Καυγάς με Αθέους...

[Domna]

Ένα πρωινό συζητά ο Γέροντας με δυο-τρεις επισκέπτες στο σπίτι του. Ο ένας είναι ιδεολόγος κομμουνιστής. Σε μια στιγμή έρχεται κάποιος απ’ έξω και τους πληροφορεί ότι η Αθήνα έχει γεμίσει από φωτογραφίες του Μαο Τσε Τουγκ με την επιγραφή: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Ήταν η ημέρα κατά την οποία είχε πεθάνει ο Κινέζος δικτάτορας.
Γέροντας: Έτσι είναι, παιδάκι μου. Δεν υπάρχουν άθεοι. Ειδωλολάτρες υπάρχουν, οι οποίοι βγάζουν τον Χριστό από τον θρόνό Του και στη θέσι Του τοποθετούν τα είδωλά τους. Εμείς λέμε: «Δόξα τω Πατρί και τω Υιώ και τω Αγίω Πνεύματι». Αυτοί λένε: «Δόξα στον μεγάλο Μάο». Διαλέγεις και παίρνεις.
Κομμουνιστής: Και σεις, παππούλη, το παίρνετε το ναρκωτικό σας. Μόνο που εσείς το λέτε Χριστό, ο άλλος το λέει Αλλάχ, ο τρίτος Βούδδα κ.ο.κ.
- Ο Χριστός, παιδί μου, δεν είναι ναρκωτικό. Ο Χριστός είναι ο Δημιουργός του σύμπαντος κόσμου. Αυτός που με σοφία κυβερνά τα πάντα: από το πλήθος των απέραντων γαλαξιών μέχρι τα απειροελάχιστα σωματίδια του μικροκόσμου. Αυτός που δίνει ζωή σε όλους μας. Αυτός που σ’ έφερε στον κόσμο και σου’ χει δώσει τόση ελευθερία, ώστε να μπορής να Τον αμφισβητής, αλλά και να Τον αρνήσαι ακόμη.
- Παππούλη, δικαίωμά σας είναι να τα πιστεύετε όλα αυτά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και αληθινά. Αποδείξεις έχετε;
- Εσύ όλα αυτά τα θεωρείς παραμύθια, έτσι δεν είναι;
- Βεβαίως.
- Αποδείξεις έχεις; Μπορείς να μου αποδείξεις ότι όσα πιστεύω εγώ είναι ψεύτικα;
- ...
- Δεν απαντάς, διότι και συ δεν έχεις αποδείξεις. Άρα και συ πιστεύεις ότι είναι παραμύθια. Κι εγώ μεν ομιλώ περί πίστεως, όταν αναφέρωμαι στον Θεό. Εσύ όμως, ενώ απορρίπτεις τη δική μου πίστι, στην ουσία πιστεύεις στην απιστία σου, αφού δεν μπορείς να την τεκμηριώσης με αποδείξεις. Πρέπει όμως να σου πω ότι η πίστι η δική μου δεν είναι ξεκάρφωτη. Υπάρχουν κάποια υπερφυσικά γεγονότα, πάνω στα οποία θεμελιώνεται.
- Μια στιγμή! Μια και μιλάτε για πίστι, τι θα πήτε στους Μωαμεθανούς π.χ. ή στους Βουδδιστές; Διότι κι εκείνοι ομιλούν περί πίστεως. Κι εκείνοι διδάσκουν υψηλές ηθικές διδασκαλίες. Γιατί η δική σας πίστι είναι καλύτερη από εκείνων;
- Μ’ αυτή την ερώτησί σου τίθεται το κριτήριο της αληθείας∙ διότι βεβαίως η αλήθεια είναι μία και μόνη. Δεν υπάρχουν πολλές αλήθειες. Ποιος όμως κατέχει την αλήθεια; Ιδού το μεγάλο ερώτημα. Έτσι, δεν πρόκειται για καλύτερη ή χειρότερη πίστι! Πρόκειται για τη μόνη αληθινή πίστι!
Δέχομαι ότι ηθικές διδασκαλίες έχουν και τα άλλα πιστεύω. Βεβαίως οι ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού υπερέχουν ασυγκρίτως. Εμείς όμως δεν πιστεύουμε στον Χριστό για τις ηθικές Του διδασκαλίες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους», ούτε για τα κηρύγματά Του περί ειρήνης και δικαιοσύνης, ελευθερίας και ισότητος. Εμείς πιστεύουμε στον Χριστό, διότι η επί γης παρουσία Του συνοδεύθηκε από υπερφυσικά γεγονότα, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Θεός.
- Κοιτάξτε. Κι εγώ παραδέχομαι ότι ο Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης, αλλά μην τον κάνουμε και Θεό τώρα...
- Αχ, παιδί μου! Όλοι οι μεγάλοι άπιστοι της ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Το ψαροκόκκαλο που τους κάθησε στο λαιμό και δεν μπορούσαν να το καταπιούν, αυτό ακριβώς ήταν. Το ότι ο Χριστός είναι και Θεός.
Πολλοί από αυτούς ήσαν διατεθειμένοι να πουν στον Κύριο: Μη λες ότι είσαι Θεός ενανθρωπήσας. Πες ότι είσαι απλός άνθρωπος και μεις είμαστε έτοιμοι να σε θεοποιήσουμε. Γιατί θέλεις να είσαι Θεός ενανθρωπήσας και όχι άνθρωπος αποθεωθείς; Εμείς δεχόμαστε να σε αποθεώσουμε, να σε αποκηρύξουμε τον μέγιστο των ανθρώπων , τον αγιώτατο, τον ηθικώτατο, τον ευγενέστατο, τον ανυπέρβλητο, τον μοναδικό, τον ανεπανάληπτο. Δεν σου αρκούν όλα αυτά;
Ο κορυφαίος του χορού των αρνητών, ο Ερνέστος Ρενάν, βροντοφωνεί περί του Χριστού: «Για δεκάδες χιλιάδες χρόνια ο κόσμος θα ανυψώνεται δια σου», είσαι «ο ακρογωνιαίος λίθος της ανθρωπότητος ώστε το να αποσπάση κάποιος το όνομά σου από τον κόσμο τούτο θα ήταν ίσο με τον εκ θεμελίων κλονισμό του», «οι αιώνες θα διακηρύσσουν ότι μεταξύ των υιών των ανθρώπων δεν γεννήθηκε κανένας υπέρτερός» σου. Εδώ όμως σταματούν, και αυτός και οι όμοιοί του. Η επόμενη φράσι τους; «Θεός όμως δεν είσαι!»
Και δεν αντιλαμβάνονται οι ταλαίπωροι ότι όλα αυτά συνιστούν για την ψυχή τους μια ανέκφραστη τραγωδία! Το δίλημμα αναπόφευκτα είναι αμείλικτο: Ή είναι Θεός ενανθρωπήσας ο Χριστός, οπότε πράγματι, και μόνον τότε, αποτελεί την ηθικωτέρα, την αγιωτέρα και την ευγενεστέρα μορφή της ανθρωπότητος∙ ή δεν είναι Θεός ενανθρωπήσας, οπότε όμως δεν είναι δυνατόν να είναι τίποτε απ’ όλα αυτά. Αντιθέτως∙ αν ο Χριστός δεν είναι Θεός, τότε πρόκειται για την απαισιοτέρα, τη φρικτοτέρα και την απεχθεστέρα ύπαρξι της ανθρωπίνης ιστορίας.
- Τι είπατε;
- Αυτό που άκουσες! Βαρύς ο λόγος, απολύτως όμως αληθής. Και ιδού γιατί: Τι είπαν για τον εαυτό τους, ή ποια ιδέα είχαν για τον εαυτό τους όλοι οι πράγματι μεγάλοι άνδρες της ανθρωπότητος;
Ο «ανδρών απάντων σοφώτατος» Σωκράτης διεκήρυσσε το: «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα».
Όλοι οι σπουδαίοι άνδρες της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, από τον Αβραάμ και τον Μωϋσή μέχρι τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Παύλο, αυτοχαρακτηρίζονται «γη και σποδός (=στάχτη)», «ταλαίπωροι», «εκτρώματα» κ.τ.τ.
