Το τσουρούφλισμα των δασών και των ψυχών
Το σάλπισμα του πρώτου Αγγέλου της Αποκαλύψεως
Γράφει ο Αρχιμανδρίτης Αρσένιος Κωτσόπουλος
«Και ο πρώτος (άγγελος) εσάλπισε, και εγένετο χάλαζα και πυρ μεμειγμένα εν αίματι, και εβλήθη εις την γήνʼ και το τρίτον της γης κατεκάη, και το τρίτον των δενδρών κατεκάη, και πας χόρτος χλωρός κατεκάη» (Αποκ. η 7).
Πως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να απολαμβάνει την φύση, τις ομορφιές της δημιουργίας, όταν σιχαίνεται την κορώνιδα της, που είναι ο άνθρωπος;
Πως είναι δυνατόν το άψυχο φυσικό περιβάλλον να είναι ομορφότερο από τον έμψυχο και λογικό άνθρωπο; Τα δάση μας καρβουνιάζουν παρασυρόμενα απʼ το καρβούνιασμα των ψυχών μας. «τη γαρ ματαιότητι η κτίσις υπετάγη, ουχ εκούσα, αλλά δια τον υποτάξαντα, επʼ ελπίδι ότι και αυτή η κτίσις ελευθερωθήσεται από της δουλείας της φθοράς εις την ελευθερίαν της δόξης των τέκνων του Θεούʼ οίδαμεν γαρ ότι πάσα η κτίσις συστενάζει και συνωδύνει άχρι του νυν», λέγει ο θείος Παύλος (Ρωμ. η 20-23).
Η φύση ταπεινώθηκε εξαιτίας μας. Δεν θέλησε να είναι ομορφότερη από τον άνθρωπο και άρχισε να ασχημαίνει. Εμείς την ασχημύναμε που χάσαμε την ομορφιά του Θεού από μέσα μας. Πόσο ταπείνωση μας διδάσκει η πλάση. Καθημερινά την βιάζουμε και αυτή, με όσες δυνάμεις τις έχουν απομείνει, συνεχίζει να προσφέρει τους καρπούς της σε εμάς τους βιαστές της.
Αλλά υπάρχουν και αυτοί που την λατρεύουν, που την χαίρονται. Που θέλουν να είναι συνεχώς κοντά της. Και αντί να αναπαύονται με τους συνανθρώπους τους που είναι εικόνες Θεού, χαίρονται με τα ξύλα και τα χρυσά και τα αργυρά, όπως λέγει η Θεία Αποκάλυψη του Ιωάννη του Θεολόγου: «και οι λοιποί των ανθρώπων, οι ουκ απεκτάνθησαν εν ταις πληγαίς ταύταις, ου μετενόησαν εκ των έργων των χειρών αυτών, ίνα μη προσκυνήσωσι τα δαιμόνια και τα είδωλα τα χρυσά και τα αργυρά και τα χαλκά και τα λίθινα και τα ξύλινα, α ούτε βλέπειν δύναται ούτε ακούειν ούτε περιπατείν, και ου μετενόησαν εκ των φόνων αυτών ούτε εκ των φαρμακειών αυτών ούτε εκ της πορνείας αυτών ούτε εκ των κλεμμάτων αυτών» (Αποκ. θ 20-21).
Αυτοί λατρεύουν την κτίση και όχι τον κτίσαντα, τα δημιουργήματα και όχι τον Δημιουργό. Και πληγώνονται από αυτά. Υπάρχει μία μεγάλη αλήθεια που λέγει πως ο άνθρωπος πληγώνεται από την αγάπη του Θεού, και σαν να τον σπιρουνίζει ορμά με δύναμη και ζωντάνια προς τον λατρευτό του Χριστό. Τότε νιώθει και την μεγάλη ανάγκη να δώσει αγάπη και σε κάθε πλάσμα που βρίσκεται κάτω από την σκέπη του ουρανίου πατέρα. Όποιος όμως, λατρεύει μόνο την κτίση, πληγώνεται συνεχώς από αυτή, και όποιος λατρεύει μόνο τους ανθρώπους θα είναι συνεχώς μαραζομένος και γκρινιάρης καθώς δεν θα λαμβάνει ποτέ από αυτούς όσα επιθυμεί.
Ο Ιησούς με ένα βαθύ πόνο μίλησε για την Ιερουσαλήμ και τον ναό της: «Ιερουσαλήμ, Ιερουσαλήμ, η αποκτέννουσα τους προφήτας και λιθοβολούσα τους απεσταλμένους προς αυτήν! ποσάκις ηθέλησα επισυναγαγείν τα τέκνα σου ον τρόπον επισυνάγει όρνις τα νοσσία εαυτής υπό τας πτέρυγας, και ουκ ηθελήσατε. Ιδού αφίετε υμίν ο οίκος υμών έρημος ( Ματθ. κγ 37-38 ) [...] αμήν λέγω υμίν, ου μην αφεθεί ώδε λίθος επί λίθον ος ου καταλυθήσεται» (Ματθ. κδ 2). Και λίγα χρόνια αργότερα τα Ιεροσόλυμα, ισοπεδώθηκαν. Και ο ναός του Σολομώντα κατακαίγεται εκ θεμελίων από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Τίτο. Ο Θεός δεν λυπήθηκε τον ιερώτερο ναό του. Το ναό μέσα στον οποίο αγίασε η Παναγία μας.
Ο,τι μπαίνει εμπόδιο στην προς τον Θεό αγάπη μας, ο Θεός το παίρνει είτε με το καλό, είτε με το άγριο. Δεν θέλει να θαμπωνόμαστε, να κολλάμε, να προσκυνάμε όλα, όσα φθείρονται, περνούν και χάνονται. Ο,τι μας προσφέρει η φύση είναι εργαλείο το οποίο συμβάλει στην πρόοδο του ανθρώπου, δηλ. στην αύξηση και έμπρακτη λειτουργία της αγάπης. Όταν τα εργαλεία γίνουν αυτοσκοπός, χάνουν τη λειτουργική τους αξία, γίνονται άχρηστα και επικίνδυνα.
Στην ευαγγελική περικοπή (ιδ Ματθαίου) ο Κύριός μας καλεί να χαρούμε μαζί του στο μεγάλο δείπνο της βασιλείας του. Τα πράγματα είναι σοβαρά. Όποιος δεν έχει ένδυμα γάμου, δηλαδή δεν είναι στολισμένος με τις αρετές κινδυνεύει να πεταχθεί έξω, εκεί όπου είναι ο «κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων» (Ματθ. κβ 13). Και ο Κύριος καλεί τους πάντες να ευφρανθούν μαζί του στους γάμους του παιδιού του, του Ιησού Χριστού, με την Εκκλησία. Όμως οι επίσημοι καλεσμένοι ζουν στον κόσμο τουςʼ δεμένοι με την ύλη, με τα αγαθά τους, με τους αγρούς τους, δεν παίρνουν χαμπάρι το κάλεσμα του μεγάλου Βασιλέως.
