Σελίδα 4 από 4
Re: Μοναχικοί άνθρωποι
Δημοσιεύτηκε: Δευ Μαρ 30, 2009 2:06 pm
από Byzantine_Spirit
AngelsGR έγραψε:Σε μέρη στα οποία περνάμε αρκετή από την ώρα μας, εκεί όπου υπάρχουν εκτός από την οικογένεια μας και άλλοι άνθρωποι, όπως ο χώρος της δουλειάς μας, η εκκλησία, στο καφέ που συχνάζουμε, τυχαίνει κάποιες φορές να συχνάζουν και κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι αν και ζούνε μέσα στην κοινωνία μας στην πραγματικότητα είναι μοναχικοί μέσα στο πλήθος. Συνήθως κάθονται μόνοι τους, αν είναι μέσα σε παρέα δεν συμμετέχουν εύκολα σε συζητήσεις, συνέχεια βλέπεις πως έχουν σκεφτόμενο βλέμμα σαν κάτι να τους βασανίζει, λες και όλα τα βάρη του κόσμου έχουν πέσει επάνω τους και προσπαθούν να τα σηκώσουν.
Έχετε συναντήσει ποτέ σας κάποιον τέτοιο άνθρωπο? Έχετε προσέξει ποτέ σας να υπάρχει δίπλα σας κάποιος τέτοιος άνθρωπος? Έχετε κάνει κάτι για να τον πλησιάσετε, να προσπαθήσετε να τον καταλάβετε? Πως θα μπορούσε κάποιος να βοηθήσει έναν μοναχικό άνθρωπο?
Έχω προσέξει.
Εμένα.
Εντάξει, αστειεύομαι.
Πολλές φορές έχω προσπαθήσει να πλησιάσω ανθρώπους
που φαίνονται μοναχικοί και παραγκωνισμένοι.
Επίσης, έτυχε στη δουλειά μου όταν πρωτοπήγα,
να λένε για μια κοπέλα στριμμένη την οποία δε τη χώνευε κανείς.
Και δεν είχαν άδικο.
Διεπίστωσα κι εγώ πολλά στραβά εκ μέρους της.
Πάντα όμως την πήγαιναν κόντρα και την σνόμπαραν,
με αποτέλεσμα κι αυτή να κλείνεται πιο πολύ και να γίνεται και πιο εριστική.
Εξ' αρχής, της έπιασα κουβέντα και ήμουν φιλική μαζί της.
Το αποτέλεσμα ήταν να δώ ότι ήταν γλυκός άνθρωπος και να πούν και οι άλλοι
στο τέλος, ότι εγώ είμαι η μόνη, η οποία εκείνη η κοπέλα συμπαθεί.
Καλό είναι να πλησιάζουμε τους ανθρώπους.
Μερικοί το έχουν ανάγκη και δεν έχουν τα κότσια για διάφορους λόγους να ανοιχτούν.
Μια δοκιμή απο μέρους μας, ποτέ δε βλάπτει.
Re: Μοναχικοί άνθρωποι
Δημοσιεύτηκε: Δευ Μαρ 30, 2009 2:23 pm
από Teri
Σκέφτομαι εκείνους τους ανθρώπους που είναι μοναχικοί γιατί έτσι ήταν πάντα. Που σαν παιδιά, στη σχολική αυλή καθόταν σε μια γωνιά και χαμογελούσαν βλέποντας τα άλλα να παίζουν! Που σαν έφηβοι δεν είχαν παρέες γιατί (ίσως απλά) ντρεπόταν! Που σαν ενήλικες δεν μπορούσαν πια να αλλάξουν... Άνθρωποι μοναχικοί που μπορεί να είναι γύρω μας, δίπλα μας, αλλά να μην τους έχουμε καν προσέξει γιατί απλά είναι αθόρυβοι: τόσο διακριτικά αθόρυβοι που τείνουν προς το αόρατοι.
Μακάρι τουλάχιστον όλοι αυτοί να έχουν μέσα τους Θεό!
Δημοσιεύτηκε: Δευ Μαρ 30, 2009 3:45 pm
από ntinoula
Re: Μοναχικοί άνθρωποι
Δημοσιεύτηκε: Δευ Μαρ 30, 2009 5:05 pm
από ψυχουλα
" Δεν έχει πρόσωπο μα πρόσωπα αλλάζει
Άλλους κατάρα και άλλους ευχή τους μοιάζει
Άλλοι την πολεμούν γιατί ίσως την φοβούνται
Κι άλλοι στο πλάι της μονάχα θέλουν να κοιμούνται
χαίρεσαι απίστευτα σαν φεύγει από κοντά σου
Μα είναι η μόνη που ακούει τα παράπονά σου
Δεν βρέθηκε για την περίπτωσή της χάπι
Και δεν γιατρεύεται με εφήμερη αγάπη
Τι είναι; Τι είναι; Ψάξε και θα το βρεις!
Δεν έχει πρόσωπο κι όμως σου μοιάζει
Σαν φεύγει η ψυχή σου το γιορτάζει
Μα σου ταιριάζει
Δεύτερος γύρος κι άλλα στοιχεία θα πω
Χρόνο κλέβει απ το σακάκι μας καιρό
κάνει την φλόγα για ζωή πιο δυνατή
Γίνεται χρώμα σε καμβά γίνεται στοίχος σε χαρτί
γίνεται θάλασσα βαθιά αν δεν κολυμπήσεις σωστά πνίγεσαι
Σταβέντο γίνεται στις δυσκολίες στην αγκαλιά τις κρύβεσαι, ανοίγεσαι
Γνωρίζει όλα τα μυστικά σου
Ειλικρινέστερη σχέση που είχες πάντα κοντά σου
Πιο ώριμη η σκέψη σου μετά από καιρό μαζί της
λιγότερα τα λάθη μικρότερη η πληγή της
Δεν έχει πρόσωπο μα πρόσωπα αλλάζει
Άλλους κατάρα και άλλους ευχή τους μοιάζει
Άλλοι την πολεμούν γιατί ίσως την φοβούνται
Κι άλλοι στο πλάι της μονάχα θέλουν να κοιμούνται
χαίρεσαι απίστευτα σαν φεύγει από κοντά σου
Μα είναι η μόνη που ακούει τα παράπονά σου
Δεν βρέθηκε για την περίπτωσή της χάπι
Και δεν γιατρεύεται με εφήμερη αγάπη
Την λες ευχή εσύ
Την λέω κατάρα εγώ
Μα σε τρομάζει
Τι είναι;Τι είναι;Ψάξε και θα το βρεις!"
Stavento, αποσπασμα απο τραγουδι τους για τη μοναξια.
Re: Μοναχικοί άνθρωποι
Δημοσιεύτηκε: Τρί Μαρ 31, 2009 6:25 am
από AngelsGR
χαιρομαι που κανενας σας απο εδω δεν εχει νιωσει εντονα την μοναξια.
aposal έγραψε:
Νομίζω ότι ο Κώστας (AngelsGR) εννοεί αυτούς που ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ έχουν επιλεξει να ζήσουν μόνοι τους......
φιλατε Αποστολε, μιλαω για τους ανθρωπους που αναγκαστηκα ειναι μονοι τους στην ζωη.
Re: Μοναχικοί άνθρωποι
Δημοσιεύτηκε: Πέμ Απρ 02, 2009 5:02 pm
από ψυχουλα
AngelsGR έγραψε:χαιρομαι που κανενας σας απο εδω δεν εχει νιωσει εντονα την μοναξια.
AngelsGR δεν εθεσες ερωτημα αν εχει νιωσει κανεις μας εντονα τη μοναξια!!

απλως μιλησες για μοναχικους ανθρωπους και οτι χρειαζονται τη βοηθεια μας. προσωπικα πιστευω οτι ολοι οι ανθρωποι στην πραγματικοτητα πορευομαστε μονοι απλως σε αλλους ειναι ολοφανερο σε αλλους οχι.
Re: Μοναχικοί άνθρωποι
Δημοσιεύτηκε: Πέμ Απρ 02, 2009 5:19 pm
από fotios
Χαίρετε αδερφοί μου και αδερφές μου!
Γιατί προχωράμε μόνοι; Ο Χριστός μας εγκατέλειψε; Πήγε βόλτα με άλλους πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους;
Όχι φίλοι μου. Ο Χριστός είναι δίπλα μας, αλλά είναι και πολλοί άλλοι δίπλα μας, που μας αγαπάνε πολύ!
Αρκεί να πιστεύουμε αληθινά στον Κύριο, σε αυτή την πορεία προς Εμμαούς!!! Δεν νιώθετε πολλές φορές την καρδιά σας να ζεσταίνεται και να φλέγεται; Ε ο Κύριος είναι και μας αγκαλιάζει, ενώ άλλες φορές μας αγκαλιάζουν οι άνθρωποί του...έστω και προσευχητικά.
Re: Μοναχικοί άνθρωποι
Δημοσιεύτηκε: Πέμ Απρ 02, 2009 7:23 pm
από nikos164
Είναι "μονάχοι" γιατί ακόμα δεν έκρινε ο Κύριος ότι ήρθε η ώρα βρουν κάποιον μιλήσουν και να ακούσουν μέρες, μήνες, ατελείωτα, ναι ατελείωτα για Αυτόν.
Να πάρουν και να δώσουν, να ανταλλάξουν, να νιώσουν με όλες τις αισθήσεις τους ότι διαβάζουν, προσεύχονται και ποθούν.
Τι γλυκόπικρη γεύση!
Re: Μοναχικοί άνθρωποι
Δημοσιεύτηκε: Παρ Απρ 03, 2009 8:15 am
από AngelsGR
ψυχουλα έγραψε:AngelsGR έγραψε:χαιρομαι που κανενας σας απο εδω δεν εχει νιωσει εντονα την μοναξια.
AngelsGR δεν εθεσες ερωτημα αν εχει νιωσει κανεις μας εντονα τη μοναξια!!

απλως μιλησες για μοναχικους ανθρωπους και οτι χρειαζονται τη βοηθεια μας. προσωπικα πιστευω οτι ολοι οι ανθρωποι στην πραγματικοτητα πορευομαστε μονοι απλως σε αλλους ειναι ολοφανερο σε αλλους οχι.
και ουτε θελω να πει καποιος αν ενιωσε την μοναξια. Απο τις απαντησεις που δωσατε καταλαβα πως καταφερατε να βρειτε τον δρομο σας χωρις να περασετε απο αυτο το σταδιο.
καποιο βραδυ ειχα βρεθει σε ενα νυχτερινο μαγαζι και εκει προσεξα ενα παλικαρι να καθεται μονος του σε μια γωνια. Η μοναξια του φαινοτανε. Ρωτησα την παρεα μου και μου ειπαν πως αυτος ετσι κανει, ερχεται μονος του, πινει το ποτο του και φευγει. Τοτε εβαλα καποιον απο την παρεα μου που τον γνωριζε να τον καλεσει στην παρεα μας. Μου ειπαν πως ειναι απιθανο να δεχτει διοτι θελει να μενει μονος του. Τελικα τους επεισα να κανουμε μια προσπαθεια και υστερα απο λιγο ηρθε στην παρεα μας. Αρχισαμε να μιλαμε μαζι του και καταλαβα πως δεν ειναι διαφορετικος απο τους αλλους, απλα χρειαζεται περισσοτερη προσοχη απο τους αλλους και περισσοτερη αγαπη. Και τοτε ηταν που ενιωσα απαισια διοτι δεν ημουν ικανος να του δωσω την "σπρωξια" που χρειαζεται για να ανοιχτει στους ανθρωπους. Ολοι οι ανθρωποι εχουν να δωσουν κατι σε εναν αλλο, απλα δεν ξερουν πως να το δινουν και οι αλλοι πως να το παιρνουν.