"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

tigris έγραψε:Σωτήριο, πάλι πρωτοτυπείς! Αντιγράφεις τον εαυτό σου! Τα ίδια δημοσίευσες και σε ένα (άσχετο με οικουμενισμό) δημοσίευμα που είχα την (όχι επιτυχημένη) ιδέα να στείλω.
Να υποθέσω ότι .... στερεύουν οι εμπνεύσεις σου

Χμ ! και εδώ έρχεται γάντι όμως η μεταφορά του εδω είναι για το φίλο μας που δηλώνει του πατριαρχείου !Βλέπεις στη βάση του οικουμενισμού είναι η σατανική αγαπολογια . Η υποκριτική αγαπολογια ... γιατί το πραγματικό πρόσωπο το έδειξαν στην εσφιγμενου . Στον κόμπο στην ρίζα το τσεκούρι του οικουμενισμού .... Χριστολογία η Αίρεση τους ! Σατανική διαστροφή της Αγάπης του Θεού όπως ενσαρκωθεί σαν Ιησούς ...

Ανάπτυξέ το περισσότερο: γιατί ο οικουμενισμός είναι ψευδο-αγάπη και όχι αληθής;


(έχω όρεξη )

tigris έγραψε:Ανάπτυξέ το περισσότερο: γιατί ο οικουμενισμός είναι ψευδο-αγάπη και όχι αληθής;
(έχω όρεξη )

Σου χαλαω χατιρι ? Υπομονη λιγο ...


Από τις ριζες λοιπόν κατ εμέ του οικουμενισμού είναι ο Μελέτιος Μεταξακης
Διαβάζω
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B5%CE%BB%
CE%AD%CF%84%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%9C%
CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BE%CE%AC%CE%BA%
CE%B7%CF%82

Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος, υπήρξε μέλος της μασονικής στοάς «Αρμονία».
Να το πιστέψουμε ?
Χμ ! Πολλά του οικουμενισμού ομοιάζουν με τις μασονικές ιδέες !
Αναγνώρισε τις αγγλικανικές χειροτονίες !
Προχώρησε στη μεταρρύθμιση του ημερολογίου !
Αν σήμερα έχουμε σχίσμα είναι και αποτέλεσμα των ενεργειών του ...
Είναι πράξη κατά Θεό αγάπης ? Μπορεί ένα ορθόδοξο μυαλό να αδιαφορεί για τον σκανδαλισμό των πιστών και την δημιουργία σχίσματος ....

" .... Στις 25 Νοεμβρίου 1921 εξελέγη στον Οικουμενικό Θρόνο οπού παρέμεινε 17 μήνες. Ήταν τελευταίος Οικουμενικός Πατριάρχης που εξελέγη σύμφωνα με τους γενικούς κανονισμούς. Με ενέργειες του υπήγαγε στη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου τις ελληνορθόδοξες Εκκλησίες Ευρώπης, Αμερικής και Αυστραλίας, και επίσης τις Εκκλησίες Τσεχοσλοβακίας, Εσθονίας και Φινλανδίας. Ίδρυσε τη Μητρόπολη Θυατείρων και την Εξαρχία Δυτικής Ευρώπης με έδρα το Λονδίνο (Απρίλιος 1922). Αναγνώρισε τις αγγλικανικές χειροτονίες ενώ με πανορθόδοξο συνέδριο προχώρησε στη μεταρρύθμιση του ημερολογίου. Μετά την υπογραφή της συνθήκης της Λοζάνης και την επικράτηση του Μουσταφά Κεμάλ βρέθηκε σε δυσχερή θέση. Στις 10 Ιουλίου 1923 κατέφυγε στο Άγιο Όρος από όπου τον Σεπτέμβριο ανακοίνωσε την παραίτηση του. Το 1924 αποσύρθηκε στην Κηφισιά της Αθήνας ...."