Να, λοιπόν γιατί πολλές φορές ο ουράνιος Πατέρας μας, παραχωρεί να χάνουμε η να πληγωνόμαστε από αυτά που φτιάχνουμε από τα άψυχα δημιουργήματα, ακόμη και από τους ανθρώπους. Θέλει να μας ξεκολλήσει από τις εμπαθείς προσκολλήσεις, από το δέσιμό μας με τα φθαρτά, και μεταβλητά και ρέοντα αυτού κόσμου. Η προσδοκία της θείας Βασίλειας, η λαχτάρα μας για τη μετοχή μας στο μεγάλο δείπνο του Παραδείσου, αποκαθιστά αρμονικές σχέσεις με τους συνανθρώπους μας, την κτίση, και τον Θεό.
Τότε ο άνθρωπος βρίσκεται κάτω από την προστατευτική χάρη του Θεού και γλυτώνει από τον όλεθρο των φοβερών συμφορών που χτυπούν απρόσμενα τον πλανήτη μας. Μεγάλο πράγμα να ζεις κάτω από την προστατευτική χάρη του Θεού. Τότε μπορείς να δοξάζεις τα μεγαλεία Του, όπως οι «τρεις παίδες» που ενώ ευρίσκοντο μέσα στην κάμινο, εδροσίζοντο και ταπεινά προσηύχοντο.
Ο Δαβίδ ο μεγάλος βασιλιάς και προφήτης του Ισραήλ οχτώ χρόνια γλύτωνε από τις ενέδρες τις θανατηφόρες του Σαούλ που τον φθονούσε, κυριολεκτικά απʼ του χάρου τα δόντια. Ζούσε μες στην προστατευτική χάρη του Θεού. Όταν όμως έπεσε σε φόνο και μοιχεία έχασε αυτή τη χάρη και από τότε όλα του πήγαιναν στραβά. Στασίασε όλη η κτίση εναντίον του, και το παιδί του ακόμη, ο Αβεσσαλών, το οποίο είχε οικτρό θάνατο. Βέβαια, ο Δαβίδ, μετά από όλα αυτά μετάνιωσε και έφτασε σε μεγάλα ύψη αρετής και αγιότητος. Έγινε ένθεος.
Στο βιβλίο των Μακκαβαίων στην Π.Δ. γίνεται λόγος για μία μεγάλη μάχη που έδωσαν οι Ιουδαίοι με αλλοφύλους. Ο αρχηγός των Μακκαβαίων είχε δώσει εντολή να μην πειράξουν τα ειδωλικά αναθήματα οι στρατιώτες του. Σαράντα όμως απʼ αυτούς πήραν τα είδωλα μαζί τους. Ε!! αυτοί μόνο σκοτώθηκαν στη μάχη. Έχασαν την προστατευτική χάρη του Θεού.
Τώρα με τις μεγάλες φωτιές του Αυγούστου σε ένα μοναστήρι της Εύβοιας συνέβη κάτι άλλο θαυμαστό. Οι φλόγες είχαν κυκλώσει το ιερό καθίδρυμα, τον αγιασμένο τόπο του Αγ. Νικολάου Άνω Βάθειας. Η ηγουμένη με τον ιερέα της Μονής έβγαλαν τα άγια λείψανα έξω σε λιτανεία. Οι μοναχές παρατεταγμένες σε ιερά πομπή προσηύχοντο εκτενώς. Και οι φλόγες ενώ ήσαν έτοιμες να πνίξουν το μοναστήρι γύρισαν, άλλαξαν κατεύθυνση και η απειλή πέρασε.
Οι φωτιές ξέσπασαν στην εορτή του Αγ. Κοσμά του Αιτωλού. Του ανθρώπου που άναψε φλόγες πίστεως μέσα σε όλο το υπόδουλο γένος επί Τουρκοκρατίας. Όμως αυτές σήμερα τείνουν να σβήσουν, οι καρδιές μας καρβούνιασαν. Η σπίθα της αγάπης έσβησε. Και έρχεται μία άλλη φωτιά, εξωτερική, στα δάση μας, για να συβμάλει στο άναμμα της αγαπητικής φωτιάς. Προσπαθεί ο Θεός και οι άγιοί Του, ο μεγάλος ισαπόστολος και εθνομάρτυρας Κοσμάς ο Αιτωλός που αγαπούσε πολύ τα δέντρα, να μας κάνουν να συγκινηθούμε. Να βγούμε από τον εγωιστικό ναρκισσιστικό λήθαργο του ατομισμού και βολέματος. Να πονέσουμε, να ενδιαφερθούμε για τους καμένους τόπους, τα καμένα χωριά και τους πυρόπληκτους νεκρούς μας. Να πονέσουμε όμως, και για τα 1000 περίπου παιδιά που σκοτώνονται κάθε μέρα στην Ελλάδα από τις εκτρώσεις. Κάναμε τριήμερο πένθος για τους 65 νεκρούς.
Πόσο όμως, θα πρέπει να πενθήσουμε για τα χιλιάδες παιδιά που σκοτώνονται κάθε χρόνο, πριν ακόμη γεννηθούν; Έτσι δεν προκαλούμε τον Θεό να άρει την προστατευτική χάρη από τόν τόπο μας; Κάποτε σε ένα νησί των Κυκλάδων μία ευλογημένη οικογένεια ανέβαινε με μουλάρια ένα μονοπάτι. Ήταν βαθιά νύχτα, ασέληνη. Ξαφνικά τα ζωντανά έχασαν το μονοπάτι πήγαιναν για τον γκρεμό. Τότε έγινε κάτι θαυμαστό. Μία αστραπή φώτισε την περιοχή την ώρα του κινδύνου, και έτσι γλύτωσαν από βέβαιο θάνατο. Να η δύναμη της χάριτος!
Αδελφοί μου, ο διάβολος πάντοτε κάνει την δουλειά του, είναι ανθρωποκτόνος, μισεί ο,τι ωραίο και άγιο. Εμείς όμως, πως προστατευόμαστε από τις παγίδες του;
Ο βασιλιάς
Δαβίδ μετάνιωσε, πένθησε, έκλαψε για τα λάθη του και ξαναέλαβε τη θεία χάρη. Εμείς μετανιώνουμε; Αλλάζουμε πορεία; Είμαστε άξιοι της προστατευτικής χάριτος του Θεού, έτοιμοι να εισέλθουμε στους μυστικούς γάμους της θείας βασιλείας;
Υποσ. Ευχαριστώ εκ καρδίας τον πνευματικό πατέρα π. Δανιήλ Γούβαλη ο οποίος μου έδωσε ερεθίσματα για τη συγγραφή αυτού του κειμένου, κυρίως για τις βιβλικές ιστορίες του.
Συντάκτης: Αρχιμανδρίτης Αρσένιος Κωτσόπουλος
Πηγή: Στύλος Ορθοδοξίας τεύχος 82 Σεπτέμβριος 2007
Απαίτησε την αναδάσωση
Συντονιστής: Συντονιστές
Θα ήθελα να ξεχάσω...
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΟΛΟ - ΕΙΝΑΙ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΑΠΟ ΕΘΕΛΟΝΤΗ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗ...
Σ Υ Γ Κ Λ Ο Ν Ι Σ Τ Ι Κ Ο !!!
21/8/2007
"Σημειώνεται ότι δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί λόγω της πυρκαγιάς
πλην ενός πυροσβέστη ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο
«Σισμανόγλειο» με αναπνευστικά προβλήματα."
Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη
λογική της δημοσιογραφίας..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα 3-4 πρόβατα που δεν πρoλάβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα
ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά, και εκείνο το σκυλάκι
που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο
κατάλαβε ότι δεν υπάρχει σωτηρία.. τα αφεντικά του λείπαν διακοπές και
κανείς δεν μας ειδοποίησε για αυτό..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν από τα πεύκα καθώς γινόντουσαν
παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο
και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν είδαμε τις 50μετρες
φλόγες να μας ζώνουν από παντού
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας
όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες
Θα ήθελα να ξεχάσω
όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας
γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε
όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη,
Θα ήθελα να τους ξεχάσω
όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβωντας μάνικες και δεν μπορούσαμε
επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας
Θα ήθελα επίσης να ξεχάσω
όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε
και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας
Θα ήθελα να ξεχάσω
αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν
εκτεθειμένους στις φλόγες
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά
Θα ήθελα να ξεχάσω
αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε
τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ώς παιδιά και τα παιδιά μας
δεν θα ξέρουν οτι υπήρχαν
Μα δεν θα ξεχάσω
εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας
δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που
μας περιτριγύρισαν
Μα δεν θα ξεχάσω
τους συνάδελφους απο Αταλάντη που ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μια ξένη
για αυτούς περιοχή
Μα δεν θα ξεχάσω
όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να
χτίζουν, που αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς και
κοροιδεύουν τους Εθελοντές.
Μα δεν θα ξεχάσω
το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ενα ευχαριστώ,
για να μήν θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα του μπροστά στα
συμφέροντα.
Μα δεν θα ξεχάσω
οτι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ενα μέτωπο 500
μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα.. Θα βοηθήσει να
μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα γυρίζουν οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου.
Μα δεν θα ξεχάσω
την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα
αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσαν πάνω μου και μου ξαναδώσαν
μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχείλιζε απο ανθρωπιά
και καλοσύνη.
Σας ευχαριστώ.
Και δεν θα ξεχάσω
να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ενα μεγάλο συγνώμη
για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου.
Η απορία μου είναι
οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εαν δεν υπάρχει πια πράσινο γύρω σας;
Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα σου καίει τους πνεύμονες;
πώς @#@#@ θα αναπνέετε εσείς κει πάνω και εμείς εδώ κάτω;
πώς περιμένω απο ενα κράτος με στημένες εκλογές και προκάτ κόμματα να
δημιουργήσει ενα καλύτερο μέλλον απο τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα
πνευμόνια μου...
Λίγη στάχτη στα μαλλιά...
δολοφόνοι...
ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ....!!!
Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΡΑΒΗΧΤHΚΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΟΥ ΓΙΝΟΤΑΝ Η ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΜΕΝΑ ΔΑΣΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ...... ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ.....
http://anonimi.blogspot.com/search/label/nature
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΟΛΟ - ΕΙΝΑΙ ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΑΠΟ ΕΘΕΛΟΝΤΗ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΗ...
Σ Υ Γ Κ Λ Ο Ν Ι Σ Τ Ι Κ Ο !!!
21/8/2007
"Σημειώνεται ότι δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί λόγω της πυρκαγιάς
πλην ενός πυροσβέστη ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο
«Σισμανόγλειο» με αναπνευστικά προβλήματα."
Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη
λογική της δημοσιογραφίας..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα 3-4 πρόβατα που δεν πρoλάβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα
ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά, και εκείνο το σκυλάκι
που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο
κατάλαβε ότι δεν υπάρχει σωτηρία.. τα αφεντικά του λείπαν διακοπές και
κανείς δεν μας ειδοποίησε για αυτό..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν από τα πεύκα καθώς γινόντουσαν
παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο
και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα..
Θα ήθελα να ξεχάσω
τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν είδαμε τις 50μετρες
φλόγες να μας ζώνουν από παντού
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας
όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες
Θα ήθελα να ξεχάσω
όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας
γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε
όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη,
Θα ήθελα να τους ξεχάσω
όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβωντας μάνικες και δεν μπορούσαμε
επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας
Θα ήθελα επίσης να ξεχάσω
όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε
και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας
Θα ήθελα να ξεχάσω
αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν
εκτεθειμένους στις φλόγες
Θα ήθελα να ξεχάσω
τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά
Θα ήθελα να ξεχάσω
αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε
τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ώς παιδιά και τα παιδιά μας
δεν θα ξέρουν οτι υπήρχαν
Μα δεν θα ξεχάσω
εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας
δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που
μας περιτριγύρισαν
Μα δεν θα ξεχάσω
τους συνάδελφους απο Αταλάντη που ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μια ξένη
για αυτούς περιοχή
Μα δεν θα ξεχάσω
όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να
χτίζουν, που αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς και
κοροιδεύουν τους Εθελοντές.
Μα δεν θα ξεχάσω
το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ενα ευχαριστώ,
για να μήν θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα του μπροστά στα
συμφέροντα.
Μα δεν θα ξεχάσω
οτι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ενα μέτωπο 500
μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα.. Θα βοηθήσει να
μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα γυρίζουν οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου.
Μα δεν θα ξεχάσω
την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα
αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσαν πάνω μου και μου ξαναδώσαν
μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχείλιζε απο ανθρωπιά
και καλοσύνη.
Σας ευχαριστώ.
Και δεν θα ξεχάσω
να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ενα μεγάλο συγνώμη
για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου.
