"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ένας φίλος μου είχε σοβαρό πρόβλημα με τα πεθερικά του που ανακατευόντουσαν στον γάμο του.
Η γυναίκα του δεν μπορούσε να αντιδράσει στους γονείς της και έκλαιγε και αυτός προσπαθούσε με ευγενικό τρόπο και συζητήσεις να τους κάνει να σταματήσουν.
Πήγε και ρώτησε τον Πνευματικό του τι να κάνει.
Και αυτός του είπε να σταματήσει να απαντάει στα τηλέφωνα τους και να τους πει ότι αν δεν αλλάξουν συμπεριφορά να μην ξαναπατήσουν στο σπίτι τους και να μην ξαναπάρουν ποτέ τηλέφωνο.Να τους διώξει εντελώς γιατί καλύτερα να μην μιλάς με αυτούς που σου κάνουν κακό και ας είναι και οι γονείς σου ή τα αδέλφια σου παρά να διαλύσεις την οικογένεια σου που έχει ευλογηθεί από τον ίδιο τον Χριστό.Όπως έλεγε ένας γέροντας καλύτερα να είσαι μαλωμένος με όλο τον κόσμο αλλά να έχεις ευτυχισμένη οικογένεια παρά να διαλύσεις εντελώς την οικογένεια σου.

Συμφωνώ με το Γιάννη (cloaca) ότι ο γνώμονας είναι πάντα η διατήρηση (σωτηρία) του γάμου. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, το δίδαγμα από το παράδειγμα που παρέθεσε ο Γιάννης είναι: "Συμβουλευτείτε τον πνευματικό σας" και όχι "αποκλείστε τα πεθερικά σας", γιατί κάθε περίπτωση είναι διαφορετική αφού διαφορετικές είναι οι ψυχές που συμμετέχουν κάθε φορά.

Αδερφέ Γιάννη(cloaca,με μπέρδεψε το username...) πολύ σωστά,όποιος δημιουργεί προβλήματα στο ζευγάρι(μάλιστα εν Χριστώ Ζωής)
πρέπει να απομακρύνεται ευγενικά ή όχι.
Αποστόλη μην παίζεις με τις λέξεις,ξαναδιάβασε την δημοσίευση θα έλεγα,διότι
ο πνευματικός ήταν ξεκάθαρος.,και σίγουρα ήξερε ποιος ήταν ποιος,αλλά και
ο καθένας το καταλαβαίνει πολύ εύκολα...τι λες;
Αυτά τα πράγματα είναι πιο κατανοητά σε παντρεμένους,όταν μένεις
ακόμη με γονείς είναι πολύ δύσκολο...Βεβαια,οφείλουν όλοι
μα όλοι να τα κατανοούν!!!Αν θέλει να έχουν ή δημιουργήσουν
σωστές,ισορροπημένες οικογένειες.

fotios έγραψε:σαν πολλές ονειροπαρμένες φαντασιοπληξίες ακούγονται(με συγχωρείτε κιόλας!!!)...
που φαίνεται πως δεν υπάρχει εμπειρία οικογενειακής ζωής...

Δεν ξέρω για του άλλους αλλά εγώ έχω πλούσια εμπειρία οικογενειακής ζωής και ακριβώς γι' αυτό έβγαλα αυτό το συμπέρασμα. Οι γονείς μου παντρεύτηκαν 40 χρόνια πριν και από τότε είναι πάντα μαζί. Και τα παιδιά που απέκτησαν δεν τα παράτησαν ποτέ. Δηλαδή έδωσαν ένα πολύ διδακτικό μάθημα στην αξία της οικογένειας. Και ΑΚΡΙΒΩΣ γι' αυτό, επειδή αγαπάω τους δικούς μου, θέλω το καλύτερο γι' αυτούς άρα είναι πολύ λογικό όταν η αγάπη γίνεται αρρώστια που κατατρώει την οικογένεια να ξεκαθαρίζονται ορισμένα πράγματα. Δεν είναι ανάγκη το "ξεκαθαρίζω την θέση μου" να σημαίνει σώνει και καλά "μισώ τους δικούς μου" ή άντε (για να μην υπερβάλλω κιόλας με το "μισώ") να σημαίνει "έλλειψη οικογενειακής ζωής" ή "ορφάνια". Μπορεί όπως είπα να σημαίνει το αντίθετο. Π.χ η μητέρα μου αυτόν τον καίρο είναι πολύ κουρασμένη ψυχολογικά και μου είπε ότι θα είναι καλύτερα να φύγω λίγες μέρες να μείνει μόνη της να ηρεμήσει. Αυτό τι σημαίνει δηλαδή; Ότι με μισεί; Αντιθέτως χάρηκα όταν μου το είπε γιατί διαπίστωσα ότι μπορεί να κάνει και χωρίς εμένα που είμαι το στήριγμα της. Αν ήθελα να το πάρω προσωπικά το πρώτο λογικό πράγμα που θα έπρεπε να σκεφτώ θα ήταν ότι "η μάνα μου δεν με θέλει" ή "δεν με αγαπάει πια". Αντιθέτως με αυτά τις τα λόγια με παροτρύνει να κοιτάξω και εγώ λίγο τον εαυτό μου.

