Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Σχεδόν όλοι μας έχουμε ένα λάθος σημείο αφετηρίας στις σχέσεις μας. Αντί να αρχίσουμε από το εαυτό μας, προσπαθούμε εξ αρχής να φτιάξουμε τους άλλους σύμφωνα με το δικό μας σκεπτικό...και γι’αυτό υποφέρουμε και πληγώνουμε και τους άλλους.
Αν θέλεις να βοηθήσεις τους άλλους, μπες στην διαδικασία της θεραπείας και με την Χάρη του Θεού αγίασε. Εμείς θελουμε να «αγιάσουμε» τους άλλους, δηλαδή να μην έχουνε κανένα κουσούρι, να γίνουν τέλειοι ενώ εμείς παραμένουμε στην εμπάθειά μας.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[aposal]

«Ο δούλος της κοιλιάς σκέφτεται με τι είδους φαγητά θα χορτάσει, ενώ ο δούλος του Θεού με τι χαρίσματα θα πλουτίσει».
Αγ. Ιω. Σιναΐτης

[aposal]

«Αν η νηστεία ήταν αναγκαία μέσα στον Παράδεισο, πόσο περισσότερο είναι αναγκαία έξω από τον Παράδεισο».
Ιερός Χρυσόστομος

[toula]

Οι πιο πολλοί άνθρωποι δεν θέλουν να ακούσουν τον λόγο του Θεού, άλλοι τον ακούνε με ευχαρίστηση όμως δεν υπακούνε δηλαδή δεν περνάνε στην εφαρμογή αυτών που ακούσανε. Υπάρχουν τέλος και κάποιοι που ακούνε και υπακούνε στον λόγο του Θεού, κάνουμε στα μέτρα του δυνατού μια φιλότιμη προσπάθεια.
---------------------------
Οι πρώτοι είναι για λύπηση, οι δεύτεροι ενώ έχουνε διάθεση δεν έχουνε το σθένος και την αποφασιστικότητα που χρειάζεται να ζήσεις Αληθινά και έτσι δεν καταφέρνουν τίποτα, οι τελευταίοι είναι μακάριοι διότι κατάφεραν να κλείσουν τα αυτιά τους στις σειρήνες του κόσμου τούτου και δώσανε την καρδιά τους στον Χριστό χωρίς συμβιβασμούς και δικαιολογίες.
---------------------------
Δεν αρκεί αδελφοί μου η πίστη μας στον Χριστό εάν δεν συνοδεύεται με έργα. "Η πίστις, ἐὰν μὴ ἔργα ἔχῃ, νεκρά ἐστι καθ' ἑαυτήν"(Ιακ.2,17).
---------------------------
Κατ'αρχήν λοιπόν πρέπει να γνωρίζουμε τον λόγο του Θεού ώστε να πιστεύουμε ορθά και έπειτα να περάσουμε στην υπακοή αυτών που ακούσαμε και μάθαμε. Δεν είναι το θέμα να γνωρίζουμε για την νηστεία αλλά να νηστεύουμε, δεν είναι το θέμα απλά να γνωρίζουμε για τον εκκλησιασμό αλλά να εκκλησιαζόμαστε, δεν είναι το θέμα να γνωρίζουμε περί αγάπης και συγχώρεσης αλλά να αγαπούμε και να συγχωρούμε. Το να ξέρω ότι η πορνεία, η γαστριμαργεία, η μνησικακία, το ψέμμα, η κλεψιά είναι αμαρτίες δεν με ωφελεί εάν τις διαπράττω· αντιθέτως θα δώσω και μεγαλύτερο λόγο στον Θεό διότι ενώ τα γνώριζα δεν εφάρμοζα στην ζωή μου τον λόγο του.
