"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Για την προσέλευσή μας στην Θεία Κοινωνία ίσως έχετε διαβάσει πολλά, έχετε ακούσει πολλά. Υπάρχουν θα λέγαμε κάποια «κολλήματα» για την μετοχή μας στο Άγιο Ποτήριο.
-----------------------------
Αυτά τα «κολλήματα» είναι κάποιες μας πτώσεις-αμαρτίες τις οποίες ακόμα κι αν τις έχουμε μετανοιώσει και εξομολογηθεί μας στερούν την άμεση μετοχη μας στο Σώμα και Αίμα του Κυρίου. Ο πνευματικός μας πατέρας όχι για να μας τιμωρήσει αλλά για να μας προετοιμάσει καλύτερα αφήνει ένα εύλογο χρονικό διάστημα –κατα το οποίο καλείται ο πιστός να επιδείξει έργα μετανοίας- ώστε να μπορέσει να πάρει μέσα του τον Θεό.
-----------------------------
Φυσικά η Θεία Κοινωνία δεν είναι βραβείο αλλά φάρμακο. Με αυτήν την πρόφαση όμως κάποιοι χριστιανοί υποστηρίζουν ότι μπορούν να κοινωνούν απροϋπόθετα από την στιγμή που έχουνε εξομολογηθεί τις αμαρτίες τους. Όμως οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας τονίζουν -ακόμα και με σχετικούς κανόνες- ότι η προσέλευσή μας στην Θεία Κοινωνία δεν προϋποθέτει απλά την εξομολόγηση αλλά εάν έχουμε πέσει σε συγκεκριμένες αμαρτίες καλείται ο πνευματικός πατέρας -για λόγους παιδαγωγικούς- να μην επιτρέψει την άμεση συμμετοχή του πιστού να κοινωνήσει, ώστε να καταλάβει το μέγεθος της πτώσης τους (κάτι που πολλές φορές οι πιστοί δεν αισθάνονται) αλλά και να προοδεύσει πνευματικά μέσα από την ταπείνωση και την υπακοή στον κανόνα που θα του δοθεί.
-----------------------------
Αυτά ίσως είναι λίγο πολύ γνωστά. Αυτό που θα ήθελα να τονίσω όμως είναι το εξής: Παρατηρείται το φαινόμενο αρκετοί εξομολογούμενοι ενώ δεν έχουνε κάποιο από τα γνωστά «κολλήματα» για να κοινωνήσουν, ομολογούν -χωρίς να έχουνε συναίσθηση της πτώσης τους και της απαξίωσης του τρόπου της Εκκλησίας- ότι δεν εκκλησιάζονται ούτε τις Κυριακές κατ' εξακολούθηση. Και μόνο αυτό –πρέπει να καταλάβουμε- ότι είναι μέγα «κόλλημα» για να κοινωνήσουμε. Ο τακτικός εκκλησιασμός (το λιγότερο κάθε Κυριακή) δείχνει ακριβώς τον πόθο μας να έχουμε σχέση με τον Χριστό· όχι τον Χριστό του ρομάντζου αλλά τον Χριστό της Ορθοδόξου Εκκλησίας που σώζει τον άνθρωπο.
-----------------------------
Δεν είναι φυσιολογικό λοιπόν να θέλουμε να εκκλησιαζόμαστε μόνο όταν είναι να κοινωνήσουμε. Δηλαδή να έχουμε απαίτηση από τον πνευματικό μας πατέρα να μας αφήνει να κοινωνούμε τις μεγάλες εορτές, επειδή πήγαμε μέσα σε εκείνη την εβδομάδα και εξομολογηθήκαμε, ενώ τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής μας τον περνάμε χωρίς ίχνος πνευματικής άσκησης (προσευχή-νηστεία) και μυστηριακής ζωής.
-----------------------------
Μπορεί να έχουμε μία καθαρή ζωή, όμως χωρίς τακτικό εκκλησιασμό –κανονικά- δεν είμαστε σε θέση να κοινωνήσουμε. Δεν είναι τυχαίο ότι υπάρχει και σχετικός κανόνας περί εκκλησιασμού που αναφέρει ότι ο χριστιανός που απουσιάζει αδικαιολόγητα τρεις συνεχόμενες Κυριακές, αφορίζεται (ουσιαστικά αυτοαφορίζεται, δηλαδή βγάζει μόνος του τον εαυτό του από το Σώμα της Εκκλησίας)!
-----------------------------
Μην ζούμε στην πλάνη του Χριστούλη που πλησιάζεται και βιώνεται από τον καναπέ του σπιτιού μας ή ότι είμαστε καλοί χριστιανοί επειδή κάποιες επιλεκτικές περιόδους της ζωής μας θυμόμαστε την πίστη μας ως ένα είδος εθίμου και παράδοσης. Ο Χριστός βιώνεται δια της συνεχούς ασκήσεως, της συμμετοχής μας στα Μυστήρια της Εκκλησίας Του με μετάνοια και ταπείνωση.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Ήρθες, το αποφάσισες. Όμως ήσουν σφιγμένη. Το έβλεπα στο πρόσωπό σου, το άκουγα στην φωνή σου. Δεν ήθελες να λυγίσεις μπροστά μου. Και εκεί που άρχισα να μιλώ το αποφάσισες. Χωρίς προειδοποίηση, αφέθηκες. Άρχισες να κλαις, να κλαις με λυγμούς για όλα εκείνα που μου είπες και δεν μου είπες, για όλα εκείνα που αισθάνεσαι και δεν μπορείς να περιγράψεις, για όλα εκείνα που θα ήθελες να έχεις πετύχει μα δεν τα κατάφερες, για όλα εκείνα που πέτυχες μα τα βιώνεις ως αποτυχίες.
------------------------
Έκλαψες και ήτανε για μένα ότι πιο γνήσιο είχα δει. Έκλαψες και ζήλεψα τα δάκρυά σου, ζήλεψα αυτήν την άνευ όρων παράδοσή σου. Κύλησαν στα μάγουλά σου οι πίκρες σου, το άγχος σου, ο πόνος σου, η αγωνία σου, η αγάπη σου. Σαν να ξελάφρωσες λίγο. Αυτό το λίγο όμως που "καταφέραμε μαζί" είναι για μένα μεγάλο.
------------------------
Έκλαψες, μα στο τέλος πριν φύγεις μου έριξες ένα χαμόγελο και γέμισε η καρδιά μου ειρήνη. Ένα χαμόγελο γεμάτο ελπίδα και ανακούφιση. Γνήσιο χαμόγελο, όπως γνήσιο ήταν και το δάκρυ σου.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Άγια κορμιά…

Κοιτούσα την εικόνα του αγίου Δημητρίου, και η μνήμη μου περπάτησε στην Θεσσαλονίκη, συγκεκριμένα στο ναό του. Θυμήθηκα αυτό το θαύμα του μύρου που τρέχει από το κορμί του αγίου και κερνάει πικραμένες καρδιές. Όχι «καθαρές» πικραμένες, πληγωμένες και αναγκεμένες.
Τι όμορφο να μην αγιάζει μόνο η ψυχή μα και το κορμί. Να σου λέει ο Θεός, ολόκληρο σε θέλω κι ας μας έχουν στο όνομα της «θρησκείας» τεμαχίσει εδώ και αιώνες.

Και το κορμί μετέχει στο αγιασμό, στην δόξα, στην ομορφιά της βασιλείας Του. Έτσι πεσμένο κι αυτό, κουρελιασμένο και ρακένδυτο, απο κάθε "αρετή" και επιβεβαίωση του "εγώ" το ντύνει ο Θεός με την Χάρι Του.

Και κάπου εκεί, στις σκέψεις αυτές, θυμήθηκα τον Άγιο Γέροντα Ευμένιο Σαριδάκη. Όταν τον έφεραν στο χωριό του την Εθιά, διπλά ακριβώς το δικό μου χωριό. Τρεις μέρες σχεδόν άταφος. Τι φως ήταν αυτό στο πρόσωπο του; Τι λάμψη; Δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Μα πιο πολύ δεν θα λησμονήσω, πως στάθηκα σε όλη την εξόδιο ακολουθία στο ύψος το ποδιών του. Στις πατούσες του συγκεκριμένα. Δεν του φορούσαν παπούτσια αλλά κάτι μαύρες κάλτσες. Όταν τελείωσε η ακολουθία, και περάσαμε να το αποχαιρετίσουμε, αισθάνθηκα την ανάγκη να τον ακουμπήσω. Δε μου έφταναν μονάχα οι ευχές ήθελα και μια τελευταία αγκαλιά. Έπιασα τα πόδια του, τα φίλησα και έβραζαν. Ήταν ζεστά και μαλακά. Ήταν το πιο ζεστό κορμί που άγγιξα ποτέ μου, τρεις μέρες άταφο, μα ζωντανό.

