Δημοσιεύτηκε: Τρί Σεπ 04, 2007 11:13 am
Αγαπητέ Φιλώτα με αγάπη πολύ, θα σου πώ ταπεινά, οτι σε μια τιτάνια προσπάθεια βρίσκομαι και εγώ όπως πολλοί συνάνθρωποί μου που ασχολούνται με το πνευματικό μέλλημα της προσευχής.
Λίγες είναι οι στιγμές της πλήρους ταύτισης του πτωτικού λογισμού μου, με την κατάνυξη της ψυχής μου αναλυόμενη σε δάκρυα.
Γι αυτό είμαι προσηλωμένη στους Πατέρες και Αγίους μας, γιατί ο οιηματίας εαυτός μου, ενδέχεται να πλανηθεί.
Αφού όμως φιλικά σε έβαλα όπως λές στον πειρασμό να με "πειράξεις", θα γράψω για όλους τους φίλους λίγα στοιχεία, από αυτά που κινητοποιούν τον καλό λογισμό μου, από τον Αγιο Ισαάκ τον Σύρο.
Ο Αββάς Ισαάκ, κανει λόγο για τις τρείς γνώσεις.
Υπάρχουν τρείς νοητοί τρόποι, δια των οποίων η γνώση αναβαίνει και καταβαίνει.
Το σώμα, η ψυχή, και το πνεύμα.
Βέβαια εδώ, δεν εννοείται το τρισύνθετο του ανθρώπου, αλλά με την λέξη πνεύμα εννοείται το χάρισμα, δηλ. η Θεία Χάρη που χαριτώνει την ψυχή.
Χωρίς την Χάρη, ο άνθρωπος λέγεται ψυχικός ή σαρκικός, ενώ με την ύπαρξή της ο άνθρωπος λέγεται πνευματικός.
Και ενώ η φύση της γνώσεως είναι μία, λεπτύνεται ανάλογα με τους τόπους αυτούς τους νοητούς και αισθητούς.
Ανάλογα με ποιά γνώση κατέχει ο άνθρωπος, δείχνει την πνευματική του πρόοδο και την πνευματική του κατάσταση.
Ανάλογα με την γνώση που βρίσκεται, φανερώνει την κάθαρση και την θεραπεία του.
Ο ψυχικά εμπαθής(άρρωστος),κατέχει την σωματική γνώση, και ο θεραπευθείς, κατέχει την πνευματική γνώση.
Η σωματική γνώση, συνδέεται άρρηκτα με την σαρκική επιθυμία, που είναι ο πλούτος, η κενοδοξία, η κόσμηση, η ανάπαυση του σώματος, η σπουδή της λογικής σοφίας.
Αυτή η γνώση είναι ψιλή απλή γνώση, γιατί είναι "γυμνή πάσης Θείας μερίμνης".
Η μέριμνά της αφορά μόνον του κόσμου τούτου.
Ο Αγιος Ισαάκ μας λέγει οτι τον ΄΄ανθρωπο της σωματικής γνώσεωςτον κατέχει η μικροψυχία, η λύπη, η απόγνωση, ο φόβος, οι ακοές των θανάτων, η φροντίδα των νοσημάτων, η μέριμνα της πτωχείας,η ανάγκη απόκτισης επιγείων.
Δεν γνωρίζει να εγκαταλείπει τον εαυτό του στο έλεος του Θεού, αλλά προσπαθεί με εγκόσμια μέσα για τα προβλήματά του.
Η σωματική γνώση κατά τον Αγιο, εκριζώνει τελείως την αγάπη, γιατί απόρροιά της είναι η ισχυρογνωμοσύνη, η διατάραξη των ανθρωπίνων σχέσεων, η πονηρία.
Η δεύτερη γνώση είναι η ψυχική.
Οταν ο άνθρωπος μέσω της κάθαρσης εγκαταλείψει την σαρκική ή σωματική γνώση, και στραφεί στους διαλογισμούς της ψυχής, τότε έπονται όλα τα καλά έργα της ψυχικής γνώσεως.
Νηστεία, η ευχή , η ελεημοσύνη, η ανάγνωση των Γραφών,η αρετή, η πάλη των παθών.
Ολα αυτά τα χαριτώνει και τα τελειοί, το Πνεύμα το Αγιο.
Δεν γίνονται με την προσπάθεια του ανθρώπου, αλλά είναι αποτέλεσμα της προσπάθειας, με την Χάρη του Παρακλήτου.............
Δεν θα μακρυγορήσω αγαπητέ Φιλώτα περισσότερο.
Ολοι ανεξαιρέτως οι Πατέρες, από τον Αγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο, έως τον Αγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, συγκλίνουν δίνοντάς μας τα θεόπνευστα λόγια τους, και την πρακτική τους, από εμπειρία Πνεύματος.
Εμείς όλοι, πρέπει να αγωνιζόμαστε ταπεινά και ακόμη αν ο νούς μας παρεκκλίνει, να τον βιάζουμε στην Θεία προσκόλληση, γιατό ο πόλεμος είναι διμέτωπος.