---------------------------
Πολλές φορες μας αρέσει να κρυβόμαστε πίσω από δικαιολογίες. "Δεν το ήθελα αλλά το έκανα επειδη...". Καλέ μου άνθρωπε, το ήθελες και το έκανες αλλιώς δεν θα το έκανες. Το ήθελες και αμάρτησες, το ήθελες και παράκουσες τον λόγο του Θεού, το θέλεις και παραμένεις μέσα στα πάθη σου. Εύκολα αναφέρουμε πτώσεις μας και κολλάμε από πίσω τους δικαιολογίες.Έτσι λοιπόν όπως ήθελες και αμάρτησες τώρα με τη Χάρη του Θεού έλα στα συγκαλά σου και θέλησε να μετανοήσεις πραγματικά.
---------------------------
Το πρώτο έργο της πίστης μας στον Χριστό είναι η μετάνοια, η ανάληψη των ευθυνών μας χωρίς να μπλέκουμε τους άλλους (που ίσως ευθύνονται κι αυτοί). Ο λόγος του Θεού είναι καταγεγραμμένος μέσα στην Αγία Γραφή και έχει ερμηνευτεί από τους Θεοφόρους Πατέρες μας. Νομίζω όλοι μας άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο γνωρίζουμε αυτό που θέλει ο Θεός, ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος (το γνωρίζουμε και από την συνείδησή μας). Καλούμαστε λοιπόν με ανδρείο φρόνημα ν'αγωνιστούμε ώστε να ζήσουμε όπως θέλει ο Θεός. Αυτό όμως δεν θα γίνει με μιζέρια και ηττοπάθεια. Πολλοί χριστιανοί πριν καν προσπαθήσουν λένε "δεν θα τα καταφέρω". Μα, καλέ μου άνθρωπε, δεν θα τα καταφέρεις εσύ· όμως θα κάνεις την προσπάθειά σου με πίστη -με εμπιστοσύνη- στον Θεό, ο οποίος θα ευλογήσει αυτήν την προσπάθεια για να προοδεύσεις πνευματικά. Δεν είναι το ζητούμενο να βγούμε πρώτοι στον αγώνα τον πνευματικό (γιατί έχουμε κι αυτήν την πνευματική φαντασίωση) αλλά να συμμετάσχουμε ενεργά στον αγώνα αυτόν κι ας βγούμε και τελευταίοι.
---------------------------
Το να πάμε να εξομολογούμαστε τις πτώσεις μας χωρίς δικαιολογίες είναι μακάριο, όμως η εξομολόγηση πρέπει να είναι αρχή για έναν αγώνα κατά του εγωισμού και των παθών μας διότι εάν εύκολα ξαναπέφτουμε στις εξομολογούμενες αμαρτίες μας αυτό δείχνει ότι δεν είμαστε αποφασισμένοι να ζήσουμε Αληθινά, ότι δεν είμαστε αποφασισμένοι να ζήσουμε όπως θέλει ο Θεός, δεν έχουμε μετάνοια· ουσιαστικά δείχνει ότι η πίστη μας είναι ατελής και προβληματική.
---------------------------
Αυτά τ' αναφέρουμε όχι προς απογοήτευση αλλά προς προβληματισμό όλων μας ώστε επιτέλους να πάρουμε γεναίες αποφάσεις στην ζωή μας· ν' απαρνηθούμε το εγώ μας, να σηκώσουμε τον σταυρό μας και να ακολουθήσουμε τον Χριστό όχι στον δρόμο του Γολγοθά -διότι ο Γολγοθάς δεν είναι ο προορισμός μας- αλλά στην Ανάστασή μας.
