"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

"Είδα ψυχές που έρεπαν με μανία στους σαρκικούς έρωτες. Αυτές λοιπόν αφού έλαβαν αφορμή μετανοίας από την γεύση του αμαρτωλού έρωτος, μετέτρεψαν αυτόν τον έρωτα σε έρωτα προς τον Κύριο. Έτσι ξεπέρασαν αμέσως κάθε συναίσθημα φόβου και εκκεντρίσθηκαν στην άπληστη αγάπη του Θεού. Γι αυτό και ο Κύριος στην αγνή εκείνη πόρνη (Λουκ. Ζ΄37-4Cool δεν είπε ότι εφοβήθηκε, αλλά «ότι ηγάπησε πολύ» και κατόρθωσε εύκολα να αποκρούσει τον ένα έρωτα με τον άλλον".
Όσιος Ιωάννης ο Σιναϊτης ΚΛΙΜΑΞ –Περί Μετανοίας

Όταν μιλούσαν για αγάπη οι Άγιοι Πατέρες, δεν εννοούσαν κάποια αόριστη και αφηρημένη κατάσταση αλλά την συνέδεαν άμεσα με τη ΜΕΤΑΝΟΙΑ και τη ΣΥΝΤΡΙΒΗ καρδιάς...Αν, αγαπητοί μου, δεν "εκκεντρισθούμε στην άπληστη αγάπη του Θεού" όπως αναφέρει ο Όσιος, δεν μπορούμε να έχουμε πραγματική και γνήσια ΑΓΑΠΗ...από που θα την αντλήσουμε; Θα είμαστε και θα παραμένουμε εσαεί "κύμβαλα αλαλάζοντα", και θα ονομάζουμε "αγάπη" τις κακέκτυπες απομιμήσεις του κόσμου...

Ionas έγραψε:Αν, αγαπητοί μου, δεν "εκκεντρισθούμε στην άπληστη αγάπη του Θεού" όπως αναφέρει ο Όσιος, δεν μπορούμε να έχουμε πραγματική και γνήσια ΑΓΑΠΗ...από που θα την αντλήσουμε; Θα είμαστε και θα παραμένουμε εσαεί "κύμβαλα αλαλάζοντα", και θα ονομάζουμε "αγάπη" τις κακέκτυπες απομιμήσεις του κόσμου...

Έχεις απόλυτο δίκιο. Έτσι είναι. Ο Χριστός είναι η πηγή της αγάπης. Χωρίς Χριστό οτιδήποτε νοιώθουμε δεν είναι παρά αποτέλεσμα της φιλαυτίας.

Έχω ένα ερώτημα που με βασανίζει πάρα πολύ.
Λέμε ότι αγαπάμε τον Θεό, αλλά προσδοκώντας ότι θα μας χαρίσει την τρυφή της αιώνιας Ζωής. Λέμε ότι αγαπάμε έναν συνάνθρωπό μας, αλλά περιμένουμε συνήθως κάποια ανταπόδοση ( ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, μια καλή κουβέντα κ.τ.λ. ). Τελικά ο φθαρτός άνθρωπος μπορεί να αγαπήσει ποτέ ανιδιοτελώς, δηλαδή χωρίς προσδοκίες και προϋποθέσεις;
Ή μήπως επειδή είμαστε κτιστά όντα ( δηλαδή εξαρτημένα από το Θεό και από τους άλλους ανθρώπους ), χρειάζεται να «ποτίζουμε» πρώτα το δικό μας το «δεντράκι» για να μην ξεραθεί, και έπειτα, από τους καρπούς που θα κάνει να χαρίσουμε απλόχερα και στους άλλους ανθρώπους;

Το ερώτημα δέν είναι ρητορικό. Ειλικρινά ψάχνω για απάντηση.

Νομίζω πως όσο πλησιάζει κανείς την αγιότητα, τόσα λιγότερα ανταλάγματα ζητάει από τους αδελφούς του, για την αγάπη που τους δίνει. Και αν φτάσει στην αγιότητα πιθανότατα να μην ζητάει κανένα!

