paroikos έγραψε:gkdgr έγραψε:paroikos έγραψε:Θυμάμαι την εξής σκηνη, αρχες του 1990 περίπου....
Μπαίνει στην αίθουσα ο καθηγητής των παιδαγωγικών. Ίμβριος στην καταγωγή, ήταν ακόμη με την τουρκική υπηκοότητα. Μπαίνει με ένα χαμηλομένο βλέμμα καταπονημένος, σχεδόν βουρκωμένος: Αρχίζει το μάθημα...
-Ο Χριστός μας λέει να αγάπαμε και να συγχωρούμε τους εχθρούς μας...εγώ δεν μπορώγ να το κάνω και ζητώ να με συγχωρέσει....
Τι έγινε; Αρχές δεκαετίας του '90, 20ος αιώνας, αιώνας του πολιτισμού. Ο πάτέρας του έμενε στην Ίμβρο. Κάποια μέρα οι Τούρκοι τον σκότωσαν και τον έριξαν σε πηγάδι μέσα! Κάτι αντίστοιχο στην Δ.Θράκη μπορεί να αναφερθεί; Γιατί παρουσιάστηκαν ως αιμοσταγείς οι Έλληνες.
Ο βίαιος λαός φαίνεται εν καιρώ "ειρήνης", ενώ ο πόλεμος είναι πόλεμος και πολλά δικαιολογούνται......
OXI...απ' όσα τουλάχιστον ξέρω εγώ. Αν και ζώντας στη Κομοτηνή για 6 χρόνια (1985-1991) έτυχα μάρτυρας κάποιων πολύ δυσάρεστων καταστάσεων από μεριάς της μειονότητας (οχι των Πουμάκων) με τις ευλογίες της τότε Κυβέρνησης μας. Συγκεκριμένα έγιναν επεισόδια και μάλιστα σοβαρά αλλά τα ΜΑΤ σε μια προσπάθεια να αποδείξουν ότι στην Ελλάδα ΔΕΝ ΚΑΤΑΠΙΕΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ έριξε διακριτικά το ξύλο στους Ελληνες μόνο.
Αυτόπτης μάρτυρας.
Η προπαγάνδα της Χούντας της Αγκυρας και οι κάθε λογής τραμπουκισμοί και προβοκάτσιες είναι ούτως η άλλως σε ημερήσια διάταξη σε οποιαδήποτε μορφή. (Προκλήσεις κάθε είδους κτλ)
Mια που ζεις στην Κομοτηνή, μπορείς να μας περιγράψεις το όλο κλίμα; Μια μικρή παρεκτροπή ας μου επιτραπεί στο θέμα :)
1.Δέν ζώ πλέον στη Κομοτηνή αλλά στη Καβάλα.
2.Νά ξεκαθαρίσουμε ότι αλλο πράγμα είναι οι Τούρκοι και άλλο οι Πουμάκοι.
Νά αναφέρω κατ' αρχή μερικά γεγονότα
α)ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ (16/05/04)
...Οπως είναι γνωστό, η σύμβαση για την ανταλλαγή των πληθυσμών εξαίρεσε την ελληνοορθόδοξη μειονότητα της Κωνσταντινούπολης, της Ιμβρου και της Τενέδου κι αντιστοίχως τη μουσουλμανική μειονότητα της δυτικής Θράκης. Παρά το γεγονός ότι η σύμβαση αυτή προβλέπει την αμοιβαιότητα και την αριθμητική ισορροπία των δύο μειονοτήτων, η Αγκυρα επέτυχε να διαλύσει πλήρως την ελληνοορθόδοξη μειονότητα, η οποία υπερτερούσε πολύ αριθμητικά όταν υπεγράφη η συνθήκη. Σήμερα, στην Κωνσταντινούπολη ζουν μόνο 3.000 Ελληνες, στην Ιμβρο 400 και στην Τένεδο 150, κατά συντριπτική πλειοψηφία γέροντες. Αντιθέτως, στη δυτική Θράκη, ο αριθμός των μουσουλμάνων έχει αυξηθεί σημαντικά. Ας σημειωθεί ότι το 1925 οι μουσουλμάνοι ήταν μόνο το 27% του συνολικού πληθυσμού περιοχής, ενώ σήμερα το ποσοστό αυτό είναι μεγαλύτερο....
.....Στη δεκαετία του 1950, η κυβέρνηση Παπάγου όχι μόνον απεδέχθη επισήμως τον όρο «τουρκική μειονότητα», αλλά και διέταξε την υποχρεωτική αντικατάσταση από τις επιγραφές του όρου «μουσουλμανικός» από τον όρο «τουρκικός»! Είμαστε στον Ψυχρό Πόλεμο και, με εντολή του ΝΑΤΟ, η Αθήνα προωθεί τον εκτουρκισμό των Πομάκων της Ελλάδας με σκοπό να επηρεασθεί το πολυάριθμο πομακικό στοιχείο της Βουλγαρίας και να αποσταθεροποιήσει το κομμουνιστικό καθεστώς! Κι αυτό, παρά τις τότε αντιστάσεις των ίδιων των Πομάκων. Oλα αυτά συμβαίνουν λίγο πριν από το πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1955. Το 1957–58, η κυβέρνηση Καραμανλή αντιμετώπιζε θετικά μια λύση ανταλλαγής των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης με τους Τουρκοκυπρίους, αλλά η Αγκυρα το μόνο που συζητούσε ήταν μία ανταλλαγή της ελληνορθόδοξης μειονότητας με τη μουσουλμανική της Θράκης. Η ιδέα αυτή, όμως, απερρίφθη από την ελληνική πλευρά. Θα περίμενε κανείς ότι η ΑΘήνα, μετά τους διωγμούς του 1955 και του 1964, θα επανεξέταζε την πολιτική της για τις δύο μειονότητες. Αντ’ αυτού είχαμε τον Δεκέμβριο 1968 το πρωτόκολλο Κιτσαρά–Μπίλγκεν, προϊόν της ελληνοτουρκικής προσέγγισης που είχε επιχειρήσει με υπόδειξη της Ουάσιγκτον η δικτατορία....
........Η μορφωτική αυτή συμφωνία είχε αποτέλεσμα την οριστική επιβολή της τουρκικής παιδείας στη μουσουλμανική μειονότητα. Ο παραμερισμός των Ελλήνων μουσουλμάνων δασκάλων και ευρύτερα η εξάλειψη της παλαιομουσουλμανικής ηγεσίας, που δεν είχε στενούς δεσμούς με την Αγκυρα, ήταν ένα αποφασιστικό βήμα για την προώθηση της διαδικασίας εκτουρκισμού της μειονότητας, ακόμα και των Πομάκων και των Αθιγγάνων (πάνω από το 50% της μειονότητας), που δεν έχουν τουρκική καταγωγή.
Αλλά και μετά το 1974, το ελληνικό κράτος δεν έκανε διάκριση μεταξύ τουρκογενών και Πομάκων, με αποτέλεσμα να εξωθήσει περαιτέρω τους Πομάκους στην αγκαλιά της Τουρκίας. Εχοντας ανάγκη από μιαν ισχυρή εθνική ταυτότητα, οι περισσότεροι Πομάκοι καταφεύγουν στην τουρκική. Η βουλγαρική εθνική ταυτότητα τους ήταν μισητή, ενώ η Ελλάδα, με την πολιτική της, δεν τους προσέφερε ζωτικό χώρο να αναπτύξουν τη δική τους ταυτότητα. Εχει προχωρήσει σημαντικά και ο εκτουρκισμός των Αθιγγάνων, αλλά τόσο οι Τούρκοι όσο και οι Πομάκοι συνεχίζουν να τους υποτιμούν και να αποφεύγουν τις κοινωνικές σχέσεις μαζί τους. Γι’ αυτό και δεν έχουμε ούτε ροή Αθιγγάνων προς την Τουρκία ούτε μικτούς γάμους..........
Β)Κώστας Φωτιάδης
Αν. Καθηγητής Νεοελληνικής Ιστορίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΦΛΩΡΙΝΑΣ
Στη Δυτική Θράκη, οι αρμόδιες αρχές αναγκάστηκαν να απαλλοτριώσουν και να επιτάξουν, εκτός από το σπίτια των Βουλγάρων που φύγανε και των βουλγαριζόντων που εντοπίστηκαν, και έναν μεγάλο αριθμό αστικών και αγροτικών μουσουλμανικών κατοικιών και κτημάτων, για την προσωρινή στέγασή τους, σημαντικές ποσότητες σιτηρών για τη διατροφή τους και ένα μεγάλο αριθμό ζώων για τις αγροτικές τους ανάγκες (1).
Ο νόμος της απαλλοτρίωσης μέρους της ακίνητης περιουσίας αποζημίωνε άμεσα τους ιδιοκτήτες και παραχωρούσε τις εν λόγω περιουσίες στην Ε.Α.Π.
Σκληρότερη ήταν η συμπεριφoρά της Πολιτείας με την εφαρμογή της επίταξης προσωρινά μέρους της περιουσίας των ντόπιων χριστιανών και μουσουλμάνων Ελλήνων, για τις άμεσες ανάγκες των προσφύγων (2). Είναι όμως προς τιμήν της, γιατί, πριν ακόμη επουλωθούν οι πληγές της μεγάλης συμφοράς και του οικονομικού αδιεξόδου, αποζημίωσε με ψήφισμα που εξέδωσε η Δ' Εθνοσυνέλευση, στις 10 Ιανουαρίου 1925, τις επιταγμένες περιουσίες των μουσουλμάνων της Δυτικής Θράκης. Οκτώ εκατομμύρια (8.000.000) δραχμές της εποχής εκείνης δόθηκαν για τα ενοίκια των δωματίων και για την πληρωμή των σιτηρών (3).
