η ειλικρινής εξομολόγηση.
Αλλά ποιοί είναι εκείνοι, πού, ενώ ξεκινούν με διάθεση εξαγορεύσεως των παραπτωμάτων τους, στο δρόμο σκοντάφτουν και δεν είναι ειλικρινείς στην όμορφη αυτήν ευκαιρία, όπου έχουν δυνατότητα απαλλαγής από τα αμαρτήματα και τα πλημμελήματα τους;
Πρώτον: Αυτοί που κρύβουν τις αμαρτίες τους, γιατί ντρέπονται να τις εξαγορεύσουν. Ο Σατανάς πάντα ενθαρρύνει τον άνθρωπο, όταν πρόκειται να αμαρτήσει. Όταν όμως έλθει η ώρα της μετάνοιας τον αποθαρρύνει με την ντροπή. Ντρέπομαι λέγει. Πώς να παρουσιάσω στο φώς αυτά που έκανα στο σκοτάδι; ο Ιερός Χρυσόστομος λέγει: συ να μη πεισθείς σ αυτήν την προτροπή του Σατανά.
Και ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης προτρέπει τους χριστιανους λέγοντας: Με πολύ θάρρος αποκαλύψατε τα μεγάλα σας αμαρτήματα αποκαλύψτε αυτά, που είναι φωλιασμένα στο βάθος της ψυχής σας αποκαλύψτε, όπως αποκαλύπτει ο ασθενής στο γιατρό τα κρυμμένα του τραύματα. Έτσι και μόνο θα πετύχετε τη θεραπεία
Δεύτερον: Αυτοί που ομολογούν ότι αμάρτησαν, Αλλά το βάρος της αμαρτίας το ρίχνουν σε τρίτους. η διάθεση αυτή, της επιρρίψεως της αμαρτίας στους άλλους, φαίνεται καθαρά και στο πρώτο βιβλίο της Π. Διαθήκης, τη Γένεση. εκεί παρατίθεται από τον ιερό συγγραφέα, τον προφήτη Μωυσή, ένας διάλογος, που είναι ιδιαίτερα κατατοπιστικός. Λέγει ο Θεός στον Αδάμ, που παρέβη την εντολή και έφαγε από το δένδρο της γνώσεως του καλού και του κακού
Ποιός σου ανήγγειλε ότι είσαι γυμνός, εκτός αν έφαγες από το δένδρο, από το όποιο και μόνο σου απαγόρευσα να φάγεις; και ο Αδάμ άπαντά: ή γυνή, ην έδωκας μετ εμού, αύτη μοι έδωκεν από του ξύλου, και έφαγον. Και είπε Κύριος ο Θεός τη γυναικί τι τούτο εποίησας; και είπεν η γυνή· ο όφις ηπάτησε με και έφαγον. στο διάλογο αυτόν, παρατηρούμε ότι ο Αδάμ ρίχνει την ευθύνη για την πτώση του στη γυναίκα, Αλλά και στον ίδιο το Θεό. δε φταίω εγώ, Αλλά η γυναίκα που Εσύ μου έδωσες. Και η Εύα ρίχνει την ευθύνη στον όφη. Αυτός με ηπάτησε λέγει.
Τρίτον: Αυτοί που αμαρτάνουν και θλίβονται όχι γιατί έσφαλαν ενώπιον του Θεού, Αλλά γιατί φοβούνται ότι με την κοινολόγηση των πραγμάτων θα θιγεί η αξιοπρέπεια τους
Πηγή: Ορθόδοξες Απαντήσεις
ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ONLINE - Τα τρία μεγαλύτερα λάθη που κάνουμε στην Εξομολόγηση
Ψυχοφελή μηνύματα...
Συντονιστής: Συντονιστές
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51670
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Γέροντας Ευστράτιος Γκολοβάνσκι: Για να μην εμποδίζεται το έργο της σωτηρίας μας από τα επίγεια αγαθά, πρέπει να έχουμε υπόψη μας και να πράττουμε τα ακόλουθα:
Πρώτον, για την απόκτηση χρημάτων ή άλλων υλικών πραγμάτων, δεν πρέπει ποτέ να αδικούμε τον πλησίον και, γενικότερα, να χρησιμοποιούμε παράνομα και αθέμιτα μέσα, δολερά τεχνάσματα, απάτες και ψεύδη.
Γιατί ο Θεός μισεί την αδικία (Ψαλμ. 44:8· Εβρ. 1:9) και τιμωρεί, αργά ή γρήγορα, όλους όσοι αδικούν. «Θα σηκωθεί ο Κύριος», λέει η Γραφή, «και θα αποδώσει τη δίκαιη ανταπόδοση σ’ αυτούς που αδικούν.
Στο κεφάλι τους θα πέσουν οι αδικίες που έκαναν. Επειδή αδίκησαν τους αγαθούς ανθρώπους, θα θανατωθούν. Φοβερή κρίση θα αφανίσει τους ασεβείς» (Σοφ. Σειρ. 17:23· Παροιμ. 1:32).
Σωστά, λοιπόν, αποφαίνεται ο ψαλμωδός πως «όποιος αγαπάει την αδικία, μισεί την ψυχή του» (Ψαλμ. 10:5). Γι’ αυτό ας αποκτάμε υλικά αγαθά μόνο με νόμιμα μέσα, με τρόπους δηλαδή που επιτρέπονται τόσο από το νόμο του Θεού όσο και από το νόμο της πολιτείας, όπως είναι, κυρίως, η εργασία, ο τίμιος προσωπικός κόπος. Η εργασία, άλλωστε, περιλαμβάνεται στις εντολές τόσο της Παλαιάς Διαθήκης (Γεν. 2:15 και 3:23· Εξ. 20:9-11) όσο και της Καινής (Πραξ. 20:35· Εφ. 4:28).
Δεύτερον, κανείς δεν πρέπει να επιδιώκει την απόκτηση επίγειων αγαθών για σκοπούς μάταιους ή, πολύ περισσότερο, ψυχοφθόρους.
Τρίτον, δεν πρέπει να στηριζόμαστε στα πλούτη που τυχόν κατέχουμε και ν’ αφήνουμε την καρδιά μας να αιχμαλωτίζεται απ’ αυτά, γιατί όλα τα επίγεια αγαθά είναι φθαρτά και πρόσκαιρα. Συχνά, μάλιστα, όπως επιβεβαιώνει η πείρα, από κάποιο ασήμαντο γεγονός στερείται κανείς όλη την περιουσία του.
Τέταρτον, αν συμβεί να χάσουμε τα υλικά αγαθά μας, πίσω απ’ αυτή την απώλεια θα πρέπει να δούμε την πάνσοφη βούληση του Κυρίου, να υποταχθούμε σ’ αυτήν δίχως βαρυγγώμια και να υπομείνουμε με γενναιοψυχία τη φτώχεια. Ακόμα και μέσα στην έσχατη ανέχεια, ας μην πάψουμε να ελπίζουμε στον πανάγαθο Θεό και να δοξάζουμε το πανάγιο όνομά Του, όπως έκανε ο δίκαιος και πολύαθλος Ιώβ (1:21). Γιατί, ας μην το ξεχνάμε, τα υλικά αγαθά δεν φέρνουν την πραγματική ευτυχία, δηλαδή την παρηγοριά, την ανάπαυση και την ειρήνη της καρδιάς, ούτε είναι απαραίτητα για τη σωτηρία της ψυχής. Απεναντίας, μάλιστα, δυσκολεύουν τη σωτηρία, μια και, όπως είπε ο Κύριος, δύσκολα θα μπει πλούσιος στη βασιλεία των ουρανών (Ματθ. 19:23).
Πέμπτον, πρέπει να παρακαλάμε τον Θεό να μας δίνει τα απαραίτητα για την επίγεια ζωή μας υλικά αγαθά, όπως μας δίδαξε ο Χριστός με την Κυριακή Προσευχή: «τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον» (Ματθ. 6:11). Ας Του τα ζητάμε, όμως, με την προϋπόθεση πως η χορήγησή τους θα είναι καρπός του θελήματός Του και πως δεν θα εμποδίσει τη σωτηρία μας.
Έκτον, ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο Θεός και κανένας άλλος είναι ο χορηγός κάθε αγαθού. «Κάθε καλή προσφορά και κάθε τέλειο δώρο έρχεται από ψηλά», λέει ο αδελφόθεος Ιάκωβος (1:17). Έτσι, όλα όσα έχουμε ανήκουν στον Θεό, είναι δική Του περιουσία, που μας τη δάνεισε, για να ικανοποιούμε τόσο τις δικές μας ανάγκες όσο και τις ανάγκες των φτωχών αδερφών μας με την ελεημοσύνη.
«Ο Θεός», γράφει ο απόστολος Παύλος, «μπορεί να σας χορηγήσει πλουσιοπάροχα κάθε δωρεά, για να είστε πάντα σε όλα τελείως αυτάρκεις και να δίνετε με το παραπάνω για κάθε καλό σκοπό» (Β’ Κορ. 9:8). Ακόμα και οι καρποί του προσωπικού μας μόχθου δεν ανήκουν όλοι σ’ εμάς· πρέπει να τους μοιραζόμαστε με τους άλλους, αφού κι αυτοί δώρα του Θεού είναι. Γι’ αυτό ο απόστολος συμβουλεύει τον καθένα μας «να εργάζεται τίμια με τα χέρια του, για να μπορεί να δίνει και σ’ όποιον έχει ανάγκη» (Εφ. 4:28).