Νομίζω οτί δεν )κατ)έκρινε Χρήστο Η Melpomeni.δεν ανέφερε.
Ο Χριστός λέει "Μακάριοι οι πενθούντεσ" το να είσαι πενθών εννοεί το να πενθείς για τα σημερινά μας χάλια,για να πενθείς,όμως πρέπει να τα βλέπεις και να τα καταλαβαίνεις.
Δεν είπε ονόματα από ότι είδα,αν πονάει για την σημερινή κατάσταση δεν κατακρίνει αλλά σωστά τα λέει.
Το 'χεις καταλάβει παιδί μου οτι χάνονται εκατομύρια ψυχές καθημερινά?εγώ έχω φτάσει σε απόγνωση,η κατάσταση είναι αυτή όπως την είπε η Melpomeni,αν δεν την δούμε και δεν μοιραζόμαστε τον προβληματισμό μας πως θα γίνει.
Χρήστο εγώ (και καθε χριστιανός) έχουμε χρέος να βλέπουμε την κατάσταη να προβληματιζόμαστε και να προσπαθούμε να φέρουμε όσο πιο πολλούς πίσω,να τους πείσουμε να μετανοήσουν.
Αν εσύ θες να είσαι σε μια γυάλα και να στρουθοκαμηλίζεις με το να μην επισημαίνεις το πρόβλημα τότε με γεια σου με χαρά σου.
Όμως κι οι άλλοι δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια.

theodoroskats Ο φθαρτός άνθρωπος μπορεί να αγαπήσει αν ξεκινήσει να ζει κοντά στον Θεό κι αν φτάσει να έχει τον Χριστό μέσα του,τότε αγαπά ανιδιοτελώς.
Αν γίνει δηλαδή Άγιος,ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ.Αλλά δεδομένου οτί βγήκανε τόσες χιλιάδες Άγιοι,Μάρτυρες στην Ορθοδοξία μόνο αδύνατον δεν είναι.
Στο λέω από προσωπική εμπειρία όπου πριν γνωρίσω τον Χριστό από κοντά ήμουν ένα εγωιστικό, τελείως αμαρτωλό γουρούνι (που και αυτά δεν φταίνε τα γουρούνια γιατί δεν έχουν κάνει τα κρίματα που έκανα εγώ)αλλά Αυτός με βοήθησε πολύ να αλλάξω.
Όσο για το δεντράκι όσο πιο κοντά πας στον Χριστό,τόσο πιο πολύ αγιάζεις εσύ και όσο πιο πολύ αγιάζεις τόσο πιο πολύ καλό κάνεις σε ανθρώπους που είναι γύρω σου και τόσο πιο πολλούς ανθρώπους επηρρεάζεις γύρω σου.
Aposal να μην ζητάς τίποτα γιατί έστω το λίγο που ζητάς δείχνει πως έχεις εγωισμό και ο εγωισμός είναι το αντίθετο της αληθινής αγάπης.

panagiotis2008 έγραψε: Aposal να μην ζητάς τίποτα γιατί έστω το λίγο που ζητάς δείχνει πως έχεις εγωισμό και ο εγωισμός είναι το αντίθετο της αληθινής αγάπης.

Ναι, αλλά άλλο το ποθητό και άλλο το εφικτό!
Παραμένω εγωιστής, αμαρτωλός, ανάξιος και αχάριστος.

Χριστός Ανέστη

Ο Theodoroskats, έθεσε έναν προβληματισμό τον οποίο εύλογα έχει κάθε άνθρωπος, γιατί η κοινωνία έτσι λειτουργεί δυστυχώς. Απάντησαν πολύ σωστά ο Παναγιώτης και οι άλλοι φίλοι μετά, θέλω όμως να προσθέσω και εγώ δυο λόγια γι αυτό.
Οι Άγιοι Πατέρες που βίωσαν την Αγάπη, εν Αγίω Πνεύματι, ερμηνεύουν το λόγο του Χριστού αυθεντικά και λένε ότι: Ξεκινάμε από το φόβο του Θεού για να φθάσουμε τελικά στην ΑΓΑΠΗ, η οποία έξω βγάζει το φόβο, διότι χωρίς να επιμείνουμε για πολύ καιρό στο Θέλημα του Θεού εκτελώντας πιστά τις εντολές Του δεν έρχεται η Αγάπη η Γνήσια που προανέφερα. Αυτή η Αγάπη είναι καρπός του Παναγίου Πνεύματος και δίνεται άνωθεν. Δεν δημιουργείται από τον άνθρωπο. Χτίζεται όμως όταν ο Πιστός βάλλει τα θεμέλια της Ταπεινοφροσύνης και μένει σταθερός στην Πίστη του, τότε ευαρεστείται ο Κύριος και δίνει τη Χάρη Του...

Θεόδωρε το πρότυπο είναι ο Χριστός. Η τέλεια Αγάπη είναι να θυσιάζεις τα πάντα για τον άλλο και να μη ζητάς τίποτε σε αντάλλαγμα παρά μόνο τη δική του σωτηρία.

Τώρα πόσο τέλεια είναι η δική μας αγάπη; Εξαρτάται από το στάδιο του αγώνα που βρισκόμαστε. Υπάρχει όλη η γκάμα από την πλήρως ιδιοτελή αγάπη μέχρι τη πλήρως ανιδιοτελή. Όμως το πρότυπο παραμένει πάντα ένα κι εκείνο επιδιώκουμε.