Και με τους ορατούς εχθρούς του κόσμου των προσωπικών μας σκέψεων και μελλημάτων, και κατά των αοράτων δαιμόνων, που δρούν πονηρά εντείνοντας και ενισχύοντας στο έπακρον τις βιωτικές μας μέριμνες κατά την ώρα της προσευχής.
Λίγες είναι οι στιγμές της πλήρους ταύτισης του πτωτικού λογισμού μου, με την κατάνυξη της ψυχής μου αναλυόμενη σε δάκρυα.
Γι αυτό είμαι προσηλωμένη στους Πατέρες και Αγίους μας, γιατί ο οιηματίας εαυτός μου, ενδέχεται να πλανηθεί.
Αφού όμως φιλικά σε έβαλα όπως λές στον πειρασμό να με "πειράξεις", θα γράψω για όλους τους φίλους λίγα στοιχεία, από αυτά που κινητοποιούν τον καλό λογισμό μου, από τον Αγιο Ισαάκ τον Σύρο.
Ο Αββάς Ισαάκ, κανει λόγο για τις τρείς γνώσεις.
Υπάρχουν τρείς νοητοί τρόποι, δια των οποίων η γνώση αναβαίνει και καταβαίνει.
Το σώμα, η ψυχή, και το πνεύμα.
Βέβαια εδώ, δεν εννοείται το τρισύνθετο του ανθρώπου, αλλά με την λέξη πνεύμα εννοείται το χάρισμα, δηλ. η Θεία Χάρη που χαριτώνει την ψυχή.
Χωρίς την Χάρη, ο άνθρωπος λέγεται ψυχικός ή σαρκικός, ενώ με την ύπαρξή της ο άνθρωπος λέγεται πνευματικός.
Και ενώ η φύση της γνώσεως είναι μία, λεπτύνεται ανάλογα με τους τόπους αυτούς τους νοητούς και αισθητούς.
Ανάλογα με ποιά γνώση κατέχει ο άνθρωπος, δείχνει την πνευματική του πρόοδο και την πνευματική του κατάσταση.
Ανάλογα με την γνώση που βρίσκεται, φανερώνει την κάθαρση και την θεραπεία του.
Ο ψυχικά εμπαθής(άρρωστος),κατέχει την σωματική γνώση, και ο θεραπευθείς, κατέχει την πνευματική γνώση.
Η σωματική γνώση, συνδέεται άρρηκτα με την σαρκική επιθυμία, που είναι ο πλούτος, η κενοδοξία, η κόσμηση, η ανάπαυση του σώματος, η σπουδή της λογικής σοφίας.
Αυτή η γνώση είναι ψιλή απλή γνώση, γιατί είναι "γυμνή πάσης Θείας μερίμνης".
Η μέριμνά της αφορά μόνον του κόσμου τούτου.
Ο Αγιος Ισαάκ μας λέγει οτι τον ΄΄ανθρωπο της σωματικής γνώσεωςτον κατέχει η μικροψυχία, η λύπη, η απόγνωση, ο φόβος, οι ακοές των θανάτων, η φροντίδα των νοσημάτων, η μέριμνα της πτωχείας,η ανάγκη απόκτισης επιγείων.
Δεν γνωρίζει να εγκαταλείπει τον εαυτό του στο έλεος του Θεού, αλλά προσπαθεί με εγκόσμια μέσα για τα προβλήματά του.
Η σωματική γνώση κατά τον Αγιο, εκριζώνει τελείως την αγάπη, γιατί απόρροιά της είναι η ισχυρογνωμοσύνη, η διατάραξη των ανθρωπίνων σχέσεων, η πονηρία.
Η δεύτερη γνώση είναι η ψυχική.
Οταν ο άνθρωπος μέσω της κάθαρσης εγκαταλείψει την σαρκική ή σωματική γνώση, και στραφεί στους διαλογισμούς της ψυχής, τότε έπονται όλα τα καλά έργα της ψυχικής γνώσεως.
Νηστεία, η ευχή , η ελεημοσύνη, η ανάγνωση των Γραφών,η αρετή, η πάλη των παθών.
Ολα αυτά τα χαριτώνει και τα τελειοί, το Πνεύμα το Αγιο.
Δεν γίνονται με την προσπάθεια του ανθρώπου, αλλά είναι αποτέλεσμα της προσπάθειας, με την Χάρη του Παρακλήτου.............
Δεν θα μακρυγορήσω αγαπητέ Φιλώτα περισσότερο.
Ολοι ανεξαιρέτως οι Πατέρες, από τον Αγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο, έως τον Αγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη, συγκλίνουν δίνοντάς μας τα θεόπνευστα λόγια τους, και την πρακτική τους, από εμπειρία Πνεύματος.
Εμείς όλοι, πρέπει να αγωνιζόμαστε ταπεινά και ακόμη αν ο νούς μας παρεκκλίνει, να τον βιάζουμε στην Θεία προσκόλληση, γιατό ο πόλεμος είναι διμέτωπος.
Και με τους ορατούς εχθρούς του κόσμου των προσωπικών μας σκέψεων και μελλημάτων, και κατά των αοράτων δαιμόνων, που δρούν πονηρά εντείνοντας και ενισχύοντας στο έπακρον τις βιωτικές μας μέριμνες κατά την ώρα της προσευχής.