Η συμπεριφορά, αντιθέτως, του Ιησού είναι παραδόξως διαφορετική! Και λέω παραδόξως διαφορετική, διότι το φυσικό και το λογικό θα ήταν να είναι παρόμοια η συμπεριφορά Του. Αυτός μάλιστα, ως ανώτερος και υπέρτερος από όλους του άλλους, θα έπρεπε να έχη ακόμα κατώτερη και ταπεινότερη ιδέα για τον εαυτό Του. Ηθικώς τελειότερος από κάθε άλλον έπρεπε να υπερακοντίζη σε αυτομεμψία και ταπεινό φρόνημα όλους τους παραπάνω και οποιονδήποτε άλλον, από την δημιουργία του κόσμου μέχρι τη συντέλεια των αιώνων.
Συμβαίνει όμως το ακριβώς αντίθετο!
Πρώτα – πρώτα διακηρύσσει ότι είναι αναμάρτητος: «Τις εξ υμών ελέγχει με περί αμαρτίας;» (Ιωάν. η’ 46). «Έρχεται ο του κόσμου τούτου άρχων, και εν εμοί ουκ έχει ουδέν» (Ιωάν. ιδ’ 30).
Εκφράζει επίσης πολύ υψηλές ιδέες περί Εαυτού: «Εγώ ειμί το φως του κόσμου» (Ιωάν. η’ 12). «Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιωάν. ιδ’ 6).
Εκτός όμως αυτών, προβάλλει και αξιώσεις απολύτου αφιερώσεως στο Πρόσωπό Του. Εισχωρεί ακόμη και στις ιερώτερες σχέσεις των ανθρώπων και λέει: «Ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος∙ και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος» (Ματθ. ι’ 37). «Ήλθον διχάσαι άνθρωπον κατά του πατρός αυτού και θυγατέρα κατά της μητρός αυτής και νύμφην κατά της πενθεράς αυτής» (Ματθ. ι’ 35). Απαιτεί ακόμη και μαρτυρική ζωή και θάνατο από τους μαθητές Του: «Παραδώσουσιν υμάς εις συνέδρια και εν ταις συναγωγαίς αυτών μαστιγώσουσιν υμάς∙ και επί ηγεμόνας δε και βασιλείς αχθήσεσθε ένεκεν εμού... Παραδώσει δε αδελφός αδελφόν εις θάνατον και πατήρ τέκνον, και επαναστήσονται τέκνα επί γονείς και θανατώσουσιν αυτούς∙ και έσεσθε μισούμενοι υπό πάντων δια το όνομά μου∙ ο δε υπομείνας εις τέλος ούτος σωθήσεται... Μη φοβηθήτε από των αποκτεννόντων το σώμα... Όστις αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ... Ο απολέσας την ψυχήν αυτού ένεκεν εμού ευρήσει αυτήν» (Ματθ. ι’ 17 κ.ε.).
Και τώρα σε ρωτώ: Τόλμησε ποτέ κανείς να διεκδικήση υπέρ αυτού την αγάπη των ανθρώπων πάνω κι απ’ την ίδια τους τη ζωή; Τόλμησε ποτέ κανείς να διακηρύξη την απόλυτη αναμαρτησία του; Τόλμησε ποτέ κανείς να εκστομίση το: «Εγώ ειμί η αλήθεια»; (Ιωάν. ιδ’ 6). Κανείς και πουθενά! Μόνο ένας Θεός θα μπορούσε να τα κάνη αυτά. Φαντάζεσαι τον δικό σας τον Μαρξ να ‘λεγε κάτι τέτοια; Θα τον περνούσαν για τρελλό και δεν θα βρισκόταν κανείς να τον ακολουθήση.
Για σκέψου, τώρα, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι θυσίασαν τα πάντα για χάρι του Χριστού, ακόμα και αυτή τη ζωή τους, πιστεύοντας στην περί εαυτού αλήθεια των λόγων Του! Εάν οι περί εαυτού διακηρύξεις του ήσαν ψευδείς, ο Ιησούς θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας οδηγώντας τόσους πολλούς σε τόσο βαρειά θυσία. Ποιος άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι αν είναι, θα άξιζε αυτή τη μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιος; Κανένας! Μόνο εάν ήταν Θεός!
Μ’ άλλα λόγια: Όποιος άνθρωπος απαιτούσε αυτή τη θυσία από τους οπαδούς του, θα ήταν η απαισιοτέρα μορφή της ιστορίας. Ο Χριστός όμως και την απαίτησε και την πέτυχε. Παρά ταύτα από τους αρνητές της θεότητός Του αναγορεύθηκε η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ιστορίας. Οπότε: Ή παραλογίζονται οι αρνητές ονομάζοντας αγιώτερο τον απαισιώτερο, ή, για να μην υπάρχη παραλογισμός, αλλά να έχη λογική η συνύπαρξι απαιτήσεων του Χριστού και αγιότητός Του, θα πρέπει αναγκαστικά να δεχθούν ότι ο Χριστός εξακολουθεί να παραμένη η ευγενεστέρα και αγιωτέρα μορφή της ανθρωπότητος μόνο όμως υπό την προϋπόθεσι ότι είναι και Θεός! Αλλοιώς είναι, όπως είπαμε, όχι η αγιωτέρα, αλλά η φρικτοτέρα μορφή της ιστορίας, ως αιτία της μεγαλυτέρας θυσίας των αιώνων, εν ονόματι ενός ψεύδους! Έτσι η θεότητα του Χριστού αποδεικνύεται με βάσι αυτούς τους ίδιους τους περί αυτού χαρακτηρισμούς των αρνητών Του!...
- Όσα είπατε είναι πράγματι εντυπωσιακά, δεν αποτελούν όμως παρά συλλογισμούς. Ιστορικά στοιχεία, που να θεμελιώνουν την Θεότητά του, έχετε;
- Σου είπα και προηγουμένως ότι τα πειστήρια της Θεότητός Του είναι τα υπερφυσικά γεγονότα που συνέβησαν όσο καιρό ήταν εδώ στη γη. Ο Χριστός δεν αρκέσθηκε μόνο να διακηρύσση τις παραπάνω αλήθειες, αλλά επικύρωνε τους λόγους Του και με πλήθος θαυμάτων. Έκανε τυφλούς να βλέπουν, παράλυτους να περπατούν, έθρεψε με δύο ψάρια και πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες και πολλαπλάσιες γυναίκες και παιδιά, διέτασσε τα στοιχεία της φύσεως και αυτά υπάκουαν, ανέστησε νεκρούς μεταξύ των οποίων και τον Λάζαρο τέσσερεις μέρες μετά τον θάνατό του. Μεγαλύτερο όμως από όλα τα θαύματα είναι η Ανάστασί Του.
Όλο το οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στο γεγονός της Αναστάσεως. Αυτό δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις ημών» (Α’ Κορ. ιε’ 17). Αν ο Χριστός δεν ανέστη, τότε όλα καταρρέουν. Ο Χριστός όμως ανέστη, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι είναι Κύριος της ζωής και του θανάτου, άρα Θεός.
- Εσείς τα είδατε όλα αυτά; Πως τα πιστεύετε;
- Όχι, εγώ δεν τα είδα. Τα είδαν όμως άλλοι, οι Απόστολοι. Αυτοί στη συνέχεια τα γνωστοποίησαν και μάλιστα προσυπέγραψαν τη μαρτυρία τους με το αίμα τους. Κι όπως όλοι δέχονται, η μαρτυρία της ζωής είναι η υψίστη μαρτυρία.
Φέρε μου και συ κάποιον να μου πη πως ο Μαρξ απέθανε και ανέστη και να θυσιάση τη ζωή του για την μαρτυρία αυτή κι εγώ θα τον πιστεύσω ως τίμιος άνθρωπος.
- Να σας πω. Χιλιάδες κομμουνιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν για την ιδεολογία τους. Γιατί δεν ασπάζεσθε και τον κομμουνισμό;
