Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

+ Ο Μέγας Αντώνιος λέγει:
«Αν ο άνθρωπος ρίξη το βάρος επάνω του, βρίσκει ανάπαυσι. Την στιγμή που θα το ρίξη στον άλλον, θα βρη ταραχή μέσα του».
Δοκιμάστε το σε μία περίπτωσι, σ’ έναν πειρασμό. Πέστε ότι έφταιξε εκείνος, ο άλλος… Αισθάνεσθε ταραχή, ανακατωσούρα μέσα σας, στενοχώρια! Άπαξ και πης: «Δεν φταίει ο άλλος, εγώ φταίω∙ τι μιλάω τώρα γι’ άλλον, ξέχασα ποιος είμαι εγώ; Εγώ έκανα εκείνο, εκείνο, εκείνο… επομένως να μη μιλάω καθόλου». Ωπ! Σαν να προσγειώνεσαι σε στέρεο έδαφος και δεν φοβάσαι μην πέσης. Ενώ προηγουμένως ήσουν ψηλά και έλεγες: «Από δω θα πέσω, από κει θα πέσω» και είχες φόβο και ταραχή. Άπαξ και έπεσες χαμηλά και πάτησες σε στέρεο έδαφος, δεν φοβάσαι μην πέσεις ποιό κάτω!
Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας

[toula]

Άγιος Βησσαρίων
Ό Αγαθωνίτης : Ιανουαρίου..
'Ο Βησσαρίων Κορκολιάκος
Ό Αγαθωνίτης, γεννήθηκε στο Πεταλίδι Μεσσηνίας το έτος 1908, όπου έμαθε τα πρώτα του γράμματα..Το κοσμικό του όνομα ήταν Ανδρέας..Στα 18 του χρόνια πήγε στην Καλαμάτα, όπου συνδέθηκε με πνευματικούς ανθρώπους και αποφάσισε να εισέλθει στον ιερό κλήρο.. Έγινε Μοναχός και πήρε το όνομα Βησσαρίων.. Έπειτα χειροτονήθηκε Διάκονος, Ιερέας και έλαβε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτου...
Ανώτερες σπουδές του ήταν το Σχολαρχείο.. Ωστόσο η συνεχής μελέτη των ιερών βιβλίων, των κειμένων της Εκκλησίας μας, των βιβλίων του αναλογίου, είχαν κάνει τον π. Βησσαρίωνα άνθρωπο ευρύτατα και βαθύτατα μορφωμένο θεολογικά...
Γεμάτος πνευματικά εφόδια το έτος 1935, ύστερα από πρόσκληση του επίσης Μεσσήνιου Μητροπολίτη Καρδίτσας Ιεζεκιήλ, ο π. Βησσαρίων πήγε στην Καρδίτσα, όπου αφοσιώθηκε στο έργο της διακονίας του Κυρίου μας.. Εκεί ασκήθηκε στο έργο της φιλανθρωπίας και μέσα σε αυτό ανάλωσε ολόκληρη τη ζωή του σε σημείο που ευρισκόμενος στο Νοσοκομείο «Σωτηρία», λίγο πριν το θάνατό του, να ρωτάει από το κρεβάτι του πόνου με ακαταπόνητη έγνοια για τα παιδιά, τους φτωχούς, για τα πράγματα της Εκκλησίας και της κοινωνίας...
Ανέλαβε πολλές και δύσκολες αποστολές.. Μεταξύ αυτών έπαιξε σημαντικό ρόλο στη γερμανική κατοχή, κατά την οποία αναφέρεται ότι βοήθησε πολλούς πατριώτες και έσωσε με προσωπικές παρεμβάσεις του παιδιά που είχαν συλλάβει οι Γερμανοί...
Κοιμήθηκε οσιακά στις 22 Ιανουαρίου του 1991.:⁠-⁠*:⁠-⁠*:⁠-⁠*

[toula]

Προσευχηθείτε..!
Προσευχηθείτε με όλη την καρδιά σας!
Προσευχηθείτε στον Θεό όσο πιο πολύ μπορείτε!
Να μη βαριέστε.Οι δαίμονες κάνουν μεγάλο πόλεμο για να μην προσευχόμαστε.
Η προσευχή με δάκρυα μας ενώνει με τον Χριστό ,τον Γλυκύτατο μας Σωτήρα.
Γέροντας Διονύσιος της Κολιτσού

[toula]

Όταν αντέχουμε τη δοκιμασία, αμέσως μας ετοιμάζεται το μελλοντικό καλό. Γέρων Εφραίμ από την Αριζόνα

[toula]

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἔλεγε: «Ὅταν σηκώνεις τά χέρια σου γιά νά προσευχηθεῖς καί εἶσαι σέ κατάσταση νηστείας, καταστολῆς, καταπολέμησης τῆς λαιμαργίας καί τῆς γαστριμαργίας, τότε μέ τό πού θά σηκώσεις τά χέρια σου, ὁ Θεός σέ ἀκούει ἀμέσως».

[toula]

«Τί φαντάζεσθε εσείς οι βλάσφημοι…;;;
Επειδή βλέπετε ότι, ο Θεός αργεί να σας παιδεύση, νομίζετε ότι, θα αποφύγετε και την τιμωρία;;;
Εάν νομίζετε ότι, ο Θεός δεν σας βλέπει, δεν σας ακούει και γι’ αυτό δεν σας τιμωρεί την ώρα που τον βλασφημείτε, πλανάσθε ταλαίπωροι... Εάν την ευσπλαγχνία και μακροθυμία του Θεού, την θεωρείτε αδυναμία, τότε αληθινά, αλλοίμονό σας…»!!!
Γ έ ρ ω ν Φ ι λ ό θ ε ο ς ο Ζ ε ρ β ά κ ο ς (1 8 8 4 - 1 9 8 0)

[toula]

ΠΡΟΣΟΧΗ, ΕΙΣ ΤΑΣ ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΥΣ ΚΡΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΚΡΙΣΕΙΣ.
Ο ιερέας μόλις είχε τελειώσει το έργο του στην Εκκλησία. Είχε βραδιάσει πια και η βροχή έκανε τους δρόμους να γυαλίζουν στο φως του φεγγαριού. Μπήκε στο αμαξάκι του και πήρε τον δρόμο γιά το σπιτικό του. Ήταν πολύ κουρασμένος, σωματικά αλλά και ψυχολογικά. Όλη την ημέρα, άκουγε τα προβλήματα του κόσμου, προσπαθώντας να καθοδηγήσει, χωρίς να αποκάμει ο ίδιος, με αυτά που άκουγε, δίνοντας συγχρόνως συγχώρηση και ελπίδα.
Καθώς είχε διασχίσει σχεδόν την μισή διαδρομή γιά το σπίτι του, ξαφνικά πάτησε φρένο μπροστά από ένα ψητοπωλείο. Κατέβηκε και με δύο τρία γρήγορα βήματα μπήκε στο κατάστημα. Τα γυαλιά μυωπίας του θόλωσαν. Τα έβγαλε και τα σκούπισε με το εσώρασό του. Στο κατάστημα δεν υπήρχε άλλος πελάτης. Δύο κοπέλες πίσω από τον γκισέ και ένας νεαρός ο οποίος μάλλον, πήγαινε τις παραγγελίες στα σπίτια.
«Θα ήθελα παρακαλώ, δύο σουβλάκια με γύρο και δύο με καλαμάκι», είπε ο ιερέας.
Οι δύο κοπέλες κοιτάχθηκαν στα μάτια, με διάθεση να αστειευθούν.
Ο ιερέας κατευθύνθηκε προς το ψυγείο με τα αναψυκτικά και πήρε δύο. Τα τοποθέτησε δίπλα στην ταμειακή μηχανή. Αυτά που ζήτησε ήταν έτοιμα.
«Τί οφείλω παρακαλώ;», ερώτησε την κοπέλα στο ταμείο.
Αντί όμως γιά την τιμή της παραγγελίας ο ιερέας δέχθηκε μία ερώτηση:
«Πάτερ, γνωρίζετε τί ημέρα είναι σήμερα;».
Ο ιερέας παραξενεμένος ερώτησε την κοπέλα:
«Τί ημέρα είναι...;».
«Είναι Παρασκευή πάτερ... Σήμερα, δεν είναι ημέρα νηστείας;».
Ο ιερέας χαμήλωσε το κεφάλι του. Έβγαλε από το πορτοφόλι του το ποσό που είδε να αναγράφεται στην ταμειακή και είπε στην ταμία:
«Κρατήστε τα ρέστα... Παρακαλώ να προσεύχεσθε γιά μένα» και βγήκε βιαστικά από το κατάστημα.
Η κοπέλα γεμάτη ικανοποίηση γιά την εύστοχη παρατήρηση που έκανε, διεπίστωσε ότι ο ιερέας βγαίνοντας από το μαγαζί, δεν μπήκε στο αυτοκίνητο του, αλλά κατευθύνθηκε, πεζός μέσα στην βροχή, στο σοκάκι προς την αντίθετη πλευρά.
«Μα που πάει...;» είπε κοιτώντας την άλλη κοπέλα και βγήκε έξω παρατηρώντας τον ιερέα.
Ο ιερέας κατευθύνθηκε στους απέναντι κάδους των σκουπιδιών.
Η βροχή άρχισε να δυναμώνει…
«Αδελφέ, μπορώ να σε απασχολήσω», ήταν τα λόγια του ιερέως προς κάποιον άνδρα, ο οποίος έψαχνε μέσα στα σκουπίδια. Ο άνδρας σταμάτησε την αναζήτηση και πλησίασε τον ιερέα. Ο ιερέας τότε, του πρόσφερε την σακούλα με τα σουβλάκια. Ο άνδρας δεν πήρε την σακούλα, αλλά κοιτούσε με απορία τον ιερέα… Μέχρι που ένα μικρό παιδάκι, μάλλον ο γιός του, το οποίο είχε έλθη και στεκόταν δίπλα του, άπλωσε τα μικρά και αδύνατα χεράκια του και πήρε την σακούλα με χαρά.
Ο ιερέας μ’ ένα νεύμα συγκαταβάσεως γύρισε και κατευθύνθηκε προς το αυτοκινητάκι του. Η ταμίας σαστισμένη, παρακολουθώντας την σκηνή, πλησίασε τον ιερέα ψελλίζοντας:
«Πάτερ…, συγγνώμη...».
Δεν πρόλαβε όμως να ολοκληρώσει. Ο ιερέας της έπιασε τα χέρια και είπε:
«Μην στενοχωριέσαι κόρη μου... Να εύχεσαι γιά ᾽μένα. Καλό σου βράδυ».
Τα μάτια της κοπέλας βούρκωσαν... Δάκρυα κύλησαν στα μάγουλά της και αναμίχθηκαν με τις σταγόνες της βροχής. Το αυτοκινητάκι του ιερέα χανόταν μέσα στο σκοτάδι και αυτή συνέχισε να ψελλίζει:
«Πάτερ, συγνώμη…, συγγνώμη…»!!!

[toula]

Ὁ μακαριστός π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος εὔχεται γιά τήν οἰκογένεια καί τήν πατρίδα.
Γράφει ο Φώτιος Μιχαήλ, ιατρός
Εὔχομαι μέ ὅλη μου τήν καρδιά νά ἀγαπήσετε τήν οἰκογένειά σας καί νά τήν κάνετε ὄμορφη, ἀληθινά ὄμορφη! Ἀλλά γιά νά γίνει ὄμορφη, πρέπει νά ὑπάρχουν ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ, ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν Του καί ἡ ἔντιμη ἐργασία.
Ἀκόμη εὔχομαι νά ἀγαπήσουμε τήν πατρίδα μας, πού διαρκῶς ἀπειλεῖται, πού τήν ἐπιβουλεύονται πολλοί ἐχθροί, ἀλλά καί πολλοί ‘’φίλοι’’... νά τήν ἀγαπήσουμε μέ ὅλη τή δύναμη τῆς ψυχῆς μας. Καί πατρίδα εἶναι οἱ ἄνθρωποί μας, πού μιλᾶμε τήν ἴδια γλῶσσα, ἔχουμε τήν ἴδια θρησκεία, ἔχουμε τόν ἴδιο χῶρο πού κατοικοῦμε, καί προπαντός τήν ἴδια ἱστορία.
Ὅπως θά ξέρετε, ἐκεῖνο πού δίνει τήν πιό σωστή, τήν κεντρική ἔννοια τῆς πατρίδος εἶναι ἡ κοινή ἱστορία, οἱ κοινοί ἀγῶνες.
Ὅλα αὐτά νά τά συνειδητοποιοῦμε, καί τότε πραγματικά ὁ ἀληθινός οἰκογενειάρχης, ὁ σωστός οἰκογενειάρχης, ὁ εὐσεβής ἄνθρωπος, ὁ σωστός χριστιανός καί ὁ ἀληθινός πατριώτης, δέν μπορεῖ παρά θά ἔχει καί εἰρήνη καί χαρά μέσα στήν ψυχή του.
Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο ΕΠΙΛΟΓΗ ΨΑΛΜΩΝ, τόμος Γ΄
(ὁμιλίες τοῦ μακαριστοῦ π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου)

[toula]

Τίποτε δεν είναι ανώτερο από την εν Χριστώ ειρήνη, η οποία εξουδετερώνει κάθε επίθεση των εναερίων και επιγείων πνευμάτων. Η ειρήνη της ψυχής αποκτάται με την υπομονή στις θλίψεις. Λέει η Γραφή: «Διήλθομεν διά πυρός καί ὕδατος, καί ἐξήγαγες ἡμᾶς εἰς ἀναψυχήν» (Ψαλμ. ξε΄ 12). Ο δρόμος εκείνων που επιθυμούν να ευαρεστήσουν στον Θεό περνάει από πολλές θλίψεις. Πώς να τιμήσουμε τους αγίους μάρτυρες για όσα υπέμειναν χάριν του Χριστού, όταν εμείς δεν μπορούμε να υπομείνουμε τον παραμικρό πειρασμό;
Τίποτε δεν συντελεί τόσο στην απόκτηση της εσωτερικής ειρήνης, όσο η σιωπή και το να συζητάς όσο μπορείς περισσότερο με τον εαυτό σου και λιγότερο με τους άλλους.
Γνώρισμα της πνευματικής ζωής είναι η εσωστρέφεια και η μυστική καρδιακή εργασία.
Η χάρις του Θεού επισκιάζει τον άνθρωπο που αγωνίζεται να γίνει ειρηνικός, και με την ενέργειά της τον οδηγεί στην απόλυτη ειρήνη. Στην αρχική μορφή της ειρήνης η ψυχή είναι ήρεμη ενώ, στην τελική επισκιάζεται από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος κατά το ψαλμικό: «Καί ἐγενήθη ἐν εἰρήνῃ ὁ τόπος αὐτοῦ» (Ψαλμ. οε΄ 3).
Όποιος βαδίζει προς την ειρηνική κατάσταση χωρίς να παρεκκλίνει, αντλεί με αφθονία πνευματικά χαρίσματα.
Οι άγιοι πατέρες, που είχαν κατακτήσει την κατάσταση της ειρήνης και τους επισκίαζε η θεία χάρις, ζούσαν πολλά χρόνια.
Όταν ο άνθρωπος φτάσει στην κατάσταση της ειρήνης, μπορεί τότε να μεταδώσει και στους άλλους το φως που φωτίζει τη σκέψη του. Προηγουμένως όμως πρέπει να επαναλάβει τα λόγια της προφήτιδος Άννης: «Μή ἐξελθέτω μεγαλορρημοσύνη ἐκ τοῦ στόματος ὑμῶν» (Α΄ Βασ. β΄ 3).
Αυτή την ειρήνη άφησε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός σαν ατίμητο θησαυρό στους μαθητές Του προ του θείου Πάθους Του: «Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τήν ἐμήν δίδωμι ὑμῖν» (Ιωάν. ιδ’ 27). Γι’ αυτή την ειρήνη λέει και ο Απόστολος: «Καί ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν φρουρήσει τάς καρδίας ὑμῶν καί τά νοήματα ὑμῶν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Φιλ. δ΄ 7). «Εἰρήνην διώκετε μετά πάντων καί τόν ἀγιασμόν, οὗ χωρίς οὐδείς ὄψεται τόν Κύριον» (Εβρ. ιβ΄ 14).
Γι’ αυτό λοιπόν θα πρέπει να επιδιώκουμε με κάθε μας σκέψη, επιθυμία και πράξη πώς να αποκτήσουμε την ειρήνη του Θεού, και να κραυγάζουμε πάντοτε μαζί με την Εκκλησία: «Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν, εἰρήνην δός ἡμῖν» (Ησ. κστ΄ 12).
Από το βιβλίο Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ, της Ιεράς Μονής Παρακλήτου

[toula]

Όταν ακούσεις, ότι ο Χριστός, αφού κατέβηκε στον Άδη, απελευθέρωσε τις ψυχές από τα δεσμά με τα όποια ήταν αιχμάλωτες του θανάτου, μην υποθέσεις ότι αυτό το λυτρωτικό έργο είναι μακριά απ’ όσα συμβαίνουν και τελούνται σήμερα.
Σκέψου ότι ή καρδία είναι ένα μνημείο, δηλ. ένας τάφος. Στο βάθος αυτού του τάφου, μέσα στο σκοτάδι βρίσκονται δέσμιοι ο νους και οι λογισμοί. Στον τάφο αυτό έρχεται ο Κύριος στις ψυχές που κραυγάζουν προς αυτόν και ζητούν βοήθεια, δηλ. έρχεται στο βάθος της καρδίας και εκεί διατάζει το θάνατο: Απελευθέρωσε, λέγει, τις ψυχές, που έχεις αιχμάλωτες, οι οποίες ζητούν από εμένα, τον δυνάμενο να τις ελευθερώσω, βοήθεια. Ύστερα, αφού δώσει την εντολή στο θάνατο, μετακινεί τον βαρύν λίθο, που βρίσκεται επάνω στην ψυχή και ανοίγει τον τάφο και τον πραγματικό νεκρό ανιστά και ελευθερώνει την ψυχή από την σκοτεινή φυλακή.
Διδασκαλία αγίου Μακαρίου Αιγυπτίου