Μέσα από το πόνο.....έρχεται η χαρά?

[aposal]

Με μπερδεψες Αποστολε......

Δεν είμαι καλός στο γράφειν ούτε ιδιαίτερα προχωρημένος στα πνευματικά για να μπορέσω να το εξηγήσω καλύτερα.
Κατά την άποψή μου όσοι δεν νιώθουμε κάποια χαρά στη ζωή μας, πορευόμαστε μακράν του Κυρίου. Και πρέπει να βρούμε τι κάνουμε λάθος και να το διορθώσουμε.
Ακόμα και μέσα στις θλίψεις μας δεν πρέπει νιώθουμε μιζέρια, υπερβολική στενοχώρια, άγχος, απογοήτευση, απελπισία. Αν τα νιώθουμε σημαίνει ότι δεν πάμε καλά.
Αντίθετα όποιος προχωράει Χριστιανικά, υπακούοντας τον πνευματικό του, χαίρεται.
Μπορεί να πηγαίνω τακτικά στην εκκλησία να εξομολογούμαι τακτικά, ακόμη και να κοινωνώ τακτικά, αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είμαι στο σωστό δρόμο. Γι' αυτό είπα προηγουμένως για εκείνους που νομίζουν ότι κάνουν αγώνα, αλλά στην πραγματικότητα κάπου έχουν χάσει το δρόμο.

[aposal]

Πιστεύεις δηλαδή, ότι αυτό είναι εγωιστικό και ότι κλείνουμε τα μάτια μας μπροστά στη δυστυχία του κόσμου? Είναι αμαρτία να είμαστε χαρούμενοι?

Δεν κλείνουμε τα μάτια μας μποροστά στη δυστυχία του κόσμου. Βοηθάμε όσο μπορούμε σωματικά και πνευματικά. Αλλά δεν στενοχωριόμαστε υπερβολικά. Η υπερβολική στενοχώρια είναι έργο του πονηρού.
Και βέβαια ΔΕΝ είναι αμαρτία να είμαστε χαρούμενοι! Όσοι είναι κοντά στον Κύριο είναι χαρούμενοι!

[panos0]

Χαρες, ο καλος Θεουλης, και γεννηθητω το θελημα σου, δικαιωμα σας ειναι να τα λετε...

Εμενα οι δυσκολιες παντως με εκαναν και νιωθω τον Χριστο σαν πρωθυπουργο. Τι να πρωτοκανει και αυτος... και για ραντεβου αστο καλυτερα ποιος να τον πρωτοδει.... ενα ολοκληρο συμπαν εχει να διοικησει!
Μα ειναι διπλα μας! Τοσες φορες δεν σε ακουσε? τι οχι?? !! ε ξερεις....
Δεν πιστευω να ερθει πολυ διπλα μου και να απολυσει τον φυλακα αγγελο μου καμια ωρα??? γιατι ενταξει τεμπελη τον ειπα ... αλλα το μετανιωσα ρε παιδι μου....τοσα χρονια μαζι τον εχω συνηθισει...αμαρτια ειναι να χασει την δουλεια του...

[smarti]

Απόστολε σε ευχαρίστω που κάθισες να μου το εξηγήσεις..μου πήρες και λίγο το βάρος για το αν κάνει να είμαστε χαρούμενοι..σε ευχαριστω πολυ!
Πάνο, τι είναι αυτά που λές βρε!!!!Αλλοι ψάχνουν τον κύριο μας και άλλοι τον έχουν πάντα μαζί τους και παραπονιούνται..?Το ξέρω σίγουρα είναι πολύ δύσκολο όταν έχουμε ένα μεγάλο πρόβλημα , να πρέπει να βρούμε δύναμη να εξαντλήσουμε από κάπου χαρά...αλλά όσο δύσκολο και να είναι..μέσα σε κάθετι σταλμένο από το Κύριο υπάρχει και ένα μεγάλο καλό που ακολουθεί...προς ώφελος της σωτηρίας μας..έτσι το βλέπω προς το παρών..τώρα αν κάνω λάθος συγχώρεσε με.......σε παρακαλώ μην απελπίζεσαι, αλλά φόρεσε ένα ωραίο χαμόγελο και ζήσε την κάθε στιγμή όπως είναι...και ο Κύριος ξέρει πότε θα μας εισακούσει...μακάρι να μπορούσαμε να πούμε και εμείς με τόση σιγουριά , ότι ο Χριστός είναι μαζί μας....Μπορεί να έχει πολύ δουλειά, αλλά το βλέμμα του και η αγάπη του είναι πάντα στραμμένη προς τα εμάς........

[filotas]

Μια κρυφή λύπη μέσα στην καρδιά μας πιστεύω την έχουμε όλοι οι άνθρωποι.....αλλά δεν κάνει να την αφήσουμε να επηρεάσει πιο βαθιά την ψυχή μας. Ο Χριστός είναι η ελπίδα μας η χαρά μας....νομίζω έτσι θα πρέπει να είναι.

Έχεις δίκιο Σμαρώ, μια κρυφή λύπη την έχουμε όλοι στην καρδιά μας για δυο λόγους:

1. Όσοι έχουμε συνειδητοποιήσει την Αγάπη του Θεού για μας, αισθανόμαστε πόσο ανάξιοι της Αγάπης του σταθήκαμε.

2. Όταν καταλάβουμε τι μας περιμένει στη Βασιλεία των Ουρανών, νοιώθουμε ότι εκεί είναι η πραγματική μας Πατρίδα κι εδώ βρισκόμαστε στην ξενιτειά.

Έχουμε όμως Ελπίδα στο Έλεος του Θεού, όπως είπες κι εσύ, κι αυτή δε μας αφήνει να μελαγχολήσουμε.

[ktistos]

Καλημέρα σε όλους!
Η γνώμη μου είναι πως κρίνουμε επιφανειακά όταν λέμε ο άλλος είναι πολύ πιο κοντά στον Χριστό αλλά δεν έχει χαρά. Απλά δεν είναι. Όταν πηγαίναμε στον γέροντα Παΐσιο αυτό που όλοι γευόμασταν ήταν η απίστευτη χαρά που σκόρπιζε απλόχερα στους γύρω του. Έφευγες από το καλύβη του με την αίσθηση πως πήγες μια βόλτα στον Παράδεισο. Κι ας σου έκανε υποδείξεις κι ας σου επεσήμανε τα λάθη σου.

Η θεία Χάρη δίνει μια τέτοια γοητεία στον άνθρωπο που κάθε καρδιά γύρω της νιώθει τα κύματα της χαράς της και ψάχνει απεγνωσμένα να βρει ποιά καρδιά τα εκπέμπει. Γι' αυτό και οι άγιοι πολύ δύσκολα περνούσαν απαρατήρητοι. Τους πρόδιδε και τους προδίδει η χάρις του Θεού. Το να έχουμε μια σκυθρωπότητα και μια σοβαροφάνεια επειδή ήμαστε άτομα της εκκλησίας νομίζω ότι είναι ότι πιο νοσηρό φαινόμενο έχει να επιδείξει η σημερινή κατά τα άλλα "νηπτική" παράδοση.

Πολύ σωστά ο Απόστολος επεσήμανε παραπάνω ότι η ψυχολογική πλευρά του θέματος έχει μεγάλη σημασία. Αν δηλαδή η προσπάθειά μου να γνωρίσω τον Χριστό γίνεται υπέρμετρα και καταπιεστικά τότε ναι. Το αποτέλεσμα δεν θα είναι η χαρά αλλά το άγχος και η μιζέρια. Πολύ καλή η προσευχή του Ιησού αλλά πρέπει να συνοδεύεται και με την ανάλογη προσπάθεια καθαρισμού από τα πάθη. Μόνο τότε ξεπηδάει από την καρδιά αβίαστα και ξεκούραστα και δεν γίνεται καταναγκαστικά. Αυτό τόνιζε και ο π.Πορφύριος όταν έλεγε ότι πρέπει πτώτα να ισοροπήσει ψυχολογικά ο άνθρωπος και μετά να ασχοληθεί με την νοερά προσευχή.

[ψυχουλα]

Δηλαδή ψυχούλα εσύ πιστεύεις ότι δεν κάνει να είμαστε τόσο χαρούμενοι?
Πιστεύεις δηλαδή, ότι αυτό είναι εγωιστικό και ότι κλείνουμε τα μάτια μας μπροστά στη δυστυχία του κόσμου?
Είναι αμαρτία να είμαστε χαρούμενοι?
Υ.Σ Δεν είναι ειρωνικές οι ερωτήσεις είναι ακριβώς όπως τις διατύπωσα.Ρωτάω για να μάθω απλώς.

οχι δεν ειναι θεμα "δεν κανει" ουτε ειναι "αμαρτια", απλως ειναι αντιφατικο να εχεις αγαπη για ολο τον κοσμο ως χριστιανός αλλα να ξεχνας τη δυστυχια του. ειναι λογικο να εχουμε χαρα και ευτυχισμενες στιγμες ιδιαιτερα οσο πιο κοντα στο Χριστο ερχομαστε αλλα παντα υπαρχει και μια λυπη μεσα μας γιατι πολυ απλα ειμαστε εδω, σε αυτον τον κοσμο που μας περισπά.
φανταζομαι κι εσυ εννοουσες οτι πολλες φορες νιωθεις ευτυχια και χαρα και οχι συνεχεια....
πιστευω οτι η χαρα δεν ερχεται μονο μεσα απο τον πονο αλλα οταν ερχεται μεσα απο τον πονο την εκτιμαμε πραγματικα. ισως δεν ειναι τυχαιο που η γεννηση ενος παιδιου, το πιο χαροποιο γεγονος, ερχεται μετα απο τοσο πονο της μητερας (ή τουλαχιστον ερχόταν πριν προοδεύσει τόσο η επιστήμη!)
γενικοτερα εχω παρατηρησει οτι οταν μας συμβαινουν καποια καλα για τα οποια δεν εχουμε παλεψει και ιδρώσει τελικα κάποια στιγμή τα χάνουμε. οπως λεει και ο λαος ανεμομαζώματα-διαβολοσκορπίσματα.