---------------------------
Για να βιώσεις τις Άγιες αυτές ημέρες βασική προϋπόθεση είναι μέσα σου να πάρεις απόφαση αλλαγής και όχι απλά να πας να εξομολογηθείς. Διότι εάν δεν πήρες απόφαση να εφαρμόσεις τον λόγο του Θεού στην ζωή σου η εξομολόγησή σου θα σε κάνει απλά να νιώσεις συναισθηματικά καλά (και γ'αυτό μάλλον θα πεις κάποια προβλήματά σου και δεν θα ομολογήσεις τις αμαρτίες σου) και αυτό θα γίνει διότι δεν θα υπάρχει βαθιά μετάνοια από μέρους σου. Και γι'αυτό δεν γίνονται αντιληπτές οι αμαρτίες μας αλλά και το μέγεθος της ζημιάς που μας προξενούν.
---------------------------
Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι απλά να πάμε στον πνευματικό μας και να εξομολογηθούμε -εθιμοτυπικά, λόγο των ημερών- όταν η ίδια μας η ζωή είναι μια άρνηση του λόγου του Θεού και δεν είμαστε διατεθειμένοι να υπακούσουμε στην Αλήθεια της Εκκλησίας μας φέρνοντας πάντα δικαιολογίες για την ανυπακοή μας και την συστηματική καταπάτηση των εντολών του Θεού.
---------------------------
Υ.Γ. Οι εξομολογήσεις στον Ι.Ν. Αγίου Μηνά Ναούσης -τουλάχιστον από εμένα- θα ξαναρχίσουν μετά την Κυριακή του Θωμά διότι δυστυχώς παρατηρείται το φαινόμενο να έρχονται άνθρωποι τελευταία στιγμή -ακόμα και μέσα στην Μεγάλη Εβδομάδα- πονηρά ή λανθασμένα σκεφτόμενοι -χωρίς να έχουνε νηστέψει, χωρίς να εκκλησιάζονται, χωρίς να προσεύχονται, χωρίς να ζούνε χριστιανικά ολόκληρο το έτος- με σκοπό να πάρουν ευλογία για να κοινωνήσουν την Ανάσταση (αναφέρομαι σ'αυτούς που το κάνουνε συστηματικά). Αυτό όμως αγαπητοί μου είναι εμπαιγμός των Μυστηρίων και δείχνει ακριβώς ότι δεν πιστεύουμε Ορθόδοξα στον Χριστό και στον λόγο της Εκκλησία μας.
Όσοι θέλουν να εξομολογηθούν διότι πραγματικά μετανόησαν για τις αμαρτίες τους και θέλουν να κάνουν καινούργια αρχή ζωής τότε ευχαρίστως μπορούν να έρθουν μετά τις εορτές (που και το πρόγραμμα των ιερέων δεν θα είναι τόσο βεβαρημένο όσο αυτήν την περίοδο). Διότι αλλιώς δείχνουν -αυτοί οι χριστιανοί-ότι δεν θέλουν να αλλάξουν ζωή αλλά το μόνο που επιδιώκουν είναι να κοινωνήσουν το Πάσχα και μετά να συνεχίσουν να ζούνε όπως και πριν ίσως και χειρότερα...
---------------------------
Ελπίζω να γίνομαι κατανοητός.
Καλή μετάνοια να έχουμε...και να με συμπαθάτε.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

