"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Η απαντηση ηταν εως εκει που αρχιζει η προταση για τον αλλον.Αυτη για τον αλλον δεν μπορω να την απαντησω...

Μα και βέβαια θα βοηθήσουν Σμαραγδή.
Και πιστεύω ότι ο Θεός πριν κρίνει, λαμβάνει τα πάντα υπόψην Του, ακόμα και αυτά που εμείς δεν ξέρουμε.

Πως μπορούμε απο το εξωτερικό που βλέπουμε να κρίνουμε ότι αυτός ο άνθρωπος είναι τόσο καλός;

Και αν υπάρχει κάτι μέσα του , καλά φυλαγμένο;

Μη βιαζόμαστε ολα να τα βλέπυμε όμορφα - θα μου πείτε ότι δε πρέπει να είμαστε και καχύποπτοι...........

βασιλικη σε αυτο δεν μπορω να σου απαντησω...το μονο που μπορω να σου πω...ειναι οτι 100 ατομα αν ρωτησεις θα σου πουν αυτο που ειπα και εγω....και 100 ειναι λιγα......! Τι να πω δεν ξερω.....

Μακαρι Πετρο να ειναι ετσι...μακαρι!

Ειναι πολυ δυσκολο για ολους....θεέ μου μονο λεω, καλο παραδεισο και κουραγιο σε αυτους που μεινανε.και σε ολους τους ανθρωπους που χανουν ενα δικο τους ατομο. Ο Θεός να βοηθησει!

Σμαρω δε το λεω οτι δεν ειναι ετσι , συνηθως οταν πεθανει καποιος ειναι ο καλυτερος του χωριου που λενε ..... απλα σκεψου μηπως υπαρχει και κατι που δε το γνωριζει κανεις μας /σας

Εξάλλου και εμεις έτσι δεν ειμαστε ....ξερουν τι εχουμε μεσα μας; ποια αγκαθια μας τρυπουν;
που ματώνουμε ; που ο πονος ειναι αβασταχτος;

Απλα και μόνο - μονο ο Θεος μας γνωριζει άρα μονο αυτος θα κρινει.................

Στην γη αδελφοί δεν ζούμε .Πρέπει να το θεωρούμε σαν πέρασμα και δοκιμασία για την ουράνια ζωή.Ετσι προπονούμαστε για την αξιότητά μας στα ανω διαμερίσματα του Κυρίου μας.Το σωστό όπως αναφέρθηκε πιο πάνω είναι να είμαστε συνεχως με μνήμη θανάτου.Αγωνιζόμαστε ενάντια στην αμαρτία σώματος και πνεύματος ώστε ο Κύριός να ελεήσει και σώσει τις ψυχές μας.Αν αναλογιστούμε τα 50-60-70 χρόνια στη γή και την αιωνιότητα απο την άλλη μας φαίνεται πόσο μικρή και σύντομη είναι η επι γης ζωή.Τα καθημερινά προβλήματα ,οι αγωνίες για το αύριο,τα άγχη,ο τρόπος ζωής που μεταβ΄'αλεται καθημερινά μας απροσανατολίζει και χάνουμε την ουσία της ζωής.Ετσι φτάνουμε να επικεντρωνόμαστε στην εδω ζωή και να ξεχνούμε την ουράνια.Γιατί κανείς δεν ξέρει τι του ξημερώνει .Φτάνουμε να καταντήσουμε μωρές παρθένες.Ο ΘΕΟΣ ΑΣ ΜΑΣ ΦΩΤΙΣΕΙ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ.

Φόβος Θεού και μνήμη Θανάτου, αρχή σοφίας.

Ποιο είναι εκείνο ,το ένα και μοναδικό, που είναι ΤΟ ΜΟΝΟ σίγουρο στη ζωή μας;
Ότι θα πεθάνουμε! Κανείς δεν πρόκειται να ζήσει αιωνίως! Κάποια στιγμή όλοι θα διαβούμε το κατώφλι αυτής της ζωής, μόνοι μας όπως ακριβώς ήρθαμε, παίρνοντας μαζί μας μόνο το περιεχόμενο της ψυχής μας.

«Άφες τους νεκρούς θάψαι τους εαυτών νεκρούς» είπε ο Χριστός (Ματθαίος 8/η: 22).

Θα λυπηθώ στο χαμό ενός αγαπημένου προσώπου, θα κλάψω, θα πονέσω. Γιατί; Γιατί αυτό είναι ανθρώπινο: θρηνώ και οδύρομαι όταν εννοήσω τον θάνατον. Λυπάμαι γιατί ο άνθρωπός μου φεύγει και θα τον ξαναδώ μετά από καιρό, όταν έρθει κι η δική μου ώρα. Άλλωστε πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα, όσα ουχ υπάρχει μετά θάνατον.

smarti έγραψε: Είναι σαν να σταματάει η ζωή, σαν να σταματάει πλέον το χαμόγελο μέσα στο σπίτι, η ελπίδα η συντροφιά..αυτού του προσώπου. Πόσο μεγάλο πόνο νοιώθουν.........νομίζω με λόγια δεν περιγράφεται. Τους λες κουράγιο και υπομονή και σου λένε από που? Τους λες ή σκέφτεσαι, η ζωή συνεχίζεται..και σου λένε....αλλά πως? Συνεχίζεται η ζωή? Συνεχίζεται, αλλά ο θάνατος νομίζω τελικά σε αλλάζει και δεν είσαι πλέον ο ίδιος. Πεθαίνει και ένα κομμάτι από τον εαυτό σου..ένα κομμάτι το όποιο παίρνει αυτός που φεύγει μαζί του......και δεν ξαναγυρίζει!

Όμως μ' αυτή την τοποθέτηση δεν μπορώ να συμφωνήσω! Πού τη βρήκες κούκλα μου τόση απελπισία; Σαφώς και η ζωή συνεχίζεται! Ασφαλώς και η έλλειψη θα είναι αισθητή, αλλά μαθαίνεις να ζεις μ' αυτή! Τα λόγια την ώρα της κηδείας κάποιους μπορεί να τους παρηγορούν, κάποιους όχι! Και ξέρεις κάτι; Νομίζω πως ο μεγάλος πόνος δεν έχει δάκρυα, ούτε λόγια, ούτε φωνές! Μόνο βουβά δάκρυα...

Ας αναπαύσει ο Θεός τις ψυχές όλων των προκεκοιμημένων αδελφών μας κι ας χαρίζει την εξ ύψους παρηγορία σ' όσους μένουν πίσω.