smarti έγραψε:Οπως ειπε και η Byzantine_Spirit η διπλωματια ειναι το ιδιο με τη ψευτια.και εγω αυτο λεω εδω και χρονια.
Και εγώ το λέω!! Είμαι τύπος που μπορεί να έχει χιλιάδες ελατώματα, αλλά ψέμματα δεν λέω ποτέ (εν γνώση μου τουλάχιστον).... κάτι που όσο περίεργο και αν φαίνεται, κάνει τους άλλους να θυμώνουν. ( 8O ) Τους θυμώνει όμως, όχι επειδή δεν θέλουν την αλήθεια αλλά επειδή τα λέω απότομα.
Εδώ λοιπόν αρχίζουν τα προβλήματα. Αν π.χ κάποιος είναι βλάκας και εγώ του το πω, όσο αλήθεια και αν είναι, ουσιαστικά όχι μόνο τον πρόσβαλα (που δεν θα έχει σημασία αφού δεν θα το κατάλαβε), όχι μόνο αύξησα τον εγωισμό μου ότι έχω δίκιο, αλλά κατέκρινα και τον Θεό που..... δεν στάθηκε άξιος (!) να φτιάξει έναν άνθρωπος της προκοπής!! 8O Καταλαβαίνεις σε τι σημείο εγωισμού φτάνουμε!! Τώρα αν ο άλλος είναι ΣΤΑ ΑΛΗΘΕΙΑ βλάκας, αυτό είναι άλλο θέμα. Τον εγωισμό μας δεν τον ενδιαφέρει αυτό. Από την στιγμή που "φταίει αυτός", είναι σώνει και καλά δικό του το λάθος, και όχι δικό σου που δεν του δίνεις να καταλάβει!!
Το θέμα λοιπόν δεν είναι αν λες ψέμματα, αλλά αν νομίζεις ότι λες αλήθεια. Πιθανόν να λες το μεγαλύτερο ψέμμα της ζωής σου και να νομίζεις ότι είναι αλήθεια. Και εδώ χρειάζεται η διπλωματία. Όμως τι σοϊ διπλωματία; Πολύ σωστά το είπε η Θεοδώρα και ο Θεοδώσης. Άλλο η ανθρώπινη διπλωματία που καταλήγει στο ψέμμα και την υποκρισία, και άλλο η δίκαιη κρίση που την αποκτάς (όσο γίνεται τουλάχιστον) από την χάρη του Αγίου Πνεύματος!
Πώς όμως αποκτάς αυτήν την χάρη; Για να σου πω ένα παράδειγμα. Εγώ με την μητέρα μου, είμαστε τόσο διαφορετικοί άνθρωποι που θα έλεγε κανείς "πως είναι δυνατόν να είστε μάνα και κόρη"!! Καταλαβαίνεις ότι αυτό φέρνει προβλήματα συνεννόησης με αποτέλεσμα του καυγάδες. Πολύ συχνά τις βάζω τις φωνές (τον παλιό καιρό συνηθιζόταν το αντίθετο να σκεφτείς!!) που "δεν" το ένα και "δεν" το άλλο....
Αυτό όμως ήταν πριν αρχίσω τους τακτικούς εκκλησιασμούς, τους όρθρους και τα απόδειπνα. Από τότε που τους άρχισα; Κομμένα όλα με το μαχαίρι. Οι καυγάδες, οι φωνές, τα πάντα... Αναρωτήθηκα λοιπόν (και από περιέργεια αν μη τι άλλο) το "γιατί". Με το που πας στην εκκλησία τέρμα οι φωνές; Ε, λοιπόν ΝΑΙ! Γιατί πολύ απλά όχι μόνο μπαίνεις μέσα στο πνεύμα της εκκλησίας, αλλά και το ίδιο το Άγιο Πνεύμα μπαίνει μέσα σου.
Και τότε ξέρεις τι αντιλαμβάνεσαι; Ότι ίσως να μην έχεις/είχες τόσο δίκιο τελικά.... Από την στιγμή που εξαλείφεται το "απόλυτο δίκιο" διαπιστώνεις ότι δεν θες να τα λες τσεκουράτα, απότομα, και ντόμπρα!! Όχι επειδή λες ψέμματα, αλλά επειδή διαπιστώνεις ότι ούτε εσύ ξέρεις την αλήθεια. Η διπλωματία μετατρέπεται σε ταπείνωση!
Άρα από δω και πέρα αντί να λες "την αλήθεια" μπορείς πολύ απλά να προτείνεις την -μάλλον αληθινή- αλήθεια. Και εν συνεχεία ο άλλος δεν είναι χαζός. Ακόμα και αν δεν του αρέσει αυτό που του προτείνεις, σέβεται την γνώμη σου επειδή ξέρει ότι δεν του λες ψέμματα πρώτον και ότι δεν θες "να το φας" δεύτερον. Αυτό φέρνει μια ανακούφιση στον συνομιλητή σου. Αρχίζει να σε εκτιμάει. Και ακόμα και αν του πεις κάτι 100% λανθασμένο τουλάχιστον θα ξέρει ότι δεν το έκανες επίτηδες. Αυτό το 100% λάθος θα έχει μετατραπεί σε αλήθεια ΚΑΙ εκτίμηση. Το φαντάζεσαι;
Και έχει και συνέχεια. Αυτή η αλήθεια και η εκτίμηση σε φέρνει ποιο κοντά του ψυχικά και ψυχολογικά. Και με αυτόν τον τρόπο μπορείς να τον επιρρεάσης ΘΕΤΙΚΑ! Ίσως να του αλλάξεις τελείως τα μυαλά για κάποιο πάθος του. Ίσως τον βοηθήσεις να γίνει καλά από κάποια θλίψη. Ίσως, ίσως, ίσως....
Εδώ όμως αρχίζει ένα πρόβλημα. Έχοντας αυτήν την φιλία αποκτάς αμέσως ένα πράγμα που δεν θες: ευθύνες. Σαφέστατα το να "νταντεύεις" τον άλλον δεν είναι και το ποιο εύκολο πράγμα. Όμως εδώ είναι το μέγα ερώτημα: ΘΕΣ να πάρεις στους ώμους σου αυτές τις ευθύνες για χατήρι του Χριστού; Θες, να αφήσεις τον εγωισμό σου στην άκρη για χατήρι κάποιου τρίτου; Συνειδητοποιείς τι σημαίνει "αφήνω τον εγωισμό μου"; Σημαίνει, Θ. Λειτουργίες, όρθρους, απόδειπνα.... δηλ έλλειψη ύπνου, χάσιμο προσωπικού χρόνου, βρισίδι από τους γείτονες/συναδέλφους/κ.λ.τ που δεν καταλαβαίνουν τα της εκκλησίας.... Είναι μεγάλο το ζήτημα.... ΘΕΣ να το κάνεις; Αν το κάνεις θα μιλάς ντόμπρα, αληθινά, χωρίς διπλωματία και ψευτιές, και όμως όλοι θα σε σέβονται χωρίς να λένε ότι τους πρόσβαλες. Όσοι το εκτιμήσουν δηλ... όσοι δεν το εκτιμήσουν θα φταίνε οι ίδιοι, γιατί εσύ τουλάχιστον προσπάθησες. Όμως απαιτούνται θυσίες. ΘΕΣ λοιπόν; Από σένα εξαρτάται....
Όλα από αγάπη (ή όχι....) γίνονται... Δίκιο είχε ο π. Ιάκωβος.....