π. Χαρ. Λίβυος Παπαδόπουλος

“Ελένη μου, πόσο θα ήθελα να δω το πρόσωπό σου.
Δώσε τα φιλιά μου σε όλους. Στον πατέρα μου πές του ότι βαστάμε, δεν υπάρχει δειλός ανάμεσά μας. Την μάνα μου φίλα την διπλά.
Φόβος υπάρχει. Κάνουμε τον σταυρό μας και πλέον σαν λιοντάρια φαντάζουν όλοι καθώς ορμάνε στον εχθρό βρυχώντας “ΑΕΡΑ”.
Κρύο και σφαίρες, έτσι περνάνε οι μέρες και οι νύχτες μας. Η οσμή του θανάτου μας γυροφέρνει, μα μεις τραγούδια λέμε για τις αγάπες μας, για την Ελλάδα μας.
Είναι και ένας παπάς μαζί μας. Μπράβο του. Έβγαλε τα ράσα και φόρεσε το χακί. Μας ξομολόγησε, μας κοινώνησε. Σαν να φάγαμε και ήπιαμε θάρρος, ελπίδα και ειρήνη.
Να προσεύχεστε για όλους μας. Εδώ στα βουνά η μόνη μας παρηγοριά είναι ο ουρανός. Η μόνη μας μάνα εδώ είναι η Παναγιά.
Ποιος θα το έλεγε ότι θα έγραφα κι εγώ γράμμα πολέμου σε ειρηνικούς ανθρώπους.
Σ’αγαπώ, το ξέρεις και εγώ ξέρω ότι μ’αγαπάς.
Ο Θεός είναι μαζί μας. Ο Θεός να είναι μαζί σας”.
--------------------------------
Μπορεί να ήτανε ένα γράμμα σαν κι αυτά που γράφτηκαν μα δεν διαβάστηκαν ποτέ, δεν πρόλαβαν να σταλθούν.
Αυτά τα λόγια μπορεί να ήταν οι τελευταίες σκέψεις κάποιου άγνωστου Έλληνα στρατιώτη που το σώμα του ακόμα βρίσκεται εκεί στα βουνά της Πίνδου.
Για όλους αυτούς του άγνωστους ήρωες που πολέμησαν, που κρύωσαν, που πείνασαν, που σκοτώθηκαν· για όλους αυτούς που τους κλάψανε μόνο μια χούφτα άνθρωποι, που θυσιάστηκαν όμως για εκατομμύρια· για αυτά τα παιδιά που δεν πρόλαβαν να ερωτευτούν, και αντί για λουλούδια κρατάγανε όπλα, για αυτούς του νέους που δεν πρόλαβαν να γεράσουν…σήμερα σηκώνουμε την Ελληνική σημαία, κάνουμε παρέλαση, τους μνημονεύουμε στην Θεία Λειτουργία.
Σήμερα εορτάζουμε, όχι απλά μία ιδεολογία ή το σύνθημα του “όχι”, αλλά εορτάζουμε ενθυμούμενοι ανθρώπους που μάτωσαν για εμάς, που πέθαναν για εμάς.
Εορτάζουμε για ετούτον τον στρατιώτη που το γράμμα του θα παραμείνει κλειστό μέσα στην τσέπη του σακακιού του κάτω από το αιματοποτισμένο χώμα, μα η αγάπη του και η θυσία του έχει γραφτεί στις καρδιές κάθε Έλληνα.
-----------------------
Χρόνια πολλά.
Αιωνία η μνήμη των ηρώων προγόνων μας!

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Εαν δυσκολευόμαστε να πούμε ένα ηρωικό "όχι", είναι γιατί μάθαμε να λέμε εύκολα "ναι"...

π.Χαρ. Λίβυος Παπαδόπουλος

Tο Έπος του '40 (A)

Ο μεγάλος Γερμανός συγγραφέας Έρχαρτ Κέστνερ έκανε την εξής εξομολόγηση.

«Στα 1952 πήγα για πρώτη φορά μετά το πόλεμο, στην Αθήνα. Η γερμανική πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός. Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρήτες. Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού όπου πέρασα τη θρυλική κρητική φιλοξενία.

Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο, έρημο με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες. Έκανα όμως λάθος. Υπήρχε εκεί και μια ζωντανή ψυχή, ήταν μια μαυροφορεμένη γυναίκα. Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα ν' ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα. Την πλησίασα και τη ρώτησα. Είστε από εδώ; Μάλιστα. Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν τους Κρητικούς». Και γράφει ο Κέστνερ. «Η απάντηση, μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί». Απαντά η γυναίκα. «Παιδί μου, από τη προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ στα 41 με 44. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με το μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στο Σαξενχάουζεν. Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν τα παιδιά μιας κάποιας μάνας, σαν κι εμένα. Και ανάβω στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να 'ρθουν εδώ κάτω. Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιού μου».

Website: www.inak.gr e-mail: mail@inak.gr

Τα τρία ΟΧΙ του Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου

Το ΟΧΙ του Ιωάννου Μεταξά και του ελληνικού λαού κατά του αυθάδους Μουσσολίνι ήταν μόνον η αρχή. Ακολούθησαν πολλά ΟΧΙ από επώνυμα πρόσωπα και από απλούς Έλληνες αγωνιστές.

Μία μορφή που δεν προβάλλεται όσο θα έπρεπε από τα σχολικά βιβλία και τις τηλεοράσεις υπήρξε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρύσανθος, ο οποίος κράτησε στάση εθνικώς αξιοπρεπή, όπως αρμόζει σε Ορθόδοξο Έλληνα Ιεράρχη. Ας θυμηθούμε τα τρία ΟΧΙ που εξεστόμισε κατά την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα.

Ο Χρύσανθος Φιλιππίδης γεννήθηκε στην Κομοτηνή και σε ηλικία 32 ετών εξελέγη Μητροπολίτης Τραπεζούντος του Πόντου. Μετά τη σφαγή του Ποντιακού Ελληνισμού από τους Τούρκους ήλθε στην Αθήνα και ορίσθηκε εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Με σπουδές στη Χάλκη και σε ξένα πανεπιστήμια εκλέγεται το 1938 Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος. Τον αγώνα των στρατιωτών μας στα βουνά της Βορείου Ηπείρου στήριξε και ο ίδιος και η Εκκλησία της Ελλάδος με κάθε τρόπο, ηθικό και υλικό.

Στις 27 Απριλίου 1941 οι Γερμανοί εισήλθαν στην Αθήνα ως κατακτητές. Ο Χρύσανθος εκλήθη να μετάσχει της επιτροπής, η οποία θα παρέδιδε επισήμως την πόλη στον Γερμανό Διοικητή. Ο Αρχιεπίσκοπος αρνήθηκε και απήντησε: «Οι Έλληνες Ιεράρχες δεν παραδίδουν τας πόλεις εις τον εχθρόν, αλλά καθήκον των είναι να εργασθούν δια την απελευθέρωσιν αυτών». Ήταν το πρώτο ΟΧΙ του Χρυσάνθου.

Ο Δήμος Αθηναίων τον ειδοποίησε ότι θα τελεσθεί Δοξολογία στον Μητροπολιτικό Ναό κα τον καλούσαν να προσέλθει. Ο Αρχιεπίσκοπος αρνήθηκε και πάλι λέγοντας: «Δοξολογία δεν έχει θέσιν επί τη υποδουλώσει της Πατρίδος μας. Η ώρα της Δοξολογίας θα είναι άλλη». Ήταν το δεύτερο ΟΧΙ του Χρυσάνθου. Υπήρξε στη συνέχεια άλλη απαίτηση: Να ορκίσει τη γερμανοπρόβλητη κυβέρνηση Τσολάκογλου. Και ο Αρχιεπίσκοπος απήντησε: «Δεν μπορώ να ορκίσω κυβέρνησιν προβληθείσαν υπό του εχθρού. Ημείς γνωρίζομεν ότι τας Κυβερνήσεις ορίζει ο Λαός και ο Βασιλεύς. Εδώ τώρα ούτε ο Λαός εψήφισεν την Κυβέρνησιν ούτε ο Βασιλεύς την ώρισεν». Ήταν το τρίτο ΟΧΙ του Χρυσάνθου.

Αντικαταστάθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό, ο οποίος διεφύλαξε τα εθνικά συμφέροντα κατά την Κατοχή. Ο Χρύσανθος εκοιμήθη στις 28.9.1949. Το 1991 τα οστά του μεταφέρθηκαν από το Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών στη Μονή Παναγίας Σουμελά στο Βέρμιο.
Τα ΟΧΙ του εμψύχωσαν την αγωνιστικότητα των Ελλήνων.

Ιερός Ναός Αγ. Κυριακής Παλαιού Φαλήρου

Σκέπασε με Παναγία μου, κάνει τόση παγωνιά στο κόσμο, και εγώ από μικρό παιδί, έχω την κακή συνήθεια να ξεσκεπάζομαι τις νύχτες…

π. Χαρ. Λίβυος Παπαδόπουλος