Έτσι λοιπόν, όπως οι ανάγκες των ανθρώπων αλλάζουν, έτσι αλλάζουν και τα δεδομένα. Όπως το παιδί και ο γέρος χρειάζονται βοήθεια, έτσι και ο νέος, είτε παντρεμένος είτε ανύπαντρος χρειάζεται την ελευθερία του. Ελευθερία να ανακαλύψει τον εαυτό του. Ελευθερία και από τους γονείς του οι οποίοι συνήθως είναι υπερβολικοί (λες και δεν έφτασαν καμμιά 25 χρόνια για να μάθουν τα παιδιά τους να τρώνε το φαϊ τους και θα τους το μάθουν τώρα που πήγανε φαντάροι ή που παντευτήκαν!) και από τα πεθερικά του που φροντίζουν το δικό τους το παιδί αντίστοιχα, στον αντίστοιχο υπερβολικό βαθμό.

Αυτό δεν το λένε ούτε παραμέληση εκ μέρους του νέου, ούτε κάτι σχετικό. Αν δεν πραγματοποιήσει αυτήν του την ελευθερία για ένα κάποιο χρονικό διάστημα δεν θα ανακαλύψει ποτέ τις δυνατότητες του. Θα καταντήσει να είναι δέσμιος σε μια οικογενειακή ζωή η οποία θα είναι βασισμένη σε ένα κάρο συναισθήματα των συγγενών τα οποία, είτε από εγωισμό, είτε από λάθος ιδεολογία, είτε από αγάπη, είτε από ανάγκες θα τον καταδυναστεύουν. Κάτι που δεν αντέξει για πολύ με αποτέλεσμα να τα βροντήξει όλα μια μέρα και να φύγει.

Γι' αυτό κατά την γνώμη μου, είναι καλύτερο ο άνθρωπος να μένει λίγο μόνος του. Όμως με το "μόνος του" δεν εννοώ τον ενικό αριθμό προσώπων. Εννοώ την κατανόηση των θετικών/αρνητικών συνεπειών των πράξεων του. Αυτές οι συνέπειες μπορούν κάλλιστα να γίνονται με τον/την σύντροφο του φτιάχνοντας καινούργια οικογένεια. Κανείς δεν είπε ότι πηγαίνοντας στην καινούργια πετάμε την παλιά. Αντιθέτως, όταν περάσουν τα χρόνια, κάθε παιδί (με την προϋπόθεση ότι έχει μεγαλώσει σωστά βέβαια) θυμάται το γνωστό "τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου". Και αυτό είναι η ποιο τρανή απόδειξη της αγάπης του παιδιού στους γονείς του. Που δεν τους παρατά όχι μόνο τώρα στα γεράματα τους, αλλά κυρίως τώρα που έχει και τα βάσανα της δικής του οικογένειας.

Ξέρω ότι όλο μου το ποστ μοιάζει κάπως ποιο γενικό και αόριστο περί οικογενιακής ζωής και όχι σε κάτι συγκεκριμένο και απλό όσο οι λίγες μέρες των γιορτών στα μποζούκια όπως ρώτησε ο Θεοδώσης, όμως το αρνητικό συναίσθημα που έχει κάποιος, είναι το ίδιο σε όλες τις περιπτώσεις. Δεν νιώθει λιγότερη καταπίεση ο άλλος επειδή "ε, γιορτές είναι"! Από την στιγμή που κάποιος έχει αρνητική ιδέα για κάτι, πάει και τελείωσε! Πρέπει να αποκόψει το αντικείμενο που τον ενοχλεί. Αν δεν το κάνει, τι κέρδισε; Οι συγγενείς δεν πρόκεται να καταλάβουν τα συναισθήματα του, γιατί πολύ απλά κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και ζει σε διαφορετικό κόσμο. Πολλοι άνθρωποι δε, δεν υποχωρούν απο εγωισμό "επειδή αυτοί ξέρουν καλύτερα". Όχι δεν είναι κακοί άνθρωποι. Απλά έτσι είναι ο χαρακτήρας τους. Έτσι πιστεύουν ότι είναι το σωστό.