Είναι κατά Θεό Αγάπη ότι ηταν τελευταίος Οικουμενικός Πατριάρχης που εξελέγη σύμφωνα με τους γενικούς κανονισμούς αιώνων .
Είναι κατά Θεό Αγάπη ότι με ενέργειες του υπήγαγε στη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου τις ελληνορθόδοξες Εκκλησίες Ευρώπης, Αμερικής και Αυστραλίας, και επίσης τις Εκκλησίες Τσεχοσλοβακίας, Εσθονίας και Φινλανδίας. Ίδρυσε τη Μητρόπολη Θυάτειρων και την Εξαρχία Δυτικής Ευρώπης με έδρα το Λονδίνο ...

Η δικαιοδοσία του Πατριαρχείου μέχρι τότε καθορισμένη από απόφαση Οικουμενικής Συνόδου .
Σε ένα Χριστιανικό κράτος 5 πατριαρχεία με συνοδικό σύστημα εδω ένα διεκδικεί Παγκόσμιο ρολό με απόλυτη μοναρχία ...
Τον πατριάρχη να διορίζει να καθαιρεί να μεταθέτει τον Αμερικής και όχι οι Αμερικανοί , τον Κρήτης και όχι οι Κρητικοί .... όπως ο Πάπας
Είναι κατά Θεό Αγάπη αυτό ?Η Παπική Μοναρχία ?

Είναι κατά θεό αγάπη όταν μετά την υπογραφή της συνθήκης της Λοζάνης και την επικράτηση του Μουσταφά Κεμάλ βρέθηκε σε δυσχερή θέση να κατέφυγε στο Άγιο Όρος από όπου τον Σεπτέμβριο ανακοίνωσε την παραίτηση του.
Κατά την κατά θεό αγάπη ο καλός Ποιμήν μένει και υπερασπίζεται τα πρόβατα δεν φεύγει ....

Και η Θεϊκή Τιμωρία δεν άργησε Σοβαρότατη ήταν η συρρίκνωση της δικαιοδοσίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου, που προέκυψε από τη Μικρασιατική Καταστροφή και την επακόλουθη ανταλλαγή των πληθυσμών.

Δεν είναι κατ εμέ μόνο η Εγκύκλιο του 1920 που εστάλη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο σε όλες τις Χριστιανικές Εκκλησίες και γενικά αναγνωρίζεται ότι αποτέλεσε ένα από τους σημαντικότερους παράγοντες που οδήγησαν αργότερα στη δημιουργία του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών το 1948. Είναι ότι ο ο Μελέτιος Μεταξακης είναι ο πρώτος ΄" Πάπας της Ανατολής " παπικός να μη πω παπικοτερος του Πάπα .....

Η Εγκύκλιο του 1920 οδήγησαν αργότερα στη δημιουργία του Παγκόσμιου Συμβουλίου Εκκλησιών το 1948.
Των Εκκλησιών !
Μα οποιος ομολογει Μια εκλησια αραγε δεν ρωτα :
"Τι μετοχή έχει ο πιστός με τον άπιστο και ο Χριστός με τον Βελίαλ;" Τι σχέση μπορεί να έχει η Εκκλησία τού Χριστού με τις αιρέσεις, που διαστρέφουν τη Χριστιανική πίστη και οδηγούν ψυχές σε απώλεια; Ο Χριστός το είπε καθαρά: "Όποιος δεν είναι μαζί μου είναι εναντίον μου. Και όποιος δεν συνάγει μαζί μου ΣΚΟΡΠΙΖΕΙ".


Σου χαλαω χατιρι ? Υπομονη λιγο ...

Γρήγοραα!Βαριέμαι να περιμένω!