- Το είπες και μόνος σου. Οι κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Δεν πέθαναν για γεγονότα. Σε μια ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο να υπεισέλθη πλάνη. Επειδή δε είναι ίδιον της ανθρωπίνης ψυχής να θυσιάζεται για κάτι στο οποίο πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί κομμουνιστές πέθαναν για την ιδεολογία τους. Αυτό όμως δεν μας υποχρεώνει να την δεχθούμε και ως σωστή.
Είναι άλλο πράγμα να πεθαίνης για ιδέες κι άλλο για γεγονότα. Οι Απόστολοι όμως δεν πέθαναν για ιδέες. Ούτε για το «Αγαπάτε αλλήλους» ούτε για τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρούντες υπερφυσικά γεγονότα. Κι όταν λέμε γεγονός, εννοούμε ό,τι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό από αυτές. Οι Απόστολοι εμαρτύρησαν δι’ «ο ακηκόασι, ο εωράκασι τοις οφθαλμοίς αυτών, ο εθεάσαντο και αι χείρες αυτών εψηλάφησαν» (Α’ Ιωάν. α’ 1).
Με βάσι έναν πολύ ωραίο συλλογισμό του Πασκάλ λέμε ότι με τους Αποστόλους συνέβη ένα από τα τρία: Ή απατήθηκαν ή μας εξαπάτησαν ή μας είπαν την αλήθεια.
Ας πάρουμε την πρώτη εκδοχή. Δεν είναι δυνατόν να απατήθηκαν οι Απόστολοι, διότι όσα αναφέρουν δεν τα έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλων αυτών. Εξ άλλου δεν ήσαν καθόλου φαντασιόπληκτοι ούτε είχαν καμμιά ψυχολογική προδιάθεσι για την αποδοχή του γεγονότος της Αναστάσεως. Αντιθέτως ήσαν τρομερά δύσπιστοι. Τα Ευαγγέλια είναι πλήρως αποκαλυπτικά αυτών των ψυχικών τους διαθέσεων: δυσπιστούσαν στις διαβεβαιώσεις ότι κάποιοι Τον είχαν δει αναστάντα.
Και κάτι άλλο. Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ο Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, που περίμεναν να κατακτήσουν την ανθρωπότητα και να ικανοποιήσουν έτσι τις φαντασιώσεις τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν. Και το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πιάσουν κανένα ψάρι να θρέψουν τις οικογένειές τους. Γι’ αυτό και μετά τη Σταύρωσι του Κυρίου, παρά τα όσα είχαν ακούσει και δει, επέστρεψαν στα πλοιάρια και στα δίχτυα τους. Δεν υπήρχε δηλ. σ’ αυτούς, όπως αναφέραμε, ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα επρόκειτο να επακολουθήσουν. Και μόνο μετά την Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έγιναν οι διδάσκαλοι της οικουμένης.
Η δεύτερη εκδοχή: Μήπως μας εξαπάτησαν; Μήπως μας είπαν ψέματα; Αλλά γιατί να μας εξαπατήσουν; Τι θα κέρδιζαν με τα ψέματα; Μήπως χρήματα, μήπως αξιώματα, μήπως δόξα; Για να πη κάποιος ένα ψέμα, περιμένει κάποιο όφελος. Οι Απόστολοι όμως, κηρύσσοντες Χριστόν και Τούτον εσταυρωμένον και Αναστάντα εκ νεκρών, τα μόνα τα οποία εξασφάλισαν ήσαν: ταλαιπωρίες, κόποι, μαστιγώσεις, λιθοβολισμοί, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κίνδυνοι από ληστές, ραβδισμοί, φυλακίσεις και τέλος ο θάνατος. Και όλα αυτά για ένα ψέμα; Είναι εντελώς ανόητο και να το σκεφθή κάποιος.
Συνεπώς ούτε εξαπατήθηκαν ούτε μας εξαπάτησαν οι Απόστολοι. Μένει επομένως η Τρίτη εκδοχή∙ ότι μας είπαν την αλήθεια.
Θα πρέπει μάλιστα να σου τονίσω και το εξής: Οι Ευαγγελιστές είναι οι μόνοι οι οποίοι έγραψαν πραγματική ιστορία. Διηγούνται τα γεγονότα και μόνον αυτά. Δεν προβαίνουν σε καμμία προσωπική κρίσι. Κανένα δεν επαινούν, κανένα δεν κατακρίνουν. Δεν κάνουν καμμία προσπάθεια να διογκώσουν κάποιο γεγονός ή να εξαφανίσουν ή να υποτιμήσουν κάποιο άλλο. Αφήνουν τα γεγονότα να μιλούν μόνα τους.
- Αποκλείεται να έγινε στην περίπτωσι του Χριστού νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες για κάποιον Ινδό, τον οποίο έθαψαν και μετά από τρεις μέρες τον ξέθαψαν και ήταν ζωντανός.
- Αχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ και πάλι το λόγο του ιερού Αυγουστίνου: «Άπιστοι, δεν είσθε δύσπιστοι. Είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τα πιο απίθανα, τα πιο παράλογα, τα πιο αντιφατικά, για να αρνηθήτε το θαύμα!».
Όχι, παιδί μου. Δεν έχουμε νεκροφάνεια στον Χριστό. Πρώτα – πρώτα έχουμε την μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ο οποίος βεβαίωσε τον Πιλάτο ότι ο θάνατος είχε επέλθει.
Έπειτα το Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ο Κύριος κατά την ίδια την ημέρα της Αναστάσεώς Του συμπορεύθηκε συζητώντας με δύο μαθητές Του προς Εμμαούς, που απείχε πάνω από δέκα χιλιόμετρα από τα Ιεροσόλυμα.
Φαντάζεσαι κάποιον να έχη υποστή όσα υπέστη ο Χριστός και τρεις μέρες μετά το «θάνατό» του να του συνέβαινε νεκροφάνεια; Αν μη τι άλλο θα ‘πρεπε για σαράντα μέρες να τον ποτίζουν κοτόζουμο για να μπορή να ανοίγη τα μάτια του, κι όχι να περπατά και να συζητά σαν να μη συνέβη τίποτα.
Όσο για τον Ινδό, φέρε τον εδώ να τον μαστιγώσουμε με φραγγέλιο – και ξέρεις τι εστί φραγγέλιο; Μαστίγιο στα άκρα του οποίου πρόσθεταν σφαιρίδια μολύβδου ή σπασμένα κόκκαλα ή μυτερά καρφιά -, φέρε τον, λοιπόν, να τον φραγγελώσουμε, να του φορέσουμε ακάνθινο στεφάνι, να τον σταυρώσουμε, να του δώσουμε χολή και ξύδι, να τον λογχίσουμε, να τον βάλουμε στον τάφο, κι αν αναστηθή, τότε τα λέμε.
- Παρά ταύτα όλες οι μαρτυρίες, τις οποίες επικαλεσθήκατε, προέρχονται από Μαθητές του Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί αυτού, που να μην προέρχεται από τον κύκλο των Μαθητών του; Υπάρχουν δηλ. ιστορικοί, που να πιστοποιούν την Ανάστασι του Χριστού; Αν ναι, τότε θα πιστέψω κι εγώ.
- Ταλαίπωρο παιδί! Δεν ξέρεις τι ζητάς! Αν υπήρχαν τέτοιοι ιστορικοί που να είχαν δει τον Χριστό αναστημένο, τότε αναγκαστικά θα πίστευαν στην Ανάστασί Του και θα την ανέφεραν πλέον ως πιστοί, οπότε και πάλι θα αρνιόσουν τη μαρτυρία τους, όπως ακριβώς απορρίπτεις τη μαρτυρία του Πέτρου, του Ιωάννου κ.λ.π. Πως είναι δυνατόν να βεβαιώνη κάποιος την Ανάστασι και ταυτόχρονα να μη γίνεται Χριστιανός; Μας ζητάς «πέρδικα ψητή σε κέρινο σουβλί και να λαλή»! Αι, δεν γίνεται!
