Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η Μικρά Ασία υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα διαμόρφωσης και ανάπτυξης της βυζαντινής μουσικής παράδοσης.
Η περιοχή αυτή, που περιλάμβανε πόλεις όπως η Έφεσος, η Σμύρνη, η Νίκαια, και η Κωνσταντινούπολη, αποτέλεσε έναν «μουσικό πυρήνα» όπου καλλιεργήθηκαν και εξελίχθηκαν οι βυζαντινές μελωδίες, επηρεάζοντας βαθιά τόσο την εκκλησιαστική όσο και τη λαϊκή μουσική της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Η Μικρά Ασία ήταν ένας χώρος πολιτιστικής ώσμωσης, όπου ελληνικοί, ρωμαϊκοί, περσικοί και συριακοί μουσικοί τρόποι συνυπήρχαν και αλληλοεπηρεάζονταν.
Κατά την περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (4ος-15ος αιώνας), οι πόλεις της Μικράς Ασίας ήταν κέντρα μοναστικής ζωής, πνευματικότητας και μουσικής δημιουργίας.
Η βυζαντινή μουσική στη Μικρά Ασία καλλιεργήθηκε ιδιαίτερα μέσα από τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας.
Οι μοναχοί και οι ψάλτες σε μοναστήρια όπως εκείνα της Καππαδοκίας και της Βιθυνίας ανέπτυξαν και παρέδωσαν ένα πλούσιο ρεπερτόριο υμνογραφίας, βασισμένο στους εξής άξονες: Οκτώηχο Σύστημα: Η χρήση των οκτώ ήχων, που αποτελούν τον θεμέλιο λίθο της βυζαντινής μελοποιίας, εδραιώθηκε και τελειοποιήθηκε.
Ψαλτική Παράδοση: Οι τοπικές σχολές ανάπτυξαν διαφορετικά ψαλτικά ιδιώματα, συχνά εμπλουτισμένα με στοιχεία από την ασματική (κοσμική) παράδοση.
Υμνογράφοι της Μικράς Ασίας: Εξέχοντες μουσικοί και υμνογράφοι όπως ο Άγιος Ρωμανός ο Μελωδός (από τη Συρία, αλλά με έντονη παρουσία στη Μικρά Ασία) και ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός συνέβαλαν στη διαμόρφωση της υμνολογίας.
Η βυζαντινή μουσική της Μικράς Ασίας χαρακτηρίζεται από: Μονοφωνία: Η μουσική είναι αυστηρά μονοφωνική, με έμφαση στη φωνή.
Ισοκράτημα: Χρήση ισοκρατήματος (μιας σταθερής χαμηλής νότας) για υποστήριξη της μελωδίας.
Μακάμια και Βυζαντινοί Ήχοι: Υπάρχουν σαφείς επιρροές από τα ανατολικά μακάμια, οι οποίες ενσωματώθηκαν στους βυζαντινούς ήχους.
Μελισματικότητα: Η χρήση εκτενών μελισματικών γραμμών (πλούσια διανθισμένων μελωδιών) που έδιναν ιδιαίτερη εκφραστικότητα στα μέλη.
Η εγγύτητα της Μικράς Ασίας με την Κωνσταντινούπολη έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διάδοση της μουσικής παράδοσης.
Η αυτοκρατορική αυλή και το Πατριαρχείο αποτέλεσαν κέντρα όπου οι μικρασιατικές μουσικές επιρροές αναμείχθηκαν με τη μουσική της πρωτεύουσας, δημιουργώντας ένα ενοποιημένο αλλά πολυποίκιλο μουσικό ύφος.
Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453), η μικρασιατική μουσική κληρονομιά διατηρήθηκε μέσα από τις κοινότητες των προσφύγων που μετέφεραν τα μουσικά ήθη και τις παραδόσεις στη Μητροπολιτική Ελλάδα.
Οι Μικρασιάτες πρόσφυγες έφεραν μαζί τους όχι μόνο λαϊκά μουσικά ακούσματα αλλά και βυζαντινά μέλη, τα οποία συνέχισαν να ψάλλονται στις εκκλησίες και να επηρεάζουν τη σύγχρονη εκκλησιαστική μουσική.
Η Μικρά Ασία υπήρξε ένα φυτώριο βυζαντινών μελωδιών, που συνδύασε την πλούσια ελληνιστική παράδοση με ανατολίτικες μουσικές επιρροές.
Οι παραδόσεις αυτές συνεχίζουν να επιβιώνουν, τόσο στην ψαλτική τέχνη όσο και στη νεότερη λαϊκή μουσική, διατηρώντας ζωντανό το πνευματικό και καλλιτεχνικό κληροδότημα της περιοχής.

[toula]

ΓΙΑΤΙ ο Θεός επιτρέπει τις όποιες πτώσεις; Για να μην ξεθαρρεύουμε. Και για να ξέρουμε ότι το να στεκόμαστε είναι από Κείνον και το ότι πέφτουμε είναι από εμάς.

Αρχ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

[toula]

https://www.youtube.com/shorts/gcNW1rY2rRU

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

[toula]

ΘΕΛΕΙ να δει θαύμα για να πιστέψει, λέει, αλλιώς δεν πιστεύει. Δέκα λεπροί έγιναν καλά και μόνο ένας πήγε να ευχαριστήσει τον Χριστό. Οι άλλοι εννιά δεν είδαν το θαύμα και μάλιστα στον εαυτό τους τον ίδιο; Πίστεψαν; Όχι. Επομένως μην λέμε ανοησίες. Ας ταπεινωθούμε.
Βεβαίως απιστία έχει και κείνος που παντού σε κάθε βήμα που κάνει βλέπει θαύματα. Το άλλο άκρο είναι τούτο, που πρέπει να προσέχουμε, ιδίως οι Κληρικοί. Ο κόσμος δεν μας φταίει σε τίποτα. Να παρασύρεται από τις δικές μας ανασφάλειες. Ακούς και τα πιο παράδοξα πράγματα. Τα θαύματα του Χριστού μας είχαν λογικότητα, ωφέλεια, και οι καλοπροαίρετοι ωφελούντο πάντοτε εξ αυτών: τυφλοί έβλεπαν, παράλυτοι περπατούσαν, νεκροί ανασταίνονταν, πεινασμένοι χόρταιναν με πολλαπλασιαθέντας άρτους και ιχθύες. Τρίζει η κολόνα, ανοιγοκλείνει τα μάτια η εικόνα, ένιωσα σπρωξιά, εδώ που πατάω έγινε σεισμός, ένιωσα άρωμα, μαζί με μένα προσεύχεται κι ο άγγελός μου, με σκουντάει, σταυρός στον ουρανό, περιστέρι από φως στο δάσος... Τί σχέση έχουν αυτά με τα θαύματα του Χριστού μας; Και δεύτερον, δεν αναρωτιέσαι παπά μου, άνθρωπέ μου, αν είσαι τόοοοσο άξιος που σε κάθε σου βήμα βλέπεις θαύμα που το ανακοινώνεις κιόλας;

Αρχ. Εφραίμ Τριανταφυλλοπουλος

[toula]

ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ
θεία Λειτουργία εἶναι σὰ νὰ ψέλνουν οἱ ζωντανοὶ καὶ νὰ ἰσοκρατοῦν οἱ πεθαμένοι. Γίνεται αὐτὴ ἡ συγκατοίκηση. Ὅλοι μαζὶ ἐπὶ τὸ αὐτό. Ἐμεῖς τοὺς θυμόμαστε (μνημόνευση) καὶ κεῖνοι ἀπὸ εὐγνωμοσύνη γιὰ τὴ χαρὰ τῆς συνύπαρξης, κάνουν ὅτι μποροῦν γιὰ νὰ μᾶς εὐεργετήσουν. Πουθενὰ ἀλλοῦ δὲ συναντᾶται αὐτὴ ἡ συνεύρεση ποὺ καταργεῖ τὸ θάνατο μέσα στὸ χωροχρόνο... Πουθενὰ ὅμως.

Αρχ. Εφραίμ Τριανταφυλλοπουλος

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=2jbHOtS0fJw&t=33s

Εκκλησία ή θρησκεία - π. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος | Εσπερινά Κηρύγματα

[toula]

ΣΙΣΑΝΙΟΥ Κ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ ΠΑΥΛΟΣ (+13-1-2019)
Πῶς σὲ θυμόμαστε!
Πῶς μᾶς κάνεις παρέα!
Πῶς σὲ λαχταρᾶμε!
Πῶς σὲ ἔχουμε καὶ τώρα στὶς συνάξεις μας καπετάνιο!
Πῶς δειπνοῦμε τὰ παιδιά σου ὅλοι μαζὶ καὶ τώρα ὅπως τότε!
Πῶς ἀκοῦμε τὸν λόγο σου νὰ τρυπάει τὶς οὐράνιες σφαῖρες καὶ νὰ προσγειώνεται στὶς καρδιές μας!
Πιὸ νηπτικὸς ἀπὸ τοὺς "νηπτικούς", γι' αὐτὸ καὶ πιὸ κοινωνικὸς ἀπὸ τοὺς "κοινωνικούς"...
Πῶς δὲν λαχταροῦσες τιμὲς καὶ δόξες!
Πῶς μᾶς μετέδιδες πὼς ὁ θάνατος εἶναι ψηλάφηση ζωῆς;
Πῶς καὶ πόσο ἀγαποῦσες τὴ νεότητα!
Πῶς σὲ περιτριγύριζαν τὰ μικρὰ παιδιά, ὅταν μὲ τὶς παλάμες καὶ τὰ δάχτυλά σου τοὺς ἔφτιαχνες καὶ τοὺς τραγουδοῦσες τὸ "μιὰ ὡραία πεταλούδα"!!
Πόσο ἐλεοῦσες καὶ ὑλικά, χωρὶς νὰ κρατᾶς τίποτα γιὰ τὸν ἑαυτό σου, πτωχὲ ἐπίσκοπε τοῦ Χριστοῦ!
Πόσο στέναζες τὰ βράδια μὲ τὸ κομποσχοινάκι σου!
Πῶς μᾶς μετέδιδες τὴν πατρότητά σου!
Πῶς ζούσαμε τὴν υἱότητα δίπλα σου!
Πῶς ἄνοιγες τὴν καρδιά σου καὶ δεχόσουν ὅλους χωρὶς καμία διάκριση;
Πατέρας ὅλων, κυρίως τῶν ἀπερριμένων καὶ ἄσημων καὶ φτωχῶν...
Γιὰ ὅλα τοῦτα καὶ γιὰ πολλὰ ἄλλα
ἀνάβουμε εὐλαβικὸ κεράκι στὴ μνήμη σου
ἐκεῖ στὸ Ἐπισκοπεῖο στὴ Σιάτιστα
ὅπου συναναπαύεστε μὲ τὸν "παππού" μας τὸν Ἀντώνιο!
Δὲν θὰ σοῦ ποῦμε "μεῖνον μεθ' ἡμῶν, ὅτι πρὸς ἑσπέραν ἐστὶ καὶ κέκλικεν ἡ ἡμέρα",
γιατὶ ξέρουμε, τὸ ἐμπεδώσαμε πιά,
πὼς ὕστερα ἀπὸ κεῖνο τὸ παγωμένο κυριακάτικο βράδυ
στὶς δεκατρεῖς τοῦ χιονισμένου Γενάρη, τὸ 2019,
μᾶς ἀνέλαβες πλέον πιὸ σοβαρά,
πατέρα!
Ἀρχιμ. Ἐφρ. Τρ.

[toula]

ΤΙΜΙΟΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ
Η νηστεία, η αγρυπνία και η προσευχή, είναι οι αρετές που «πτεροφυούν» τον Τίμιο Πρόδρομο καθιστώντας τον ισάγγελο για τούτο και εικονίζεται με πτερά αγγέλου.
Η ζωή του σε όλες της τις φάσεις μέσα στην Εκκλησία γίνεται ζωή μας, όπως και η ζωή του Χριστού.
Είναι ο Γέροντας όλων των μοναχών και ο καθαρότερος άνθρωπος που πέρασε από τη γη μετά την Παναγία μας.
Καλούμαστε να σηκωθούμε από το βούρκο της καθημερινότητας και να γίνουμε πτεροφυείς υπάρξεις.
Αθετώντας το Ευαγγέλιο, κλεπτόμενοι από την αμαρτία σαν άλλες Ηρωδιάδες, όχι μόνο σταυρώνουμε εκ νέου τον Χριστό, αλλά "αποκεφαλίζουμε και τον Τίμιο Πρόδρομο" φιμώνοντας τη φωνή της συνείδησης μας μέσα στη φυλακή της καρδίας μας, σαν άλλοι Ηρώδες.
Γι' αυτό πολύ μου αρέσει όταν βλέπω τον διάκονο στο "Πάτερ Ημών" να αλλάζει τον τρόπο που φοράει το οράριό του και να το ζώνεται σταυροειδώς. Στην κίνηση αυτή του διακόνου οι Πατέρες βλέπουν τη "συστολή πτερύγων" του αγγέλου-διακόνου ο οποίος καλύπτει "έτσι" το πρόσωπό του για να μην αντικρύσει τον θυσιασμένο Αμνό πάνω στην Αγία Τράπεζα

[toula]

Ἀπό τό Γεροντικό
Σ' όλη του τη ζωή, ὅποτε καθόταν στό εργόχειρό του, ὁ ἀββάς Ἀρσένιος εἶχε ἕνα πανί στον κόρφο του, γιά (νά σκουπίζει) τά δάκρυα πού ἔτρεχαν συνεχῶς ἀπό τά μάτια του. Βλέποντας αὐτό τό πράγμα ὁ ξακουστός ἀνάμεσα στούς μοναχούς (ἀββάς) Ποιμήν, τοῦ ἔλεγε:
— Εἶσαι μακάριος, Αρσένιε, γιατί δέν θά ἔχεις ἀνάγκη ἀπό δάκρυα στήν ἄλλη ζωή, μιά και πένθησες γιά τόν ἑαυτό σου σ' αὐτόν τόν κόσμο..!!
~ Μικρός Εὐεργετινός
( Ἡ κατάνυξη, τό πένθος καί τά δάκρυα... σελ. 203 Εκδόσεις Ἱεράς Μονής Παρακλήτου)

[toula]

Από τη μία με­ριά κα­ταρ­γού­με την θα­να­τι­κή ποι­νή και από την άλλη, νο­μι­μο­ποιού­με τις αμ­βλώ­σεις. Δεν εί­ναι αυτό κραυ­γα­λέα αν­τι­νο­μία και αν­τί­φα­ση της Πο­λι­τεί­ας;
Τι­μιο­τά­τη η ζωή του κα­κούρ­γου και μη­δα­μι­νή η ζωή του εμ­βρύ­ου;
π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος