Ο Sergius έγραψε :
Απλά, μια παρατήρηση:
Αγάπη είναι να λες να υποδεικνύεις σε κάποιον ότι δεν πάει καλά ή να του λες "δε μας νοιάζει αν πορνεύεις". Δε λέω να κρίνουμε και να απορίπτουμε κάποιον λες και είμαστε καλύτεροι. Όμως, νομίζω πως με προσευχή και με διακριτικό τρόπο πρέπει να βοηθάμε τον άλλο να δει τα λάθη του.
Μπορεί και να κάνω λάθος, αλλά είναι καλύτερα να βλέπουμε τον άλλο τραυματισμένο και να το προσπερνάμε σαν το Λευίτη της παραβολής
Κήρυξε τον λόγον του Θεού, στάσου επιτηρητής και καθοδηγός επί των ακροατών σου όχι μόνον εις περιστάσεις καταλλήλους,
αλλά και εις εκείνας, που φαίνονται ακατάλληλοι, έλεγξε, επίπληξε, παρηγόρησε με κάθε μακροθυμίαν και με κάθε μέθοδον διδασκαλίας. Πρέπει δε έτσι ακούραστα να επιτελής το έργον σου, διότι θα έλθη καιρός, που οι άνθρωποι
δεν θα ανέχωνται την υγιά και ορθήν διδασκαλίαν, αλλά σύμφωνα με τας ιδίας των επιθυμίας και αρεσκείας θα εκλέγουν εις τους εαυτούς των σωρόν ολόκληρον διδασκάλους. Και
θα προτιμούν εκείνους, από την διδασκαλίαν των οποίων θα αισθάνωνται γαργαλισμόν και τέρψιν εις τα αυτιά των. (Β' Τιμ. δ,2)
====================
Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ, ως Πανέλληνες, το ηρωικό Μεσολόγγι. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τη θυσία των γενναίων εκείνων αγωνιστών. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τον πεινασμένο ατρόμητο πολεμιστή της Εξόδου του Μεσολογγίου. Κι αν κάποιοι προσπαθούν να διαγράψουν την ιστορική αλήθεια και να σβήσουν από τις σελίδες της ιστορίας πρόσωπα και γεγονότα, θυσίες και ιδέες, η ψυχή του Έλληνα δεν αποκηρύσσει και δεν διαγράφει. Ο ουρανός βροντοφωνεί. Η πίστη στο Θεό και στην ελευθερία της πατρίδος λάμπει ως αστέρας ύψιστων ιδανικών στο πνευματικό στερέωμα και εμπνέει και καθοδηγεί. Πίστη και ελευθερία γίνονται ένα στο πνεύμα των Ελλήνων του Εικοσιένα. Τη μεγάλη αυγή της ηρωικής εξόδου το Μεσολογγίου οι ελεύθεροι πολιορκημένοι δεν νομίζουν ότι ο θάνατος που τους περιμένει είναι το τέλος της ζωής τους, αλλά πιστεύουν ότι βρίσκονται στο κατώφλι της αιωνιότητος.
