AngelsGR έγραψε:πως μπορει καποιος να αγαπησει κατι που δεν γνωριζει? Εχουμε τον Θεο σαν μια ιερη ιδεα μεσα μας αλλα δεν Τον γνωριζουμε πραγματικα. Γιατι αν Τον γνωριζαμε δεν θα σηκωναμε το προσωπο μας απο την γη ξανα και τα ματια μας δεν θα στεγνωναν ποτε. Για μενα γεννιεται το ερωτημα, πως μπορω να γνωρισω τον Θεο καλυτερα και να νιωθω την παρουσια Του μεσα μου! Η απαντηση μου λοιπον ειναι πως δεν ξερω πως να αγαπησω τον Θεο...
Πράγματι αυτή είναι μια εξαιρετικά σημαντική ερώτηση. Κι εδώ για ν' απαντήσω θα κάνω μια εξαίρεση και θα κάνω σύγκριση με τις άλλες θρησκείες. Οι άλλες θρησκείες περιγράφουν θεωρητικά το Θεό τους, αλλά δεν ζητούν από τους ανθρώπους να τον αγαπήσουν, μόνο να υποταχθούν στο θέλημά του για να τον εξευμενίσουν και ν΄αποφύγουν την τιμωρία ή να κερδίσουν αυτά που υπόσχεται ότι προσφέρει. Αντίθετα ο Χριστός δεν ζητά να υποταχθούμε σ΄Αυτόν, ούτε να υπακούσουμε στους νόμους Του, ούτε να ζήσουμε σύμφωνα με κάποιο θεωρητικό πλαίσιο, αλλά μας ζητά να τον αγαπήσουμε πάνω απ' όλα, πάνω κι απ' τον εαυτό μας, και να του δείξουμε την αγάπη μας, όχι λατρεύοντάς Τον όχι αποδίδοντάς Του τιμές, αλλά αγαπώντας τους συνανθρώπους μας. Αυτό είναι και το κριτήριο της αγάπης μας. Για να μας καταφέρει μάλιστα να Τον αγαπήσουμε, Εκείνος μας Αγάπησε πρώτος και μας έδειξε την Αγάπη Του με τη σταυρική Του Θυσία. Και τι μας υποσχέθηκε σαν αντάλλαγμα για την αγάπη μας; Μα μόνο την Αγάπη Του. Αν Τον αγαπήσουμε τότε μόνο θα καταφέρουμε να νοιώσουμε την Αγάπη Του σε όλη της τη δύναμη, μέσα από φίλτρο σ΄αυτή τη ζωή και σ΄όλη της την ένταση στην Άλλη την αιώνια.
Επομένως ο Θεός μας δεν είναι κάποια απόμακρη οντότητα, αλλά ένα Πρόσωπο, Πρόσωπο αγαπημένο, που είναι συνεχώς δίπλα μας, αλλά εμείς δεν μπορούμε να Τον νοιώσουμε, γιατί έχουν τυφλωθεί τα αισθητήρια όργανα της καρδιάς μας. Υπάρχουν όμως κάποιοι, έκτος από τους Αποστόλους και τους υπόλοιπους ανθρώπους που τον γνώρισαν όταν ήταν και σωματικά εδώ στη γη, που τον γνώρισαν και τον ένοιωσαν με τα μάτια της ψυχής τους (μακάριοι οι μη ειδότες και πιστεύσαντες), κι αυτοί είναι οι Άγιοι. Οι Άγιοι αποτελούν για μας τους "δείκτες στον δρόμο" για να Τον γνωρίσουμε.
Πρακτικά για να γνωρίσει ένας άνθρωπος το Θεό πρέπει να χρησιμοποιήσει τα μέσα που ο ίδιος μας έδωσε, δηλαδή:
1. Την Εκκλησία, τα Μυστήριά της και ιδιαίτερα το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας
2. Την προσευχή.
3. Την Αγία Γραφή.
4. Τους ανθρώπους που ζουν την Αγάπη Του και μπορούν να μας περιγράψουν τις εμπειρίες τους.
Έτσι σιγά σιγά η καρδιά μας καθαρίζει, αποκτά μεγαλύτερη ευαισθησία κι αρχίζει να νοιώθει την παρουσία του Θεού κοντά της. Κι όσο Τον νοιώθε τόσο πιο πολύ ζητά να Τον γνωρίσει. Και τότε Εκείνος αρχίζει ν' αποκαλύπτει λίγο λίγο Τον εαυτό και τότε η καρδιά μας πάει να σπάσει από χαρά κι από ευτυχία, αλλά παράλληλα γεμίζει και πόνο κάθε φορά που απομακρύνεται κι από προσμονή κι ανυπομονησία για την επόμενη συνάντηση μαζί Του. Παράλληλα όμως γεμίζει από αγάπη κι αγωνία για τους άλλους ανθρώπους και όλα τα πλάσματα του Θεού.
Το Θεό επομένως Κωνσταντίνε μπορούμε να Τον δούμε και να Τον γνωρίσουμε, όμως όχι με τα μάτια του σώματός μας, αλλά με τα μάτια της καρδιάς μας. Όμως τα μάτια της καρδιάς μας για ν' ανοίξουν και να Τον δουν χρειάζεται να μεγαλώσει λίγο η πνευματική μας ηλικία, επειδή εξ αιτίας της αμαρτίας έχουμε τα μάτια της καρδιάς μας κλειστά, όπως τα γατάκια μόλις γεννηθούν. Χρειάζεται επομένως να προχωρήσουμε λίγο στην πνευματική μας ζωή και να χρησιμοποιήσουμε με επιμονή κι υπομονή τα μέσα που αναφέραμε παραπάνω για ν' ανοίξουν τα μάτια μας και ν' αρχίσουμε να Τον βλέπουμε.
Υπάρχει μια εξαίρεση. Η λεγόμενη "περίοδος της Χάριτος", δηλαδή, το πρώτο διάστημα μετά την ειλικρινή επιστροφή ενός Χριστιανού στην Εκκλησία. Το διάστημα αυτό ο Χριστιανός γεμίζει πλούσια Χάρι και γνωρίζει τη Δύναμή της, αλλά δεν ξέρει τη να την κάνει, κι έτσι σε λίγο αποσύρεται κι αυτός μένει να Την αναζητά με αγωνία. Αυτό δε συμβαίνει σ' όλους. Ούτε έχει πάντα την ίδια διάρκεια. Όμως εγώ προσωπικά Την έζησα, όπως και πολλοί άλλοι γύρω μου και την έχουν περιγράψει με ακρίβεια η Πατέρες της Εκκλησίας. Έτσι είμαι βέβαιος ότι είναι μια κατάσταση πραγματική κι όχι φανταστική.