"Πάρε Θεέ μου την ζωή μου και δος μου την δική Σου..."

Κάποιος αγιορείτης είχε πει κάποτε, ότι η Θεία Λειτουργία, είναι το «γλέντι του μοναχού». Εγω θα έλεγα της ανθρώπινης ψυχής. Γιατί αυτή η πράξη, σε πάει σε μέρη που δεν μπορεί κανείς εύκολα να επισκεφθεί, τόσο μακρινά όσο η ψυχή, όσο ο ουρανός. Κάποιος άλλος είπε, ότι η Θεία Λειτουργία, είναι «ένα ταξίδι». Αλήθεια κι αυτό. Όλη η ζωή μας είναι ένα ταξίδι άλλωστε. Μια οδοιπορία. Μια μαθητεία σε κάτι που ξημερώνει στο βαθύ σκοτάδι μας, σε κάτι που θα γεμίσει μια για πάντα το κενό στα στήθη μας.

Η Θεία λειτουργία είναι και κάτι άλλο ακόμη. Μια βαθιά ερωτική πράξη. Ίσως η όντως ερωτική πράξη, αφού η ευχαριστία είναι το ξεχείλισμα της αγάπης. Να ευχαριστείς τον άλλο που σε αγαπάει και επιτρέπει να το αγαπάς. Τι άλλο μπορεί να είναι η Ευχαριστία, από ερωτική πράξη, όταν τα δώρα που σου έδωσε ο Θεός, τα στοιχεία της φύσης σου, το ψωμί και το νερό σου, το κρασί και το λάδι σου, τα αναφέρεις στο όνομα Του και τον ευχαριστείς για την ζωή που σου χάρισε; Γι αυτό το μέγα δώρο της ύπαρξης που κανείς δεν εκτιμά παρά μονάχα όταν αρχίζει να χάνει.
Το μυστήριο του ανθρώπου συναντά το μυστήριο του Θεού, μεσα από την Ευχαριστία, την δοξολογία, την αναφορά ως αγαπητικό διάλογο. Δίνεις πίσω στην Αιτιώδη Αρχή του σύμπαντος, Εκείνον, τα στοιχεία της φύσης σου, αυτά που σου έδωσε για να επιβιώσεις βιολογικά, και του λες, «Πάρε Θεέ μου την ζωή μου και δός μου την δική σου». Σου δίνω το ψωμί, το κρασί και το νερό που συ μου έδωσες να ζήσω και σου ζητάω να μου τα ξαναδώσεις πίσω, μα αυτή την φορά όχι απλά για να επιβιώσω αλλά για να ζήσω αιώνια. Θέλω ζωή που να νικά τον θάνατο.
Γιατί η πραγματική πείνα και δίψα μου είσαι εσύ Θεέ μου. Και ξέρεις πότε το καταλαβαίνω; Όταν πεινάω και δεν βρίσκω με τι να χορτάσω την πείνα μου. Όταν διψάω και κανένα νερό δεν μοιάζει να ξεδιψάει τα ξεραμένα χείλη μου. Μα πιο πολύ όταν αισθάνομαι αυτή την μοναξιά επάνω στο Σταυρό των παθών και καημών μου και αισθάνομαι ότι μονάχα εσύ είσαι «η γλυκιά παρηγοριά μας σε αυτόν το πικρό κόσμο που περνά και η αιώνια χαρά μας αυτόν τον αθάνατο κόσμο που έρχεται…»

π. Χαρ. Λίβυος Παπαδόπουλος

[aposal]

«Η προσευχή είναι συμφιλίωση με το Θεό, συγχώρηση των αμαρτημάτων, τοίχος που μας προστατεύει από τις θλίψεις, έργο των Αγγέλων».
Αγ. Ιω. της Κλίμακος

[toula]

Tο να μην έχεις αίσθηση του κακού που διαπράττεις είναι φοβερό. Γι'αυτό και πιο τραγικό από την αμαρτία μας είναι η σκληρή συνείδηση που δεν αντιλαμβάνεται την αμαρτία. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε συνείδηση σκληρή, ρυπαρή και όχι λεπτή· γι'αυτό και δεν καταλαβαίνουμε πολλές αμαρτίες μας απέναντι στο Θεό και στον συνάνθρωπο. Στην καλύτερη περίπτωση θα καταλάβουμε κάποια χοντρά λάθη μας, κάποιες μεγάλες πτώσεις μας. Και πάλι ίσως δεν τις καταλάβουμε, απλά τις ομολογήσουμε στην εξομολόγηση επειδή έτσι μάθαμε, ότι είναι αμαρτίες. Δυστυχώς όμως δεν καταλαβαίνουμε το βάθος της αμαρτίας μας. Γι'αυτό και ενώ απ' την μία την εξομολογούμαστε απ' την άλλη λέμε "μα, γιατί είναι αυτό αμαρτία"; Ρωτάμε διότι η συνείδησή μας δεν μας ελέγχει πραγματικά λόγο της προσκόλλησής μας στην αμαρτία. Όσο ο άνθρωπος προοδεύει πνευματικά, όσο ο άνθρωπος ελευθερώνεται από την αμαρτία και δεν πέφτει πλέον σ'αυτήν τόσο αρχίζει και καταλαβαίνει την βαρύτητα της αμαρτίας. Κάποιος εάν ζει συνεχώς μέσα στο σκοτάδι θα μπορέσει να καταλάβει που ζούσε όταν βγει στο φως του ήλιου. Όσο βρίσκεται μέσα στο σκοτάδι δεν μπορεί να καταλάβει πόσο υπολείπεται το σκοτάδι μπροστά στο φως της ημέρας. Έτσι και στα πνευματικά. Ο άνθρωπος ο οποίος ζει συνέχεια μέσα στην αμαρτία δεν μπορεί να καταλάβει το σκοτάδι της. Η συνείδησή του διαστρέφεται, χάνει τα πνευματικά αισθητήρια του καλού και του κακού, του ηθικού και ανήθικού, του δαιμονικού και του χριστομίμητου.

Με μικρές και στιγμιαίες καταστάσεις μεταμέλειας δεν κάνουμε τίποτα. Είναι σαν μικρά πυροτεχνήματα μέσα στο σκοτάδι μας. Θα έρθουν και θα φύγουν. Το θέμα είναι να βγούμε από το σκοτάδι και να συναντηθούμε με το φως, να ζήσουμε μέσα στο φως του Χριστού. Και αυτό κατορθώνεται όταν ο άνθρωπος αφήσει την μιζέρια του "δεν μπορώ" και πλέον με ανδρείο φρόνημα κάνει τον αγώνα του εναντίον των παθών του αναζητώντας την Χάρη του Θεού.
Δεν υπάρχει "δεν μπορώ"... υπάρχει δυστυχώς το "δεν θέλω". Τουλάχιστον να έχουμε την τόλμη να το ομολογήσουμε. Δεν θέλουμε πολλές φορές να αφήσουμε τα πάθη μας, την αμαρτωλή ζωούλα μας, δεν θέλουμε να σταυρώσουμε το εγώ μας για χάρη των άλλων, δεν θέλουμε να ταπεινωθούμε, δεν θέλουμε να συγχωρήσουμε.
Δεν υπάρχει "δεν μπορώ". Υπάρχει το "δεν θέλω να σωθώ" ή το "θέλω να σωθώ" και γι'αυτό προσπαθώ ταπεινά και αγωνίζομαι. :)

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Όταν ακούς "για πάντα μαζί", "είσαι τα πάντα για μένα", "είσαι ο Θεός και ο άγγελος μου", και άλλες τέτοιες μεγάλες δηλώσεις και εκδηλώσεις, ετοίμαζε "βαλίτσες". Όχι γιατι δεν υπάρχουν λαμπρές περιπτώσεις έρωτος και αγάπης, αλλα γιατί συνήθως εκείνοι που κάνουν σπουδαία πράγματα και δίνουν πολλά, λένε λίγα λόγια .
Άλλωστε ας μην ξεχνάμε οτι οι άνθρωποι που υποδέχθηκαν με ζητοκραυγές τον Χριστό στα Ιεροσόλυμα με αυτούς που ζήτησαν την σταύρωση του, ήταν οι ίδιοι. Γιατι εκείνον που προδίδουμε κάποτε τον είχαμε στέψει βασιλιά, και πριν τα καρφιά του δίναμε φιλιά...

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Όποιος δυσκολεύεται να ερωτευθεί, να αφεθεί στην αγάπη που πολλές φορές τρομάζει τις άμυνες και τα οχυρά του «εγώ», θα δυσκολευτεί σήμερα το βράδυ να αναγνωρίσει στο πρόσωπο του Νυμφίου τον Χριστό μας. Γιατί η εκκλησία μεσα από την ακολουθία του Νυμφίου μας καλεί να αγαπήσουμε....
Να ακολουθήσουμε τον Χριστό στο πάθος και την σταύρωση. Αυτό δεν μπορεί να συμβεί παρά μονάχα από ανθρώπινες καρδιές που είναι ερωτευμένες. Στο ποσοστό που θα ερωτευθούμε τον Χριστό θα τον ακολουθήσουμε κι ολας. Κανείς δεν εισέρχεται σε βάσανα και κόπους, θυσίες και ταλαιπωρίες, πόνους και δάκρυα, σταυρώσεις και εσωτερικές απογυμνώσεις, εάν δεν έχει αγαπήσει. Μονάχα στο ποσοστό που αγαπάμε θυσιαζόμαστε. Μονάχα ο έρωτας μπορεί να κάνει την υπέρβαση, να περάσει από την ασφάλεια και τον έλεγχο του «Εγώ» στην παράδοση και το άφημα της καρδιάς. Από το να θέλει να καταλαβαίνει στο να αρχίσει να νιώθει.

π. Χαρ. Λίβυος Παπαδόπουλος

[aposal]

«Χαρακτηριστικό αυτών που έφθασαν στην τελειότητα είναι η ταπεινοφροσύνη... το ότι δεν κατακρίνουν τους αμαρτάνοντες και το ότι νιώθουν υπερβολική συμπάθεια προς αυτούς».
Αγ. Ιω. Σιναΐτης