Στην Θεσσαλονίκη συνήλθε και διεξήγαγε με μεγάλη επιτυχία τις εργασίες του «Διορθόδοξο Θεολογικό Συνέδριο» με θέμα «Οικουμενισμός: Γένεση-Προσδοκίες-Διαψεύσεις». . Οι εργασίες διεξήχθησαν από 20 μέχρι 24 Σεπτεμβρίου 2004 στην Αίθουσα Τελετών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Διαβαζω :
http://www.analogion.net/Oikoumenismos/ ... a_2004.htm

"....Δυστυχώς στην παναίρεση αυτή του Οικουμενισμού, με τις βαρύτατες σωτηριολογικές επιπτώσεις, αναμίχθηκε από την αρχή και η Ορθόδοξη Εκκλησία με κάκιστες πρωτοβουλίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Με τις γνωστές εγκυκλίους των ετών 1902, 1920 και 1952 εισήλθε στην οικουμενιστική διαδικασία, αναλαμβάνοντας μάλιστα ηγετικό ρόλο σ' αυτήν. Η παλαιά αποστολική και αγιοπατερική στάση του έναντι των αιρέσεων και των σχισμάτων αλλάζει ριζικά από το 1902 με την επίδραση της διεθνούς πολιτικής συγκυρίας. Από την εποχή μάλιστα του πατριάρχου Αθηναγόρου μέχρι σήμερα κατέστη και επίσημη στάση της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, στην οποία παρέσυρε ολίγον κατ' ολίγον και τις άλλες αυτοκέφαλες εκκλησίες, οι οποίες στην πλειονότητά τους αντιμετώπισαν στην αρχή και μέχρι των αρχών του δευτέρου μισού του 20ού αιώνος με πολύ δισταγμό και επιφυλάξεις τις σχετικές πρωτοβουλίες. Στο Συνέδριο διαπιστώθηκε από τις εισηγήσεις και τις συζητήσεις ότι τα κίνητρα της συμμετοχής των αυτοκεφάλων εκκλησιών στην Οικουμενική Κίνηση, δεν ήσαν πνευματικά, αλλά πολιτικά, κοινωνικά, εθνικά· η κάθε μία εκκλησία ξεχωριστά επεδίωξε με τή συμμετοχή της, είτε να εξασφαλίσει την προστασία και την ενίσχυση είτε να αποφύγει την οργή του πανίσχυρου δυτικού χριστιανικού κόσμου, όπως έγινε και στις παλαιές ενωτικές συνόδους κατά την εποχή των σταυροφοριών και ολίγον προ της αλώσεως.


Η απουσία θεολογικών και πνευματικών λόγων, εξ αιτίας της οποίας δεν προσφέρεται στους ετεροδόξους ο γνήσιος ευαγγελικός λόγος και η σώζουσα αλήθεια, δεν ομολογείται φυσικά από τους υποστηρικτάς του Οικουμενισμού, μεταξύ των οποίων ασφαλώς υπήρξαν και σημαντικές θεολογικές προσωπικότητες με αγαθά κίνητρα και ορθόδοξη μαρτυρία στα πρώτα στάδια του Οικουμενισμού. Οι προβληθέντες και προβαλλόμενοι θεολογικοί και πνευματικοί λόγοι υπέρ της συμμετοχής των Ορθοδόξων στους διμερείς και πολυμερείς θεολογικούς διαλόγους και στο ονομαζόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» είναι βασικώς δύο: η αγάπη προς τους ετεροδόξους και η μαρτυρία της Ορθοδόξου πίστεως. Η αγάπη όμως δεν χωρίζεται από την αλήθεια. Όταν ο διάλογος της αγάπης δεν συνυπάρχει με τον διάλογο της αληθείας και δεν οδηγεί στην συνάντηση και αποδοχή της σώζουσας αλήθειας, που είναι ο Χριστός και η Εκκλησία Του, είναι επικίνδυνη παγίδα που οδηγεί σε συγκρητιστική αδιαφορία και απομακρύνει από την ενότητα της πίστεως και την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος, απομακρύνει από την σωτηρία. Δεν υπάρχει χειρότερο κακό από την στέρηση της σωτηρίας, και μόνον ως έργο αγάπης δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί. Είναι δυνατόν να στρέφεται η αγάπη εναντίον της αλήθειας; Η αίρεση είναι αναλήθεια, ψεύδος, δαιμονισμός, μίσος και παραποίηση της αλήθειας της Εκκλησίας, αγάπη του ψεύδους. Στους οικουμενικούς διαλόγους «χρησιμοποιήθηκε» περισσώς η αγάπη και χάθηκε η αλήθεια, που θεωρήθηκε ως αναζητούμενη, ως μή υπάρχουσα σε καμμία από τις εκκλησίες. Η Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία δεν αναζητά την αλήθεια. Την έχει. Και αυτήν πρέπει εν αγάπη να δώσει στους ετεροδόξους που την στερούνται ή την έχουν αλλοιώσει. Προτιμάται της αγάπης η αλήθεια, όπως διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος: «Εί που την ευσέβειαν παραβλαπτομένην ίδοις, μή προτίμα την ομόνοιαν της αληθείας, αλλ' ίστασο γενναίως έως θανάτουΙ την αλήθειαν μηδαμού προδιδούς»2. Και συνιστά με έμφαση: «Μηδέν νόθον δόγμα τώ της αγάπης προσχήματι παραδέχησθε»3. Ο Οικουμενισμός περιπίπτει σε φοβερό αμάρτημα, και διότι αρνείται την αλήθεια, την οποία πολλοί ετερόδοξοι αγωνίσθηκαν πολύ να βρουν, και διότι προσπαθεί να κλείσει την πόρτα σε όσους την αναζητούν. Κατά αλήθειαν, τα λόγια του Χριστού προς τους Φαρισαίους έχουν εφαρμογή και στους οικουμενιστάς: «Ουαί δε υμίν, Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι κλείετε την βασιλείαν των ουρανών, έμπροσθεν των ανθρώπων· υμείς γάρ ουκ εισέρχεσθε, ουδέ τους εισερχομένους αφίετε εισελθείν»4.


Ως προς την επιδιωκόμενη μαρτυρία της πίστεως, ακόμη και αν αποτελούσε αγαθή προσδοκία και ελπίδα, αυτό έχει εκ των πραγμάτων διαψευσθή. Δεν μπορεί πάντως να νομίζει κανείς ότι θα μαρτυρήσει και θα κηρύξει την Ορθόδοξη Πίστη, αρχίζοντας με προδοσία της πίστεως. Η ίδια η πράξη της συμμετοχής στο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» και στους θεολογικούς διαλόγους με τους αιρετικούς Παπικούς, Προτεστάντες και Μονοφυσίτες, συνιστά άρνηση της μοναδικότητος της Εκκλησίας, εξίσωση και εξομοίωση της Μιάς, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας με τις αιρέσεις και τα σχίσματα. Είναι, όπως ελέχθη, η μεγαλύτερη εκκλησιολογική αίρεση στην ιστορία της Εκκλησίας. Διηρωτάτο ο αείμνηστος μητροπολίτης Σάμου κυρός Ειρηναίος, εκφράζων και την θέση πολλών άλλων αρχιερέων: «Πώς είναι δυνατόν ορθόδοξοι αρχιερείς να μετέχουν εκκλησιαστικού οργανισμού, όπου εξοβελίζεται η Αγία Τριάς, οι δε μετέχοντες πιστεύουν ότι η Εκκλησία του Χριστού είναι θρυμματισμένη και ότι κάθε αίρεσις είναι τεμάχιόν της και ότι η Ορθόδοξος Ανατολική Εκκλησία είναι και αυτή έν τεμάχιον;»5. Δεν υπάρχει πράγματι κανείς ανάμεσα στους Αγίους Αποστόλους και στους Πατέρες της Εκκλησίας, ο οποίος με τή διδασκαλία, τή ζωή και τα έργα του θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως παράδειγμα, που θα δικαιολογούσε την ιδιότητα μέλους και την περαιτέρω παραμονή μας σε μία παρασυναγωγή αιρετικών, όπως το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών», και σε παρόμοια συμβούλια και συνάξεις.


Επειδή λοιπόν η ρίζα του Οικουμενισμού ήταν και είναι κακή, γι' αυτό και οι καρποί του είναι κακοί: «Εκ γαρ του καρπού το δένδρον γινώσκεται»6. Έκλεισε ο Οικουμενισμός ένα σχεδόν αιώνα ζωής, έδειξε σαφώς την ταυτότητά του και μπορούμε με ασφάλεια να τον κρίνουμε. Ανησυχούν μάλιστα για την πορεία του και τα αδιέξοδα στα οποία οδήγησε ακόμη και συνειδητοί υπέρμαχοι και υποστηρικταί του από πλευράς Ορθοδόξων, και προσπαθούν με πολλούς τρόπους να αποτρέψουν την ήδη αρξαμένη και τείνουσα να αυξηθεί αποχώρηση πολλών Ορθοδόξων Εκκλησιών. Στο Συνέδριο από πολλούς εισηγητάς παρουσιάσθηκε η ολέθρια καρποφορία των θεολογικών διαλόγων και της συμμετοχής μας στο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών». Πρίν παρουσιάσουμε εν συντομία τα αποτελέσματα των θεολογικών διαλόγων, παραθέτουμε την σημαντική εκτίμηση εισηγητών και συνέδρων, σύμφωνα με την οποία από την εξάπλωση του οικουμενιστικού κινήματος και την παρουσία των Ορθοδόξων στο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» κατά τα τελευταία εξήντα χρόνια οι οικουμενισταί δεν έχουν μεταστρέψει κανένα ετερόδοξο στην Ορθόδοξη πίστη. Αντιθέτως οι μεταστροφές έγιναν παρά την επικρατήσασα στον Οικουμενισμό τάση να παραμένουν όλοι στις ομολογίες τους, εν όψει της αναμενομένης ενώσεως των «εκκλησιών». Επίσκοποι της διασποράς αρνήθηκαν να δεχθούν στην Ορθόδοξη Εκκλησία επιστρέφοντες ετεροδόξους. Πού λοιπόν στηρίζεται και πού βρίσκεται η πολυδιαφημισθείσα μαρτυρία της Ορθοδόξου πίστεως; Αντίθετα, αντί να μαρτυρούμε την αλήθεια, συμμαρτυρούμε την αίρεση και την πλάνη. Έχει επέλθει από τον μακροχρόνιο και μοναδικό στην εκκλησιαστική ιστορία συγχρωτισμό μας με τους αιρετικούς τέτοια αλλοτρίωση και άμβλυνση του ορθοδόξου φρονήματος, ώστε ευχερώς πλέον κληρικοί και θεολόγοι υπογράφουν κείμενα διαλόγων, όπου προσβάλλονται και αθετούνται αποστολικά και πατερικά δόγματα, η αίρεση παρουσιάζεται ως αλήθεια, και οι αιρετικοί εμφανίζονται ως Ορθόδοξοι, το βάπτισμα και τα μυστήριά τους αναγνωρίζονται ως έγκυρα, γι' αυτό και σταδιακά από τις συμπροσευχές προχωρούμε και στην μυστηριακή κοινωνία (intercommunio)..."

Θα κλείσω και εγώ τη συζήτηση με το φίλο Misha (Τα ακόλουθα που γράφω είναι γενικές σκέψεις και δεν απευθύνονται προσωπικά στο Misha. Δε θέλω σε καμία περίπτωση να εννοηθεί πως τον προσβάλω.) λέγοντας πως αποτελεί διαστροφή της Παράδοσης να απομονώνουμε τις διδαχές των Αγίων Πατέρων μας από το ιστορικό πλαίσιό τους και είτε να τις ερμηνεύουμε σύμφωνα με τις νευρώσεις μας είτε να τις απολυτοποιούμε. Είναι θλιβερό να ερμηνεύουμε τα λόγια του Θεού και Σωτήρα μας Χριστού και να μην τολμάμε να κάνουμε κριτική ή ερμηνεία σε κάτι που είπε ο γέροντας Παίσιος. Τουλάχιστον όσοι τολμούν να εκστομίζουν τη σκληρή λέξη του αιρετικού σε οποιονδήποτε ας αναλογιστούν τη δική τους ευθύνη και ας επιδείξουν την ίδια ανησυχία και θλίψη που έδειξαν οι άγιοι Πατέρες που επικαλούνται. Ελπίζω ο ακόλουθος σύνδεσμος να βοηθήσει στην κατανόηση της άποψης του Αγίου Νεκταρίου.

http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/m ... ios_2.html

"σκληρος ο λογος ουτος τις δυναται αυτους ακουειν"...

ετσι ηταν πάντοτε...

Κυριακη της Ορθοδοξιας:

το "αναχρονιστικό" τυπικο των Αγιων Πατερων αναφερει εναν προς εναν τους αιρετικους καταληγοντας:"Αναθεμα"

δλδ "μακρια απο εμας"!!!

αυτο λέμε κι εμεις ....

και το κειμενο του αγιου Νεκταριου στο οποιο μας παραπέμπεις καυτηριαζει σφοδρα τις αιρεσεις και το αιρετικο φρονημα.

περαν δε τουτου ,εχει παρατεθει τουλαχιστον άλλες 4-5 φορες σε αυτο το φορουμ.

ολοκληρο το κειμενο ,και οχι μονο τμημα του, εδώ:

http://www.oodegr.com/oode/oikoymen/nektarios1.htm

Ελπίζω να το διαβάσεις 5 φορές ακόμα ολόκληρο το κείμενο γιατί δεν βλέπω να συμμερίζεσαι τον πόθο και την αγωνία του αγίου Νεκταρίου για τη σωτηρία των σχισματικών και των αιρετικών ούτε καν τη διάκριση μεταξύ των εννοιών αιρέσεως και σχίσματος. Παρόμοια λογική και αγωνία για τη σωτηρία των σχισματικών και αιρετικών βλέπουμε στο βίο του αγίου Σιλουανού όπου συμβουλεύει ένα αρχιμανδρίτη για το πώς πρέπει να συνομιλεί με τους ετεροδόξους.

Ερώτηση: Κανέναν οικουμενιστή που αγίασε όντας οικουμενιστής μέχρι τελευταίας πνοής, μπορείτε να μου βρείτε; Για όποιον βρει (μόνο τεκμηριωμένη απάντηση παρακαλώ), δώρο μία γνήσια θαυματουργή παντόφλα του αγιωτάτου πάπα Αλεξάνδρου Βοργία, η οποία ευωδιάζει...όταν αλλάζει ο καιρός :)) (έχω και άλλη που μυροβλύζει, αλλά αυτή την κρατάω για ακόμα πιο δύσκολη ερώτηση).

YiaVi έγραψε:Ερώτηση: Κανέναν οικουμενιστή που αγίασε όντας οικουμενιστής μέχρι τελευταίας πνοής, μπορείτε να μου βρείτε; Για όποιον βρει (μόνο τεκμηριωμένη απάντηση παρακαλώ), δώρο μία γνήσια θαυματουργή παντόφλα του αγιωτάτου πάπα Αλεξάνδρου Βοργία, η οποία ευωδιάζει...όταν αλλάζει ο καιρός :)) (έχω και άλλη που μυροβλύζει, αλλά αυτή την κρατάω για ακόμα πιο δύσκολη ερώτηση).

Αντιστρέφω το ερώτημα και θα ήθελα να μου βρει κάποιος έναν άγιο που να μη στενοχωριέται με το σχίσμα και να μην ποθεί και αγωνιά για τη σωτηρία των σχισματικών και των αιρετικών.