Η απορία μου είναι
οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εαν δεν υπάρχει πια πράσινο γύρω σας;
Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα σου καίει τους πνεύμονες;
πώς @#@#@ θα αναπνέετε εσείς κει πάνω και εμείς εδώ κάτω;
πώς περιμένω απο ενα κράτος με στημένες εκλογές και προκάτ κόμματα να
δημιουργήσει ενα καλύτερο μέλλον απο τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα
πνευμόνια μου...
Λίγη στάχτη στα μαλλιά...
δολοφόνοι...
ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ....!!!
Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΡΑΒΗΧΤHΚΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΟΥ ΓΙΝΟΤΑΝ Η ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΜΕΝΑ ΔΑΣΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ...... ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ.....
http://anonimi.blogspot.com/search/label/nature
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Μαύρα σενάρια για τον Δρυμό
Σοβαρές επιφυλάξεις διατυπώνουν οι επιστήμονες για την επιτυχία αναγέννησης του δάσους
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Χρήστος Μανωλάς
Τρία σενάρια επεξεργάζονται οι επιστήμονες για την αναγέννηση του Εθνικού Δρυμού της Πάρνηθας. Ωστόσο διατυπώνουν τις επιφυλάξεις τους σχετικά με το κατά πόσον θα μπορούσαν να πετύχουν στο μεγάλο στοίχημα της αναγέννησης του δάσους.
«Θλίβομαι που το λέω, αλλά το πιο πιθανό είναι η συγκεκριμένη περιοχή να μετατραπεί σε μια ατέλειωτη έκταση γυμνή από κάθε είδους βλάστηση και με πολλά βράχια» αναφέρει ο δασολόγος κ. Νίκος Χλύκας. «Το υψόμετρο στο σημείο όπου κάηκαν τα περισσότερα δέντρα αλλά και το είδος της βλάστησης που υπήρχε εκεί καθιστούν την αναγέννηση εξαιρετικά δύσκολη έως αδύνατη» συμπληρώνει.
Σύμφωνα με το πρώτο σενάριο που εξετάζουν οι ειδικοί, στην καμένη έκταση των 40.000 στρεμμάτων δεν θα γίνει καμία ανθρώπινη επέμβαση, ώστε η φύση από μόνη της να αναγεννήσει το δάσος. «Εξαιρετικά επισφαλές σενάριο» το χαρακτηρίζει ο κ. Χλύκας. «Το έλατο Κεφαλληνίας που ήταν φυτεμένο εκεί δεν μπορεί να αναγεννηθεί. Δεν πρόκειται να φυτρώσουν σπόροι. Ακόμα και αυτό που ακούστηκε, ότι σε 100 χρόνια το δάσος θα έχει ξαναδημιουργηθεί, είναι λάθος. Υπάρχουν ελάχιστα περιθώρια επιτυχίας».
Εναλλακτικά σχέδια
Ένα εναλλακτικό σενάριο περιλαμβάνει αναδάσωση με κέδρους που επιβιώνουν σε αυτό το ύψος. Πρόκειται για δέντρο που δεν αποκτά μεγάλο ύψος, όμως δημιουργεί δασογενές περιβάλλον, με υγρασία και σκιά. Έπειτα από δέκα χρόνια και αφού οι κέδροι θα έχουν μεγαλώσει, θα ήταν δυνατόν να γίνει αναδάσωση σε δεύτερο βαθμό και να φυτευτούν μικρά μαύρα πεύκα και έλατα.
Σύμφωνα με το τρίτο σενάριο θα μπορούσε να γίνει αναδάσωση με πεύκα. «Με αυτόν τον τρόπο αλλοιώνεται η μορφή που είχε ο Εθνικός Δρυμός έως την περασμένη Πέμπτη» είναι η ένσταση που προβάλλουν οι ειδικοί, ενώ πολλοί επιστήμονες εκφράζουν τις επιφυλάξεις τους σχετικά με το κατά πόσον είναι δυνατόν να επιβιώσει το πεύκο σε αυτό το ύψος. «Ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό της Πάρνηθας είναι η μεγάλη ποικιλομορφία της. Από Ανατολή σε Δύση απλώνονται μακριές κορυφογραμμές που σχηματίζουν 16 κορυφές με ύψος άνω των 1.000 μ., ενώ η υψηλότερη κορυφή έχει ύψος 1.413 μέτρων. Σε αυτό το υψόμετρο το πεύκο δύσκολα επιβιώνει. Το πιο πιθανόν είναι να παγώνουν. Η καταστροφή που συντελέστηκε είναι η μεγαλύτερη όλων των εποχών για την Αττική. Μπορεί οι περιοχές που κάηκαν να κηρυχθούν αναδασωτέες, όμως αυτό δεν σημαίνει απολύτως τίποτα» λέει ο κ. Χλύκας.
Όπως αναφέρει ο καθηγητής του Τμήματος Οικολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Δημήτρης Νταλλής, συγκαλείται σήμερα στο Πανεπιστήμιο σύσκεψη με τη συμμετοχή όλων των καθηγητών, οι οποίοι θα προτείνουν συγκεκριμένα μέτρα για την αποκατάσταση της ζημιάς, ενώ ο Φορέας Διαχείρισης του Εθνικού Δρυμού βρίσκεται σε επαφή με εξειδικευμένους επιστήμονες του εξωτερικού ώστε να αναζητηθούν λύσεις.
tanea.gr/
Σοβαρές επιφυλάξεις διατυπώνουν οι επιστήμονες για την επιτυχία αναγέννησης του δάσους
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Χρήστος Μανωλάς
Τρία σενάρια επεξεργάζονται οι επιστήμονες για την αναγέννηση του Εθνικού Δρυμού της Πάρνηθας. Ωστόσο διατυπώνουν τις επιφυλάξεις τους σχετικά με το κατά πόσον θα μπορούσαν να πετύχουν στο μεγάλο στοίχημα της αναγέννησης του δάσους.
«Θλίβομαι που το λέω, αλλά το πιο πιθανό είναι η συγκεκριμένη περιοχή να μετατραπεί σε μια ατέλειωτη έκταση γυμνή από κάθε είδους βλάστηση και με πολλά βράχια» αναφέρει ο δασολόγος κ. Νίκος Χλύκας. «Το υψόμετρο στο σημείο όπου κάηκαν τα περισσότερα δέντρα αλλά και το είδος της βλάστησης που υπήρχε εκεί καθιστούν την αναγέννηση εξαιρετικά δύσκολη έως αδύνατη» συμπληρώνει.
Σύμφωνα με το πρώτο σενάριο που εξετάζουν οι ειδικοί, στην καμένη έκταση των 40.000 στρεμμάτων δεν θα γίνει καμία ανθρώπινη επέμβαση, ώστε η φύση από μόνη της να αναγεννήσει το δάσος. «Εξαιρετικά επισφαλές σενάριο» το χαρακτηρίζει ο κ. Χλύκας. «Το έλατο Κεφαλληνίας που ήταν φυτεμένο εκεί δεν μπορεί να αναγεννηθεί. Δεν πρόκειται να φυτρώσουν σπόροι. Ακόμα και αυτό που ακούστηκε, ότι σε 100 χρόνια το δάσος θα έχει ξαναδημιουργηθεί, είναι λάθος. Υπάρχουν ελάχιστα περιθώρια επιτυχίας».