Ο ίδιος, μιλώντας κάποτε στους πρεσβυτέρους της Εφέσου, είπε: «Ασήμι ή χρυσάφι ή ιματισμό ποτέ δεν ζήτησα. Εσείς οι ίδιοι ξέρετε ότι για τις ανάγκες τις δικές μου και των συνεργών μου δούλεψαν αυτά εδώ τα χέρια. Με κάθε τρόπο σας έδωσα το παράδειγμα ότι πρέπει να εργάζεστε έτσι σκληρά, για να μπορείτε να βοηθάτε αυτούς που έχουν ανάγκη. Να θυμάστε τα λόγια του Κυρίου μας Ιησού, που είπε: Καλύτερα είναι να δίνεις παρά να παίρνεις» (Πραξ. 20:33-35).
(Από το βιλίο: Γέροντος Ευστρατίου (Γκολοβάνσκι), “Απαντήσεις σε ερωτήματα χριστιανών”. Ιερά Μονή Παρακλήτου, 2012. Ερώτηση 73, σελ. 71.)
Πρώτον, για την απόκτηση χρημάτων ή άλλων υλικών πραγμάτων, δεν πρέπει ποτέ να αδικούμε τον πλησίον και, γενικότερα, να χρησιμοποιούμε παράνομα και αθέμιτα μέσα, δολερά τεχνάσματα, απάτες και ψεύδη.
Γιατί ο Θεός μισεί την αδικία (Ψαλμ. 44:8· Εβρ. 1:9) και τιμωρεί, αργά ή γρήγορα, όλους όσοι αδικούν. «Θα σηκωθεί ο Κύριος», λέει η Γραφή, «και θα αποδώσει τη δίκαιη ανταπόδοση σ’ αυτούς που αδικούν.
Στο κεφάλι τους θα πέσουν οι αδικίες που έκαναν. Επειδή αδίκησαν τους αγαθούς ανθρώπους, θα θανατωθούν. Φοβερή κρίση θα αφανίσει τους ασεβείς» (Σοφ. Σειρ. 17:23· Παροιμ. 1:32).
Σωστά, λοιπόν, αποφαίνεται ο ψαλμωδός πως «όποιος αγαπάει την αδικία, μισεί την ψυχή του» (Ψαλμ. 10:5). Γι’ αυτό ας αποκτάμε υλικά αγαθά μόνο με νόμιμα μέσα, με τρόπους δηλαδή που επιτρέπονται τόσο από το νόμο του Θεού όσο και από το νόμο της πολιτείας, όπως είναι, κυρίως, η εργασία, ο τίμιος προσωπικός κόπος. Η εργασία, άλλωστε, περιλαμβάνεται στις εντολές τόσο της Παλαιάς Διαθήκης (Γεν. 2:15 και 3:23· Εξ. 20:9-11) όσο και της Καινής (Πραξ. 20:35· Εφ. 4:28).
Δεύτερον, κανείς δεν πρέπει να επιδιώκει την απόκτηση επίγειων αγαθών για σκοπούς μάταιους ή, πολύ περισσότερο, ψυχοφθόρους.
Τρίτον, δεν πρέπει να στηριζόμαστε στα πλούτη που τυχόν κατέχουμε και ν’ αφήνουμε την καρδιά μας να αιχμαλωτίζεται απ’ αυτά, γιατί όλα τα επίγεια αγαθά είναι φθαρτά και πρόσκαιρα. Συχνά, μάλιστα, όπως επιβεβαιώνει η πείρα, από κάποιο ασήμαντο γεγονός στερείται κανείς όλη την περιουσία του.
Τέταρτον, αν συμβεί να χάσουμε τα υλικά αγαθά μας, πίσω απ’ αυτή την απώλεια θα πρέπει να δούμε την πάνσοφη βούληση του Κυρίου, να υποταχθούμε σ’ αυτήν δίχως βαρυγγώμια και να υπομείνουμε με γενναιοψυχία τη φτώχεια. Ακόμα και μέσα στην έσχατη ανέχεια, ας μην πάψουμε να ελπίζουμε στον πανάγαθο Θεό και να δοξάζουμε το πανάγιο όνομά Του, όπως έκανε ο δίκαιος και πολύαθλος Ιώβ (1:21). Γιατί, ας μην το ξεχνάμε, τα υλικά αγαθά δεν φέρνουν την πραγματική ευτυχία, δηλαδή την παρηγοριά, την ανάπαυση και την ειρήνη της καρδιάς, ούτε είναι απαραίτητα για τη σωτηρία της ψυχής. Απεναντίας, μάλιστα, δυσκολεύουν τη σωτηρία, μια και, όπως είπε ο Κύριος, δύσκολα θα μπει πλούσιος στη βασιλεία των ουρανών (Ματθ. 19:23).
Πέμπτον, πρέπει να παρακαλάμε τον Θεό να μας δίνει τα απαραίτητα για την επίγεια ζωή μας υλικά αγαθά, όπως μας δίδαξε ο Χριστός με την Κυριακή Προσευχή: «τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον» (Ματθ. 6:11). Ας Του τα ζητάμε, όμως, με την προϋπόθεση πως η χορήγησή τους θα είναι καρπός του θελήματός Του και πως δεν θα εμποδίσει τη σωτηρία μας.
Έκτον, ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ο Θεός και κανένας άλλος είναι ο χορηγός κάθε αγαθού. «Κάθε καλή προσφορά και κάθε τέλειο δώρο έρχεται από ψηλά», λέει ο αδελφόθεος Ιάκωβος (1:17). Έτσι, όλα όσα έχουμε ανήκουν στον Θεό, είναι δική Του περιουσία, που μας τη δάνεισε, για να ικανοποιούμε τόσο τις δικές μας ανάγκες όσο και τις ανάγκες των φτωχών αδερφών μας με την ελεημοσύνη.
«Ο Θεός», γράφει ο απόστολος Παύλος, «μπορεί να σας χορηγήσει πλουσιοπάροχα κάθε δωρεά, για να είστε πάντα σε όλα τελείως αυτάρκεις και να δίνετε με το παραπάνω για κάθε καλό σκοπό» (Β’ Κορ. 9:8). Ακόμα και οι καρποί του προσωπικού μας μόχθου δεν ανήκουν όλοι σ’ εμάς· πρέπει να τους μοιραζόμαστε με τους άλλους, αφού κι αυτοί δώρα του Θεού είναι. Γι’ αυτό ο απόστολος συμβουλεύει τον καθένα μας «να εργάζεται τίμια με τα χέρια του, για να μπορεί να δίνει και σ’ όποιον έχει ανάγκη» (Εφ. 4:28).
Ο ίδιος, μιλώντας κάποτε στους πρεσβυτέρους της Εφέσου, είπε: «Ασήμι ή χρυσάφι ή ιματισμό ποτέ δεν ζήτησα. Εσείς οι ίδιοι ξέρετε ότι για τις ανάγκες τις δικές μου και των συνεργών μου δούλεψαν αυτά εδώ τα χέρια. Με κάθε τρόπο σας έδωσα το παράδειγμα ότι πρέπει να εργάζεστε έτσι σκληρά, για να μπορείτε να βοηθάτε αυτούς που έχουν ανάγκη. Να θυμάστε τα λόγια του Κυρίου μας Ιησού, που είπε: Καλύτερα είναι να δίνεις παρά να παίρνεις» (Πραξ. 20:33-35).
(Από το βιλίο: Γέροντος Ευστρατίου (Γκολοβάνσκι), “Απαντήσεις σε ερωτήματα χριστιανών”. Ιερά Μονή Παρακλήτου, 2012. Ερώτηση 73, σελ. 71.)
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51670
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ: ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΣ ΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΗΤΑΣ
Μακαριστός Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: Παραδείγματος χάριν, εγώ σου μιλάω κατά πνεύμα, σου λέγω την αλήθεια, και σύ λές:
Άντε μωρέ, αυτός είναι μονόπλευρος άνθρωπος.
Αυτός είναι λογισμός βλασφημίας.
Άρα οι λογισμοί της βλασφημίας στρέφονται κατά της θεότητας, κατά της θείας αποκαλύψεως, κατά των ενεργειών του Θεού, τις οποίες θεωρούμε ότι προέρχονται από τον διάβολο, όπως έλεγαν και οι Φαρισαίοι για τον Χριστό ότι “ἐν Βεελζεβούλ ἐκβάλλει τά δαιμόνια”.
Και αυτό το κάνει ο πονηρός, επειδή φθονεί τον θεοφιλή άνθρωπο και θέλει να τον φέρει σε απόγνωση με αυτούς τους λογισμούς.
Έτσι, ο άνθρωπος απογοητεύεται, νομίζει πως δεν μπορεί να κάνει τίποτε, πως είναι αδιόρθωτος, αμαρτωλός, οπότε δεν τολμά να ξανακάνει την συνήθη προσευχή του, τουτέστι την νοερά προσευχή, η οποία είναι προσκόληση του νου στον Θεό και επομένως απομάκρυνση των λογισμών.
Εγκαταλείποντας δε την προσευχή, ο πονηρός βρίσκει ακόμα περαιτέρω χώρο στην καρδιά του ανθρώπου και τον κάνει να μην τολμά να αναπετάσει τις πτέρυγές του και βρεθεί στον Θεό.
†Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
Μακαριστός Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: Παραδείγματος χάριν, εγώ σου μιλάω κατά πνεύμα, σου λέγω την αλήθεια, και σύ λές:
Άντε μωρέ, αυτός είναι μονόπλευρος άνθρωπος.
Αυτός είναι λογισμός βλασφημίας.
Άρα οι λογισμοί της βλασφημίας στρέφονται κατά της θεότητας, κατά της θείας αποκαλύψεως, κατά των ενεργειών του Θεού, τις οποίες θεωρούμε ότι προέρχονται από τον διάβολο, όπως έλεγαν και οι Φαρισαίοι για τον Χριστό ότι “ἐν Βεελζεβούλ ἐκβάλλει τά δαιμόνια”.
Και αυτό το κάνει ο πονηρός, επειδή φθονεί τον θεοφιλή άνθρωπο και θέλει να τον φέρει σε απόγνωση με αυτούς τους λογισμούς.
Έτσι, ο άνθρωπος απογοητεύεται, νομίζει πως δεν μπορεί να κάνει τίποτε, πως είναι αδιόρθωτος, αμαρτωλός, οπότε δεν τολμά να ξανακάνει την συνήθη προσευχή του, τουτέστι την νοερά προσευχή, η οποία είναι προσκόληση του νου στον Θεό και επομένως απομάκρυνση των λογισμών.
Εγκαταλείποντας δε την προσευχή, ο πονηρός βρίσκει ακόμα περαιτέρω χώρο στην καρδιά του ανθρώπου και τον κάνει να μην τολμά να αναπετάσει τις πτέρυγές του και βρεθεί στον Θεό.
†Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51670
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Αρχ. Βασίλειος Μπακογιάννης: Από τους πρώτους χρόνους της χριστιανοσύνης, υπήρχε συνήθεια να θάβονται οι χριστιανοί, καί μέσα στους ναούς, σε ειδικούς χώρους, ή καί κάτω από το “Άγιο Βήμα.
Γι’ αυτό ο άγιος Έφραίμ ό Σύρος, ορίζει στην διαθήκη του να μην ταφεί οτόν ναό, ή κάτω από το θυσιαστήριο του ναού. Αυτό γινόταν καί στην πατρίδα μας, ιδίως στα νησιά, μέχρι τελευταία, κατά τα χρόνια της σκλαβιάς, ως μαρτυρεί ό άγιος Νικόδημος ό Αγιορείτης (Πηδάλιο έκδ. Αστέρος σελ. 293, ύποσημ.).
Σήμερα όμως ό χώρος ενταφιασμού των νεκρών, είναι αποκλειστικά ό ειδικός χώρος του νεκροταφείου. Μπαίνοντας, λοιπόν, το σώμα στην γη, στον τάφο αρχίζει νά λυώνει. Φθείρεται, γίνεται ένα με την γη «γη εΐ καί εις γήν άπελεύσει».
Λέγεται, πώς πρώτα φθείρεται το μάτι, επειδή άπ’ αυτό το μάτι, την όραση του καρπού, ήρθε ή αμαρτία στον κόσμο. Καί επειδή το σώμα φθείρεται, μυρίζει αναπόφευκτα.Έχει όμως σημασία το πού ακριβώς θά ταφεί ο νεκρός.
Ό Τωβίτ λέει στο παιδί του:
«παιδίον, εάν αποθάνω θάψον με, καί με ύπερίδης τήν μητέρα σου… όταν άποθάνη θάψον αυτήν παρ’ έμοί εν ένί τάφω» (Τωβίτ,δ’3-5).Ηταν τιμωρία γιά τόν προφήτη Αχιά τό νά μήν ταφεί στήν γη των πατέρων του. (Γ Βασιλειών, ιγ’, στίχ. 22).
Ό Μωυσής φεύγοντας από την Αίγυπτο πήρε μαζί του τα οστά του Ιωσήφ, εκπληρώνοντας την έπιθυμία του Πάγκαλου Ιωσήφ. (Γένεσ.50,25).
Έπιθυμία τού Ιακώβ ήταν να ταφεί στην γη Χαναάν, ενώ πέθανε στην Αίγυπτο. «Ό πατήρ μου ώρκισέ με λέγων: Έν τώ μνημείω ό ώρυξα έμαυτώ έν γή Χαναάν, εκεί με θάψεις» Γένεσ. ν’ 5).
Ό άγιος Ανδρόνικος επιθυμούσε να πεθάνει εκεί πού τάφηκε ή σύζυγος του, αγία Αθανασία. Εκεί πέθανε και ετάφη, καίτοι ο Γέροντας του Δανιήλ, του πρότεινε να ακολουθήσει!
Ό πρώτος Αρχιεπίσκοπος της Σερβίας, άγιος Σάββας (+1235) μετέφερε τα οστά του πατέρα του, αγίου Συμεών, από το Άγιο Όρος στην Σερβία, στο μοναστήρι της Στουντένιτσας.
Ό άγιος Χρυσόστομος, θαμμένος ως έξόριοτος στα Κόμανα της Μ. Ασίας αρνιόταν επιμόνως, καί κατά τρόπο θαυματουργικό, να μεταφερθούν τα άγια λείψανα του, στην Κων/πολη.
Ό στρατηγός του Μ. Κων/νου, Λεόντιος, αρρώστησε βαρεία. Καί έγινε καλά από τον άγιο Δημήτριο, άφοϋ προσκύνησε τον τάφο του. Γυρίζοντας για την πατρίδα του, προσκύνησε τον τάφο του. Γυρίζοντας για την πατρίδα του, ζήτησε λείψανα του αγίου για να φτιάξει εκεί εκκλησία είς μνήμη του αγίου. Του παρουσιάζεται, όμως, ό άγιος καί του λέει: «Να μη με διαχώρισης, αλλά να με άφήσης άκέραιον είς τήν πατρίδα μου» (Μέγας Συναξαριστής, Όκτώβριος σελ. 602).
Ό νεοφανής άγιος “Αρσένιος ό Καππαδόκης, είπε σε κάποιο δούλο του Θεοϋ «Εσύ θα κατεβής εδώ εγώ θα κατεβώ στην Θεσ/νίκη, διότι εκεί μένω»( Ό άγιος Αρσένιος ό Καππαδόκης σελ. 31).
Ή δούλη του Θεού Ελευθερία, θαμμένη σε τούρκικο νεκροταφείο δεν είχε καθόλου ανάπαυση στην ψυχή της! (αυάτόθι σελ. 129). Φαίνεται, πώς η Παναγία είχε κάποια επιθυμία: Γεθσημανή τω χωρίω κηδεύσατέ μου το σώμα».
Αυτά, λοιπόν, δείχνουν πώς οί ψυχές αναπαύονται όταν ενταφιάζονται έκεί πού επιθυμούν
Πηγή: Από το βιβλίο του Αρχ. Βασιλείου Μπακογιάννη «Μετά θάνατον»;
proskynitis.blogspot.gr
Γι’ αυτό ο άγιος Έφραίμ ό Σύρος, ορίζει στην διαθήκη του να μην ταφεί οτόν ναό, ή κάτω από το θυσιαστήριο του ναού. Αυτό γινόταν καί στην πατρίδα μας, ιδίως στα νησιά, μέχρι τελευταία, κατά τα χρόνια της σκλαβιάς, ως μαρτυρεί ό άγιος Νικόδημος ό Αγιορείτης (Πηδάλιο έκδ. Αστέρος σελ. 293, ύποσημ.).
Σήμερα όμως ό χώρος ενταφιασμού των νεκρών, είναι αποκλειστικά ό ειδικός χώρος του νεκροταφείου. Μπαίνοντας, λοιπόν, το σώμα στην γη, στον τάφο αρχίζει νά λυώνει. Φθείρεται, γίνεται ένα με την γη «γη εΐ καί εις γήν άπελεύσει».
Λέγεται, πώς πρώτα φθείρεται το μάτι, επειδή άπ’ αυτό το μάτι, την όραση του καρπού, ήρθε ή αμαρτία στον κόσμο. Καί επειδή το σώμα φθείρεται, μυρίζει αναπόφευκτα.Έχει όμως σημασία το πού ακριβώς θά ταφεί ο νεκρός.
Ό Τωβίτ λέει στο παιδί του:
«παιδίον, εάν αποθάνω θάψον με, καί με ύπερίδης τήν μητέρα σου… όταν άποθάνη θάψον αυτήν παρ’ έμοί εν ένί τάφω» (Τωβίτ,δ’3-5).Ηταν τιμωρία γιά τόν προφήτη Αχιά τό νά μήν ταφεί στήν γη των πατέρων του. (Γ Βασιλειών, ιγ’, στίχ. 22).
Ό Μωυσής φεύγοντας από την Αίγυπτο πήρε μαζί του τα οστά του Ιωσήφ, εκπληρώνοντας την έπιθυμία του Πάγκαλου Ιωσήφ. (Γένεσ.50,25).
Έπιθυμία τού Ιακώβ ήταν να ταφεί στην γη Χαναάν, ενώ πέθανε στην Αίγυπτο. «Ό πατήρ μου ώρκισέ με λέγων: Έν τώ μνημείω ό ώρυξα έμαυτώ έν γή Χαναάν, εκεί με θάψεις» Γένεσ. ν’ 5).
Ό άγιος Ανδρόνικος επιθυμούσε να πεθάνει εκεί πού τάφηκε ή σύζυγος του, αγία Αθανασία. Εκεί πέθανε και ετάφη, καίτοι ο Γέροντας του Δανιήλ, του πρότεινε να ακολουθήσει!
Ό πρώτος Αρχιεπίσκοπος της Σερβίας, άγιος Σάββας (+1235) μετέφερε τα οστά του πατέρα του, αγίου Συμεών, από το Άγιο Όρος στην Σερβία, στο μοναστήρι της Στουντένιτσας.
Ό άγιος Χρυσόστομος, θαμμένος ως έξόριοτος στα Κόμανα της Μ. Ασίας αρνιόταν επιμόνως, καί κατά τρόπο θαυματουργικό, να μεταφερθούν τα άγια λείψανα του, στην Κων/πολη.
Ό στρατηγός του Μ. Κων/νου, Λεόντιος, αρρώστησε βαρεία. Καί έγινε καλά από τον άγιο Δημήτριο, άφοϋ προσκύνησε τον τάφο του. Γυρίζοντας για την πατρίδα του, προσκύνησε τον τάφο του. Γυρίζοντας για την πατρίδα του, ζήτησε λείψανα του αγίου για να φτιάξει εκεί εκκλησία είς μνήμη του αγίου. Του παρουσιάζεται, όμως, ό άγιος καί του λέει: «Να μη με διαχώρισης, αλλά να με άφήσης άκέραιον είς τήν πατρίδα μου» (Μέγας Συναξαριστής, Όκτώβριος σελ. 602).
Ό νεοφανής άγιος “Αρσένιος ό Καππαδόκης, είπε σε κάποιο δούλο του Θεοϋ «Εσύ θα κατεβής εδώ εγώ θα κατεβώ στην Θεσ/νίκη, διότι εκεί μένω»( Ό άγιος Αρσένιος ό Καππαδόκης σελ. 31).
Ή δούλη του Θεού Ελευθερία, θαμμένη σε τούρκικο νεκροταφείο δεν είχε καθόλου ανάπαυση στην ψυχή της! (αυάτόθι σελ. 129). Φαίνεται, πώς η Παναγία είχε κάποια επιθυμία: Γεθσημανή τω χωρίω κηδεύσατέ μου το σώμα».
Αυτά, λοιπόν, δείχνουν πώς οί ψυχές αναπαύονται όταν ενταφιάζονται έκεί πού επιθυμούν
Πηγή: Από το βιβλίο του Αρχ. Βασιλείου Μπακογιάννη «Μετά θάνατον»;
proskynitis.blogspot.gr
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51670
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς: Ο άνθρωπος είναι τοποθετημένος στον δρόμο ανάμεσα στον παράδεισο και στην κόλαση, ανάμεσα στον Θεό και στον διάβολο. Κάθε σκέψη και λογισμός του ανθρώπου και κάθε αίσθησή του φέρνει λίγο την ψυχή ή στον παράδεισο ή στην κόλαση.
Εάν είναι έλλογος, δηλαδή κατά Θεόν) η σκέψη και ο λογισμός συνδέει τον άνθρωπο με τον Θεό Λόγο, τον Απερινόητο και Ακατάληπτο και αυτό για τον άνθρωπο ήδη είναι παράδεισος. Εάν όμως η σκέψη είναι χωρίς και κατά του Θεού Λόγου, τότε αναπόφευκτα συνδέει τον άνθρωπο με το παράλογο και το ανόητο, με το Διάβολο, και αυτό είναι ήδη κόλαση. Ό,τι ισχύει για τη σκέψη ισχύει και για την αίσθηση. Όλα λοιπόν αρχίζουν εδώ στη γη, και ο παράδεισος και η κόλαση του ανθρώπου. Η ζωή του ανθρώπου σ’ αυτό τον πλανήτη είναι ένα τεράστιο δράμα. Εδώ συνεχώς συγκρούονται το εφήμερο και το αιώνιο, το θνητό και το αθάνατο, το καλό και το κακό, τα του διαβόλου και τα του Θεού.
Είναι κατάρα η ανθρώπινη σκέψη, όταν δεν θέλει να μεταμορφωθεί σε προσευχή και να τελειωθεί με την προσευχή. Είναι αδιανόητο να υπάρχει σκέψη η οποία εμπρός στο μυστήριο των κόσμων δεν μεταβάλλεται σε προσευχητική ανάταση και διάθεση. Τίποτε δεν είναι πιο θαυμάσιο από τη σκέψη, η οποία εμπρός στη θέα των κόσμων του Θεού ασυναίσθητα εκχέεται σε προσευχή.
Σε κάθε γήινο υπάρχει κάτι το ουράνιο, σε κάθε φυσικό υπάρχει κάτι το υπερφυσικό. Στον κόκκο του σίτου υπάρχει ένα μέρος του ουρανού, γιατί ώσπου να γεννηθεί απορρόφησε μέσα του πολύ φως του ουρανού και θερμότητα και ανέμους. Κάτι από τ’ αστέρια υπάρχει σε κάθε φυτικό, σε κάθε ορυκτό, σε κάθε ζωντανό οργανισμό αλλά ιδιαίτερα σε κάθε ανθρώπινο ον.
Τα πάντα σ’ αυτόν το γήινο κόσμο είναι στενά δεμένα με τον επουράνιο κόσμο. Είναι αναμφισβήτητη αλήθεια ότι η γη συγκρατείται από τον ουρανό και υπάρχει διά του ουρανού, η γη και όλα όσα υπάρχουν πάνω της. Η δίοδος του φυσικού στο υπερφυσικό και του υπερφυσικού στο φυσικό είναι πολύ μυστική και ανεξιχνίαστη και δεν υπόκειται σε κανένα έλεγχο ανθρώπινου ερευνητικού πνεύματος. Διαμέσου των αοράτων πρωτονίων και φωτονίων τελείται η μυστηριώδης διάχυση του υπερφυσικού στο φυσικό, του αόρατου στο ορατό.
Και μέσα από τα μυστικά φωτόνια της ψυχής οι φωτεινές έλλογες ενέργειες του Θεού Λόγου διαχέονται στην ανθρώπινη ύπαρξη. Έτσι πράγματι δεν υπάρχουν στεγανά όρια μεταξύ υπερφυσικού και φυσικού, μεταξύ ορατών και αοράτων. Σε κάθε γήινο υπάρχει πολύς ουρανός.
Εκείνο που εξαρτάται από μας είναι να οικοδομήσουμε και να καλλιεργήσουμε μέσα μας ό,τι είναι αιώνιο και θεανθρώπινο, να αναπτύξουμε ως το άπειρο την αίσθηση και την επίγνωση της αιώνιας ζωής. Γι’ αυτό εξάλλου και ο Θεός Λόγος «ἐνηνθρώπησεν», για να μας διδάξει πώς μπορούν να αποκτήσουν οι άνθρωποι την αιώνια ζωή σ’ αυτό τον εφήμερο κόσμο. Η πίστη μας δεν είναι παρά αδιάλειπτος αγώνας για την αιώνια ζωή, αδιάλειπτο μαρτύριο για την αιώνια ζωή (Α’ Τιμ. 6, 12). Και η γη είναι πεδίο μάχης και μαρτυρίου για την αιώνια ζωή. Αυτή είναι η κλήση μας. Όποιος σκέπτεται διαφορετικά δεν είναι του Χριστού.
Γνώση και Πίστη! Ανάμεσά τους συνωθούνται αναρίθμητα βάσανα και κόποι του ανθρώπινου πνεύματος. Αν κάτι αποτελεί μόχθο για το ανθρώπινο πνεύμα, αυτό είναι η γνώση· μήπως άραγε όχι και η πίστη; Βεβαίως και αυτή. Εδώ ακριβώς βρίσκονται αναρίθμητοι ναυαγοί· αλλά και σωσμένοι. Και η γνώση και η πίστη έχουν φυσικά και λογικά την ίδια ισχύ. Στην ουσία της ολόκληρη η γνώση είναι βασισμένη πάνω στην πίστη. Στην πίστη ότι η συνείδησή μας είναι κάτι το υγιές, λογικό, φυσιολογικό και άξιο εμπιστοσύνης.
Δεχόμαστε τον κόσμο έτσι, όπως μας τον παριστούν και παρουσιάζουν τα δικά μας όργανα της γνώσεως, και αυτό συμβαίνει γιατί έχουμε εμπιστοσύνη στην ανθρώπινη γνώση μας, που κατά τη φύση της είναι και αόρατη και αψηλάφητη. Η πίστη, ως όργανο της γνώσεως, συλλαμβάνει ό,τι είναι για την αισθητή ανθρώπινη γνώση πάνω από τη νόηση και σύλληψη.
Διαθέτει το δικό της οφθαλμό, ο οποίος βλέπει τα αόρατα. Βέβαια και το οπτικό πεδίο της πίστεως και η γνώση της πίστεως κινούνται μέσα σε περιορισμένα όρια. Και τότε αυτό που είναι υπερσύλληψιν καθίσταται ασύλληπτο. Εν τούτοις είναι προσφιλές, μαρτυρικά προσφιλές, στην ψυχή που πιστεύει και με χαρά ασπάζεται την επιταγή της φλογερής πίστεως του Τερτυλλιανού: «Credo quia absurdum est», πιστεύω γιατί είναι παράλογο, ή μάλλον υπέρλογο και ασύλληπτο. Η γνώση για το Θεό είναι τόσο υπερλογική, ώστε συχνά φαίνεται παράλογη.
Μόνο ο νους που έχει καθαρθεί από τα πάθη και το σκοτάδι της αμαρτίας και έχει αγιασθεί με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος είναι σε θέση να αισθανθεί και να συλλάβει και να αγαπήσει αυτό που είναι άγιο, και να ζήσει δι’ αυτού και χάρη σ’ αυτό. Μόνο οι καθαροί μπορούν να γνωρίσουν τον Μόνο – Καθαρό. «Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὅψονται». Πρώτα θα Τον δουν στο πρόσωπο των αγίων Του, γιατί ο Θεός «αναπαύεται στους αγίους». Και εκεί θα δουν και κάθε θείο δώρο, το οποίο έχει δοθεί σε κάθε πλάσμα του Θεού.
Έξω από τον Θεάνθρωπο Χριστό είμαι όλος θνητός, αισθάνομαι όλος «μηδέν ων». Πράγματι ο νους μου είναι στείρος και άγονος σαν ένα άπειρο «μηδέν» και όλος εγώ, με όλη μου την ψυχή και το σώμα και τη συνείδηση, ακατάπαυστα είμαι υπερφυσικά αλλά και φυσικά ένα ατελείωτο «μηδέν». Είμαι και φυσικά όλος «μηδέν», αφού κατά τη φυσική πλευρά της υπάρξεώς μου είμαι υποταγμένος στην εξουσία του θανάτου και της φθοράς. Εφόσον ο νους και η σκέψη η ανθρώπινη δεν λογοποιηθεί και χριστοποιηθεί, παραμένει οριστικά φανταστική «φρεναπάτη», και πρώτα γι’ αυτή την ίδια.
Η ανθρώπινη σκέψη είναι ανόητη, άφρων ώσπου να σωφρονισθεί, να λογοποιηθεί διά του Θεού Λόγου -του Κυρίου Ιησού Χριστού μέσα στην Εκκλησία Του-, ώσπου να καταστεί εκκλησιαστική, καθολική, αγία, κεχαριτωμένη, θεανθρώπινη.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερο «ἄλγημα» (Εκ. 1, 18) και βάσανο από τη σκέψη, αυτή καθεαυτήν! Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κόλαση από τη σκέψη μόνη στον εαυτό της και για τον εαυτό της, τελείως αποκομμένη από το Δημιουργό και Θεό της σκέψεως, τον Κύριο Ιησού Χριστό, τον Θεό Λόγο. Η ανθρώπινη σκέψη χωρίς τον Θεάνθρωπο Χριστό δεν μπορεί να αναγνωρίσει ούτε να επιγνώσει τον εαυτό της και τον κόσμο γύρω της. Πράγματι όλη η ικανότητα της σκέψεως δεν βρίσκεται σ’ αυτή καθεαυτήν, αλλά στον Θεό Λόγο και προέρχεται από τον Θεό Λόγο. Σ ’ αυτό έγκειται η λογικότητα και η λογική της σκέψεως, η θεία φρόνηση και το νόημά της. Χωρίς Αυτόν είναι πάντοτε άλογη φαντασία, άλογο κατασκεύασμα και τέρας, που συνεχώς περιστρέφεται μόνο του στις ερήμους της υπάρξεως, ώσπου τελικά να καταντήσει στα πέρατα του μη – είναι.
Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς
ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ONLINE | Όλα τα άρθρα | Ορθοδοξία | Όλα αρχίζουν εδώ στη γη, και ο παράδεισος και η κόλαση του ανθρώπου
Εάν είναι έλλογος, δηλαδή κατά Θεόν) η σκέψη και ο λογισμός συνδέει τον άνθρωπο με τον Θεό Λόγο, τον Απερινόητο και Ακατάληπτο και αυτό για τον άνθρωπο ήδη είναι παράδεισος. Εάν όμως η σκέψη είναι χωρίς και κατά του Θεού Λόγου, τότε αναπόφευκτα συνδέει τον άνθρωπο με το παράλογο και το ανόητο, με το Διάβολο, και αυτό είναι ήδη κόλαση. Ό,τι ισχύει για τη σκέψη ισχύει και για την αίσθηση. Όλα λοιπόν αρχίζουν εδώ στη γη, και ο παράδεισος και η κόλαση του ανθρώπου. Η ζωή του ανθρώπου σ’ αυτό τον πλανήτη είναι ένα τεράστιο δράμα. Εδώ συνεχώς συγκρούονται το εφήμερο και το αιώνιο, το θνητό και το αθάνατο, το καλό και το κακό, τα του διαβόλου και τα του Θεού.
Είναι κατάρα η ανθρώπινη σκέψη, όταν δεν θέλει να μεταμορφωθεί σε προσευχή και να τελειωθεί με την προσευχή. Είναι αδιανόητο να υπάρχει σκέψη η οποία εμπρός στο μυστήριο των κόσμων δεν μεταβάλλεται σε προσευχητική ανάταση και διάθεση. Τίποτε δεν είναι πιο θαυμάσιο από τη σκέψη, η οποία εμπρός στη θέα των κόσμων του Θεού ασυναίσθητα εκχέεται σε προσευχή.
Σε κάθε γήινο υπάρχει κάτι το ουράνιο, σε κάθε φυσικό υπάρχει κάτι το υπερφυσικό. Στον κόκκο του σίτου υπάρχει ένα μέρος του ουρανού, γιατί ώσπου να γεννηθεί απορρόφησε μέσα του πολύ φως του ουρανού και θερμότητα και ανέμους. Κάτι από τ’ αστέρια υπάρχει σε κάθε φυτικό, σε κάθε ορυκτό, σε κάθε ζωντανό οργανισμό αλλά ιδιαίτερα σε κάθε ανθρώπινο ον.
Τα πάντα σ’ αυτόν το γήινο κόσμο είναι στενά δεμένα με τον επουράνιο κόσμο. Είναι αναμφισβήτητη αλήθεια ότι η γη συγκρατείται από τον ουρανό και υπάρχει διά του ουρανού, η γη και όλα όσα υπάρχουν πάνω της. Η δίοδος του φυσικού στο υπερφυσικό και του υπερφυσικού στο φυσικό είναι πολύ μυστική και ανεξιχνίαστη και δεν υπόκειται σε κανένα έλεγχο ανθρώπινου ερευνητικού πνεύματος. Διαμέσου των αοράτων πρωτονίων και φωτονίων τελείται η μυστηριώδης διάχυση του υπερφυσικού στο φυσικό, του αόρατου στο ορατό.
Και μέσα από τα μυστικά φωτόνια της ψυχής οι φωτεινές έλλογες ενέργειες του Θεού Λόγου διαχέονται στην ανθρώπινη ύπαρξη. Έτσι πράγματι δεν υπάρχουν στεγανά όρια μεταξύ υπερφυσικού και φυσικού, μεταξύ ορατών και αοράτων. Σε κάθε γήινο υπάρχει πολύς ουρανός.
Εκείνο που εξαρτάται από μας είναι να οικοδομήσουμε και να καλλιεργήσουμε μέσα μας ό,τι είναι αιώνιο και θεανθρώπινο, να αναπτύξουμε ως το άπειρο την αίσθηση και την επίγνωση της αιώνιας ζωής. Γι’ αυτό εξάλλου και ο Θεός Λόγος «ἐνηνθρώπησεν», για να μας διδάξει πώς μπορούν να αποκτήσουν οι άνθρωποι την αιώνια ζωή σ’ αυτό τον εφήμερο κόσμο. Η πίστη μας δεν είναι παρά αδιάλειπτος αγώνας για την αιώνια ζωή, αδιάλειπτο μαρτύριο για την αιώνια ζωή (Α’ Τιμ. 6, 12). Και η γη είναι πεδίο μάχης και μαρτυρίου για την αιώνια ζωή. Αυτή είναι η κλήση μας. Όποιος σκέπτεται διαφορετικά δεν είναι του Χριστού.
Γνώση και Πίστη! Ανάμεσά τους συνωθούνται αναρίθμητα βάσανα και κόποι του ανθρώπινου πνεύματος. Αν κάτι αποτελεί μόχθο για το ανθρώπινο πνεύμα, αυτό είναι η γνώση· μήπως άραγε όχι και η πίστη; Βεβαίως και αυτή. Εδώ ακριβώς βρίσκονται αναρίθμητοι ναυαγοί· αλλά και σωσμένοι. Και η γνώση και η πίστη έχουν φυσικά και λογικά την ίδια ισχύ. Στην ουσία της ολόκληρη η γνώση είναι βασισμένη πάνω στην πίστη. Στην πίστη ότι η συνείδησή μας είναι κάτι το υγιές, λογικό, φυσιολογικό και άξιο εμπιστοσύνης.
Δεχόμαστε τον κόσμο έτσι, όπως μας τον παριστούν και παρουσιάζουν τα δικά μας όργανα της γνώσεως, και αυτό συμβαίνει γιατί έχουμε εμπιστοσύνη στην ανθρώπινη γνώση μας, που κατά τη φύση της είναι και αόρατη και αψηλάφητη. Η πίστη, ως όργανο της γνώσεως, συλλαμβάνει ό,τι είναι για την αισθητή ανθρώπινη γνώση πάνω από τη νόηση και σύλληψη.
Διαθέτει το δικό της οφθαλμό, ο οποίος βλέπει τα αόρατα. Βέβαια και το οπτικό πεδίο της πίστεως και η γνώση της πίστεως κινούνται μέσα σε περιορισμένα όρια. Και τότε αυτό που είναι υπερσύλληψιν καθίσταται ασύλληπτο. Εν τούτοις είναι προσφιλές, μαρτυρικά προσφιλές, στην ψυχή που πιστεύει και με χαρά ασπάζεται την επιταγή της φλογερής πίστεως του Τερτυλλιανού: «Credo quia absurdum est», πιστεύω γιατί είναι παράλογο, ή μάλλον υπέρλογο και ασύλληπτο. Η γνώση για το Θεό είναι τόσο υπερλογική, ώστε συχνά φαίνεται παράλογη.
Μόνο ο νους που έχει καθαρθεί από τα πάθη και το σκοτάδι της αμαρτίας και έχει αγιασθεί με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος είναι σε θέση να αισθανθεί και να συλλάβει και να αγαπήσει αυτό που είναι άγιο, και να ζήσει δι’ αυτού και χάρη σ’ αυτό. Μόνο οι καθαροί μπορούν να γνωρίσουν τον Μόνο – Καθαρό. «Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὅψονται». Πρώτα θα Τον δουν στο πρόσωπο των αγίων Του, γιατί ο Θεός «αναπαύεται στους αγίους». Και εκεί θα δουν και κάθε θείο δώρο, το οποίο έχει δοθεί σε κάθε πλάσμα του Θεού.
Έξω από τον Θεάνθρωπο Χριστό είμαι όλος θνητός, αισθάνομαι όλος «μηδέν ων». Πράγματι ο νους μου είναι στείρος και άγονος σαν ένα άπειρο «μηδέν» και όλος εγώ, με όλη μου την ψυχή και το σώμα και τη συνείδηση, ακατάπαυστα είμαι υπερφυσικά αλλά και φυσικά ένα ατελείωτο «μηδέν». Είμαι και φυσικά όλος «μηδέν», αφού κατά τη φυσική πλευρά της υπάρξεώς μου είμαι υποταγμένος στην εξουσία του θανάτου και της φθοράς. Εφόσον ο νους και η σκέψη η ανθρώπινη δεν λογοποιηθεί και χριστοποιηθεί, παραμένει οριστικά φανταστική «φρεναπάτη», και πρώτα γι’ αυτή την ίδια.
Η ανθρώπινη σκέψη είναι ανόητη, άφρων ώσπου να σωφρονισθεί, να λογοποιηθεί διά του Θεού Λόγου -του Κυρίου Ιησού Χριστού μέσα στην Εκκλησία Του-, ώσπου να καταστεί εκκλησιαστική, καθολική, αγία, κεχαριτωμένη, θεανθρώπινη.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερο «ἄλγημα» (Εκ. 1, 18) και βάσανο από τη σκέψη, αυτή καθεαυτήν! Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κόλαση από τη σκέψη μόνη στον εαυτό της και για τον εαυτό της, τελείως αποκομμένη από το Δημιουργό και Θεό της σκέψεως, τον Κύριο Ιησού Χριστό, τον Θεό Λόγο. Η ανθρώπινη σκέψη χωρίς τον Θεάνθρωπο Χριστό δεν μπορεί να αναγνωρίσει ούτε να επιγνώσει τον εαυτό της και τον κόσμο γύρω της. Πράγματι όλη η ικανότητα της σκέψεως δεν βρίσκεται σ’ αυτή καθεαυτήν, αλλά στον Θεό Λόγο και προέρχεται από τον Θεό Λόγο. Σ ’ αυτό έγκειται η λογικότητα και η λογική της σκέψεως, η θεία φρόνηση και το νόημά της. Χωρίς Αυτόν είναι πάντοτε άλογη φαντασία, άλογο κατασκεύασμα και τέρας, που συνεχώς περιστρέφεται μόνο του στις ερήμους της υπάρξεως, ώσπου τελικά να καταντήσει στα πέρατα του μη – είναι.
Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς
ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ONLINE | Όλα τα άρθρα | Ορθοδοξία | Όλα αρχίζουν εδώ στη γη, και ο παράδεισος και η κόλαση του ανθρώπου
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51670
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Εκκλησιαστική γιορτή σήμερα Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2023 – Σήμερα η Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου Δακρυρροούσης.
Βιογραφία
Η εικόνα της Παναγίας της Δακρυροούσας ή Κορωνιώτισσας φυλάσσεται στην ομώνυμη μονή του Ληξουρίου της νήσου Κεφαλληνίας. Η Παναγία κατά την ημέρα αυτή διέσωσε τη μονή από τον ισχυρό σεισμό του έτους 1867 μ.Χ.
Σε απόσταση 3 χιλιομέτρων από την πόλη του Ληξουρίου βρίσκεται η Μονή του Κορωνάτου. Κατά την παράδοση ο άρχοντας Λέων Πολυκαλάς, αφού έφυγε καταδιωκόμενος από την Κορώνη Πελοποννήσου, κατέφυγε στην επαρχία Παλλικής στην Κεφαλονιά και έφερε μαζί του μία εικόνα της Θεομήτορος.
Στη συνέχεια την απέθεσε με τιμές σε ναό, που ανηγέρθη με δική του φροντίδα και έξοδα γύρω στα τέλη του 15ου αιώνα. Τον επόμενο αιώνα ο ναός καταστράφηκε πιθανότατα από σεισμούς. Ένας βοσκός από την οικογένεια Μεγαλογένους του χωριού Πολυκαλάτων έβοσκε τα πρόβατά του στο χώρο όπου σήμερα είναι η Μονή. Το κριάρι καθημερινά ξέκοβε από το κοπάδι και πήγαινε στην πηγή που είναι κάτω από τη συκιά (στο χώρο όπου ήταν πριν από τους σεισμούς ο ναός) για να πιει νερό.
Ο βοσκός, αφού το παρακολούθησε, είδε πάνω στη συκιά μια λάμψη εκτυφλωτική. Πλησιάζοντας είδε μια εικόνα της Παναγίας με μικρό εγκόλπιο. Την κατέβασε από το δέντρο και την πήγε στο σπίτι του. Όμως η εικόνα έφευγε και πήγαινε στη συκιά που τη βρήκε ο βοσκός. Αυτό έγινε πολλές φορές, ώστε ο βοσκό αναγκάστηκε να κοινοποιήσει το θαύμα και με τη συνδρομή των συγχωριανών του χτίστηκε ο ναός εκ νέου. Η πρωτότυπη εικόνα της Κορωνιώτισσας χάθηκε.
Αντίγραφο αυτής αυτής είναι η θαυματουργή εικόνα που βρίσκεται σήμερα στο θρόνο. Ονομάζεται και “Δακρυρροούσα” γιατί στους σεισμούς της 23ης Ιανουαρίου 1867, ενώ δεν γκρεμίστηκε ο Ναός η εικόνα βρέθηκε στο δάπεδο με δάκρυα στα μάτια.
ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ONLINE | Όλα τα άρθρα | Γιορτή σήμερα | Η Παναγία Δακρυρροούσα πανηγυρίζει σήμερα Τρίτη 31 Ιανουαρίου
Βιογραφία
Η εικόνα της Παναγίας της Δακρυροούσας ή Κορωνιώτισσας φυλάσσεται στην ομώνυμη μονή του Ληξουρίου της νήσου Κεφαλληνίας. Η Παναγία κατά την ημέρα αυτή διέσωσε τη μονή από τον ισχυρό σεισμό του έτους 1867 μ.Χ.
Σε απόσταση 3 χιλιομέτρων από την πόλη του Ληξουρίου βρίσκεται η Μονή του Κορωνάτου. Κατά την παράδοση ο άρχοντας Λέων Πολυκαλάς, αφού έφυγε καταδιωκόμενος από την Κορώνη Πελοποννήσου, κατέφυγε στην επαρχία Παλλικής στην Κεφαλονιά και έφερε μαζί του μία εικόνα της Θεομήτορος.
Στη συνέχεια την απέθεσε με τιμές σε ναό, που ανηγέρθη με δική του φροντίδα και έξοδα γύρω στα τέλη του 15ου αιώνα. Τον επόμενο αιώνα ο ναός καταστράφηκε πιθανότατα από σεισμούς. Ένας βοσκός από την οικογένεια Μεγαλογένους του χωριού Πολυκαλάτων έβοσκε τα πρόβατά του στο χώρο όπου σήμερα είναι η Μονή. Το κριάρι καθημερινά ξέκοβε από το κοπάδι και πήγαινε στην πηγή που είναι κάτω από τη συκιά (στο χώρο όπου ήταν πριν από τους σεισμούς ο ναός) για να πιει νερό.
Ο βοσκός, αφού το παρακολούθησε, είδε πάνω στη συκιά μια λάμψη εκτυφλωτική. Πλησιάζοντας είδε μια εικόνα της Παναγίας με μικρό εγκόλπιο. Την κατέβασε από το δέντρο και την πήγε στο σπίτι του. Όμως η εικόνα έφευγε και πήγαινε στη συκιά που τη βρήκε ο βοσκός. Αυτό έγινε πολλές φορές, ώστε ο βοσκό αναγκάστηκε να κοινοποιήσει το θαύμα και με τη συνδρομή των συγχωριανών του χτίστηκε ο ναός εκ νέου. Η πρωτότυπη εικόνα της Κορωνιώτισσας χάθηκε.
Αντίγραφο αυτής αυτής είναι η θαυματουργή εικόνα που βρίσκεται σήμερα στο θρόνο. Ονομάζεται και “Δακρυρροούσα” γιατί στους σεισμούς της 23ης Ιανουαρίου 1867, ενώ δεν γκρεμίστηκε ο Ναός η εικόνα βρέθηκε στο δάπεδο με δάκρυα στα μάτια.
ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ONLINE | Όλα τα άρθρα | Γιορτή σήμερα | Η Παναγία Δακρυρροούσα πανηγυρίζει σήμερα Τρίτη 31 Ιανουαρίου
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51670
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Αγάπα το Θεό, και κάνε ότι θέλεις...
Αν σιωπάς, να σιωπάς από αγάπη...
Αν μιλάς, να μιλάς από αγάπη...
Αν διορθώνεις κάποιον, να τον διορθώνεις από αγάπη...
Αν συγχωρείς, να συγχωρείς από αγάπη...
Στο βάθος της καρδιάς σου, να έχεις τη ρίζα της αγάπης...
Από μια τέτοια ρίζα, μόνο καλό μπορεί να προέλθει...
:*Ιερός Αυγουστίνος*:
Αν σιωπάς, να σιωπάς από αγάπη...
Αν μιλάς, να μιλάς από αγάπη...
Αν διορθώνεις κάποιον, να τον διορθώνεις από αγάπη...
Αν συγχωρείς, να συγχωρείς από αγάπη...
Στο βάθος της καρδιάς σου, να έχεις τη ρίζα της αγάπης...
Από μια τέτοια ρίζα, μόνο καλό μπορεί να προέλθει...
:*Ιερός Αυγουστίνος*:
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51670
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
Ένα μαστίγωμα προς πολλές κατευθύνσεις από τον μεγαλύτερο και καλύτερο ερμηνευτή των Ιερών Κανόνων της Ορθόδοξης Εκκλησίας Άγιο Νικόδημο Αγιορείτη. Μαστιγώνει και τους μυστηριολάτρες και τους μυστηριομάχους.
"Αγνοείτε μυστηριολάτρες ότι το χρηστόν του Θεού εις μετάνοιαν υμάς άγει( Ρωμ.2,4);", και συνεχίζετε την κοινωνίαν με τους αιρετικούς και τουλάχιστον φανερούς(γυμνή τη κεφαλή) Οικουμενιστάς; Και δεν τους ελέγχετε; Προσέξατε γιατί και πόλεμος να γίνει και όλα να γκρεμισθούν και όλα να τα ξανά φτιάξει ο Θεός και ο Βατάτζης να έρθει κ.λπ. κ.λπ. ο Θεός θα ζητήσει λόγο από τον καθένα προσωπικά εν ημέρα Κρίσεως για τον αγώνα του ενάντια στα πάθη αλλά και στην αίρεση εξ' ίσου. Και τότε ω ποία ώρα φοβερά!!
Προσέξατε και σεις μυστηριομάχοι διότι η βλασφημία από τα βάθη της καρδιάς και εκ πεποιθήσεως στο Άγιο Πνεύμα είναι ασυγχώρητη και εις τον νυν και εις τον μέλλοντα αιώνα(Μθ.12,32). Προσέξατε μήπως αυτά που κατηγορείτε τους αδελφούς στην τελική τα πάθετε εσείς, αν δεν τα πάθατε( απώλεια ιερωσύνης, χρίσματος και βαπτίσματος).
Ζει Κύριος ο Θεός!!
Όσοι δεν αγαπούν Κύριον τον Ιησούν να είναι ανάθεμα!!
Και όσοι δεν πονούν για την Εκκλησία του και αυτοί να είναι ανάθεμα!!
Β' (2α) ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΡΜΗΝΕΙΑΝ ΤΟΥ Γ'(3ου) ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ, "Πρέπει να ηξεύρωμεν, ότι τα επιτίμια οπού διορίζουν οι Κανόνες, ήγουν το, καθαιρείσθω, το, αφοριζέσθω, και το, ανάθεμα έστω. Αυτά, κατά την γραμματικήν τέχνην, είναι γ. προσώπου προστακτικού, μη παρόντος. Εις το οποίον δια να μεταδοθή η προσταγή αυτή, εξ' ανάγκης χρειάζεται να είναι β'. πρόσωπον παρόν. Το εξηγώ καλλιώτερα. Οι Κανόνες προστάζουσι την ΣΎΝΟΔΟΝ των ΖΏΝΤΩΝ Επισκόπων, να καθαίρουν τους ιερείς, ή να αφορίζουν, ή να αναθεματίζουν τους λαικούς, όπου παραβαίνουν τους κανόνας. Όμως αν η σύνοδος δεν ενεργήσει εμπράκτως την καθαίρεσιν των ιερέων, ή τον αφορισμόν, ή αναθεματισμόν των λαικών, οι ιερείς αυτοί, και οι λαικοί, ούτε καθηρημένοι είναι ενεργεία, ούτε αφωρισμένοι ή αναθεματισμένοι. ΥΠΌΔΙΚΟΙ όμως εδώ μεν εις την καθαίρεσιν και αφορισμόν ή αναθεματισμόν, εκεί δε εις την θείαν δίκην. Καθώς και όταν ένας Βασιλεύς προστάξη τον δούλον του να δείρη έναν άλλον, όπου έσφαλεν, εάν ο προσταχθείς δούλος δεν ενεργήση του Βασιλέως την προσταγήν, άδαρτος έμεινεν εκείνος όπου έσφαλεν εις τον Βασιλέα, υπόδικος όμως εις τον δαρμόν. Όθεν σφάλλουσι μεγάλως εκείνοι οι ΑΝΟΗΤΟΙ όπου λέγουσιν, ότι εις τους παρόντας καιρούς όλοι οι παρά κανόνας χειροτονηθέντες ιερωμένοι, είναι καθηρημένοι. ΙΕΡΟΚΑΤΉΓΟΡΟΣ ΓΛΏΣΣΑ είναι εκείνη όπου ανοήτως τα τοιαύτα λόγια φλυαρεί, μη νοούσα, ότι, η προσταγή των Κανόνων, χωρίς την έμπρακτον ενέργειαν του β'. προσώπου, ήτοι της συνόδου, είναι ατέλεστος, αμέσως και προ κρίσεως ενεργούσα καθ' εαυτήν. Αυτοί οι ίδιοι θείοι Απόστολοι φανερά εξηγούσι τον εαυτόν τους με τον μστ'(46ο) Κανόνα τους, επειδή δεν λέγουσι πως ήδη ευθύς ενεργεία ευρίσκεται καθηρημένος, όποιος Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος δεχθή το των αιρετικών βάπτισμα, αλλά καθαιρείσθαι προστάζομεν, ήγουν να παρασταθή εις κρίσιν, και αν αποδειχθή πώς τούτο έκαμε, τότε ας γυμνωθή με την εδικήν σας απόφασιν από την ιερωσύνην, τούτο προστάσσομεν"
"Αγνοείτε μυστηριολάτρες ότι το χρηστόν του Θεού εις μετάνοιαν υμάς άγει( Ρωμ.2,4);", και συνεχίζετε την κοινωνίαν με τους αιρετικούς και τουλάχιστον φανερούς(γυμνή τη κεφαλή) Οικουμενιστάς; Και δεν τους ελέγχετε; Προσέξατε γιατί και πόλεμος να γίνει και όλα να γκρεμισθούν και όλα να τα ξανά φτιάξει ο Θεός και ο Βατάτζης να έρθει κ.λπ. κ.λπ. ο Θεός θα ζητήσει λόγο από τον καθένα προσωπικά εν ημέρα Κρίσεως για τον αγώνα του ενάντια στα πάθη αλλά και στην αίρεση εξ' ίσου. Και τότε ω ποία ώρα φοβερά!!
Προσέξατε και σεις μυστηριομάχοι διότι η βλασφημία από τα βάθη της καρδιάς και εκ πεποιθήσεως στο Άγιο Πνεύμα είναι ασυγχώρητη και εις τον νυν και εις τον μέλλοντα αιώνα(Μθ.12,32). Προσέξατε μήπως αυτά που κατηγορείτε τους αδελφούς στην τελική τα πάθετε εσείς, αν δεν τα πάθατε( απώλεια ιερωσύνης, χρίσματος και βαπτίσματος).