Τα μέτρα αυτά κλόνισαν προσωρινά την οικονομική κατάσταση των μουσουλμάνων Ελλήνων υπηκόων. Δεν αντέδρασαν όμως δυναμικά, ζητώντας την εξαίρεσή τους. H συντριπτική πλειοψηφία σεβάστηκε την καθολικότητα των επιβεβλημένων αντιλαϊκών μέτρων. Έβλεπαν ότι οι συνθήκες διαβίωσης των ντόπιων χριστιανών δεν ήταν καλύτερες. Ελάχιστες ήταν οι διαμαρτυρίες και αυτές σε χαμηλούς τόνους, ως τη στιγμή που την καθοδήγηση τους ανέλαβε πλέον το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής.
Τρανή απόδειξη της εμπιστοσύνης και της κατανόησης των μουσουλμάνων προς την Ελληνική Διοίκηση αποτελεί το γεγονός του ελάχιστου αριθμού αυτών που έκαναν χρήση του δικαιώματος της επιλογής υπέρ της τουρκικής ιθαγένειας, ένα όπλο που τους παρείχε το άρθρο 3 της Συνθήκης των Σερρών περί Μειονοτήτων, το οποίο είχε τεθεί σε ισχύ και στη Συνθήκη της Λωζάνης (4), στο Πρωτόκολλο 16 (5). Συνολικά 200 άτομα από τους 94.723 μουσουλμάνους έκαναν χρήση (6).
΄Αλλη μία ουσιαστική απόδειξη της αρμονικής συμβίωσης των μουσουλμάνων Ελλήνων υπηκόων με τους υπόλοιπους Έλληνες είναι ο μικρός αριθμός εκείνων που προτίμησαν να αναχωρήσουν από την Ελλάδα για την Τουρκία. Στο διάστημα της 8ετίας 1920-1928, δεν ξεπέρασαν τους 5.000 εκείνοι που αναχώρησαν για την Τουρκία. Θα πρέπει ακόμη εδώ να τονιστεί, ότι οι περισσότεροι από αυτούς κατάγονταν από τα δύο χωριά του νομού Έβρου, την Καβύλη και το Αχυροχώρι. Οι κάτοικοι των χωριών αυτών, μετά από δική τους πρωτοβουλία, ανταλλάχτηκαν, χωρίς καμμία άμεση ή έμμεση επέμβαση των δύο κρατών, με τους έλληνες κατοίκους των χωριών Βύσσα και Σιδηρόκαστρο της Ανατολικής Θράκης (7).
Η επίταξη των μουσουλμανικών περιουσιών δεν κράτησε πολύ. Αμέσως μετά την
υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης, άρχισε μονομερώς η εφαρμογή των συγκεκριμένων άρθρων, που αναφέρονταν στην προστασία των μειονοτήτων (8). Με εντατικούς ρυθμούς, οι τοπικές αρχές προωθούσαν τα προσφυγικά κύματα, που κατέκλυζαν τη Δυτική Θράκη και άλλες περιοχές των ελλαδικών διαμερισμάτων για μόνιμη εγκατάσταση.
Η αραίωση των προσφύγων είχε ως αποτέλεσμα τη βαθμιαία απόδοση των κτημάτων στους ιδιοκτήτες μουσουλμάνους. Μέσα σε μία τετραετία αποδόθηκαν σχεδόν εξ ολοκλήρου ή εξαγοράστηκαν οι επιταγμένες αστικές και αγροτικές περιουσίες των μουσουλμάνων (9). Οι μουσουλμάνοι ξανάγιναν κύριοι της περιουσίας τους. Οι αγροτικές τους καλλιέργειες αυξήθηκαν σημαντικά. Συγκεκριμένα, στην περιφέρεια Ξάνθης, οι μουσουλμάνοι, ενώ το 1921 παρήγαγαν 751.650 οκάδες καπνά, το 1924 η παραγωγή τους αυξήθηκε σε 1.262.000 οκάδες (10).
243 αγροτικά προσφυγικά χωριά χτίστηκαν ως το 1928 στή Δυτική Θράκη. Η πλειοψηφία των προσφύγων τακτοποιήθηκε σε καινούργια σπίτια που έκτισε τό κράτος και κυρίως η Ε.Α.Π.. την περίοδο 1922-1929, όπως επίσης και στα σπίτια των Βουλγάρων και μουσουλμάνων που φύγανε, αφού πρώτα επισκευάστηκαν απο την Ε.Α.Π. (11).
Πιστεύω να βοήθησα..