Σου θυμίζω πάντως, εφ’ όσον ζητάς ιστορικούς, αυτό το οποίο σου ανέφερα και προηγουμένως: ότι δηλ. οι μόνοι πραγματικοί ιστορικοί είναι οι Απόστολοι.
Παρ’ όλα αυτά όμως έχουμε και μαρτυρία τέτοια όπως την θέλεις: από κάποιον δηλ. που δεν ανήκε στον κύκλο των Μαθητών Του. Του Παύλου. Ο Παύλος όχι μόνο δεν ήταν Μαθητής του Χριστού, αλλά και εδίωκε μετά μανίας την Εκκλησία Του.
- Γι’ αυτόν όμως λένε ότι έπαθε ηλίασι και εξ αιτίας της είχε παραίσθησι.
- Βρε παιδάκι μου, αν είχε παραίσθησι ο Παύλος, αυτό που θα ανεδύετο θα ήταν το υποσυνείδητό του. Και στο υποσυνείδητο του Παύλου θέσι υψηλή κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τον Αβραάμ και τον Ιακώβ και τον Μωυσή έπρεπε να δη κι όχι τον Ιησού, τον οποίο θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα!
Φαντάζεσαι καμμιά πιστή γριούλα στο όνειρό της ή στο παραλήρημά της να βλέπη τον Βούδδα ή τον Δία; Τον Άι Νικόλα θα δη και την Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει.
Και κάτι ακόμη. Στον Παύλο, όπως σημειώνει ο Παπίνι, υπάρχουν και τα εξής θαυμαστά: Πρώτον, το αιφνίδιο της μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από την απιστία στην πίστι. Δεν μεσολάβησε προπαρασκευαστικό στάδιο. Δεύτερον, το ισχυρόν της πίστεως. Χωρίς ταλαντεύσεις και αμφιβολίες. Και τρίτον, πίστι δια βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορεί να λάβουν χώρα μετά από μια ηλίασι; Δεν εξηγούνται αυτά με τέτοιους τρόπους. Αν μπορής, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορής, παραδέξου το θαύμα. Και πρέπει να ξέρης ότι ο Παύλος με τα δεδομένα της εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δεν ήταν κανένα ανθρωπάκι να μην ξέρη τι του γίνεται.
Θα προσθέσω όμως και κάτι επί πλέον. Εμείς, παιδί μου, ζούμε σήμερα σε εξαιρετική εποχή. Ζούμε το θαύμα της Εκκλησίας του Χριστού.
Όταν ο Χριστός είπε για την Εκκλησία Του ότι «και πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ις’ 18), οι οπαδοί Του αριθμούσαν μόνο μερικές δεκάδες πρόσωπα. Έκτοτε πέρασαν δυο χιλιάδες περίπου χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες, η Εκκλησία όμως του Χριστού παραμένει ακλόνητη παρά τους συνεχείς και φοβερούς διωγμούς εναντίον της. Αυτό δεν είναι ένα θαύμα;
Και κάτι τελευταίο. Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο αναφέρεται πως, όταν η Παναγία μετά τον Ευαγγελισμό επισκέφθηκε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Προδρόμου, εκείνη την εμακάρισε με τα λόγια: «Ευλογημένη συ εν γυναιξί». Και η Παναγία απάντησε ως εξής: «Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον.. Ιδού γαρ από του νυν μακαριούσί με πάσαι αι γενεαί» (α’ 48).
Τι ήταν τότε η Παναγία; Μια άσημη κόρη της Ναζαρέτ ήταν. Ποιος την ήξερε; Παρά ταύτα από τότε ξεχάσθηκαν αυτοκράτειρες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλατών. Ποιος ξέρει ή ποιος θυμάται τη μητέρα του Μεγ. Ναπολέοντος ή τη μητέρα του Μεγ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως εκατομμύρια χείλη σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σ’ όλους τους αιώνες υμνούν την ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, «την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Ζούμε ή δεν ζούμε εμείς σήμερα, οι άνθρωποι του εικοστού αιώνα, την επαλήθευσι του προφητικού αυτού λόγου της Παναγίας;
Τα ίδια ακριβώς συμβαίνουν όσον αφορά και σε μια «δευτερεύουσα» προφητεία του Χριστού: Όταν στην οικία του Σίμωνος του λεπρού μια γυναίκα περιέχυσε στο κεφάλι Του το πολύτιμο μύρο, είπε ο Κύριος: «Αμήν λέγω υμίν, όπου εάν κηρυχθή το ευαγγέλιον τούτο εν όλω τω κόσμω, λαληθήσεται και ο εποίησεν αύτη εις μνημόσυνον αυτής» (Ματθ. κς’ 13). Πόσος ήταν ο κύκλος των οπαδών Του τότε, για να πη κανείς ότι αυτοί θα έκαναν τα αδύνατα δυνατά ώστε να εκπληρωθή η προφητεία αυτή του Διδασκάλου τους; Και μάλιστα μια τέτοια προφητεία, η οποία με τα κριτήρια του κόσμου δεν έχει και καμμιά σημασία για τους πολλούς;
Είναι ή δεν είναι θαύματα αυτά; Αν μπορής, εξήγησέ τα. Αν δεν μπορής όμως, παραδέξου τα ως τέτοια.
- Ομολογώ ότι τα επιχειρήματα σας είναι ισχυρά. Έχω όμως να σας ρωτήσω κάτι ακόμη: Δεν νομίζετε ότι ο Χριστός άφησε το έργο του ημιτελές; Εκτός κι αν μας εγκατέλειψε. Δεν μπορώ να φαντασθώ έναν Θεό να παραμένη αδιάφορος στο δράμα του ανθρώπου. Εμείς να βολοδέρνουμε εδώ κι εκείνος από ψηλά να στέκεται απαθής.
- Όχι, παιδί μου. Δεν έχεις δίκιο. Ο Χριστός δεν άφησε το έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως είναι η μοναδική περίπτωσι ανθρώπου στην ιστορία, ο οποίος είχε τη βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε την αποστολή Του και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνη και να πη.
Ακόμη κι ο μέγιστος των σοφών, ο Σωκράτης, ο οποίος μια ολόκληρη ζωή μιλούσε και δίδασκε, στο τέλος συνέθεσε και μια περίτεχνη απολογία και, αν ζούσε, θα είχε κι άλλα να πη.
Μόνο ο Χριστός σε τρία χρόνια δίδαξε ό,τι είχε να διδάξη, έπραξε ό,τι ήθελε να πράξη και είπε το «τετέλεσται». Δείγμα κι αυτό της θεϊκής Του τελειότητος και αυθεντίας.
Όσο για την εγκατάλειψι, την οποία ανέφερες, σε καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ο κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δεν μπορείς να εξηγήσης τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί, γιατί, γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί».
Κατάλαβέ το! Δεν μπορεί ο άνθρωπος να προσεγγίση με την πεπερασμένη λογική του τα «γιατί» αυτά. Μόνο με τον Χριστό εξηγούνται όλα: Μας προετοιμάζουν για την αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώση ο Κύριος να πάρουμε απάντησι σε μερικά από τα «γιατί» αυτά.

[Teri]

Υπέροχο!
Ευχαριστούμε πολύ!!!

[aposal]

ΑΨΟΓΟ!

[ANTREAS]

ενα απο τα πιο ωραια πραγματα που εχω διαβασει..

[aposal]

Δόμνα μήπως γνωρίζεις σε ποιο βιβλίο περιέχεται το κείμενο που παρέθεσες;

[Domna]

Λεβέντη , νομίζω ότι είναι από αυτό το βιβλίο :
ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ
http://www.egolpio.com/APOLOGITIKA/dial ... atheos.htm

[zazzy]

wraio :)

[Domna]

Τα θρησκευτικά και η επιρροή στα παιδιά των Χριστιανών

Αθεϊστές και "εκσυγχρονιστές", εν χορώ με τους αιρετικούς και τους αλλοθρήσκους, κόπτονται για την κατάργηση των θρησκευτικών από τα σχολεία των Ελλήνων. Δεν χρειάζεται βέβαια να εξηγήσουμε τους λόγους! Όμως χρειάζεται να απαντήσουμε σε ορισμένα ανόητα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν ως δικαιολογίες για το σκοπό τους, τα οποία μόνο σε ανθρώπους χαμηλής νοημοσύνης μπορούν να βρουν δικαίωση.

Ένα πονηρό επιχείρημα

Μας λένε οι εχθροί της Ορθόδοξης πίστης: "Πρέπει τα παιδιά να μη διδάσκονται στο σχολείο θρησκευτικά, ούτε με κατηχητικό τρόπο, ώστε να μένουν ανεπηρέαστα και ελεύθερα να επιλέξουν τη θρησκευτική τους κατεύθυνση μεγαλώνοντας". Και αυτό φυσικά το λένε, για να είναι τα παιδιά άπειρα και εκτεθειμένα θρησκευτικά, ώστε αργότερα να μπορούν να πέσουν θύματα του κάθε απατεώνα αθεϊστή ή αλλόθρησκου. Ας δούμε όμως αναλυτικότερα, πόσο λογικό είναι αυτό τους το επιχείρημα;

Εφαρμογή της λογικής αυτής στην εκπαίδευση γενικά

Εάν αυτό το εφαρμόσουμε στο θέμα των θρησκευτικών, για να είμαστε συνεπείς, πρέπει να το εφαρμόσουμε ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ. Για παράδειγμα, δεν πρέπει τα παιδιά να μαθαίνουν φυσική, για να μπορούν αργότερα απροκατάληπτα να παρατηρήσουν τη φύση, και να έχουν τη δική τους κοσμοθεώρηση. Ούτε πρέπει να μαθαίνουν ιστορία, επειδή πρέπει να μείνουν απροκατάληπτα, στο ποια ιστορική εκδοχή πρέπει να μάθουν. Μπορεί για παράδειγμα, να θέλουν να μάθουν την ιστορία από την άποψη της Τουρκίας, και όχι της Ελλάδος. Ή από την άποψη των Σκοπίων!

Και εδώ θέλουμε να προλάβουμε την ένσταση των πιστών της θρησκείας του αθεϊσμού, ή των άλλων θρησκειών. Γιατί ίσως μας πουν: "Άλλο οι επιστήμες, που είναι κάτι αποδεδειγμένο, και άλλο η θρησκεία, που είναι κάτι υποκειμενικό, και ο καθένας πιστεύει ό,τι νομίζει". Όμως κι εδώ κάνουν σοβαρό λάθος.

1. Γιατί ούτε οι θεωρίες της Φυσικής είναι τελικές, μια και χρειάζονται κάθε τόσο αναθεώρηση και επέκταση, και υπάρχουν διαφωνίες μεταξύ των φυσικών, και σε σημαντικά ακόμα ζητήματα. Και αν ανοίξουμε ένα από τα λεγόμενα περιοδικά "αναζήτησης", θα δούμε μια διαρκή ριζική αμφισβήτηση σε κάθε τομέα της επιστήμης, από πολύ κόσμο. Μήπως λοιπόν πρέπει να σταματήσουμε να διδάσκουμε στα παιδιά μας τις επιστήμες, επειδή κάποιοι τύποι τις αμφισβητούν ριζικά; Γιατί θα πρέπει λοιπόν να μη διδάσκουμε στα παιδιά μας τα θρησκευτικά, επειδή αθεϊστές ή αλλόθρησκοι δεν το επιθυμούν;