Μπορώ να καταλάβω κάποιες υποχωρήσεις σε βαθμό ευγενείας, προσπαθείας, κατανόησης, όμως -ακόμα και αν ήθελε ο άνθρωπος δηλαδή- δεν μπορεί ο οποισδήποτε κάποιος να υποχωρεί πάντα όταν πρόκειται για την υγεία της ψυχής του, είτε μιλώντας από κοσμική είτε από θρησκευτική άποψη. Και μάλιστα για τα καπρίτσια του άλλου. Και ναι καπρίτσιο είναι όταν θέλει να περάσει το δικό του επειδή "δεν σε βλέπω όλο τον χρόνο, έλα να σε δω τώρα" χωρίς να σκέφτεται αν ο άλλος μπορεί/θέλει ή όχι, κυρίως από την στιγμή που ο χρόνος, όπως είπα και πριν, έχει 365 ολόκληρες ημέρες. Δεν μιλάμε για 1 ή 2 ή για 10 αλλά 365 ολόκληρες ημέρες!! Δεν προλαβαίνει να πάει να τον δει κάποια άλλη φορά;

Με δυο λόγια, το όλο νόημα που προσπαθώ να δώσω, δεν είναι "αποφυγή της οικογένειας", αλλά το "ξεκαθάρισμα λογαριασμών". Να ξέρει και οι μεν και οι δε, τις ανάγκες του άλλου, είτε σωματικές είτε ψυχικές είτε πνευματικές. Αν κάποιος από τους συγγενείς δεν μπορεί να το καταλάβει αυτό, σημαίνει ότι αυτός δεν έχει περάσει από την εμπειρία της ελευθερίας έτσι δεν ξέρει. Όχι δεν είναι κακό να μην ξέρει γιατί κάποτε θα μάθει και αυτός (ή αν όχι το ίδιο κάτι άλλο που ταιριάζει στην δική του ψυχή) απλά ο άλλος που ξέρει, να μην την πληρώνει και να μην είναι το θύμα.

theodosis79 έγραψε:Λέμε όμως ΑΝ..είσαι αρχάριος στον πνευματικό αγώνα

Αν είσαι αρχάριος στον πνευματικό αγώνα όπως είπες, τότε δεν μπορείς να κόψεις μονομιάς όλες σου τις συνήθειες. Γι' αυτό και καταναγκαστικά ξεκινάς από τα χαμηλά δηλαδή 10 π.χ προσευχές την ημέρα όχι... 1000!! Μπορείς λοιπόν να βάλεις ένα κανόνα στον εαυτό σου που θα λέει "Ναι οκ, έρχομαι στα μπουζούκια αλλά αντί για 10 θα πω 20 προσευχές". Έτσι ότι έχασες θα το ξανακερδίσεις. Και φυσικά η "διπλάσια προσευχἠ" ήταν ένα δείγμα. Συμφωνώ απόλυτα με τους υπόλοιπους που λένε για την συμβουλή του πνευματικού. Μπορεί αντί για προσευχή να πει π.χ μετάνοιες ή διάβαμα του ψαλτηρίου. Απλά εγώ λέω το νόημα ότι "αν εσύ (ο γνωστός αντίπαλος) νομίζεις ότι με νίκησεις κάνεις λάθος. Και να και η απόδειξη."

Και τι να πεις στο σύντροφο σου όταν ...έρχονται οι παλιοί συμφοιτητές στου μέσα στην Μεγάλη Εβδομάδα , που έχει να τους δει καιρό και..τόσα πολλά περάσανε μαζί..! Η όταν κάποιο συγγενικό του πρόσωπο τον πιεζει να βγείτε και αυτός υποκείπτει, φοβούμενος τυχων προστριβές ή οικογενειακά επεισόδια και μουρμούρες απο τους γονείς.

Κοίτα πάει ανάλογα και με την περίσταση. Έχει διαφορά το να αρνηθείς κάτι σθεναρά και με καυγά στην καρδιακή μητέρα σου που μπορεί να σου μείνει στα χέρια, με κάτι γομάρια πρώην συμφοιτητές/φίλους/γνωστούς που το μόνο που ξέρουν είναι να πηγαίνουν στα μπουζούκια και να σπάνε πιάτα.

Σε γενικές γραμμές, αρνούμαστε ευγενικά αλλά σταθερά. Και το κυριότερο τους εξηγούμε το γιατί. Δεν είναι επειδή τους αρνούμαστε ή επειδή είναι τα μαύρα πρόβατα της οικογένειας. Τους "αρνούμαστε" μόνο όταν άθελα τους να μας κάνουν κακό.

Και για να τους αποδείξουμε ότι δεν τους αγνοούμε από αδιαφορία ή αντιπάθεια, ή, ή, ή, τους καλούμε ΕΜΕΙΣ στην δική μας "διασκέδαση". Θέλουν να μας πάνε στα μπουζούκια; Θέλουμε να τους πάμε στην εκκλησία. Αν συμφωνήσουν όχι μόνο κέρδισες μερικές ψυχές, αλλά δεν χάνεις και εσύ. Αν διαφωνούνε τότε εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι' αυτούς αλλά τουλάχιστον πήγαινε εσύ για να μην χάσεις. Και όχι μόνο αυτό, αλλά τους απέδειξες ότι ΑΥΤΟΙ δεν θέλουν και ότι ΔΕΝ είναι δικό σου θέλημα που δεν σε κάνουν παρέα πια.

Σε μερικές περιπτώσεις πάντως μπορούμε να βρούμε μια μέση λύση όπως π.χ να πάμε σε αγρυπνία αντί για πρωινή λειτουργία. Όμως τέτοιες λύσεις δεν διαρκούν πολύ. Μετά πάλι θα εμφανίζονται άλλα εμπόδια. Στο κάτω-κάτω, άλλο να κάνεις μια υποχώρηση μια φορά, αλλά να αλλάξεις την ζωή σου για χατήρι τους...

Συμφωνώ με τους προγράφοντες και θεωρώ θεμελιώδες σε κάθε περίπτωση να ζητείται η οδηγία του πνευματικού.

Είναι καλό να προσευχόμαστε γενικώς.
Είναι καλύτερο να αντιστεκόμαστε στους πειρασμούς.
Είναι κάλλιστο να έχουμε εμπιστοσύνη στο σχέδιό Του.


Με βάση το σκεπτικό ότι ο Θεός δεν επιτρέπει να μας συμβεί το παραμικρό πάνω από τις δυνάμεις μας, μπορούμε να σκεφτούμε ότι ο Θεός επέτρεψε την 'παρέμβαση' των τρίτων για να προβληματιστεί και το ίδιο το ζευγάρι αλλά και τα πρόσωπα του περιβάλλοντός τους (στενού και μη), π.χ.
1. Αν και κατά πόσο είναι ισχυρή μέσα τους η απόφαση για τέτοιο αγώνα.
2. Αν μπορούν να συμβιβάσουν ή να βρουν άλλες λύσεις π.χ. αν είναι δεδομένο ότι κάθε χρόνο έρχονται αυτοί οι γνωστοί/φίλοι/συγγενείς στις γιορτές μπορεί να προγραμματιστεί αυτή η συνάντηση σε ώρα, ημέρα και τόπο που να βολεύει το ζευγάρι.
3. Όταν υπάρχει θέληση, με τη βοήθειά Του υπάρχει και τρόπος.

Επικροτώ και επαυξάνω την παράγραφο της Evi_J:
"Σε γενικές γραμμές, αρνούμαστε ευγενικά αλλά σταθερά. Και το κυριότερο τους εξηγούμε το γιατί. Δεν είναι επειδή τους αρνούμαστε ή επειδή είναι τα μαύρα πρόβατα της οικογένειας. Τους "αρνούμαστε" μόνο όταν άθελα τους να μας κάνουν κακό.