Εναλλακτικά σχέδια
Ένα εναλλακτικό σενάριο περιλαμβάνει αναδάσωση με κέδρους που επιβιώνουν σε αυτό το ύψος. Πρόκειται για δέντρο που δεν αποκτά μεγάλο ύψος, όμως δημιουργεί δασογενές περιβάλλον, με υγρασία και σκιά. Έπειτα από δέκα χρόνια και αφού οι κέδροι θα έχουν μεγαλώσει, θα ήταν δυνατόν να γίνει αναδάσωση σε δεύτερο βαθμό και να φυτευτούν μικρά μαύρα πεύκα και έλατα.
Σύμφωνα με το τρίτο σενάριο θα μπορούσε να γίνει αναδάσωση με πεύκα. «Με αυτόν τον τρόπο αλλοιώνεται η μορφή που είχε ο Εθνικός Δρυμός έως την περασμένη Πέμπτη» είναι η ένσταση που προβάλλουν οι ειδικοί, ενώ πολλοί επιστήμονες εκφράζουν τις επιφυλάξεις τους σχετικά με το κατά πόσον είναι δυνατόν να επιβιώσει το πεύκο σε αυτό το ύψος. «Ένα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό της Πάρνηθας είναι η μεγάλη ποικιλομορφία της. Από Ανατολή σε Δύση απλώνονται μακριές κορυφογραμμές που σχηματίζουν 16 κορυφές με ύψος άνω των 1.000 μ., ενώ η υψηλότερη κορυφή έχει ύψος 1.413 μέτρων. Σε αυτό το υψόμετρο το πεύκο δύσκολα επιβιώνει. Το πιο πιθανόν είναι να παγώνουν. Η καταστροφή που συντελέστηκε είναι η μεγαλύτερη όλων των εποχών για την Αττική. Μπορεί οι περιοχές που κάηκαν να κηρυχθούν αναδασωτέες, όμως αυτό δεν σημαίνει απολύτως τίποτα» λέει ο κ. Χλύκας.
Όπως αναφέρει ο καθηγητής του Τμήματος Οικολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Δημήτρης Νταλλής, συγκαλείται σήμερα στο Πανεπιστήμιο σύσκεψη με τη συμμετοχή όλων των καθηγητών, οι οποίοι θα προτείνουν συγκεκριμένα μέτρα για την αποκατάσταση της ζημιάς, ενώ ο Φορέας Διαχείρισης του Εθνικού Δρυμού βρίσκεται σε επαφή με εξειδικευμένους επιστήμονες του εξωτερικού ώστε να αναζητηθούν λύσεις.
tanea.gr/
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
"Κόψτε τα δέντρα που μού κρύβουν τα ντουβάρια"
Εύχομαι καλή και δημιουργική πορεία σ' αυτό το -αν μη τι άλλο- ελπιδιφόρο Ημεροδίχτυ (blog) στο οποίο έχω την τιμή να συμμετέχω. Συγχαρητήρια και από εδώ στον Τάκη Αλεβαντή για την πρωτοβουλία του.
Εγκαινιάζω τη συμμετοχή μου δίνοντας το λόγο σε ένα πληγωμένο δέντρο.
Μαύρος Γάτος
ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΕΝΟΣ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΕΝΟΥ
ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΣΤΙΚΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ
Είμαι ένα ελληνικό αστικό δέντρο, και ζω στην Θεσσαλονίκη, την πιό μολυσμένη πόλη της Ευρώπης. Αντίθετα όμως με τόσα και τόσα άλλα δέντρα των ελληνικών πόλεων, δεν είμαι ένα καχεκτικό και υπανάπτυκτο δεντράκι, ή τουλάχιστον δεν ήμουν, πριν την Τιμωρία μου. Ήμουν ψηλό και δυνατό και φουντωτό σαν πλατάνι, άλλωστε μοιάζω πολύ με περήφανο λυγερόκορμο πλατάνι: τα φύλλα μου έχουν το κλασικό σχήμα της παλάμης, αλλά είναι πολύ πολύ πιό μικρά από τα πλατανόφυλλα. Και το πιό σημαντικό: σε αντίθεση με τα πλατάνια, είμαι δέντρο αειθαλές, πράγμα που σημαίνει ότι το χειμώνα δεν χάνω το φύλλωμά μου.
Στην πραγματικότητα δεν έχω καμμιά σχέση με τα πλατάνια, είμαι ένα όμορφο διακοσμητικό σφενδάμι, ιδανικό για αστικά περιβάλλοντα, με καταγωγή από τον Καναδά. Κάποιος φωτισμένος Δημοτικός γεωπόνος με επέλεξε πριν από 20-25 χρόνια, αντί για εκείνα τα μικροσκοπικά δεντράκια που δεν μεγαλώνουν ποτέ, και με φύτεψε στο πεζοδρόμιό μου...
Καθώς όμως χρόνο το χρόνο άπλωνα τα κλαδάκια μου, και γινόμουν σιγά σιγά από μικρό δεντράκι ένα μεγάλο κι εντυπωσιακό δέντρο, κάποιοι άρχισαν να μη με βλέπουν με καλό μάτι, και να τα βάζουν μαζί μου. Άρχισαν να με κατηγορούν ότι τους λερώνω τα πεζοδρόμια και τα αυτοκίνητα... Ότι στα κλαδιά μου ζούν πουλιά που τους κουτσουλάνε, αυτούς και τα οχήματά τους... Ότι μαζεύω κουνούπια και άλλα βλαβερά έντομα... Ότι τους λερώνω τα μπαλκόνια... Ότι τους κρύβω την... θέα...
Δεν μπορούσα να πιστέψω το μίσος που εκδήλωσαν για μένα. Με μισούσαν, σάς λέω, σχεδόν όλοι! Οι γείτονές μου καταστηματάρχες, οι ένοικοι των γύρω διαμερισμάτων, οι ιδιοκτήτες των παρκαρισμένων αυτοκινήτων, καθώς και οι συνήθεις εχθροί ημών των δέντρων, οι οδοκαθαριστές, που τους κούραζα λέει παραπάνω. Με έδειχναν όλοι με το δάχτυλο τεντωμένο απειλητικά, και ζητούσαν την παραδειγματική μου τιμωρία: Τον θάνατό μου, ή έστω τον ακρωτηριασμό μου, με βάση τις παραπάνω κατηγορίες.
