Θα ήθελα να δημοσιεύσω για δεύτερη φορά τα λόγια του π. Αλέξανδρου Σμέμαν στο βιβλίο του " Η Παναγία" γιατί θα ήθελα να καταλάβετε ότι όταν καταφέρομαι εναντίον των ανδρών δεν τα έχω με τους άνδρες αλλά με την στάση ζωής εκείνη που υποβάλει άδικες και βίαιες συμπεριφορές στον κόσμο μας και είναι ουσιαστικά αυτή η στάση ζωής η πίστη στην εξουσία και όχι στην αγάπη:
Κι έτσι ερωτούμε τους εαυτούς μας, ποια είναι η δύναμη αυτής της εικόνας, τι βοήθεια μας προσφέρει?
Η απαντησή μου ίσως εκπλήξει πολλούς....Αυτό που κατ΄αρχάς μας προσφέρει η εικόνα της Θεοτόκου είναι η εικόνα μιας γυναίκας. Το πρώτο δώρο του Χριστού σε μας, η πρώτη και βαθύτερη αποκάλυψη της διδασκαλίας και της κλήσεώς Του μας δίνεται με την εικόνα μιας γυναίκας. Γιατί όμως αυτό να είναι τόσο σπουδαίο, παρήγορο και λυτρωτικό? Ακριβώς επειδή ο κόσμος μας έχει γίνει τόσο ολοκληρωτικά και απελπιστικά αρσενικός, επειδή κυριαρχείται από την αλαζονεία και την επιθετικότητα, όπου τα πάντα έχουν αναχθεί σε δύναμη και σε όπλα αυτής της δυνάμεως, σε παραγωγή και σε όπλα παραγωγής, σε βία, σε άρνηση να υποχωρήσουμε εκούσια ή να συνάψουμε ειρήνη με ο,τιδήποτε ή να κρατήσουμε το στόμα μας κλειστό και να βυθιστούμε στα σιωπηλά βάθη της ζωής........ Στην εικόνα της Παναγίας βρίσκουμε αυτό που έχει χαθεί σχεδόν τελείως από τον υπερήφανο, επιθετικό και αρσενικό κόσμο μας: τη συμπάθεια , την τρυφεράδα, τη φροντίδα,την εμπιστοσύνη, την ταπείνωση.
Ναι αυτό πιστεύω πως βαθύτερα φταίει στον κόσμο μας η βιαιότητα απέναντι στην γυναίκα σε όλες τις τις εκφράσεις. Μην ξεχνάμε πως η Παναγία υπό διωγμό γέννησε τον Χριστό...
Ο π. Α. Σμέμαν αναφέρει...Η εικόνα της Παναγίας, της Παρθένου, βρίσκεται απέναντι σε όλα αυτά και τα κρίνει με μόνη την παρουσία της: εικόνα της άπειρης ταπεινώσεως και καθαρότητας, που είναι όμως γεμάτη από ομορφιά και δύναμη. Εικόνα της αγάπης και της νίκης της αγάπης.
Ας μην το ξεχνάμε ποτέ!
Να προσθέσω πως είναι γνωστή πολλές φορές η στάση κάποιου μέρους της εκκλησίας απέναντι στην γυναίκα με διαιώνιση προκαταλήψεων κ.λ.π. αν και πιστεύω πως τέτοιες τάσεις έχουν τις ρίζες τους στους δυτικούς που τα έχουν παρερμηνεύσει όλα. Προσωπικά όσους ανθρώπους της εκκλησίας έχω γνωρίσει εννοώ πνευματικούς κυρίως, πρόκειται για αξιόλογες προσωπικότητες που δέχονται την γυναίκα και τον ρόλο της τα υπόλοιπα είναι διαστροφές.
Γυναίκες....
Συντονιστής: Συντονιστές
-
Misha
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 3872
- Εγγραφή: Δευ Δεκ 26, 2005 6:00 am
- Τοποθεσία: http://clubs.pathfinder.gr/seraphim
- Επικοινωνία:
ήθελα να ήξερα τι θα έλεγαν όλοι οι "μισογύνεις" ,δήθεν πατρολογούντες, αν βρίσκονταν μπροστά στην Μήτέρα του Θεού ή την αγία Φωτεινή της ισαπόστολο ή την μητέρα του παπα Εφραίμ που έφτασε (οπως έλεγε ο ίδιος ο γεροντας) στα ίδια μέτρα με τον γερο Ιωσήφ τον ησυχαστή....helen έγραψε:
Να προσθέσω πως είναι γνωστή πολλές φορές η στάση κάποιου μέρους της εκκλησίας απέναντι στην γυναίκα με διαιώνιση προκαταλήψεων κ.λ.π. αν και πιστεύω πως τέτοιες τάσεις έχουν τις ρίζες τους στους δυτικούς που τα έχουν παρερμηνεύσει όλα. Προσωπικά όσους ανθρώπους της εκκλησίας έχω γνωρίσει εννοώ πνευματικούς κυρίως, πρόκειται για αξιόλογες προσωπικότητες που δέχονται την γυναίκα και τον ρόλο της τα υπόλοιπα είναι διαστροφές.
θα είχαν το κουράγιο να ψελλίσουν τα κειμενα του αγιου Χρυσοστομου ή του αγ.Αναστασίου ή άλλα ανάλογα ....????
<div><img width="158" height="171" border="0" src="whiteangelap0.jpg" /></div><br />
Α! ξέχασα να αναφέρω και την άλλη μεγάλη ντροπή της Ελληνικής
" Χριστιανικής " κοινωνίας που θέλει να κάνει το Γιό -τον θεριακλή για να βάλει το όνομα του πατέρα... και ευτυχώς που γίνεται και το υπερηχογράφημα και μερικοί το έχουν ψευτοξεπεράσει που θα κάνουν κορίτσι και δεν είναι στεναχωρημένοι στο μαιευτήριο...
και που όταν λέει κάποιος ότι η κόρη του ή ο γιός του έκανε κορίτσι η απάντηση είναι δεν πειράζει........ γερό παιδί να είναι!
" Χριστιανικής " κοινωνίας που θέλει να κάνει το Γιό -τον θεριακλή για να βάλει το όνομα του πατέρα... και ευτυχώς που γίνεται και το υπερηχογράφημα και μερικοί το έχουν ψευτοξεπεράσει που θα κάνουν κορίτσι και δεν είναι στεναχωρημένοι στο μαιευτήριο...
και που όταν λέει κάποιος ότι η κόρη του ή ο γιός του έκανε κορίτσι η απάντηση είναι δεν πειράζει........ γερό παιδί να είναι!ΜΕΙΖΩΝ ΕΣΤΙ Ο ΕΝ ΥΜΙΝ 'Η Ο ΕΝ ΤΩ ΚΟΣΜΩ
ευχαριστω για το παρασημο
σλουρπ,σλουρπ ειμαι μαζι σας σλουρπ σλουρπ
:D :D Είδα ότι το ερώτημα πήρε άλλη τροπή και μεταβλήθηκε σε ανταγωνιστικότητα μεταξύ ανρών γυναικών. Κάποια φίλη είπε ότι η κοινωνία μας είναι σκληρή γιατί κυβερνούν ως επό το πλείστον άνδρες. Δεν παίζει όμως ρόλο το φύλο, αλλά η προσωπικότητα. Μην ξεχνάμε και την αγαπητή Κοντολίζα....Τέλος πάντων. Ας αναφέρω μερικές κατηγορίες εναντίον του Χριστιανισμού σχετικά με τις γυναίκες, να τι κάνω πιο συγκεκριμένο:
Γυναίκες: Πως σας φαίνεται:
α) που δεν λαμβάνεται την ιεροσύνη
β) που δεν κηρύττετε μέσα στο ναό
γ) πολύ μιλάνε και για τον απ.Παύλο που έλεγε ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να έχουν ακάλυπτη την κεφαλή μέσα στην Εκκλησία.
Με λίγα λόγια: Τι θα απαντούσατε σε κάποιον (π.χ. σ' εμένα) αν σας έλεγα ότι η Εκκλησία υποτιμά τις γυναίκες.
Γυναίκες: Πως σας φαίνεται:
α) που δεν λαμβάνεται την ιεροσύνη
β) που δεν κηρύττετε μέσα στο ναό
γ) πολύ μιλάνε και για τον απ.Παύλο που έλεγε ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να έχουν ακάλυπτη την κεφαλή μέσα στην Εκκλησία.
Με λίγα λόγια: Τι θα απαντούσατε σε κάποιον (π.χ. σ' εμένα) αν σας έλεγα ότι η Εκκλησία υποτιμά τις γυναίκες.
ΜΙΣΟΓΥΝΙΣΜΟΣ
Ο ΔΗΘΕΝ ΜΙΣΟΓΥΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΑΣ
Eπιτρέψατέ μου να παρέμβω στη συζήτηση, όχι από διάθεση συνηγορίας υπέρ των Αγίων μας, που άλλωστε δεν έχουν ανάγκη από την ασθενική μας βοήθεια, αλλά από αγαθή διάθεση ομολογίας Χριστού, για την οποία στις ημέρες μας φαίνεται πως υπάρχουν άφθονες ευκαιρίες.
Κατηγορούνται οι Άγιοι μας για μισογυνισμό, δηλαδή μίσος προς την γυναίκα. Παλιά κατηγορία , αλλά ας ξεκινήσουμε από τον εξής λογισμό. Όλοι μας ξέρουμε, ότι η Αγιότητα από την ίδια της την φύση είναι γεμάτη από αγάπη και έλεος για όλα τα πλάσματα και πιό πολύ για τον άνθρωπο. Οι Άγιοί μας, με κορυφαία βέβαια την Υπεραγία Θεοτόκο , ως έμπλεοι Χάριτος και ζώσες εικόνες Χριστού, φυσικά και δεν έχουν καθόλου πάθη. Είναι λοιπόν ποτέ δυνατόν να διακατέχονται από ένα πάθος και, μάλιστα, τόσο βδελυρό, όπως είναι το μίσος πρός το βασιλικώτερο πλάσμα του Θεού, την κορωνίδα της δημιουργίας Του;
Αλλά , θα πεί κάποιος, γιατί να εκφράζονται μερικές φορές έτσι γιά τις γυναίκες. Θα ερωτήσω και εγώ τότε κάτι ,να μου απαντήσετε. Οι Άγιοι εκφράζονται σκληρά για αυτές τις ίδιες τις γυναίκες ως οντότητες- δημιουργήματα Θεού με τα συγκεκριμμένα χαρακτηριστικά του φύλου ; Όχι βέβαια Ουδέποτε Άγιος ελοιδώρησε και εμυκτήρισε έστω και ένα δημιούργημα του πλάστη Του, απλά γιατί τότε δεν θα ήταν Άγιος. Είναι σαν να βλασφημεί κάποιος τον Θεόν, ισχυριζόμενος ,ότι τάχα δημιουργεί τις γυναίκες ως όντα ελαττωματικά και ρέποντα πρός στην αμαρτία από την ίδια τους την φύση, την κατασκευή τους. Κάνουν τέτοια πράγματα οι Άγιοι της ορθοδοξίας μας;
Τότε γιατί οι Άγιοι να χτυπάνε τόσο σκληρά με τους λόγους τους; Μα φυσικά , διότι ο στόχος τους είναι η αμαρτία, όχι ο αμαρτωλός. Οι Άγιοι , όπως άλλωστε ο ίδιος ο Χριστός, αντιμάχονται και εξοβελίζουν όχι την γυναίκα, ούτε κάν την αμαρτωλή γυναίκα, αλλά αποκλειστικά και μόνο την αμαρτία της, τις πράξεις, τις συγκαταθέσεις , τούς συνδυασμούς της. Δεν εμίσησαν οι Άγιοι ποτέ τον αμαρτωλό, αλλά αυτή την ίδια καθεαυτή την αμαρτία και την πηγή της. Αυτήν εδίωξαν , αυτήν απεκήρυξαν και αυτήν με την χάριν του Θεού εθεράπευσαν και θεραπεύουν. Και πολλές φορές χρησιμοποιούν σκληρώτατη γλώσσα , που τσακίζει μέν τα κόκκαλα της αμαρτίας ,αλλά όχι του ανθρώπου. Όταν ,πχ ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός μιλάει για γυναίκα – διάβολο , δεν ομιλεί για την φύση της γυναίκας,αλλά για την ζοφώδη κατάσταση στην οποία η αμαρτία μπορεί να οδηγήσει την γυναίκα και από την οποία κατάσταση πρέπει να βγεί πάση θυσία, για να σωθεί.
Ώστε λοιπόν όταν ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος σφάζει με την μάχαιρα του Πνεύματος, αποκλειστικά και μόνο πράττει τούτο, επειδή μισεί την αμαρτία, όχι επειδή μισεί τις γυναίκες! Μπορεί σήμερα, στις έσχατες ημέρες μας, να ξενίζει η μεγάλη παρρησία με την οποία στηλιτεύει την αμαρτία, αλλά μη ξεχνάμε ότι, στο κάτω-κάτω ήτανε το υπόδειγμα και το πρότυπο των Πατριαρχών της Κωνσταντινουπόλεως και, μακάρι, να εξακολουθεί να είναι...
Eπιτρέψατέ μου να παρέμβω στη συζήτηση, όχι από διάθεση συνηγορίας υπέρ των Αγίων μας, που άλλωστε δεν έχουν ανάγκη από την ασθενική μας βοήθεια, αλλά από αγαθή διάθεση ομολογίας Χριστού, για την οποία στις ημέρες μας φαίνεται πως υπάρχουν άφθονες ευκαιρίες.
Κατηγορούνται οι Άγιοι μας για μισογυνισμό, δηλαδή μίσος προς την γυναίκα. Παλιά κατηγορία , αλλά ας ξεκινήσουμε από τον εξής λογισμό. Όλοι μας ξέρουμε, ότι η Αγιότητα από την ίδια της την φύση είναι γεμάτη από αγάπη και έλεος για όλα τα πλάσματα και πιό πολύ για τον άνθρωπο. Οι Άγιοί μας, με κορυφαία βέβαια την Υπεραγία Θεοτόκο , ως έμπλεοι Χάριτος και ζώσες εικόνες Χριστού, φυσικά και δεν έχουν καθόλου πάθη. Είναι λοιπόν ποτέ δυνατόν να διακατέχονται από ένα πάθος και, μάλιστα, τόσο βδελυρό, όπως είναι το μίσος πρός το βασιλικώτερο πλάσμα του Θεού, την κορωνίδα της δημιουργίας Του;
Αλλά , θα πεί κάποιος, γιατί να εκφράζονται μερικές φορές έτσι γιά τις γυναίκες. Θα ερωτήσω και εγώ τότε κάτι ,να μου απαντήσετε. Οι Άγιοι εκφράζονται σκληρά για αυτές τις ίδιες τις γυναίκες ως οντότητες- δημιουργήματα Θεού με τα συγκεκριμμένα χαρακτηριστικά του φύλου ; Όχι βέβαια Ουδέποτε Άγιος ελοιδώρησε και εμυκτήρισε έστω και ένα δημιούργημα του πλάστη Του, απλά γιατί τότε δεν θα ήταν Άγιος. Είναι σαν να βλασφημεί κάποιος τον Θεόν, ισχυριζόμενος ,ότι τάχα δημιουργεί τις γυναίκες ως όντα ελαττωματικά και ρέποντα πρός στην αμαρτία από την ίδια τους την φύση, την κατασκευή τους. Κάνουν τέτοια πράγματα οι Άγιοι της ορθοδοξίας μας;
Τότε γιατί οι Άγιοι να χτυπάνε τόσο σκληρά με τους λόγους τους; Μα φυσικά , διότι ο στόχος τους είναι η αμαρτία, όχι ο αμαρτωλός. Οι Άγιοι , όπως άλλωστε ο ίδιος ο Χριστός, αντιμάχονται και εξοβελίζουν όχι την γυναίκα, ούτε κάν την αμαρτωλή γυναίκα, αλλά αποκλειστικά και μόνο την αμαρτία της, τις πράξεις, τις συγκαταθέσεις , τούς συνδυασμούς της. Δεν εμίσησαν οι Άγιοι ποτέ τον αμαρτωλό, αλλά αυτή την ίδια καθεαυτή την αμαρτία και την πηγή της. Αυτήν εδίωξαν , αυτήν απεκήρυξαν και αυτήν με την χάριν του Θεού εθεράπευσαν και θεραπεύουν. Και πολλές φορές χρησιμοποιούν σκληρώτατη γλώσσα , που τσακίζει μέν τα κόκκαλα της αμαρτίας ,αλλά όχι του ανθρώπου. Όταν ,πχ ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός μιλάει για γυναίκα – διάβολο , δεν ομιλεί για την φύση της γυναίκας,αλλά για την ζοφώδη κατάσταση στην οποία η αμαρτία μπορεί να οδηγήσει την γυναίκα και από την οποία κατάσταση πρέπει να βγεί πάση θυσία, για να σωθεί.
Ώστε λοιπόν όταν ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος σφάζει με την μάχαιρα του Πνεύματος, αποκλειστικά και μόνο πράττει τούτο, επειδή μισεί την αμαρτία, όχι επειδή μισεί τις γυναίκες! Μπορεί σήμερα, στις έσχατες ημέρες μας, να ξενίζει η μεγάλη παρρησία με την οποία στηλιτεύει την αμαρτία, αλλά μη ξεχνάμε ότι, στο κάτω-κάτω ήτανε το υπόδειγμα και το πρότυπο των Πατριαρχών της Κωνσταντινουπόλεως και, μακάρι, να εξακολουθεί να είναι...
Συμφωνώ. Αλωστε από την οικογένεια (κύταρο) ξεκινούν όλα τα καλά και όλα τα άσχημα.nkope έγραψε:Εύη, αυτό που χάνεται είναι η διάθεση προσφοράς και θυσίας. Είμαστε όλοι έτοιμοι να διεκδικήσουμε το δίκιο μας, να προσφέρουμε μόνο αυτό που είμαστε υποχρεωμένοι, τίποτε παραπάνω, κι ύστερα αφού το καθήκον μας το κάναμε ζητάμε αυτό που ήταν υποχρεωμένοι οι άλλοι να μας προσφέρουν.
Στα Μοναστήρια τις καθημερινές υποχρεώσεις προς τους άλλους τις λένε διακονήματα, κι ο κάθε μοναχός με χαρά και προσευχή εργάζεται για να συνεισφέρει στην κοινή προσπάθεια, από αγάπη για τους αδελφούς, για να τους αναπαύσει.
Πόσο μεγάλη διαφορά η μια στάση απ΄την άλλη;
Εμείς οι άφρονες σύγχρονοι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουμε, οτι αν αγωνιστούμε να κάνουμε τη σύντροφό μας ευτυχισμένη κι εκείνη (-ος) κάνει το ίδιο τότε θα γίνουμε κι οι δυο ευτυχισμένοι, ενώ η αγάπη μας με τον τρόπο αυτό θα μεγαλώνει. Αν συγκρουστούμε με τη σύντροφό μας για να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας κι εκείνη κάνει το ίδιο τότε θα γίνουμε κι οι δυο δυστυχισμένοι, κι η αγάπη μας σύντομα θα πεθάνει.
Η αγάπη κι ο αλληλοσεβασμός, η διάθεση προσφοράς και θυσίας του θελήματός μας για ν΄αναπαύσουμε τους άλλους είναι ο μόνος τρόπος που μπορεί να μας κάνει όλους να ζούμε σ΄ένα επίγειο παράδεισο.
Αν ο άνδρας αγαπά τη γυναίκα του όπως το ίδιο του το σώμα κι η γυναίκα αγαπά και σέβεται τον άνδρα της (αυτό εννοεί φοβάται ο Απ. Παύλος), τότε οι δυο τους θα είναι δυο σώματα με μια ψυχή, ένα κύτταρο αγάπης κι ευλογίας μέσα στο χάος του σύγχρονου κόσμου.