Και ούτε η ιστορία διδάσκεται με τον ίδιο τρόπο σε κάθε έθνος. Αλλά άλλα διδάσκουν (π.χ. για τη Μακεδονία) οι ιστορικοί στην Ελλάδα, και άλλα στα Σκόπια! Μήπως λοιπόν πρέπει να θεωρήσουμε και το μάθημα της ιστορίας υποκειμενικό, για να μη προκαταλάβουμε τα παιδιά της Ελλάδος, εναντίον των όσων διδάσκουν τα Σκόπια;

2. Αν και πράγματι, οι θρησκείες, τόσο του αθεϊσμού, όσο και των άλλων ομάδων, αποτελούν υποκειμενικές θεωρήσεις, η Ορθόδοξη πίστη, δεν αποτελεί υποκειμενική θεώρηση, ούτε θρησκεία με τη συνήθη έννοια του όρου, αλλά μέθοδο ψυχοθεραπείας. Και μάλιστα, με ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ ΚΑΙ ΟΡΑΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ, στους θεραπευμένους της, τους αγίους της Εκκλησίας. Το αν λοιπόν κάποιοι έχουν άγνοια της Χριστιανικής επιστήμης ψυχοθεραπείας, δεν είναι επαρκής λόγος, για να θεωρηθεί ανεπαρκής και υποκειμενική η Χριστιανική ψυχοθεραπεία. Όπως δεν είναι επαρκής λόγος, να σταματήσουμε να διδάσκουμε ιατρική, επειδή μερικοί προτιμούν τους τσαρλατάνους από τους γιατρούς.

Δεν είναι λοιπόν λογικό, να στερήσουμε από τα παιδιά μας, εμείς οι Χριστιανοί, τη ζωοσωτήρια διδασκαλία των θρησκευτικών, επειδή κάποιοι θρησκευτικοί τσαρλατάνοι, (αθεϊστές και αλλόθρησκοι), αμφισβητούν την αποδεδειγμένη εγκυρότητα της πίστης μας!


Η αντιχριστιανική επιρροή στα παιδιά των Χριστιανών

Εάν θεωρήσουμε ότι τα παιδιά μας εκτίθενται και προκαταλαμβάνονται από τη Χριστιανική πίστη, λόγω του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία, (κάτι που φυσικά διδάσκονται με την επιθυμία των γονιών τους και των ιδίων), τότε τι θα πούμε για τις αντιχριστιανικές επιρροές και προκαταλήψεις, στις οποίες είναι διαρκώς εκτεθειμένα;

Καθημερινά τα παιδιά των Χριστιανών, βομβαρδίζονται από ένα κοσμικό αντιχριστιανικό περιβάλλον, το οποίο (σε αντίθεση με τα θρησκευτικά), είναι ΚΑΙ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΤΟΥΣ! Τρόποι ομιλίας και συμπεριφορές αντιχριστιανικές, παρέες και επαφές ξένες με το Χριστιανικό βίωμα, προκλήσεις και μεθοδείες που αποσκοπούν στο να τα οδηγήσουν μακριά από τις Χριστιανικές αξίες που επιθυμούν οι Χριστιανοί γονείς τους. Περίπτερα γεμάτα αντιχριστιανικά περιοδικά και πορνογραφία, τηλεοπτικές εκπομπές γεμάτες βία, σεξ και αθεϊστική προπαγάνδα, διαδικτυακές διευθύνσεις γεμάτες με αντιχριστιανικό περιεχόμενο.

Ειδικά η τηλεόραση, την οποία τα παιδιά κατά κανόνα, παρακολουθούν πολύ περισσότερες ώρες από το μάθημα των θρησκευτικών, τα μαθαίνει αντιχριστιανικές ιδέες, όπως το ότι το προγαμιαίο σεξ δεν είναι κακό, ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι ασθένεια, ότι η απιστία και η αποξένωση από τον Θεό είναι "ο κανονικός τρόπος ζωής". Βλέπετε, οι τηλεοπτικοί αστέρες και παρουσιαστές, από τη φύση της δουλειάς τους, ζουν στη συντριπτική πλειοψηφία τους μακριά από τις Χριστιανικές αρχές. Γιατί ένας Χριστιανός, δεν μπορεί να συμμετέχει σε τέτοιου είδους ακατάλληλες ταινίες, (όπως συνηθίζει ένας ηθοποιός για παράδειγμα). Γιατί συνήθως η πλειονότητα των ταινιών, των σειρών και των σώου, συμπεριλαμβάνουν αντιχριστιανική προπαγάνδα των ελευθέρων ηθών.

Τα παιδιά λοιπόν, βλέποντας τόσες ώρες την ημέρα αυτούς τους ανθρώπους, νομίζουν ότι αυτός είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος ζωής και συμπεριφοράς! Και έτσι μια μικρή ομάδα ανθρώπων ελευθέρων ηθών, επιβάλλει τον αντιχριστιανικό τρόπο ζωής τους, στην πλειονότητα των Χριστιανών αυτής της χώρας, αποχριστιανίζοντάς τους! Είναι ο "κοσμικός", Δυτικός τρόπος ζωής, που ύπουλα διαδίδεται και προσηλυτίζει τα παιδιά των Χριστιανών, προς μεγάλη ικανοποίηση των "εκσυγχρονιστών", που είναι οι φορείς αυτής της αντιχριστιανικής νοοτροπίας. Και προκαταλαμβάνουν τα παιδιά των Χριστιανών, με αυτόν τον αντιχριστιανικό τρόπο ζωής, ΣΤΕΡΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΟΥΝ τα ίδια τα παιδιά μας, τον τρόπο της ηθικής που θα επέλεγαν διαφορετικά!

Στην πραγματικότητα λοιπόν, αυτό για το οποίο κατηγορούν οι άνθρωποι αυτοί τους Χριστιανούς, το κάνουν οι ίδιοι! Και ενώ οι Χριστιανοί διδάσκουν στα παιδιά τους τα θρησκευτικά ΕΚΟΥΣΙΩΣ, οι αντιχριστιανοί "εκσυγχρονιστές", διδάσκουν τον αντιχριστιανικό και ανήθικο τρόπο ζωής στα παιδιά μας, ΑΚΟΥΣΙΩΣ και ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΑ, δυτικόφερτα ανθελληνικά και αντιχριστιανικά μοντέλα ζωής! Και έρχονται μετά αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι, και κατηγορούν τους Χριστιανούς, ότι δήθεν προκαταλαμβάνουν τα παιδιά τους υπέρ της πατρογονικής τους πίστης! Τι υποκρισία!

"Μα δεν μπορούμε να αποστειρώσουμε τα παιδιά από τον κόσμο γύρω!" ίσως να μας πουν οι "εκσυγχρονιστές", για να δικαιολογήσουν τις αντιχριστιανικές επιρροές τους στα παιδιά μας.

Ναι! Συμφωνούμε! Γι' αυτό δεν εμποδίζουμε τα παιδιά μας να ζουν στον κόσμο που αυτοί οι αντιχριστιανοί έφτιαξαν κατά την εικόνα τους. Όμως παράλληλα, αυτοί οι ίδιοι, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να αποστειρώσουν τα παιδιά των Χριστιανών, από τις πατρογονικές μας παραδόσεις, της Χριστιανικής πίστης! Δεν έχουν το δικαίωμα, να τους στερήσουν (όπως επιθυμούν), τα αντισώματα, ενάντια στον αντιχριστιανικό τρόπο ζωής που σερβίρεται καθημερινά από τα ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Με άλλα λόγια, δεν έχουν το δικαίωμα, να ζητούν τη διακοπή της Χριστιανικής διδασκαλίας των παιδιών μας ΟΥΤΕ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ! Γιατί αυτό το έθνος υπήρξε ο φορέας της Χριστιανικής παράδοσης για δύο χιλιάδες χρόνια. Και άνθρωποι αυτού του έθνους, θα συνεχίσουν να αποτελούν τον κυματοθραύστη των δυτικόφερτων και αντιχριστιανικών τρόπων ζωής του "εκσυγχρονισμού" και των τσαρλατάνων του.

[Domna]

Αντιφάσεις αντι-Χριστιανών

Οι εθνικές συνέπειες της ανοησίας μερικών "προοδευτικών"

Είναι πολύ αστείο, όταν σκεφθεί κανείς απροκατάληπτα την αντιφατικότητα που επιδεικνύουν οι περισσότεροι εχθροί της Εκκλησίας, όταν μας μιλούν για δήθεν "ελευθερίες μειονοτήτων", "δικαιώματα", "δογματισμούς", "έθνος", κ.ά.

Προφάσεις εν αμαρτίαις

Τα βασικά επιχειρήματα όσων δυστυχισμένων έχουν πορωθεί από τις υστερίες του Διαφωτισμού κατά της Εκκλησίας, είναι ότι πρέπει οι άνθρωποι να μην δείχνουν στους έξω την θρησκευτικότητά τους, γιατί τους προκαλούν ψυχολογικά προβλήματα, αν αυτοί ανήκουν σε μειονοτικές θρησκείες! Ότι είναι δημοκρατικό να διδάσκονται τα παιδιά μας στο σχολείο για όλες τις θρησκείες ως "θρησκειολογικό μάθημα", και όχι για την Εκκλησία της πλειονότητας των Ελλήνων, επειδή τότε η διδασκαλία τους είναι κατηχητική και κατευθυνόμενη, και αφ' ενός προκαλούν ψυχολογικά προβλήματα σε άλλες θρησκευτικές μειονότητες του σχολείου, αφ' ετέρου για να μπορούν να είναι δήθεν ελεύθερα να επιλέξουν.

Αυτά και άλλα πολλά τέτοια μας λένε, και οι δύστυχοι, δεν βουτούν πριν μιλήσουν τη γλώσσα στο μυαλό τους, να συνειδητοποιήσουν τι ακριβώς μας λένε, και τι συνέπειες έχει κάτι τέτοιο, αν θελήσουμε να το εφαρμόσουμε με συνέπεια σε ΟΛΕΣ τις εκφράσεις της κοινωνίας μας!


Αντιφάσεις

Ας δούμε λοιπόν μερικά παραδείγματα αυτής της αντιφατικότητας, και πού οδηγεί, αν θελήσουμε να ζήσουμε με συνέπεια με κάτι τέτοιο:

Αν και τα θρησκευτικά είναι ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΟ ΜΑΘΗΜΑ στο σχολείο, μας λένε:

Αν στο σχολείο τονίζεται η Ορθοδοξία της πλειονότητας των μαθητών, η μειονότητα νιώθει "μειονεκτικά". Γι' αυτό πρέπει τα θρησκευτικά να μη διδάσκονται, ή να είναι θρησκειολογικό μάθημα, και όχι κατηχητικό.

Δεν σκέφτονται όμως...

...τι θα γινόταν αν εφαρμόζαμε την ίδια αρχή στο ΕΘΝΙΚΟ μας ζήτημα; Γιατί στα σχολεία, εκτός από παιδιά άλλων θρησκευτικών μειονοτήτων, υπάρχουν και παιδιά ΕΘΝΙΚΩΝ μειονοτήτων! Για να μη νιώθουν λοιπόν άσχημα τα παιδιά αυτών των εθνικών μειονοτήτων, μήπως θα έπρεπε να πάψει το σχολείο να απευθύνεται σε Έλληνες μαθητές; Να μην διδάσκονται την Ελληνική ιστορία ως Ελληνόπουλα, αλλά ως "παγκόσμιοι πολίτες", εντελώς ουδέτερα! Να μην υπάρχουν εθνικές εορτές στο σχολείο, να μη γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στην Ελληνική ιστορία, ούτε στους αγώνες του έθνους. Αλλά το μάθημα να είναι "εθνικά άχρωμο". Οι Έλληνες πρόσφυγες της Σμύρνης, να μη φαίνεται για ποιο λόγο έγιναν πρόσφυγες. Και οι σχέσεις των πολιτών με το κράτος, να είναι καθαρά ΕΜΠΟΡΙΚΕΣ. Να πληρώνουμε τους φόρους, όπως πληρώνουμε τον κάθε έμπορο για να μας παράσχει κάποιο αγαθό. Μήπως έτσι πρέπει να διδάσκουμε τα παιδιά μας, για να μη νιώθουν άσχημα οι εθνικές μειονότητες της χώρας μας; Και με την ίδια λογική, για ποιο λόγο πρέπει να στρατεύονται ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ τα παιδιά μας, εφ' όσον αυτό τους στερεί την ελευθερία να επιλέξουν την εθνότητα της προτίμησής τους; Ίσως κάποιος να θέλει να στρατευθεί για την Τουρκία ας πούμε, επειδή ανήκει στην Μουσουλμανική μειονότητα. Γιατί πρέπει αυτόν τον άνθρωπο να τον αναγκάζει το κράτος να στρατεύεται στον Ελληνικό στρατό, αντίθετα από τις πιθανές του πεποιθήσεις;

Και γιατί άραγε θα έπρεπε να νιώθουν άσχημα οι μετανάστες και τα παιδιά τους; Μήπως δεν γνωρίζουν άραγε, ότι βρίσκονται σε μια άλλη χώρα; Αν πάμε δηλαδή εμείς σε άλλη χώρα, πρέπει να νιώθουμε άσχημα, επειδή οι άνθρωποι εκεί είναι αλλοεθνείς, ή επειδή έχουν ίσως διαφορετική θρησκεία; Δεν υπάρχουν θρησκευτικά και πολιτικά δικαιώματα; Προς τι τόση ευαισθησία, για το πώς δήθεν νιώθουν οι μειονότητες;

Πρέπει δηλαδή εμείς να αποχρωματίσουμε θρησκευτικά (και εθνολογικά) τα παιδιά μας, για να νιώθουν καλύτερα οι επισκέπτες μας; Μήπως αν στην τάξη του γιου μας υπάρχει ένα παιδί μαύρο από την Αφρική, πρέπει να βάφουν τα άλλα παιδιά τα πρόσωπά τους μαύρα, για να μη νιώθει αυτό μειονεξία λόγω της μοναδικότητάς του; Μήπως πρέπει να απαγορευθεί η ανάρτηση της Ελληνικής σημαίας, και ο αυτοπροσδιορισμός μας ως "Έλληνες", για να μη προκαλούμε ψυχολογικά προβλήματα στους τόσα εκατομμύρια μετανάστες της Ελλάδος και στα παιδιά τους;

Όχι βέβαια!

Το να υπάρχει στο σχολείο ένα αλλοεθνές, ή αλλόφυλο, ή αλλόθρησκο παιδί, δεν μας υποχρεώνει να αλλοιώσουμε την εθνική ή τη θρησκευτική μας συνείδηση, ούτε να αλλάξουμε τα φυλετικά μας χαρακτηριστικά. Αλλά να διδάξουμε τα παιδιά μας, ότι όπως σε ένα περιβόλι υπάρχουν λουλούδια πολλών σχημάτων, ιδιοτήτων και χρωμάτων, έτσι και στο σχολείο, κάθε παιδί πρέπει να αυτο-χαρακτηρίζεται από τη μοναδικότητα της εθνότητας, της πίστης και της φυλής του. Και να ακολουθεί την καρδιά του στις επιλογές του, αποδεχόμενο και τις μειονότητες, αλλά αν είναι μειονότητα, να σέβεται και την πλειονότητα που το φιλοξενεί.

Εάν οι μετανάστες νιώθουν μειονεκτικά για τη θρησκεία τους, τότε νιώθουν και για την εθνότητά τους. Αν δεν νιώθουν για την εθνότητά τους, τότε ούτε για τη θρησκεία τους νιώθουν μειονεξία σε μια φιλόξενη, ελεύθερη και δημοκρατική χώρα όπως η δική μας.

Και αν κάποιος θεωρεί τη μειονεξία που τυχόν νιώθουν οι μετανάστες ως "αναγκαίο κακό", λόγω της Ελληνικής μας εθνότητας, τότε ας ανεχθεί και την υποτιθέμενη μειονεξία τους λόγω θρησκευτικής μειονότητας, ως ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΚΑΛΟ, γιατί έτσι το νιώθει η συντριπτική πλειονότητα των συμπολιτών μας.

Και δεν είναι πρέπον μια μειονότητα εχθρών του Χριστιανισμού, να εμμένει να ΕΠΙΒΑΛΕΙ τις προσωπικές τους θέσεις, στην πλειονότητα αυτής της χώρας!



Δεν μας διαφεύγουν πολλά

Δεν μας διαφεύγει ότι αυτές τις διαπιστώσεις τις έχουν ήδη κάνει πριν από εμάς οι Μετανεωτεριστές, γι' αυτό και κινούνται σε μια ΣΥΝΕΠΕΣΤΑΤΗ με τις ιδέες τους πορεία. Όσα ζητούν για την κατάργηση της θρησκευτικότητας, τα ζητούν και για την κατάργηση της Εθνότητας! Θέλουν σχολικά βιβλία χωρίς τους αγώνες του έθνους και της πίστης μας. Συγκροτούν αντι-κρατικές ομάδες, και δηλώνουν "πολίτες του κόσμου".

Και καλά αυτοί! Απλώς ακολουθούν την πορεία που χάραξε η μυωπική λογική τους, για να είναι συνεπείς με κάποιες άλλες αυθαίρετες ιδέες τους. Απλώς είναι όργανα των σχεδίων της Παγκοσμιοποίησης, που εργάζονται για την εκπλήρωση των σχεδίων της, για έναν κόσμο χωρίς αντιστάσεις και χωρίς εθνική και θρησκευτική μνήμη. Έναν κόσμο απρόσωπων μαζών, που θα μπορεί να κατευθύνεται εύκολα και πειθήνια υπό τις εντολές μιας αόρατης παγκοσμιοποιημένης και κοσμοκυρίαρχης εξουσίας. Έναν κόσμο ηδονοθήρων καταναλωτών χωρίς σκέψη και ιδιαιτερότητες πολιτισμού, όπου η συνείδηση, τα ιδανικά, οι ηθικές αναστολές, και η διαφορετικότητα θα είναι ανύπαρκτα, για να είναι εύπλαστο ζυμάρι στα χέρια των ισχυρών.

Μιλάμε για τους ισχυρούς εκείνους, που αρχικά έσπειραν στον κόσμο τις αιρέσεις για πολιτικούς λόγους, ώστε να κατακερματίσουν την ενότητα πίστεως των λαών. Μετά έσπειραν τον εθνικισμό στη θέση της φιλοπατρίας, και τον χρησιμοποίησαν ως μοχλό διάσπασης μεταξύ των λαών, για να τους κατακερματίσουν, κατά το "διαίρει και βασίλευε". Και είναι οι ίδιοι που πλέον μαζεύουν τα κομμάτια των άλλων που διέσπασαν, μέσα σε διεθνείς κρατικές ενώσεις. Μόνο που τώρα κινούνται αντίστροφα: Εκεί που έσπειραν θρησκείες, πλέον τις πολεμούν, γιατί ο σκοπός τους ως διασπαστικών παραγόντων έχει πλέον επιτευχθεί. Και εκεί που ο εθνικισμός κατακερμάτισε ένα κράτος, πλέον μαζεύουν τα κομμάτια του ένα - ένα, διαδίδοντας Μετανεωτερικές θέσεις του τύπου: "όχι στις διασπάσεις των θρησκειών", "όχι στις διασπάσεις των εθνών". Οι ίδιοι που τα προκάλεσαν, (και που τα προκαλούν σε άλλα σημεία του κόσμου), είναι αυτοί που πλέον εμφανίζονται ως "υπεράνω" εθνών και θρησκειών (σε άλλα σημεία του κόσμου), δήθεν για την ενότητα και την ειρήνη. Αυτοί που διασπούν εδώ τη Γιουγκοσλαβία, πιο πέρα μαζεύουν τα κομμάτια της, εντός της δικής τους εξουσίας αυτή τη φορά, υπό τη δικαιολογία μιας ένωσης όπως η Ευρωπαϊκή...

Ναι, οι Μετα-νεωτεριστές, ίσως εν γνώσει τους παίζουν το παιχνίδι των ισχυρών, κατά της πίστης και των εθνών. ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΟΜΩΣ, που υποτίθεται ότι νοιάζονται ακόμα για τη χώρα τους, πώς μπορούν να αποδέχονται μονομερώς το πολιτισμικό μας κολόβωμα, διατηρώντας δήθεν την εθνότητα χωρίς την πίστη του λαού μας;

[ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ]

Δεν έχω να πω κάτι το ιδιαίτερο, τα προαναφερόμενα καλύπτουν το θέμα. Πάντως, ο Απόστολος Παύλος λέει ότι να μην συναναστρεφόμαστε με αιρετικούς, με πόρνους κλπ.(δεν τα θυμάμαι και όλα) και αν ένας άνθρωπος είναι είτε άθεος και δεν καταλαβαίνει αυτά που του λέμε, τότε πρέπει να τον αφήσουμε διότι δεν βγάζουμε άκρη, ό,τι συμβαίνει και με τους ανόητους, δηλαδή.
Σίγουρα ο Χριστιανός μιλάει με το παράδειγμά του, παρά με τα λόγια. Ξέρω κάτι κυκλάρχισσες (άλλο πάλι αυτό), οι οποίες το μόνο που κάνουν είναι να "μεταδίδουν" λόγο Θεού και τα έργα τους δεν συνάδουν με τα λόγια που κηρύττουν. Γι' αυτό θέλει προσοχή και διάκριση.