"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

theodora έγραψε:
Έχω σοκαριστεί από όσα διαβάζω! Θέλετε να πείτε πως είμαστε ΨΕΥΤΕΣ?
....
Όμως γιατί λέτε πως δεν είμαστε ειλικρινείς στις (προσωπικές) σχέσεις μας?


Θεοδωρα μου δυστηχως κι εγω αυτο το ερωτημα εκανα στον εαυτο μου πολλες φορες στη ζωη μου,...δεν ειμαι ειλικρινεις στις προσωπικες μου σχεσεις?? και εδινα την απαντηση "ναι ειμαι,δινω στον αλλον,οποιος κι αν ειναι αυτος μανα,πατερας,συντροφος,παιδια ολο μου τον εαυτο",ειμαι ανοιχτος ανθρωπος,εξωτερικευομαι πολυ ευκολα αλλα αυτο εβρισκε ανταποκριση μονο στο οικογενειακο μου περιβαλλον....Δυστηχως με τους ανθρωπους που συναναστρεφομουν , με φιλους ακομα και με ξαδελφια,εφαγα τα μουτρα μου!!!!εκρινα εξ ιδιων!!! ΜΕΓΑ ΣΦΑΛΜΑ
Ο ξενος κοιταζει να εκμεταλευτει τη καλοσυνη,να τη παρεξηγησει,και να φερθει ακριβως αντιθετα απ οτι φερεσαι εσυ..Πολλες φορες μου λεει η μητερα μου δε πρεπει ναμαι τοσο ανοιχτη με τους αλλους και να κραταω πολλα για τον εαυτο μου,ειναι να τοχεις μεσα σου Θεοδωρα μου.Εγω δε ταχω καταφερει κι ουτε νομιζω ποτε οτι θαλλαξω χαρακτηρα τωρα,στα 37 μου χρονια....

Όσο ενεργούμε έργα αρεστά στον Κύριό μας, ας μην φοβόμαστε να είμαστε ανοιχτοί σε οποιονδήποτε. Κι εγώ, δυστυχώς, είμαι καχύποπτος, γι' αυτό και δεν μπορώ να απολαύσω τις αρετές που μοιράζει ο Κύριός μας σε όλους όσους ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Τον εμπιστεύονται!

Και πάλι δεν συμφωνώ Ελπίδα μου (έχεις πολύ όμορφο όνομα) με την όλη φιλολογία περί «ειλικρίνειας», γιατί από την στιγμή που τον οποιοδήποτε άνθρωπο που έχουμε απέναντί μας δεν τον βλέπουμε σαν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΑΔΕΡΦΟ μας (αλλά σαν ξένο....) τότε στραβώνουν όλα.
Με το να είμαστε όσο μπορούμε εμείς ειλικρινείς, δεν σημαίνει αυτόματα πως είμαστε και χαζοί !!! Δεν νομίζω πως μπορεί κάποιος άλλος (συγγενής ή μη) να μας «εκμεταλλευτεί», εάν εμείς οι ίδιοι δεν το θελήσουμε και μάλιστα να το θελήσουμε πολύ!!! :D (Πάρε για π.χ. τα μικρά παιδιά! Δεν υπάρχουν μεγαλύτεροι εκμεταλλευτές! Όπου τα παίρνει κάνουν τα δικά τους προς όφελος τους. Όπου έχουν καταλάβει πως δεν τα παίρνει είναι αγγελούδια)

Όλοι οι άνθρωποι δεν έχουμε τον ίδιο χαρακτήρα, άλλος είναι αυθόρμητος και ανοιχτός και άλλοι πιό επιφυλακτικοί ή πιό σοβαροί, συνετοί κτλ. Δεν σημαίνει πως ο αυθόρμητος ο άνθρωπος είναι αυτομάτως και ειλικρινής και ο πιό μαζεμένος δεν είναι.
Όπως και να’ χει για μένα είναι καλό να κάνουμε καλούς λογισμούς για τους ανθρώπους και να σπρώχνουμε κάθε καχυποψία μακρυά και με το πέρασμα του χρόνου θα αποδειχτεί εάν αυτός ο άνθρωπος ταιριάζει με τον δικό μας χαρακτήρα για παρέα, για φιλία, για συζήτηση, για συνάδελφος στην εργασία κτλ.
Πιστεύω πως όλοι μα όλοι οι άνθρωποι έχουν κάτι (για να μην πω πολλά) να μας δώσουν, ανεξάρτητα εάν είναι ειλικρινής.
Δεν το θεωρώ υποχρεωτικό να είναι κάποιος ειλικρινής για να κάνω παρέα μαζί του
Σίγουρα θα έχει άλλα (ψυχικά) χαρίσματα που αναπτύσσοντας τα, να σταματήσει μαζί μου να με παραμυθιάζει με το παραμικρό. Ίσως έτσι του μάθανε να αμύνεται από παιδί..... Ίσως να μην έχει άλλους τρόπους άμυνας και γι΄αυτό ψεύδεται. Ίσως να είναι η δουλειά του από χρόνια που τον έχει παρασύρει, ίσως πιστεύει πως κάτι θα κερδίσει με το ψέμμα αυτό.... ίσως........1000 ίσως.
Κάνοντας όμως παρέα μαζί του (με πραγματική αγάπη και προσευχή) ίσως με τον καιρό ζεσταθεί το κρύο (από την ψευτιά) μέρος της ψυχής του και να αλλάξει.
Και να μην αλλάξει όμως και πάλι εμάς αυτό δεν θα μας επηρεάζει, γιατί κι εμείς με τη σειρά μας θα είμαστε χειρότεροι από αυτόν σε άλλα πράγματα. :)

Σας ευχαριστω παρα πολυ για τις απαντησεις σας....η οποιες νομιζω βγαζουν ενα αισθημα επιφυλακτικοτητας..εκτος βεβαια την αγαπημενη μας Θεοδωρα η οποια ζει σε εναν κοσμο στον οποιο θα θελαμε να ζουμε ολοι μας..αλλα δυστηχως φοβαμαστε την ειληκρινεια για τις οποιοδηποτε συνεπειες που μπορουν να επηρεασουν τις σχεσεις μας μεταξυ των ανθρωπων μας των φιλων μας..των συναδελφων μας των συζύγων μας των συγγενικων μας προσωπων..Ειναι δυσκολο και πολυ στεναχωρο να θελεις να εισαι ειλικρινής και να φοβασαι να εισαι..Οταν εννοω ειλικρινής εννοω πολυ ειλικρινείς ωστε ακομα και ο πιο παραμικρος λογισμος να μπορει να βγει απο τη καρδια μας....

smarti έγραψε:Ειναι δυσκολο και πολυ στεναχωρο να θελεις να εισαι ειλικρινής και να φοβασαι να εισαι..Οταν εννοω ειλικρινής εννοω πολυ ειλικρινής ωστε ακομα και ο πιο παραμικρος λογισμος να μπορει να βγει απο τη καρδια μας....

Κατά τη γνώμη μου είναι άλλο πράγμα το να είναι κανείς ειλικρινής στις σχέσεις του με τους άλλους και άλλο πράγμα να νοιώθει ότι μπορεί να ανοιχτεί στον άλλον ακόμα και για προσωπικά θέματα. Το πρώτο, δηλαδή η ειλικρίνεια, με την έννοια της αποφυγής του ψεύδους, θα πρέπει να μας χαρακτηρίζει όλους. Όσο για το δεύτερο, για να ισχύει θα πρέπει να υπάρχει εμπιστοσύνη και κοινό σημείο επαφής ή καλύτερα φιλία.

Νομίζω εσύ Σμαρώ αναφερόσουν στην εμπιστοσύνη μεταξύ των ανθρώπων και όχι τόσο στην ειλικρίνεια. Συγχώρα με αν κατάλαβα λάθος.

Εάν θα λέγαμε αυτά που περνάνε σαν σφαίρες από το κεφάλι μας κάθε στιγμή, εκτός του ότι θα συγχιζόμαστε και οι ίδιοι και θα είμαστε για τρελλοκομείο, δεν θα είμασταν ειλικρινείς νομίζω.
Γιατί πάντα μιά φωνούλα κάτι "όχι και τόσο αγαθή" μας ψιθυρίζει στο μυαλό, στις σκέψεις.

Αυτές τις σκέψεις λοιπόν που δεν μας φαίνονται και τόσο αγαθές, όμορφες, καλές, τις αντικαθιστούμε όσο πιό γρήγορα μπορούμε με μία αγαθή σκέψη και εάν επιμένουν τις αντικαθιστούμε με μία προσευχούλα, μία ικεσία.....

Ειλικρίνεια δεν είναι να λέω ότι περνάει από το δικό μου το κεφάλι, ή από την καρδιά μου έτσι αυθόρμητα σαν σφαίρα. (δεν ξέρω αλλά σαν σφαίρες πάντα τις νιώθω)
Ειλικρίνεια είναι να λέω στους άλλους την γνώμη μου και την άποψη μου, ύστερα από ώριμη σκέψη, να τα έχω στοιχειοθετήσει πρώτα μέσα μου για τα καλά, να τα έχω συνδιάσει με την καρδιά και με το μυαλό (πολλές φορές ΔΕΝ συνδιάζονται με αποτέλεσμα να λέω πρώτα ψέμματα στον εαυτό μου και μετά σε όλον τον κόσμο -οπότε τότε δεν μιλάω καθόλου γιατί δεν έχω ξεχωρίσει εάν είναι αληθινό ή ψεύτικο)να με εκφράζουν αυτά που θα πω, να είναι η αλήθεια των σκέψεων και των πράξεων μου φυσικά.

Τώρα εάν αφήσω στην άκρη το θέμα της ειλικρίνειας και να σκεφτώ το θέμα της εμπιστοσύνης.........
Τί μπορεί να πάθω εάν εμπιστευθώ τις σκέψεις μου τις αληθινές σε έναν άνθρωπο?
Από τί κινδυνεύω? Όταν οι σκέψεις είναι απλές, όμορφες, βγαλμένες από αγάπη γιατί διακινδυνεύω από κάτι? Και τί είναι αυτό? Μην με κακοχαρακτηρίσουν? Μην με κοροιδέψουν? Μήπως δεν θα με θέλουν άλλο για παρέα? Να με διώξουν από την εργασία γιατί είμουν ειλικρινής και είπα τις σκέψεις μου? (για εργασιακό θέμα)

Από τίποτα δεν κινδυνεύω νομίζω :D στην χειρότερη να με πούνε "χαζό παιδί, χαρά γεμάτο"

Σμάρω μου καλή γιατί λες ψέμματα στην οικογένεια σου? Γιατί λες ψέμματα στους φίλους σου? Γιατί είσαι ψεύτρα συνέχεια? Μου το εξηγείς κι εμένα να το καταλάβω?