Την γλύτωνα όμως για μερικά χρόνια, επειδή δεν είμαι είδος που έχει ποτέ κατηγορηθεί για επικινδυνότητα, όπως οι λεύκες, που τα σαθρά κλαδιά τους συχνά τσακίζουν στις μπόρες. Ούτε λερώνω ιδιαίτερα, όπως οι γύρω μου επίσης κουτσουρεμένες ακακίες. Ούτε υπάρχουν καλώδια της ΔΕΗ και του ΟΤΕ στον άμεσό μου περίγυρο, και επομένως δεν μπορούσε κανείς να με κατηγορήσει ότι μπλέκομαι με τα Δίκτυα. Τέτοια Αμαρτήματα θα επέσυραν άμεση και ριζική τιμωρία.
Όμως, με τά τα συνεχή τηλεφωνήματα και τις σχετικές πιέσεις στο Δήμο, ήρθε τελικά ένα πρωί και η δική μου η σειρά. Κατέφθασε μ' ένα φορτηγάκι το εκτελεστικό απόσπασμα, ένα "συνεργείο" από δυό τρεις ανειδίκευτους εργάτες του Δήμου Θεσσαλονίκης, χωρίς κανέναν Δημοτικό υπεύθυνο, Γεωπόνο, Κηπουρό, χωρίς έστω έναν Εργοδηγό. Με πλησίασαν με τα πριόνια τους και με απειλητικές διαθέσεις. Έκανα μιαν απελπισμένη προσπάθεια να τους κατευνάσω. Άδικα τούς έλεγα πόσο οξυγόνο παράγω κάθε μέρα και πόσους ρύπους απορροφώ από τον μολυσμένο αέρα που αναπνέουν οι ίδιοι και τα παιδιά τους. Πόσο μετριάζω τον συνεχή και υπερβολικό θόρυβο του πολυσύχναστου δρόμου. Πόση δροσιά απελευθερώνω τις ζεστές ημέρες, πόση ηλιακή ακτινοβολία απορροφώ, με πόσες δεκάδες κλιματιστικά ισοδυναμώ σε ψύξη.
Δεν άκουγαν τίποτα. Ήρθαν ειδικά για να με τιμωρήσουν, αποφασισμένοι και οπλισμένοι, και το έκαναν, και μάλιστα παραδειγματικά. Με κουτσούρεψαν κατά βούληση. Στο τέλος δεν έμεινα ούτε το μισό. Κι έμειναν τα κουτσουρεμένα μου κλαδάκια, να θυμίζουν την παλιά μου δόξα. Να πώς με κατάντησαν:
Κι όμως, αισθάνομαι τυχερό, αφού είχα την τύχη να φυτευτώ, κι αφού υπάρχω ακόμα.
Όταν αναλογίζομαι ότι τα ποσοστά κάλυψης από πράσινο και ελεύθερους χώρους των ελληνικών πόλεων είναι από τα χαμηλότερα παγκοσμίως ...
Όταν σκέφτομαι πόσες αναπλάσεις δρόμων και πεζοδρομίων γίνονται στην χώρα αυτή χωρίς να προβλέπεται σχεδόν καμμιά δενδροφύτευση, όταν σκέφτομαι τα έτσι κι αλλιώς στενά ή ανύπαρκτα πεζοδρόμια ολοκαίνουργιων Λεωφόρων, όπου φυτρώνουν μόνο στύλοι φωτισμού και καλώδια...
Όταν σκέφτομαι τα χιλιάδες δέντρα που προβλέπονταν στις μελέτες τόσων και τόσων Δημοσιών Έργων, συμπεριλαμβανομένων και των Ολυμπιακών, και που τελικά ΔΕΝ φυτεύτηκαν ποτέ, μέσα σε γενική αδιαφορία... Λες και ήταν περιττές λεπτομέρειες της όλης μελέτης. Κι ενώ διαφημίζονταν υπέρμετρα από τους Ιθύνοντες, τους γεμάτους περηφάνια για την δήθεν περιβαλλοντική τους ευαισθησία, ΠΡΙΝ γίνει το Έργο...
Τότε Αισθάνομαι τυχερό και μόνο που υπάρχω. Και δεν παραπονιέμαι. Στο κάτω κάτω, αν με μισούν, εμένα και όλα τα άλλα δέντρα των ελληνικών πόλεων, κι αν μάς θεωρούν εχθρούς, κακό του κεφαλιού τους. Τη δική τους ποιότητα ζωής υποβαθμίζουν.
Δεν τους καταλαβαίνω όμως καθόλου τους Ακρωτηριαστές μου και την μικρόνοιά τους. Θα ήθελα λοιπόν τελειώνοντας την Ιστορία μου να τους αφιερώσω ένα σατιρικό τραγούδι που έλεγε παλιά ο Χάρρυ Κλύνν. Μπας και ξυπνήσουν.
Αχ πώς μ' αρέσει να γυρίζω με ηλίαση
μες την πυρακτωμένη Λεωφόρο
τα κομπρεσσέρ να μού ανεβάζουνε την πίεση
και νά' χω γιώτα-χι βυτιοφόρο
Δώστε μου μόλυνση και πάρτε την ψυχή μου
ραδιενέργεια ποτίστε το κορμί μου.
Κόψτε τα δέντρα που μου κρύβουν τα ντουβάρια
φτιάχτε χαβούζες, τζιμινιέρες και νταμάρια.
Σάς χαιρετώ, με την ελπίδα κάποτε ν' αλλάξει αυτή η νοοτροπία.
Ένα ακρωτηριασμένο δέντρο της Θεσσαλονίκης
Μπροστά μπροστά, εγώ
στη μέση, ένα μισο-ακρωτηριασμένο αδερφάκι μου
πίσω πίσω αριστερά, ένα ανέπαφο δέντρο -έτσι ακριβώς ήμουν κάποτε κι εγώ...
δεξιά βλέπετε τις κουτσουρεμένες Ακακίες
ενώ στο βάθος δεξιά διακρίνεται μια ανέπαφη Ακακία.
http://greek-envi-112.blogspot.com/2006 ... st_11.html
Εύχομαι καλή και δημιουργική πορεία σ' αυτό το -αν μη τι άλλο- ελπιδιφόρο Ημεροδίχτυ (blog) στο οποίο έχω την τιμή να συμμετέχω. Συγχαρητήρια και από εδώ στον Τάκη Αλεβαντή για την πρωτοβουλία του.
Εγκαινιάζω τη συμμετοχή μου δίνοντας το λόγο σε ένα πληγωμένο δέντρο.
Μαύρος Γάτος
ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΕΝΟΣ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΕΝΟΥ
ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΣΤΙΚΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ
Είμαι ένα ελληνικό αστικό δέντρο, και ζω στην Θεσσαλονίκη, την πιό μολυσμένη πόλη της Ευρώπης. Αντίθετα όμως με τόσα και τόσα άλλα δέντρα των ελληνικών πόλεων, δεν είμαι ένα καχεκτικό και υπανάπτυκτο δεντράκι, ή τουλάχιστον δεν ήμουν, πριν την Τιμωρία μου. Ήμουν ψηλό και δυνατό και φουντωτό σαν πλατάνι, άλλωστε μοιάζω πολύ με περήφανο λυγερόκορμο πλατάνι: τα φύλλα μου έχουν το κλασικό σχήμα της παλάμης, αλλά είναι πολύ πολύ πιό μικρά από τα πλατανόφυλλα. Και το πιό σημαντικό: σε αντίθεση με τα πλατάνια, είμαι δέντρο αειθαλές, πράγμα που σημαίνει ότι το χειμώνα δεν χάνω το φύλλωμά μου.
Στην πραγματικότητα δεν έχω καμμιά σχέση με τα πλατάνια, είμαι ένα όμορφο διακοσμητικό σφενδάμι, ιδανικό για αστικά περιβάλλοντα, με καταγωγή από τον Καναδά. Κάποιος φωτισμένος Δημοτικός γεωπόνος με επέλεξε πριν από 20-25 χρόνια, αντί για εκείνα τα μικροσκοπικά δεντράκια που δεν μεγαλώνουν ποτέ, και με φύτεψε στο πεζοδρόμιό μου...
Καθώς όμως χρόνο το χρόνο άπλωνα τα κλαδάκια μου, και γινόμουν σιγά σιγά από μικρό δεντράκι ένα μεγάλο κι εντυπωσιακό δέντρο, κάποιοι άρχισαν να μη με βλέπουν με καλό μάτι, και να τα βάζουν μαζί μου. Άρχισαν να με κατηγορούν ότι τους λερώνω τα πεζοδρόμια και τα αυτοκίνητα... Ότι στα κλαδιά μου ζούν πουλιά που τους κουτσουλάνε, αυτούς και τα οχήματά τους... Ότι μαζεύω κουνούπια και άλλα βλαβερά έντομα... Ότι τους λερώνω τα μπαλκόνια... Ότι τους κρύβω την... θέα...
Δεν μπορούσα να πιστέψω το μίσος που εκδήλωσαν για μένα. Με μισούσαν, σάς λέω, σχεδόν όλοι! Οι γείτονές μου καταστηματάρχες, οι ένοικοι των γύρω διαμερισμάτων, οι ιδιοκτήτες των παρκαρισμένων αυτοκινήτων, καθώς και οι συνήθεις εχθροί ημών των δέντρων, οι οδοκαθαριστές, που τους κούραζα λέει παραπάνω. Με έδειχναν όλοι με το δάχτυλο τεντωμένο απειλητικά, και ζητούσαν την παραδειγματική μου τιμωρία: Τον θάνατό μου, ή έστω τον ακρωτηριασμό μου, με βάση τις παραπάνω κατηγορίες.
Την γλύτωνα όμως για μερικά χρόνια, επειδή δεν είμαι είδος που έχει ποτέ κατηγορηθεί για επικινδυνότητα, όπως οι λεύκες, που τα σαθρά κλαδιά τους συχνά τσακίζουν στις μπόρες. Ούτε λερώνω ιδιαίτερα, όπως οι γύρω μου επίσης κουτσουρεμένες ακακίες. Ούτε υπάρχουν καλώδια της ΔΕΗ και του ΟΤΕ στον άμεσό μου περίγυρο, και επομένως δεν μπορούσε κανείς να με κατηγορήσει ότι μπλέκομαι με τα Δίκτυα. Τέτοια Αμαρτήματα θα επέσυραν άμεση και ριζική τιμωρία.
Όμως, με τά τα συνεχή τηλεφωνήματα και τις σχετικές πιέσεις στο Δήμο, ήρθε τελικά ένα πρωί και η δική μου η σειρά. Κατέφθασε μ' ένα φορτηγάκι το εκτελεστικό απόσπασμα, ένα "συνεργείο" από δυό τρεις ανειδίκευτους εργάτες του Δήμου Θεσσαλονίκης, χωρίς κανέναν Δημοτικό υπεύθυνο, Γεωπόνο, Κηπουρό, χωρίς έστω έναν Εργοδηγό. Με πλησίασαν με τα πριόνια τους και με απειλητικές διαθέσεις. Έκανα μιαν απελπισμένη προσπάθεια να τους κατευνάσω. Άδικα τούς έλεγα πόσο οξυγόνο παράγω κάθε μέρα και πόσους ρύπους απορροφώ από τον μολυσμένο αέρα που αναπνέουν οι ίδιοι και τα παιδιά τους. Πόσο μετριάζω τον συνεχή και υπερβολικό θόρυβο του πολυσύχναστου δρόμου. Πόση δροσιά απελευθερώνω τις ζεστές ημέρες, πόση ηλιακή ακτινοβολία απορροφώ, με πόσες δεκάδες κλιματιστικά ισοδυναμώ σε ψύξη.
Δεν άκουγαν τίποτα. Ήρθαν ειδικά για να με τιμωρήσουν, αποφασισμένοι και οπλισμένοι, και το έκαναν, και μάλιστα παραδειγματικά. Με κουτσούρεψαν κατά βούληση. Στο τέλος δεν έμεινα ούτε το μισό. Κι έμειναν τα κουτσουρεμένα μου κλαδάκια, να θυμίζουν την παλιά μου δόξα. Να πώς με κατάντησαν:
Κι όμως, αισθάνομαι τυχερό, αφού είχα την τύχη να φυτευτώ, κι αφού υπάρχω ακόμα.
Όταν αναλογίζομαι ότι τα ποσοστά κάλυψης από πράσινο και ελεύθερους χώρους των ελληνικών πόλεων είναι από τα χαμηλότερα παγκοσμίως ...
Όταν σκέφτομαι πόσες αναπλάσεις δρόμων και πεζοδρομίων γίνονται στην χώρα αυτή χωρίς να προβλέπεται σχεδόν καμμιά δενδροφύτευση, όταν σκέφτομαι τα έτσι κι αλλιώς στενά ή ανύπαρκτα πεζοδρόμια ολοκαίνουργιων Λεωφόρων, όπου φυτρώνουν μόνο στύλοι φωτισμού και καλώδια...
Όταν σκέφτομαι τα χιλιάδες δέντρα που προβλέπονταν στις μελέτες τόσων και τόσων Δημοσιών Έργων, συμπεριλαμβανομένων και των Ολυμπιακών, και που τελικά ΔΕΝ φυτεύτηκαν ποτέ, μέσα σε γενική αδιαφορία... Λες και ήταν περιττές λεπτομέρειες της όλης μελέτης. Κι ενώ διαφημίζονταν υπέρμετρα από τους Ιθύνοντες, τους γεμάτους περηφάνια για την δήθεν περιβαλλοντική τους ευαισθησία, ΠΡΙΝ γίνει το Έργο...