Ζει Κύριος ο Θεός!!
Όσοι δεν αγαπούν Κύριον τον Ιησούν να είναι ανάθεμα!!
Και όσοι δεν πονούν για την Εκκλησία του και αυτοί να είναι ανάθεμα!!
Β' (2α) ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΡΜΗΝΕΙΑΝ ΤΟΥ Γ'(3ου) ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ, "Πρέπει να ηξεύρωμεν, ότι τα επιτίμια οπού διορίζουν οι Κανόνες, ήγουν το, καθαιρείσθω, το, αφοριζέσθω, και το, ανάθεμα έστω. Αυτά, κατά την γραμματικήν τέχνην, είναι γ. προσώπου προστακτικού, μη παρόντος. Εις το οποίον δια να μεταδοθή η προσταγή αυτή, εξ' ανάγκης χρειάζεται να είναι β'. πρόσωπον παρόν. Το εξηγώ καλλιώτερα. Οι Κανόνες προστάζουσι την ΣΎΝΟΔΟΝ των ΖΏΝΤΩΝ Επισκόπων, να καθαίρουν τους ιερείς, ή να αφορίζουν, ή να αναθεματίζουν τους λαικούς, όπου παραβαίνουν τους κανόνας. Όμως αν η σύνοδος δεν ενεργήσει εμπράκτως την καθαίρεσιν των ιερέων, ή τον αφορισμόν, ή αναθεματισμόν των λαικών, οι ιερείς αυτοί, και οι λαικοί, ούτε καθηρημένοι είναι ενεργεία, ούτε αφωρισμένοι ή αναθεματισμένοι. ΥΠΌΔΙΚΟΙ όμως εδώ μεν εις την καθαίρεσιν και αφορισμόν ή αναθεματισμόν, εκεί δε εις την θείαν δίκην. Καθώς και όταν ένας Βασιλεύς προστάξη τον δούλον του να δείρη έναν άλλον, όπου έσφαλεν, εάν ο προσταχθείς δούλος δεν ενεργήση του Βασιλέως την προσταγήν, άδαρτος έμεινεν εκείνος όπου έσφαλεν εις τον Βασιλέα, υπόδικος όμως εις τον δαρμόν. Όθεν σφάλλουσι μεγάλως εκείνοι οι ΑΝΟΗΤΟΙ όπου λέγουσιν, ότι εις τους παρόντας καιρούς όλοι οι παρά κανόνας χειροτονηθέντες ιερωμένοι, είναι καθηρημένοι. ΙΕΡΟΚΑΤΉΓΟΡΟΣ ΓΛΏΣΣΑ είναι εκείνη όπου ανοήτως τα τοιαύτα λόγια φλυαρεί, μη νοούσα, ότι, η προσταγή των Κανόνων, χωρίς την έμπρακτον ενέργειαν του β'. προσώπου, ήτοι της συνόδου, είναι ατέλεστος, αμέσως και προ κρίσεως ενεργούσα καθ' εαυτήν. Αυτοί οι ίδιοι θείοι Απόστολοι φανερά εξηγούσι τον εαυτόν τους με τον μστ'(46ο) Κανόνα τους, επειδή δεν λέγουσι πως ήδη ευθύς ενεργεία ευρίσκεται καθηρημένος, όποιος Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος δεχθή το των αιρετικών βάπτισμα, αλλά καθαιρείσθαι προστάζομεν, ήγουν να παρασταθή εις κρίσιν, και αν αποδειχθή πώς τούτο έκαμε, τότε ας γυμνωθή με την εδικήν σας απόφασιν από την ιερωσύνην, τούτο προστάσσομεν"
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51670
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ: ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΗΣΥΧΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ
Ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος γράφει ως εξής για εκείνους που δημιουργούν ταραχή μέσα στην εκκλησία και που αποχωρούν από την εκκλησία πριν ολοκληρωθεί η Θεία Λειτουργία του Θεού:
"Μερικοί δεν πλησιάζουν την Θεία Κοινωνία τρεμάμενοι αλλά με ταραχή, σπρώχνοντας ο ένας τον άλλον, πυρωμένοι από θυμό, φωνασκούντες, μαλώνοντες, σπρώχνοντες τον διπλανό τους, γεμάτοι ταραχή. Περί αυτού σας έχω μιλήσει πολλές φορές και δεν θα παύσω να μιλώ για αυτό.
Δεν βλέπετε την τάξη στην συμπεριφορά στους παγανιστικούς Ολυμπιακούς αγώνες, όταν ο "Ταξιθέτης" περνά μέσα από την αρένα φορώντας στεφάνι στο κεφάλι, ντυμένος με μακρύ ένδυμα, κρατώντας ραβδί στο ένα χέρι, καθώς ο κήρυκας αναγγέλλει να γίνει ησυχία και τάξη; Δεν είναι χυδαίο, εκεί - όπου κυβερνά ο διάβολος - να γίνεται τόση ησυχία και εδώ, που ο Χριστός μας προσκαλεί σε Αυτόν τον Ίδιον, να γίνεται τόση φασαρία; Στην αρένα, ησυχία - και στην εκκλησία, αναστάτωση! Γαλήνη στην θάλασσα, και φουρτούνα στο λιμάνι!
Όταν σας προσκαλούν σε γεύμα, δεν πρέπει να αποχωρείτε πριν από τους άλλους, παρ' ότι έχετε χορτάσει πριν από τους άλλους, και εδώ, που τελείται το γεμάτο δέος μυστήριο του Χριστού, και ενώ ακόμη συνεχίζουν οι ιερατικές πράξεις, εσύ φεύγεις εν μέσω αυτών και εξέρχεσαι; Πώς μπορεί να συγχωρηθεί αυτό; Πώς μπορεί να δικαιολογηθεί αυτό;
Ο Ιούδας, μόλις εκοινώνησε στον Μυστικό Δείπνο εκείνη την τελευταία βραδιά, έφυγε βιαστικός ενώ οι υπόλοιποι παρέμειναν στο τραπέζι. Βλέπετε, ποίων το παράδειγμα ακολουθούν εκείνοι που βιάζονται να αποχωρήσουν πριν από την τελευταία ευχαριστία;"
Ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος γράφει ως εξής για εκείνους που δημιουργούν ταραχή μέσα στην εκκλησία και που αποχωρούν από την εκκλησία πριν ολοκληρωθεί η Θεία Λειτουργία του Θεού:
"Μερικοί δεν πλησιάζουν την Θεία Κοινωνία τρεμάμενοι αλλά με ταραχή, σπρώχνοντας ο ένας τον άλλον, πυρωμένοι από θυμό, φωνασκούντες, μαλώνοντες, σπρώχνοντες τον διπλανό τους, γεμάτοι ταραχή. Περί αυτού σας έχω μιλήσει πολλές φορές και δεν θα παύσω να μιλώ για αυτό.
Δεν βλέπετε την τάξη στην συμπεριφορά στους παγανιστικούς Ολυμπιακούς αγώνες, όταν ο "Ταξιθέτης" περνά μέσα από την αρένα φορώντας στεφάνι στο κεφάλι, ντυμένος με μακρύ ένδυμα, κρατώντας ραβδί στο ένα χέρι, καθώς ο κήρυκας αναγγέλλει να γίνει ησυχία και τάξη; Δεν είναι χυδαίο, εκεί - όπου κυβερνά ο διάβολος - να γίνεται τόση ησυχία και εδώ, που ο Χριστός μας προσκαλεί σε Αυτόν τον Ίδιον, να γίνεται τόση φασαρία; Στην αρένα, ησυχία - και στην εκκλησία, αναστάτωση! Γαλήνη στην θάλασσα, και φουρτούνα στο λιμάνι!
Όταν σας προσκαλούν σε γεύμα, δεν πρέπει να αποχωρείτε πριν από τους άλλους, παρ' ότι έχετε χορτάσει πριν από τους άλλους, και εδώ, που τελείται το γεμάτο δέος μυστήριο του Χριστού, και ενώ ακόμη συνεχίζουν οι ιερατικές πράξεις, εσύ φεύγεις εν μέσω αυτών και εξέρχεσαι; Πώς μπορεί να συγχωρηθεί αυτό; Πώς μπορεί να δικαιολογηθεί αυτό;
Ο Ιούδας, μόλις εκοινώνησε στον Μυστικό Δείπνο εκείνη την τελευταία βραδιά, έφυγε βιαστικός ενώ οι υπόλοιποι παρέμειναν στο τραπέζι. Βλέπετε, ποίων το παράδειγμα ακολουθούν εκείνοι που βιάζονται να αποχωρήσουν πριν από την τελευταία ευχαριστία;"
-
toula
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 51670
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 11, 2009 7:29 am
- Τοποθεσία: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΤΟΥΛΑ) - ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΑΘΗΝΑ
Re: Ψυχοφελή μηνύματα...
«Πραγματικά, τί θα μας ωφελήσει η εξήγηση του ονόματος του αντιχρίστου ή η αναδίφηση των αριθμών,όταν πριν από τον ερχομό του αντιχρίστου, μας προλάβει ο θάνατος;»!
Όσιος Δανιήλ ο Κατουνακιώτης
Όσιος Δανιήλ ο Κατουνακιώτης