Και για να τους αποδείξουμε ότι δεν τους αγνοούμε από αδιαφορία ή αντιπάθεια, ή, ή, ή, τους καλούμε ΕΜΕΙΣ στην δική μας "διασκέδαση". Θέλουν να μας πάνε στα μπουζούκια; Θέλουμε να τους πάμε στην εκκλησία. Αν συμφωνήσουν όχι μόνο κέρδισες μερικές ψυχές, αλλά δεν χάνεις και εσύ. Αν διαφωνούνε τότε εσύ δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι' αυτούς αλλά τουλάχιστον πήγαινε εσύ για να μην χάσεις. Και όχι μόνο αυτό, αλλά τους απέδειξες ότι ΑΥΤΟΙ δεν θέλουν και ότι ΔΕΝ είναι δικό σου θέλημα που δεν σε κάνουν παρέα πια."

aposal έγραψε:Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, το δίδαγμα από το παράδειγμα που παρέθεσε ο Γιάννης είναι: "Συμβουλευτείτε τον πνευματικό σας" και όχι "αποκλείστε τα πεθερικά σας", γιατί κάθε περίπτωση είναι διαφορετική αφού διαφορετικές είναι οι ψυχές που συμμετέχουν κάθε φορά.

Σε ευχαριστώ που το διευκρίνησες Αποστόλη προς αποφυγή παρεξηγήσεων ,αυτό ήθελα να πω.
Απλά το να αποκλείσεις αυτούς που ενοχλούν τον γάμο σου και τον βάζουν σε κίνδυνο είναι η έσχατη λύση αφού έχεις εξαντλήσει όλους τους ευγενικούς τρόπους και με το παραπάνω και αφού έχεις φτάσει σε σημείο οριακό.
Αυτή η περίπτωση που είπα είναι κουμπάρος μου εγώ με την γυναίκα μου τους παντρέψαμε και ενώ είναι σπάνιο χαρακτήρας δεν τον θέλανε από την αρχή για γαμπρό τους.
Βέβαια για να φτάσει σε σημείο να τους αποκλείσει, είχε φτάσει στο αμήν ή να χωρίσει ή να τους διώξει και διάλεξε αυτό που τον συμβούλεψε ο πνευματικός του.
Ύστερα βέβαια μετά από αυτά στρώσανε τα πράγματα και τώρα είναι από μακριά και αγαπημένοι.
Αλλά η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και ο σίγουρος δρόμος είναι αυτός του πνευματικού.

fotios έγραψε:Αποστόλη μην παίζεις με τις λέξεις,ξαναδιάβασε την δημοσίευση θα έλεγα,διότι
ο πνευματικός ήταν ξεκάθαρος.

Δεν παίζω με τις λέξεις αγαπητέ μου Φώτιε, ούτε γράφω ότι ο πνευματικός δεν ήταν ξεκάθαρος, γιατί ήταν. Διευκρινίζω όμως, σε όσους διάβασαν το παράδειγμα του Θεοδόση ότι η συμβουλή του πνευματικού αφορούσε το συγκεκριμένο ζευγάρι και μόνο. Να μην κάνουμε γενικό κανόνα τα περί αποκλεισμού των γονέων.
Ο Γενικός κανόνας είναι: "για κάθε περίπτωση να συμβουλευόμαστε τον πνευματικό μας". Διότι, ακόμη και σε δύο ίδιες, φαινομενικά, περιπτώσεις, ο πνευματικός μπορεί να δώσει διαφορετικές συμβουλές.

Παιδιά δεν διάβασα τα προηγούμενα Post αλλά πιστεύω ότι ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο, έτσι και στην προσευχή

Είχα ρωτήσει απλά αν κάνει να προσευχόμαστε για να αποφεύγονται οι δύσκολες καταστάσεις μέσα σε νοικοκυριά και οικογένειες απο άλλους εξωτρικούς παράγοντες. Τελικά η διαπίστωση που κάναμε με τους γνωστούς μας είναι πως πρέπει να υπάρχει και η κατάλληλη βιωτή. Γιατί όταν έρχεται παρόμοιος πειρασμός μάλλον κάτι θέλει να σου δείξει πχ ότι κάτι δεν πάει καλά ή ότι κάτι δεν το κάνεις σωστά και πρέπει να το αλλάξεις. Και αν παρόλαυτα επειμένει τότε μάλλον θέλει να δοκιμάσει την αγωνιστηκότητα, την υπομονή αλλά ίσως και την επειήκεια προς τους άλλους.