"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ο Θεός πάντα στέλνει κοντά μας ανθρώπους για να μας βοηθήσουν, για να μας εμπνεύσουν, για να μας ειρηνεύσουν, για να μας ξυπνήσουν, για να μας αγκαλιάσουν, για να μας φιλήσουν πεταχτά στο μάγουλο, για να μας νουθετήσουν, για να μας παρηγορήσουν.
--------------------------------
Στέλνει ο Θεός συνοδοιπόρους στο μακρύ αυτό το ταξίδι προς την αιωνιότητα.
--------------------------------
Η μικρή μου πείρα μου έδειξε ότι κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει κανέναν όσο κι αν θέλει, όσο κι αν προσπαθεί, όσο κι αν νοιάζεται, όσο κι αν αγαπά. Η βοήθεια καρποφορεί μόνο όταν ο άλλος ανοίξει την καρδιά του, παραιτηθεί από την αλαζονεία του.
--------------------------------
Μόνο όταν γκρεμίσουμε τα τείχη του εγωισμού μας μπορούμε να αισθανθούμε το βάθος της αγάπης του άλλου και να βοηθηθούμε απ'αυτόν. Αλλιώς πάντα θα τον βλέπουμε ως αντίπαλό μας.
--------------------------------
Ο Θεός πάντα στέλνει...γιατί πάντα ελπίζει, γιατί πάντα αγαπά.
--------------------------------
Κι εσύ, πότε μη παραιτηθείς απ' αυτούς που αγαπάς και νοιάζεσαι. Μόνο αυτός που βίωσε το σκοτάδι της αχαριστίας και της αγνωμοσύνης από τους ανθρώπους που αγάπησε γνήσια και δεν έπαψε ν' αγαπά μπορεί να καταλάβει τον Θεό που εξακολουθεί ν' αγαπά τους πάντες χωρίς τίποτα να αλλοιώνει αυτή την αγάπη Του.
--------------------------------
Ο Θεός πάντα στέλνει ανθρώπους κοντά σου για να αισθανθείς έστω για λίγο παράδεισο. Μη μείνεις σ' αυτούς που σου προσφέρουν κόλαση. Μείνε σ' αυτούς που σου προσφέρουν παράδεισο. Όταν έχεις κοντά σου τον παράδεισο γιατί να ασχολείσαι με την κόλαση; Άσε την κόλαση για τους δαίμονες. Εσύ αγκάλιασε τον παράδεισο.
--------------------------------
Παράδεισος...Δεν ξέρω, τελικά παράδεισος είναι να βιώνεις την αγάπη των άλλων ή να μπορείς ν' αγαπάς τους άλλους; Γιατί η καρδιά μου πιο πολύ σκιρτά και πλημμυρίζει ευτυχία όταν αγαπώ, όταν μπορώ και εκφράζω αυτό που νιώθει η καρδιά μου, όταν βλέπω τον άλλον και θέλω να τον καταφιλήσω...
Μη ρωτάς γιατί...
Η αγάπη δεν έχει κανένα κίνητρο. Είναι η πηγή των πάντων.
Γι'αυτό μη ρωτάς γιατί θέλω να μοιράσω φιλιά αυτόν που αγαπώ...γιατί έτσι...
--------------------------------
Το θέμα δηλαδή δεν είναι γιατί φιλώ τον άλλον.
Το θέμα είναι...γιατί όχι;

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Προσπάθησε να Τον καταλάβεις όπως είναι. Και ν’αγαπήσεις το θέλημά Του, όπως είναι…

Ένας νέος πήγε σ’ έναν γέροντα και τον παρακάλεσε θερμά να του απαντήσει σε ένα ερώτημα που τον απασχολούσε:
-Γέροντα με απασχολεί το ερώτημα εάν υπάρχει Θεός. Πείτε μου, σας παρακαλώ! Εσείς το πιστεύεται ότι υπάρχει Θεός;
-Και βέβαια το πιστεύω, του απάντησε ο γέροντας.
-Και ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, το πιστεύετε κι αυτό;
-Και βέβαια, το πιστεύω.
-Και τον Θεό ποιος τον έφτιαξε;
-Εσύ, του απάντησε σοβαρά και ξερά ο γέροντας.
Ο νεαρός σοκαρίστηκε με την απάντηση του γέροντα.
Τον ρώτησε και πάλι λοιπόν:

-Γέροντα, εγώ σας ρωτάω σοβαρά… Κι εσείς μου λέτε πως εγώ έφτιαξα το Θεό; -Μα κι εγώ σοβαρά σου μιλάω, του απάντησε ο γέροντας. Πολύ σοβαρά. Και πρόσεξε γιατί. Εσύ με όλα αυτά που με ρωτάς, δείχνεις πως δεν ψάχνεις να βρεις το Θεό όπως είναι.
Εσύ ψάχνεις να βρεις έναν Θεό όπως τον θέλεις εσύ, όπως τον φαντάζεσαι εσύ, κομμένο στα μέτρα σου. Αυτόν τον Θεό λοιπόν θα τον έχεις φτιάξει εσύ. Δεν θα είναι ο αληθινός Θεός.

Και πρόσθεσε ο γέροντας:

Ψάξε να βρεις τον αληθινό Θεό, παιδί μου. Να Τον δεχτείς όπως είναι. Μην Τον θέλεις όπως εσύ τον φαντάζεσαι. Προσπάθησε να γίνεις εσύ όπως σε θέλει ο Θεός. Προσπάθησε να Τον καταλάβεις όπως είναι. Και ν’ αγαπήσεις το θέλημά Του, όπως είναι…

https://iliaxtida.wordpress.com

Η επιείκεια του πνευματικού έσωσε μια ψυχή!

«Κάποτε επισκέφτηκε την Πάτμο ένας δημόσιος υπάλληλος. Αφού περάτωσε τις εργασίες του, επισκέφτηκε τον Ευαγγελισμό προκειμένου να προσφέρει και εκεί τις υπηρεσίες του. Εδώ γνώρισε το Γέροντα Αμφιλόχιο και εντυπωσιάστηκε από την προσωπικότητά του.
Σε κάποια ευκαιρία ζήτησε να εξομολογηθεί. Μετά την εξομολόγηση, ο Γέροντας τον συμβούλεψε να κάνει ορισμένο επιτίμιο και να κοινωνήσει το επόμενο Πάσχα.
Αυτά έγιναν το Σάββατο βράδυ. Το πρωί της Κυριακής, κατά τη Θεια Λειτουργία, ο αγαπητός μας εξομολογούμενος περιέπεσε σε θλίψη και απελπισία. Ο Γέροντας με τη διορατικότητά του αντιλήφθηκε την ψυχική του κατάσταση, τον πλησιάζει, τον χαϊδεύει απαλά στην πλάτη και του λέει:
– Έχεις ευλογία να μεταλάβεις σήμερα. Πράγμα το οποίο και έγινε.
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας αυτός, πλήρης ευγνωμοσύνης και βαθειάς συγκινήσεως, πλησιάζει τον Γέροντα και του λέει:
– Σ’ ευχαριστώ, Γέροντα, για το δώρο. Σκεπτόμουν να φύγω και να μην επανέλθω πλέον πίσω. Είχα αποφασίσει να θέσω τέρμα στη ζωή μου. Τώρα είμαι πρόθυμος να κάμω όσα επιτίμια θέλετε.
Έκτοτε έγινε ο πιο πιστός υποτακτικός»

Ιγνατίου Τριάντη, Ο Γέροντας της Πάτμου Αμφιλόχιος Μακρής, στο «Η Εξομολόγηση» αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, σελ. 250-251

sostis.gr

Η υπομονή ξεκινά από την αγάπη. Για να υπομείνεις τον άλλο πρέπει να τον πονέσεις. Και
βλέπω πως με την υπομονή σώζεται η οικογένεια.

Αγ. Παϊσιος

Εύκολο να γίνει κανείς αιρετικός, άθεος, αδιάφορος στα πνευματικά, "νερόβραστος" χριστιανός, "πιστός" χωρίς έργα της πίστεώς του ή οτιδήποτε άλλο, αλλά είναι δύσκολο να γίνει Χριστιανός Ορθόδοξος. Για να γίνεις Χριστιανός Ορθόδοξος, πρέπει να δεχθείς ότι κέντρο του κόσμου δεν είσαι εσύ αλλά ο Χριστός και αυτό σημαίνει ότι δεν κάνεις του κεφαλιού σου, δεν συμβιβάζεσαι με συνήθειες και πάθη, αλλά καθημερινά ματώνεις για αυτήν την αγάπη σου προς τον Χριστό.
-----------------------
Εύκολο είναι να ζεις ως "χριστιανός". Δύσκολο όμως είναι να ζεις ως χριστιανός με Χριστό.
-----------------------
Εύκολο είναι να ζεις αρνούμενος στον σταυρό σου, κατηγορώντας τους άλλους, ψάχνοντας για ενόχους, αμνηστεύοντας τον εαυτούλη σου. Το δύσκολο είναι να σηκώνεις τον σταυρό σου ελεύθερα, δηλαδή υπεύθυνα και να βαδίζεις την ζωή σου πίσω από τον Χριστό, σαν τον Χριστό, ως χριστιανός και όχι απλά σαν καλός άνθρωπος.
-----------------------
Ο κόσμος είναι γεμάτος "καλούς" ανθρώπους που εύκολα θα πιάσουν από τον λαιμό οποιονδήποτε τους πειράξει έστω και λίγο. Ο παράδεισος όμως δεν θα γεμίσει με καλούς ανθρώπους αλλά με χριστιανούς που ζήσανε την ζωή της Εκκλησίας του Χριστού ορθόδοξα, με ορθοπραξία...και αυτό τους στοίχισε. Τους στοίχισε μια ζωή και τους χάρισε μια αιωνιότητα.
-----------------------
Αχ και να μπορούσα να σε πείσω ότι τελικά αξίζει να "χάσεις" ακόμα και την ζωή σου για την αιωνιότητα. Μα εδώ ο Χριστός, αιώνες τώρα, κάποιους δεν μπορεί να τους πείσει...εγώ θα σε πείσω;
-----------------------
Μα αυτό που σε παρακαλώ είναι να σκεφτείς ποιο είναι το συμφέρον σου. Μερικά χρόνια ή η αιωνιότητα;
Τί σου ζητώ; Να σκεφτείς λίγο λογικά για να αποφασίσεις για τα υπέρλογα, τα άφθαρτα, τα αιώνιο, για την ζωή μετά την ζωή...γιατί ακόμα και η λογική -και όχι μόνο η πίστη- μπορεί να γίνει ιερός συνεργός της σωτηρίας σου.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Η αλήθεια είναι ότι τελικά μας συνδέουν οι αδυναμίες μας. Σίγουρα και οι χαρές, αλλά στις δοκιμασίες κάτι βαθύτερο συμβαίνει. Όταν είσαι βαθιά πληγωμένος μυρίζεις το αίμα της πληγής από χιλιόμετρα. Ψάχνεις και αναζητάς να βρεις έναν άνθρωπο που ξέρει τι νιώθεις και τι περνάς. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανακούφιση, παρηγοριά και χαρά, όταν συναντήσεις έναν άνθρωπο που είναι κι αυτός πονεμένος. Γι΄ αυτό πρέπει να μοιραζόμαστε και να μιλάμε για τις εμπειρίες μας. Για τα βάσανα και όλα εκείνα που μας πληγώνουν. Ποτέ δεν ξέρεις ποιος είναι ο απέναντι ή διπλανός σου συνομιλητής, μπορεί να είναι εκείνος που θα σου πει μια τόση δα κουβέντα που χρόνια ψάχνεις να ακούσεις, ίσως σου δώσει μια αγκαλιά που χρόνια λαχταράς στην βαρυχειμωνιά σου, αλλά γιατί όχι να΄ναι Εκείνος, με την μορφή κάποιου άλλου και να σε αναστήσει. Άλλωστε στο Θεό αρέσει να εμφανίζεται στην ζωή μας, πάντα από εκεί και από εκείνους που δεν το περιμένουμε…

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

Ο φύλακας άγγελος της Αγίας Τραπέζης

Κάποιο βράδυ ένας ιερέας, πήγε κάπως αργά στην εκκλησία, γιατί είχε ξεχάσει κάτι που έπρεπε οπωσδήποτε να το πάρει. Ξεκλείδωσε την πόρτα και μπήκε μέσα. Ήταν σκοτεινά.
Από την Ωραία Πύλη, την οποία είχε ξεχάσει ανοιχτή (δεν είχε τραβήξει την κουρτίνα), βλέπει έναν αστραφτερό Άγγελο με ξίφος πύρινο στο χέρι, να στέκεται δίπλα στην Αγία Τράπεζα! Τρόμαξε τόσο πολύ, που τράπηκε σε φυγή! Φοβήθηκε! Φτάνοντας στον Νάρθηκα (ο Ναός ήταν μεγάλος), ακούστηκε μία φωνή: «Στάσου!» Στάθηκε, λοιπόν, κοκάλωσε, μαρμάρωσε!
Μη φοβάσαι, του είπε πολύ γλυκά η φωνή. Είμαι ο Άγγελος φύλακας του Ναού. Όταν μία Τράπεζα σε έναν Ναό καθαγιάζεται και γίνεται Αγία, ο Κύριος, ο Παντοκράτωρ, ο Βασιλεύς των βασιλευόντων και Κύριος των κυριευόντων, τοποθετεί έναν ακοίμητο Άγγελο φύλακα δίπλα στην Αγία Τράπεζα.

Σε όλη αυτή τη διάρκεια που έλεγε ο Άγγελος αυτά στον ιερέα, αυτός ήταν ακίνητος στον Νάρθηκα και άκουγε έντρομος, με την πλάτη προς το Ιερό.
Και συνέχισε με ακόμη πιο γλυκιά φωνή ο Άγγελος:
Έλα, γύρισε, κλείσε σε παρακαλώ την Ωραία Πύλη, που ξέχασες ανοιχτή. (Ο Άγγελος είπε στον ιερέα «σε παρακαλώ». Πόσοι από εμάς λέμε στον συνάνθρωπό μας «σε παρακαλώ;» Πόσοι;).
Γύρισε ο ιερέας, (του είχε φύγει ο φόβος, μέσα του βασίλευε γαλήνη) και δεν είδε πλέον τον Άγγελο. Προχώρησε διστακτικά, αλλά τώρα χωρίς φόβο, με σεβασμό. Με δέος έπιασε την κουρτίνα της Ωραίας Πύλης και σιγά σιγά την έκλεισε.
Μέσα του όμως άρχισε να αναρωτιέται: «Μην ήταν φαντασία μου; Μήπως ονειρευόμουν; Μήπως έχω παραισθήσεις;».
Ως απάντηση, όμως, άκουσε μυριάδες Αγγελικές φωνές να ψάλλουν το «Άξιον εστί». Δεν άντεξε στο άκουσμα της γλυκιάς αυτής αγγελικής ψαλμωδίας και λιποθύμησε! Έπεσε κάτω!
Όταν ύστερα από λίγο συνήλθε, πήγε σπίτι του και δεν μίλησε σε κανέναν. Μετά από 15 χρόνια διηγήθηκε το συμβάν, λίγο πριν πεθάνει.

Έτσι, σε κάθε Ναό, δίπλα στην Αγία Τράπεζα, υπάρχει ένας Άγγελος, που εμείς δεν τον βλέπουμε, αλλά εκείνος μας παρακολουθεί σιωπηλά!!!

Πηγή: orthodoxathemata.blogspot.com