Τότε Αισθάνομαι τυχερό και μόνο που υπάρχω. Και δεν παραπονιέμαι. Στο κάτω κάτω, αν με μισούν, εμένα και όλα τα άλλα δέντρα των ελληνικών πόλεων, κι αν μάς θεωρούν εχθρούς, κακό του κεφαλιού τους. Τη δική τους ποιότητα ζωής υποβαθμίζουν.
Δεν τους καταλαβαίνω όμως καθόλου τους Ακρωτηριαστές μου και την μικρόνοιά τους. Θα ήθελα λοιπόν τελειώνοντας την Ιστορία μου να τους αφιερώσω ένα σατιρικό τραγούδι που έλεγε παλιά ο Χάρρυ Κλύνν. Μπας και ξυπνήσουν.
Αχ πώς μ' αρέσει να γυρίζω με ηλίαση
μες την πυρακτωμένη Λεωφόρο
τα κομπρεσσέρ να μού ανεβάζουνε την πίεση
και νά' χω γιώτα-χι βυτιοφόρο
Δώστε μου μόλυνση και πάρτε την ψυχή μου
ραδιενέργεια ποτίστε το κορμί μου.
Κόψτε τα δέντρα που μου κρύβουν τα ντουβάρια
φτιάχτε χαβούζες, τζιμινιέρες και νταμάρια.
Σάς χαιρετώ, με την ελπίδα κάποτε ν' αλλάξει αυτή η νοοτροπία.
Ένα ακρωτηριασμένο δέντρο της Θεσσαλονίκης
Μπροστά μπροστά, εγώ
στη μέση, ένα μισο-ακρωτηριασμένο αδερφάκι μου
πίσω πίσω αριστερά, ένα ανέπαφο δέντρο -έτσι ακριβώς ήμουν κάποτε κι εγώ...
δεξιά βλέπετε τις κουτσουρεμένες Ακακίες
ενώ στο βάθος δεξιά διακρίνεται μια ανέπαφη Ακακία.
http://greek-envi-112.blogspot.com/2006 ... st_11.html
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
...Μην με μαρτυρήσεις!
και προπαντός να μην του πεις
πως μ' εγκατέλειψεν η ελπίδα!
Καθώς κοιτάς τον Ταϋγετο,
σημείωσε τα φαράγγια που πέρασα.
Και τις κορφές που πάτησα.
Και τα άστρα που είδα.
Πες τους από μένα,
πες τους από τα δακρυά μου,
ότι επιμένω ακόμη
πως ο κόσμος είναι όμορφος!
Νικηφόρος Βρεττάκος
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Τα δάση που κάηκαν θα ξαναγίνουν δάση..
Παραθέτω λοιπόν την αναρτηση της Λιλης
http://womansown.blogspot.com/2007/11/blog-post_07.html
γιατι μας αφορα όλους.
"Όπως ανάφεραν προχθές οι ειδήσεις, η ΕΕ εξέδωσε ένα ψήφισμα για όλες τις μεσογειακές χώρες που επλήγησαν από φωτιές,
να δεσμευτούν ότι τα δάση που κάηκαν θα ξαναγίνουν δάση, διότι αυτό αφορά
ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ.
Το ψήφισμα υπεγράφη από τις αντιπροσωπείες όλων των Μεσογειακών χωρών ( Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία, Πορτογαλία, Ελλάδα ) και όλων των παρατάξεων... εκτός μίας:
guess who?...
Ο κ. Ρουσόπουλος είπε ως δικαιολογία ότι αυτό είναι παρέμβαση στο Σύνταγμα της Χώρας
βλέπε Άρθρο 24, περί 'δασικών εκτάσεων και δασών' !!...
Εκτός, αυτού, προχτές οι ειδήσεις ακόμα και των κρατικών καναλιών - αναφέραν οτι 2.000 και πλέον στρέμματα στη Ζαχάρω 'παραχωρήθηκαν για ήπια τουριστική ανάπτυξη' σε μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα .
Οφείλουμε να δείξουμε σε όλα τα κόμματα οτι δεν είμαστε σύμφωνοι και οτι δεν αδιαφορούμε: υπογράψτε το petition για την προστασία των δασών. Οι τωρινές 80.000 υπογραφές είναι πάρα πολύ λίγες - οφείλουμε να τις κάνουμε 2.000.000, αφού η αίτηση αυτή θα σταλεί στη Βουλή, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αλλά και στον ΟΗΕ.
Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ!
www.petitiononline.com/forestgr/
http://anadasosi.blogspot.com/2007/11/blog-post_08.html
Παραθέτω λοιπόν την αναρτηση της Λιλης
http://womansown.blogspot.com/2007/11/blog-post_07.html
γιατι μας αφορα όλους.
"Όπως ανάφεραν προχθές οι ειδήσεις, η ΕΕ εξέδωσε ένα ψήφισμα για όλες τις μεσογειακές χώρες που επλήγησαν από φωτιές,
να δεσμευτούν ότι τα δάση που κάηκαν θα ξαναγίνουν δάση, διότι αυτό αφορά
ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΚΑΘΕ ΧΩΡΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ.
Το ψήφισμα υπεγράφη από τις αντιπροσωπείες όλων των Μεσογειακών χωρών ( Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία, Πορτογαλία, Ελλάδα ) και όλων των παρατάξεων... εκτός μίας:
guess who?...
Ο κ. Ρουσόπουλος είπε ως δικαιολογία ότι αυτό είναι παρέμβαση στο Σύνταγμα της Χώρας
βλέπε Άρθρο 24, περί 'δασικών εκτάσεων και δασών' !!...
Εκτός, αυτού, προχτές οι ειδήσεις ακόμα και των κρατικών καναλιών - αναφέραν οτι 2.000 και πλέον στρέμματα στη Ζαχάρω 'παραχωρήθηκαν για ήπια τουριστική ανάπτυξη' σε μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα .
Οφείλουμε να δείξουμε σε όλα τα κόμματα οτι δεν είμαστε σύμφωνοι και οτι δεν αδιαφορούμε: υπογράψτε το petition για την προστασία των δασών. Οι τωρινές 80.000 υπογραφές είναι πάρα πολύ λίγες - οφείλουμε να τις κάνουμε 2.000.000, αφού η αίτηση αυτή θα σταλεί στη Βουλή, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αλλά και στον ΟΗΕ.
Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ!
www.petitiononline.com/forestgr/
http://anadasosi.blogspot.com/2007/11/blog-post_08.html
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό