Αγαπητή Αναστασία, πραγματικά καταλαβαίνω τους φόβους που έχεις και την μελλοντική αίσθηση ευθύνης σου σαν γονιού,
όμως πρέπει να σου πω οτι δεν χρειάζεται να φοβάσαι τόσο πολύ
γιατί ο φόβος τις περισσότερες φορές δεν μας αφήνει ελεύθερους
να ζήσουμε τη ζωή μας, όπως έρχεται, με τα καλά και τα άσχημα,
μας ποτίζει μια διαρκή ανησυχία και καχυποψία για όλους και για όλα
και δεν αφήνει τον κατάλληλο χωροχρόνο να λειτουργήσει ούτε ο παράδεισος ούτε η χαρά της αγάπης για τα παιδιά.
μερικές φορές η υπερπροστασία, το έχω πάθε αρκετές φορές,
δημιουργεί τη ''ζούγκλα'' όπως αναφέρεις, μέσα στο ίδιο το σπίτι....
πολλές φορές σκέφτηκα με τον τρόπο σου για να δημιουργήσω μια
''ασφάλεια'' στα παιδιά μου και πίστεψέ με, πρόσθεσα και άλλες ανασφάλειες στις ήδη υπάρχουσες.
Η ιστορία με τα πράγματα που μπορείς να κάνεις για να νιώσεις ασφαλής
δεν έχει ''τέλος'', πάντα κάτι καινούργιο και πιο εξελιγμένο θα βγαίνει για να νιώθουμε ασφαλείς και εμείς διακαώς θα επιθυμούμε να το αποκτήσουμε, παράλληλα όμως θα βγαίνει και αυτό που θα αποκωδικοποειί
τό όποιο σύστημα ασφάλειας μας παρέχεται και ... φαύλος κύκλος!
για παράδειγμα, μέσω κινητού και ενός προγράμματος που κατεβάζεις πανεύκολα, μπορείς να είσαι σίγουρος για το που βρίσκεται κάθε στιγμή το παιδί σου.
αυτό νομίζεις οτι ελαχιστοποιεί τους κινδύνους? άντε και ξέρεις που είναι και πιθανόν με ποιούς, σε ποιό σημείο κλπ, μπορείς να προλάβει το πιθανό κακό?
άλλο παράδειγμα: έστω οτι το παιδί σου είναι στο δωμάτιό του και είσαι ήσυχη, που ξέρεις? μπορεί να διατρέχει χειρότερους κινδύνους αν ασχολείται με ίντερνετ, ναρκωτικά ή οτιδήποτε άλλο....
μετά από αρκετούς πειραματισμούς με το θέμα, κατέληξα
στην προσευχή, άφησα κάποια πράγματα να τα σκέφτεται και ο Θεός
και ησύχασα και είδα και αποτέλεσμα....
φιλικά




