filotas έγραψε:
Όσο για το επίμαχο θέμα, η γνώμη μου είναι ότι η σύζυγος είναι υποχρεωμένη ν' ακολουθήσει το σύζυγό της, όπου χρειαστεί να πάει εξ αιτίας του επαγγέλματός του. Εάν δεν είναι διατεθειμένη να θυσιάσει την καριέρα της για το Γάμο της, τότε ας μείνει ανύπαντρη. Η γνώμη μου αυτή βασίζεται στο ότι, ο Θεός στον άνδρα ανέθεσε το καθήκον να εργάζεται για να ζει την οικογένειά του, ενώ στη γυναίκα ανέθεσε το καθήκον της συζύγου και της μητέρας. Επομένως η εργασία του συζύγου είναι απαραίτητη και επιβεβλημένη, ενώ της συζύγου, αν είναι αναγκαία για οικονομικούς λόγους, είναι επιβοηθητική και δεν αποτελεί το κύριο έργο της. Ίσως με πείτε αναχρονιστικό, αλλά πρώτα διαβάστε τι είπε ο Θεός στους πρωτόπλαστους αμέσως μετά την πτώση (Γέννεση 3, 14-20) και μετά το συζητάμε. Θα πρέπει να διευκρινίσουμε, ότι ο Θεός δεν ανέθεσε τους ρόλους αυτούς στους μεταπτωτικούς ανθρώπους για να τους τιμωρήσει, επειδή η τιμωρία τους ήταν η απομάκρυνση από τον Παράδεισο, αλλά σαν βάση για να συνεργαστούν για τη σωτηρία τους.
Σπάρτακος έγραψε:Όσο για το επίμαχο θέμα, η γνώμη μου είναι ότι η σύζυγος είναι υποχρεωμένη ν' ακολουθήσει το σύζυγό της, όπου χρειαστεί να πάει εξ αιτίας του επαγγέλματός του. Εάν δεν είναι διατεθειμένη να θυσιάσει την καριέρα της για το Γάμο της, τότε ας μείνει ανύπαντρη. Η γνώμη μου αυτή βασίζεται στο ότι, ο Θεός στον άνδρα ανέθεσε το καθήκον να εργάζεται για να ζει την οικογένειά του, ενώ στη γυναίκα ανέθεσε το καθήκον της συζύγου και της μητέρας. Επομένως η εργασία του συζύγου είναι απαραίτητη και επιβεβλημένη, ενώ της συζύγου, αν είναι αναγκαία για οικονομικούς λόγους, είναι επιβοηθητική και δεν αποτελεί το κύριο έργο της
Αυτη είναι η αρχική βάση, για το σωστό μοίρασμα των ρόλλων. Η διαταραχή αυτής της βάσης έγινε αιτία και αφορμή για την κατεδάφιση της οικογένειας.
panagiotisspy έγραψε:Σπάρτακος έγραψε:Όσο για το επίμαχο θέμα, η γνώμη μου είναι ότι η σύζυγος είναι υποχρεωμένη ν' ακολουθήσει το σύζυγό της, όπου χρειαστεί να πάει εξ αιτίας του επαγγέλματός του. Εάν δεν είναι διατεθειμένη να θυσιάσει την καριέρα της για το Γάμο της, τότε ας μείνει ανύπαντρη. Η γνώμη μου αυτή βασίζεται στο ότι, ο Θεός στον άνδρα ανέθεσε το καθήκον να εργάζεται για να ζει την οικογένειά του, ενώ στη γυναίκα ανέθεσε το καθήκον της συζύγου και της μητέρας. Επομένως η εργασία του συζύγου είναι απαραίτητη και επιβεβλημένη, ενώ της συζύγου, αν είναι αναγκαία για οικονομικούς λόγους, είναι επιβοηθητική και δεν αποτελεί το κύριο έργο της
Αυτη είναι η αρχική βάση, για το σωστό μοίρασμα των ρόλλων. Η διαταραχή αυτής της βάσης έγινε αιτία και αφορμή για την κατεδάφιση της οικογένειας.
Σωστά.
Αυτές οι εξελίξεις προωθήθηκαν δυστυχώς τεχνηέντως, σχεδιάστηκαν σιγά σιγά. Θυμάμαι όταν ήμουν πολύ μικρός, ότι δούλευε μόνο ο πατέρας μου με έναν απλό μισθό και τα χρήματα έφταναν και περίσσευαν για την οικογένεια. Τώρα πολλές φορές δουλεύει και ο άντρας και η γυναίκα, αλλά τα βγάζουν πέρα ίσα- ίσα και μπορεί και να χρωστάνε κιόλας στις τράπεζες.
Εχουν δημιουργηθεί πολλές ψεύτικες και πλασματικές "ανάγκες", έχουμε γίνει υπερβολικά καταναλωτικοί από τη μία, έχουμε εγωισμούς για μεγαλεία και καριέρες από την άλλη.
"Καριέρα" κατά βάσιν τι σημαίνει? Σημαίνει ένα τεράστιο ΕΓΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ, και δυστυχώς αντί μια οικογένεια "να είναι εις το ημείς και όχι εις το εγώ" (όπως έλεγε και ο Μακρυγιάννης), δυστυχώς είναι εις το εγώ και όχι εις το ημείς. Και κατά συνέπεια είτε διαλύεται, είτε δυστυχεί.
Διαβαζω τις δημοσιευσεις σας, θεωρω οτι ειναι πολυ ευστοχες.
Τα νεοτερα απο το μέτωπο είναι ακόμη χειρότερα δυστυχώς:
η σύζυγος έχει θέσει τελεσίγραφο στον σύζυγο, αν δεν κάνει κάτι να πάει στην πόλη της ο σύζυγος μέχρι τον Δεκέμβριο, θα πάει σε δικηγόρο για διαζύγιο.
Λέει οτι δεν μπορει να ζει διχως ανδρα, δεν φταινε τα παιδια σε τιποτε κλπ
Φυσικα, ριχνει την ευθυνη στον ανδρα, και δεν λεει οτι υπαρχει και η δυνατότητα να πάει αυτή στην πόλη που εργάζεται ο άνδρας της, αλλα δεν το θελει.
Ο σύζυγος λέει οτι μπορεί να σταθεί καλύτερα επαγγελματικά στην πόλη που βρίσκεται, να ανοιξει τα φτερά του ακομη περισσοτερο προς οφελος και της οικογενειας, και να ζησουν και πιο ήρεμα ανθρωπινα, καθως ζει σε επαρχιακή πόλη.
Η συζυγος λεει οτι στην Αθηνα εκει που δουλευει εχει μεγαλυτερο μισθο, τον θελει για τα παιδια της, για να μη τους λειψει τιποτε, οτι στην Αθηνα υπαρχουν πολλές πνευματικές εστίες, πολλές δυνατότητες για τα παιδιά, ότι δεν της αρέσει να ζει στην επαρχία κλπ.
Όπως και να ειναι, οπως είπα και στην αρχή,
"- ο μεν συζυγος προτεινει, οτι το μη χειρον βελτιστον, δηλαδη, υπαρχει η ασχημη κατασταση αλλα αφου κανεις δεν υποχωρει προς το παρον, τουλαχιστον ας παραμεινουν ετσι μηπως και φωτισει ο θεος καποιον και βρεθει μια λυση.
- η δε συζυγος, προτεινει...το διαζυγιο. Κανεις δεν υποχωρει λεει, και αφου δεν υπαρχει κανενα φως στο οριζοντα, δεν εχει νοημα να παρατεινετε αυτη η κατασταση. Κατηγορει τον συζυγο για την κατασταση αυτη(επρεπε να εχεις ερθει κοντα μου, αλλα ομως κι ο συζυγος τα ιδια λεει...), και για το λογο αυτο θελει χωρισμο.
"
Πειτε τις σκέψεις σας και πανω σε αυτο (παραθεση αρχικης δημοσιευσης):
"Ακομη κι αν ο συζυγος δεν παει ποτε κοντα της, και η συζυγος επισης το ιδιο, θα προτεινε κανεις στη συζυγο να παρει διαζυγιο σε αυτη την περιπτωση; Αν κανεις δεν κανει κινηση προς τον αλλο, τι θα ηταν προτιμοτερο να γινει;"