Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

«Ο πλούσιος μπορεί να δικαιωθή με την ελεημοσύνη, αλλά και ο πτωχός με την υπομονή!»!!!
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

[toula]

"Μία γυναίκα, η οποία λεγόταν Ελένη Δαβαρία και κατοικούσε στην Παροικιά της Πάρου, ανέβαινε συχνά στην Ι. Μονή και προσέφερε διάφορες εργασίες στις αδελφές της Μονής.
Μία ημέρα της λέει ο όσιος Αρσένιος ο εν Πάρω:
«Τέκνον, εδώ που έρχεσαι και εργάζεσαι, τί σου δίνουν οι αδελφές γιά τον κόπο σου; Σε πληρώνουν;».
«Όχι, δεν μου δίνουν χρήματα, διότι δεν έχουν, αλλά μου δίνουν άρτο, καφέ, ζάχαρη και άλλα είδη», απήντησε η Ελένη.
«Από αυτά τα είδη που σου δίνουν, δίνεις σε κανένα πτωχό, όταν σου ζητήσει ή συμβή να συναντήσεις κάποιον στον δρόμο;», ερώτησε πάλι ο Άγιος.
«Όχι, Γέροντα, δεν μου ζητούν διότι γνωρίζουν ότι είμαι πτωχή, αλλ’ ούτε στον δρόμο συνάντησα κάποιον να μου ζητήσει», είπε η Ελένη.
«Άκουσε τέκνον, εάν θέλεις ο Χριστός να ευλογεί και εσένα και τα ολίγα τρόφιμα που σου δίνουν, όταν συναντήσεις κανένα πτωχό πεινασμένο και σου ζητήσει, να του δίνεις. Επίσης, όταν γνωρίζεις κανένα πτωχό που έχει ανάγκη ή καμμία χήρα ή ορφανό που πεινούν, μην περιμένεις να σου ζητήσουν. Δίνε με ευχαρίστηση και μη φοβάσαι, αλλά να πιστεύεις ότι ο Χριστός αοράτως θα ευλογεί τα λίγα υπάρχοντά σου και δεν θα πεινάσεις, ούτε θα στερηθής μέχρι τέλους της ζωής σου!», είπε ο Όσιος γέροντας.
«Ευχαρίστως Γέροντα, σε ό,τι μου είπατε, θα κάμω υπακοή», είπε η Ελένη και βάζοντας μετάνοια, αναχώρησε από την Ι. Μονή. Είχε μαζί της και οκτώ άρτους τους οποίους της έδωσαν οι μοναχές.
Μόλις απομακρύνθηκε, περίπου 500 μέτρα, συναντά τον γέροντα Δημήτριο Μαούνη, ο οποίος της ζήτησε λίγο ψωμί. Είχε να φάει από την προηγούμενη ημέρα… Η Ελένη, αμέσως, έβγαλε έναν άρτο από το ταγάρι της και του τον έδωσε με πολλή προθυμία! Όταν προχώρησε άλλα 500 μέτρα, βλέπει μία σύζυγο ενός ψαρά που μάζευε χόρτα, καθώς ο σύζυγός της είχε τέσσερις μέρες να πιάσει ψάρια! Τότε, έβγαλε από το ταγάρι της και της έδωσε δύο ψωμιά! Όταν έφθασε στην Παροικιά, βλέπει ένα παιδί το οποίο ήταν τεσσάρων χρονών να κλαίει, επειδή πεινούσε και η μητέρα του δεν είχε να του δώσει ψωμί. Βλέπει και την μητέρα του παιδιού που στεκόταν μέσα στο σπίτι της με σταυρωμένα τα χέρια προσευχόμενη να κλαίει... Παίρνει τότε έναν άρτο και τον δίνει στο παιδί! Η Ελένη, όταν έφθασε στο σπίτι της έβγαλε από το ταγάρι της τα πράγματα και βλέπει ότι οι άρτοι, αντί να ήταν τέσσερις, δεν λιγόστεψαν αλλά παρέμειναν οκτώ!"!!!
Πηγή κειμένου : Από το βιβλίο του Γέροντα, Αρχιμανδρίτη Φιλοθέου Ζερβάκου, «Βίος και θαύματα του οσίου πατρός ημών Αρσενίου του νέου του εν τη νήσω Πάρω ασκήσαντος».

[toula]

Μην δίνεις σημασία στη σάρκα, ούτε να επιζητείς με κάθε τρόπο, ό, τι την εξυπηρετεί, δηλαδή την ομορφιά και τις ηδονικές απολαύσεις, ούτε να θαυμάζεις χρήματα, δόξα και εξουσία, αλλά πρόσεχε τον εαυτό σου, δηλαδή την ψυχή σου.
Αυτήν στόλιζε και αυτήν φρόντιζε, ώστε, με την προσοχή, να κατορθώνεις να την καθαρίζεις από τον ρύπο που επικάθεται σ’ αυτήν και να την ομορφαίνεις, με όλο το κάλλος της αρετής.
Εξέτασε τον εαυτό σου: Ποιος είσαι; Γνώρισε τη φύση σου, ότι το μεν σώμα σου είναι θνητό η δε ψυχή σου αθάνατη… Πρόσεχε, λοιπόν τον εαυτό σου και μη προσκολληθείς στα θνητά, σαν να είναι αιώνια, ούτε να περιφρονήσεις τα αιώνια, σαν περαστικά. Να επιμελείσαι την ψυχή, γιατί είναι αθάνατη.Πρόσεχε, μετά τη θεώρηση της ψυχής και την κατασκευή του σώματος και θαύμασε, πώς ο Αριστοτέχνης δημιούργησε κατάλυμα, που αξίζει στη λογική ψυχή. Από όλα τα ζώα, μόνον τον άνθρωπο έπλασε όρθιο, για να γνωρίζεις από το σχήμα αυτό ότι η ζωή σου συγγενεύει με τα ουράνια.
Μέγας Βασίλειος
Δημιουργηθήκαμε, γιὰ νὰ εὐεργετηθοῦμε. Εὐεργετηθήκαμε, ἐπειδὴ δημιουργηθήκαμε. Μᾶς δόθηκε ὁ Παράδεισος, γιὰ νὰ εὐτυχήσουμε. Λάβαμε ἐντολή, γιὰ νὰ εὐδοκιμήσουμε μὲ τὴ διαφύλαξή της, ὄχι γιατί ὁ Θεὸς ἀγνοοῦσε αὐτὸ ποὺ θὰ γινόταν, ἀλλὰ γιατί νομοθετοῦσε τὸ αὐτεξούσιο. Ἀπατηθήκαμε, γιατὶ μᾶς φθόνησαν. Ξεπέσαμε, γιατί παραβήκαμε τὴν ἐντολή. Εἴμαστε ἀναγκασμένοι σὲ νηστεία, γιατὶ δὲ νηστεύσαμε, καθὼς ἐξουσιασθήκαμε ἀπ᾿ τὸ δένδρο τῆς γνώσης.
Γιατὶ ἦταν παλιὰ ἡ ἐντολὴ καὶ σύγχρονη μέ μᾶς, σὰν κάποια διαπαιδαγώγηση τῆς ψυχῆς καὶ σωφρονισμὸ ἀπ᾿ τὶς ἀπολαύσεις. Τὴν ἐλάβαμε εὔλογα, γιὰ νὰ ἀπολαύσουμε μὲ τὴν τήρησή της αὐτὸ ποὺ χάσαμε μὲ τὴ μὴ διαφύλαξή της. Χρειασθήκαμε Θεὸ ποὺ σαρκώθηκε καὶ πέθανε, γιὰ νὰ ζήσουμε. Νεκρωθήκαμε μαζί Του, γιὰ νὰ καθαρισθοῦμε. Ἀναστηθήκαμε μαζί Του, ἐπειδὴ μαζί Του καὶ νεκρωθήκαμε. Συνδοξασθήκαμε, ἐπειδὴ συναναστηθήκαμε.
Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος
Ἔχεις ἀδικηθεῖ πολὺ καὶ στερήθηκες πολλὰ ἐξαιτίας κάποιου, κακολογήθηκες καὶ ζημιώθηκες σὲ πολὺ σοβαρὰ θέματά σου καὶ γι᾿ αὐτὸ θέλεις νὰ δεῖς νὰ τιμωρεῖται ὁ ἀδελφός σου; Καὶ ἐδῶ πάλι εἶναι χρήσιμο νὰ τὸν συγχωρήσεις.
Γιατὶ, ἐὰν θελήσεις, ἐσὺ ὁ ἴδιος νὰ ἐκδικηθεῖς καὶ νὰ ἐπιτεθεῖς ἐναντίον τοῦ εἴτε μὲ τὰ λόγια σου, εἴτε μὲ κάποια ἐνέργειά σου, ἢ μὲ τὴν κατάρα σου, ὁ Θεὸς ὄχι μόνο δὲν θὰ ἐπέμβει κατ᾿ αὐτοῦ –ἐφόσον ἐσὺ ἀνέλαβες τὴν τιμωρία του- ἀλλὰ ἐπιπλέον θὰ σὲ τιμωρήσει ὡς θεομάχο.
Ἄφησε τὰ πράγματα στὸ Θεό. Αὐτὸς θὰ τὰ τακτοποιήσει πολὺ καλύτερα ἀπ᾿ ὅ,τι ἐσὺ θέλεις. Σὲ σένα ἔδωσε μόνο τὴν ἐντολὴ νὰ προσεύχεσαι γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ σὲ λύπησε.
Ἐμάλωσες μὲ κάποιον καὶ κρατᾶς μέσα σου κακία; Μὴν προσέλθεις στὴ Θεία Κοινωνία!
Θέλεις νὰ προσέλθεις; Συμφιλιώσου πρῶτα καὶ τότε νὰ ἔλθεις νὰ ἐγγίσεις τὰ Ἄχραντα Μυστήρια!
Αὐτὰ δὲν τὰ λέγω ἐγώ, ἀλλὰ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος. Αὐτὸς γιὰ νὰ σὲ συμφιλιώσει μὲ τὸν Πατέρα, δὲν ἀρνήθηκε οὔτε νὰ σφαγιασθεῖ, οὔτε τὸ αἷμα Του νὰ χύσει. Καὶ σύ, γιὰ νὰ συμφιλιωθεῖς μὲ τὸν συνάνθρωπό σου, οὔτε μία λέξη δὲν καταδέχεσαι νὰ βγάλεις ἀπὸ τὸ στόμα σου; Καὶ διστάζεις νὰ τρέξεις πρῶτος; Ἄκουσε τί λέει γιὰ ὅσους κρατοῦν τὴ στάση αὐτή: «Ἂν προσφέρεις τὸ δῶρο σου στὸ θυσιαστήριο καὶ ἐκεῖ θυμηθεῖς ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἔχει κάτι ἐναντίον σου… πήγαινε πρῶτα νὰ συμφιλιωθεῖς μὲ τὸν ἀδελφό σου» (Ματθ. ε´ 23-24).
Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[toula]

Τρεις Αρχιερείς, λαμπροφόροι και απαστράπτοντες, εισήλθαν στο Άγιο Βήμα!
Πριν πολλά χρόνια, μου διηγείτο ένας ιερεύς ότι έναν βαρύ χειμώνα δεν ήθελε να λειτουργήσει κάποιο Σάββατο. Η θερμοκρασία ήταν 10 βαθμούς υπό το μηδέν. Θα ήταν αυτός μόνο και ο ψάλτης.
Δεν ήξερε τίποτε από τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας για την παρουσία της Θριαμβεύουσας Εκκλησίας, ούτε και για την ωφέλεια των μυριάδων κεκοιμημένων και ζώντων από την Θεία Λειτουργία. Με δυσκολία και πολλή βία πήγε στην εκκλησία, παρακαλώντας μέσα του να μην έλθει ο ψάλτης, για να μη λειτουργήσει… Αλλά ο ψάλτης ήλθε.
Έκαμε βιαστικά την Πρόθεση και άρχισε τη Θεία Λειτουργία.
Σε λίγο είδε να καταφθάνουν στον ναό Επίσκοποι, Ιερείς, Μοναχοί, Μοναχές και άλλοι πιστοί. Οι περισσότεροι πήραν θέσεις δεξιά και αριστερά στα ψαλτήρια και άρχισαν να ψάλλουν τόσο ωραία και ουράνια, ώστε ξέχασε και το κρύο και την μοναξιά του. Θερμάνθηκε ολόκληρος… έγινε όλος φλόγα!!!
Έκανε τη Μικρά Είσοδο και είδε τον ναό γεμάτο κόσμο. Οι περισσότεροι του φάνηκαν γνωστοί… Δεν έδωσε προσοχή και συνέχισε τη Θεία Λειτουργία.
Έφθασε στον Καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων. Τότε είδε τρεις Αρχιερείς, λαμπροφόρους και απαστράπτοντας, να εισέρχονται στο Άγιο Βήμα. Γονάτισαν μαζί του και προσηύχοντο. Σιγά – σιγά και με φόβο σηκώθηκε, πήρε το θυμιατό και εκφώνησε: «τῆς Παναγίας, Ἀχράντου, Ὑπερευλογημένης, Ἐνδόξου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου…». Η ψυχή του έκπληκτου Ιερέως γέμισε από θεία ευφροσύνη. Ειρήνη και ησυχία ουράνιος κυριάρχησαν μέσα του.
Και ήλθε η στιγμή της Υψώσεως και του Μελισμού του Αμνού του Θεού. Όλος ο ναός πλημμύρισε από γλυκύτατες μελωδίες… Έψαλλε όλο το παρευρισκόμενο πλήθος, μαζί με τους Μοναχούς, Ιερείς και Επισκόπους το «Εἷς Ἅγιος, Εἷς Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Πατρός. Ἀμήν»… Όχι μια φορά, αλλά πολλές. Στη συνέχεια έψαλλαν και το Κοινωνικό : «Γεύσασθε καὶ ἴδετε ὅτι χρηστὸς ὁ Κύριος• Ἀλληλούια».
Ο Ιερεύς μέσα του διελογίζετο τί να κάμει; Να κοινωνήσει πρώτος ή να παραμερίσει για τους τρεις παρευρισκομένους Αρχιερείς; Ο ένας εξ αυτών του έκαμε νόημα να κοινωνήσει και στη συνέχεια με άλλο νόημα να κάμει Ένωση και Συστολή των Παναγίων Δώρων. Τέλος, άνοιξε την Ωραία Πύλη… και δεν είδε κανέναν… γύρισε δεξιά – αριστερά τη ματιά του, μέσα στο Άγιο Βήμα… οι Αρχιερείς είχαν εξαφανισθεί… Για λίγες στιγμές παρέμεινε τελείως ακίνητος και εκστατικός.
– «Μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε…», είπε, και προσήλθε ο ιεροψάλτης.
Ακόμα θαυμάζει! Ακόμα απορεί! Ολόκληρη η Θριαμβεύουσα Εκκλησία ήταν παρούσα. Οι κεκοιμημένοι αδελφοί του Αρχιερείς, Ιερείς, Μοναχοί, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, ήσαν εκείνοι που κατά καιρούς μνημόνευε, γι’ αυτό και του φάνηκαν μερικοί γνωστοί.
Οι Αρχιερείς μέσα στο Ιερό Βήμα ήσαν οι τρεις Ιεράρχες: ο Ιερός Χρυσόστομος, ο Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος.
Οι σπουδές για χρόνια στα πανεπιστήμια, οι μελέτες και τα ξενύχτια πάνω στα βιβλία, δεν μπόρεσαν να του δώσουν ούτε μια σταγόνα γλυκύτητας και θεογνωσίας, από όσο του έδωσε μία και μόνη Θεία Λειτουργία…
Αναγνωστόπουλος, π.Στέφανος, Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία, 2η έκδ., σελ.456-7, Πειραιάς.

[toula]

Ω άνθρωπε,
μάθε την κατά Χριστόν ταπείνωση και ο Κύριος θα σου χαρίσει να γευθείς τη γλυκύτητα της προσευχής.
Κι αν θέλεις να προσεύχεσαι καθαρά γίνε ταπεινός, γίνε εγκρατής, εξομολογήσου ειλικρινά και θα σε αγαπήσει η προσευχή.
Γίνε υπάκουος, υποτάξου ευσυνείδητα στις αρχές.
Μείνε ευχαριστημένος με όλα και τότε ο νους σου θα καθαριστεί από μάταιους λογισμούς.
Να θυμάσαι πως σε βλέπει ο Κύριος, γι’ αυτό πρόσεχε, μήπως λυπήσεις με κάτι τον αδελφό.
Μην τον κατακρίνεις και μη τον στενοχωρήσεις ούτε μ’ ένα βλέμμα και το Πνεύμα το Άγιο θα σε αγαπήσει και θα σε βοηθήσει σε όλα.
Το Άγιο Πνεύμα μοιάζει πολύ με αγαπημένη, γνήσια μητέρα.
Η μητέρα αγαπάει το παιδί της και πονάει γι’ αυτό.
Έτσι και το Άγιο Πνεύμα σπλαχνίζεται, συγχωρεί, θεραπεύει, νουθετεί και χαροποιεί.
Και αναγνωρίζεται το Άγιο Πνεύμα στην ταπεινή προσευχή.

[toula]

Να μην επιθυμούμε για κανέναν την αμαρτία και εκείνο που είναι αμαρτωλό, αλλά πάντα να επιθυμούμε το αγαθό και εκείνο που οδηγεί στον Πανάγαθο.
Να μην επιθυμούμε για κανέναν το θάνατο και ό,τι είναι θανατηφόρο, αλλά πάντα να επιθυμούμε την αθανασία και ό,τι οδηγεί στην αθανασία.
Να μην επιθυμούμε για κανέναν τον διάβολο και εκείνο που είναι διαβολικό, αλλά για τον καθέναν να επιθυμούμε τον Χριστό και ό,τι είναι του Χριστού. Οι άνθρωποι που αγαπούν την αμαρτία, επιθυμούν για τον εαυτό τους τον θάνατο. Εάν κάποιος είναι ανεπιστρεπτί ερωτευμένος με τις αμαρτίες του, αυτός ήδη θανάτωσε τον εαυτό του.
Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς

[toula]

Λογισμοί. Αγίου Ιωάννου της Κρονστάνδης
Λογισμοί Ακάθαρτοι
Ακούστε, άπιστοι! Οι ακάθαρτοι, πονηροί και βλάσφημοι λογισμοί δεν είναι προϊόν της ανθρώπινης ψυχής, αλλά τους παράγει το πονηρό πνεύμα. Γι’ αυτό δεν πρέπει να δίνουμε προσοχή σ’ αυτά που μας λέει και, όταν έρχονται, επειδή γνωρίζουμε από που είναι, να τα περιφρονούμε, και με το νου και την καρδιά μας να προσκολλώμεθα στην αλήθεια, που είναι ο Χριστός. Αυτή είναι η μάνα μας, αυτή μας γέννησε, αυτή μας τρέφει και μας παρηγορεί.
Λογισμοί απιστίας
Αν τη στιγμή που αγιάζονται τα Θεία Δώρα, η όταν ετοιμάζεσαι να τα μεταλάβεις, εμφανίζονται μέσα στο νου σου λογισμοί απιστίας, ζητώντας από σένα αποδείξεις της πίστης σου, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις είναι να μην τους δώσεις καμία σημασία. Αλλά πες το εξής: «Πιστεύω στο λόγο του Κυρίου μου, που για μένα έγινε Άνθρωπος και έχυσε για μένα το δικό Του Πανάχραντο Αίμα». Το ίδιο πρέπει να κάνεις και όταν προσεύχεσαι.
Όταν σε επισκέπτονται λογισμοί απιστίας, να έχεις στο νου σου το Σταυρό του Κυρίου, και οι λογισμοί αυτοί θα φύγουν μακριά. Λέγε και το εξής: « Είμαι ένας ασήμαντος άνθρωπος, ενώ εκατομμύρια άνθρωποι, γνωστοί και μεγάλοι, πίστευαν σ’ αυτά που οι λογισμοί προσπαθούν να μου στερήσουν».
Για τον Κύριο τίποτε δεν είναι αδύνατο· διαφορετικά Αυτός δε θα ήταν Παντοδύναμος. Τίποτε δεν Του είναι αδύνατο· αυτή η αδυναμία δεν είναι στη φύση Του. Και στη φύση Του δεν είναι, παραδείγματος χάρη, να κάνει κακό.
Να μη μας στενοχωρούν
Δεν πρέπει να δίνουμε σημασία σε πονηρές και βλάσφημες σκέψεις που μας βάζει ο πονηρός την ώρα της προσευχής· αυτές δε μας λογαριάζονται ως αμαρτία. Πρέπει με την ησυχία να συνεχίζουμε το έργο μας. Μόνο αυτός που δεν έχει καθόλου πείρα στην πνευματική ζωή μπορεί να στενοχωριέται απ’ αυτές τις σκέψεις.
Όταν το πνεύμα σου αναστατώνεται θυμήσου την επουράνια ειρήνη, την οποία λαμβάνεις κάθε φορά που μεταλαμβάνεις των Ιερών Μυστηρίων. Έχε ελπίδα ότι θα την αποκτήσεις και αυτή τη φορά.
Όταν οι σκοτεινοί λογισμοί βαραίνουν την ψυχή σου, την περικυκλώνουν και την αναστατώνουν, και δεν την αφήνουν να σταθεροποιηθεί με την πίστη στην ασάλευτη πέτρα της δικαιοσύνης· όταν αισθάνεσαι τον εαυτό σου κακό και όλα όσα αγγίζει η σκέψη σου σου φαίνονται επίσης κακά, τότε να μην έχεις τόση παραφροσύνη, ώστε να σκέφτεσαι ότι, όταν αποσταθεροποιείσαι εσύ, αποσταθεροποιούνται τα πάντα και, όταν εσύ αλλάζεις προς το κακό, τα πάντα επίσης αλλάζουν. Τη δική σου αδυναμία να μην την προβάλλεις στους άλλους. Ο Θεός, παραδείγματος χάρη, οι Άγιοί Του, όπως και όλες οι θείες αλήθειες της πίστης, οι προσευχές, και οι ύμνοι, οι διάφοροι θεσμοί που υπάρχουν στην Εκκλησία, είναι πάντα τα ίδια, ζωοποιά και φωτεινά, ακλόνητα και αναλλοίωτα, ακαταμάχητα φρούρια.
Εσύ μερικές φορές, λόγω της απερισκεψίας σου, σκοντάφτεις πάνω σ’ αυτά, και όχι αυτά πάνω σε σένα. Εσύ είσαι ευμετάβλητος και ασταθής, αυτά είναι σταθερά και αιώνια. Ο Θεός είναι αΐδιο Φως, εσύ πιο πολύ είσαι σκοτάδι παρά φως, γιατί έχεις μέσα σου ένα σκοτεινό στοιχείο που είναι η αμαρτία. Η αμαρτία και το σκοτάδι είναι για σένα μία συνηθισμένη κατάσταση.
Η αγιοσύνη και το φως κατοικούν στην ψυχή σου σε τέτοιο βαθμό, όσο εσύ με την πίστη και την καλή σου προαίρεση πλησιάζεις την Πηγή του Αγιασμού και το Πρώτο Φως, το Θεό. Αυτό είναι το έλεος του Θεού, αυτή είναι η ευτυχία σου, όταν στο νου σου υπάρχει το φως, όταν αισθάνεσαι μέσα σου την τέλεια αρμονία με το Θεό και με όλα όσα προέρχονται απ’ Αυτόν.
Καλοί λογισμοί
Οι καλές και φωτεινές σκέψεις είναι από το Θεό η από το δικό μας άγγελο φύλακα. Ενώ όταν ο άνθρωπος στερείται τη θεία χάρη, από την καρδιά του «εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί» (Μτ. 15, 19).
Να σταματάς πιο συχνά με τη σκέψη σου σ’ αυτά τα μεγαλύτερα γεγονότα· εννοώ στην πτώση του πρώτου αθάνατου ανθρώπου και στο θάνατο που ακολούθησε την πτώση, και στη συνέχεια στην ανόρθωσή του και στην αιώνια ζωή που του χάρισε ο Χριστός με τα πάθη, το θάνατο και την ανάστασή Του. Να το σκέφτεσαι αυτό.
Πόλεμος με τους λογισμούς
Όταν γίνονται οι επιθέσεις των παθών, στην αρχή, τις περισσότερες φορές (και στους ανθρώπους, οι οποίοι δεν παραδίδουν αμέσως τα όπλα), οι εμπαθείς λογισμοί πολεμάνε τους αντίθετους καλούς λογισμούς.
Πρέπει να είμαστε σταθεροί αυτή τη στιγμή και να μην αφήσουμε τον αντίπαλό μας να μας νικήσει. Οι καλοί λογισμοί πρέπει να υπερισχύσουν των πονηρών, ακόμη και αν ο άνθρωπος αναγκασθεί να κάνει θυσίες, που σύμφωνα με τη λογική της σάρκας δεν πρέπει να κάνει.
Πρέπει να θυσιάζουμε αυτό που ζητάει η σάρκα: στο θυμό κάποια από τα δικά μας δικαιώματα, στη φιληδονία τις απολαύσεις, και στη φιλαργυρία τα χρήματα. Το κακό όμως είναι ότι οι άνθρωποι λίγο η καθόλου, δεν αντιστέκονται στις επιθέσεις των παθών.
Γι’ αυτό τα πάθη αποκτούν δύναμη επάνω τους και τους τυραννούν. Το να είσαι ευχαριστημένος με όλα και με όλους και να έχεις την ειρήνη της ψυχής, αυτό πρέπει να είναι το πρώτο σου μέλημα, γι’ αυτό πρέπει συνέχεια να προσπαθείς και να φροντίζεις. Αυτό είναι που κάνει τον άνθρωπο ευτυχισμένο, και σ’ αυτή την κατάσταση πρέπει να είσαι συνέχεια.
Από το βιβλίο :
Αγίου Ιωάννου της Κρονστάνδης
«ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ».
Εκδόσεις: Ορθόδοξος Κυψέλη, 2004.

[toula]

“Να είμαστε ζηλωτές. Ζηλωτής είναι εκείνος που αγαπάει ολόψυχα τον Χριστό και στο όνομά Του διακονεί τον άνθρωπο. Αγάπη στον Θεό και στους ανθρώπους, αυτό είναι ζευγάρι, δεν χωρίζει. Πάθος, πόθος, δάκρυα, με κατάνυξη, όχι σκόπιμα. Όλα από καρδιά!
Ο φανατισμός δεν έχει σχέση με τον Χριστό. Να είσαι χριστιανός αληθινός. Τότε κανένα δεν θα παρεξηγείς, αλλά “η αγάπη σου πάντα θα στέγει”. Και στον αλλόθρησκο, χριστιανός. Δηλαδή να τον τιμάεις, άσχετα με τη θρησκεία του, με έναν ευγενικό τρόπο. Μπορείς να περιποιηθείς έναν οθωμανό, όταν έχει ανάγκη, να του μιλήσεις, ν΄αναστραφείς μαζί του. Να υπάρχει σεβασμός της ελευθερίας του άλλου. Όπως ο Χριστός ίσταται επί την θύραν και κρούει, χωρίς να την παραβιάζει, αλλά περιμένει την ψυχή μόνη της κι ελεύθερα να Τον δεχτεί, έτσι κι εμείς να στεκόμαστε μπροστά στην κάθε ψυχή.
Στην ιεραποστολική προσπάθεια να υπάρχει λεπτός τρόπος, ώστε οι ψυχές να δέχονται ό,τι προσφέρουμε -λόγια, βιβλία- χωρίς ν΄αντιδρούν. Και κάτι ακόμη. Λίγα λόγια. Τα λόγια ηχούν στ΄αυτιά και εκνευρίζουν πολλές φορές. Η προσευχή και η ζωή έχουν απήχηση. Η ζωή συγκινεί, αναγεννά και αλλοιώνει, ενώ τα λόγια μένουν άκαρπα. Η καλύτερη ιεραποστολή γίνεται με το καλό μας παράδειγμα, την αγάπη μας, την πραότητά μας.
Στις συζητήσεις, λίγα λόγια για τη θρησκεία και θα νικήσετε. Αφήστε εκείνον που έχει άλλη γνώμη να ξεσπάσει, να πει, να πει… Να αισθανθεί ότι έχει να κάνει μ΄έναν ήρεμο άνθρωπο. Να επιδράσετε με την καλοσύνη σας και την προσευχή σας κι έπειτα του μιλάτε λίγο. Δεν κάνετε τίποτε, αν τα πείτε έντονα, αν του πείτε, παραδείγματος χάριν, “είπες ψέμα!”. Και τι θα βγει; Είστε “ως πρόβατα εν μέσω λύκων”. Τι να κάνετε; Ν΄αδιαφορείτε εξωτερικά, αλλά να προσεύχεσθε μέσα σας. Να είστε έτοιμοι, καταρτισμένοι, με παρρησία, αλλά και με αγιότητα, πραότητα, προσευχή.
“Με τη σιωπή, την ανοχή και την προσευχή ωφελούμε τον άλλον μυστικά”
“Όταν βλέπουμε τους συνανθρώπους μας να μην αγαπούν τον Θεό, στενοχωρούμαστε. Με τη στενοχώρια δεν κάνουμε απολύτως τίποτε. Ούτε και με τις υποδείξεις. Ούτε αυτό είναι σωστό. Υπάρχει ένα μυστικό, αν το καταλάβουμε, θα βοηθήσουμε.
Το μυστικό είναι η προσευχή μας, η αφοσίωσή μας στον Θεό, ώστε να ενεργήσει η χάρις Του. Εμείς, με την αγάπη μας, με τη λαχτάρα μας στην αγάπη του Θεού, θα προσελκύσουμε την χάρι, ώστε να περιλούσει τους άλλους, που είναι πλησίον μας, να τους ξυπνήσει,
να τους διεγείρει προς τον θείο έρωτα. Ή, μάλλον, ο Θεός θα στείλει την αγάπη Του να τους ξυπνήσει όλους.
Ό,τι εμείς δεν μπορούμε, θα το κάνει η χάρις Του. Με τις προσευχές μας θα κάνουμε όλους άξιους της αγάπης του Θεού.
Να γνωρίζετε και το άλλο. Οι ψυχές οι πεπονημένες, οι ταλαιπωρημένες, που ταλαιπωρούνται από τα πάθη τους, αυτές κερδίζουν πολύ την αγάπη και την χάρι του Θεού. Κάτι τέτοιοι γίνονται άξιοι και πολλές φορές εμείς τους κατηγορούμε.
Θυμηθείτε τον Απόστολο Παύλο, τι λέει: “Ού δε επλεόνασεν η αμαρτία, υπερπερίσσευσεν η χάρις”.
Όταν το θυμάστε αυτό, θα αισθάνεσθε ότι αυτοί είναι πιο άξιοι κι από σας και από μένα. Τους βλέπουμε αδύνατους, αλλά όταν “ανοίξουνε” στον Θεό, γίνονται πλέον όλο αγάπη κι όλο θείο έρωτα. Ενώ είχανε συνηθίσει αλλιώς, τη δύναμη της ψυχής τους τη δίνουν μετά όλη στον Χριστό και γίνονται φωτιά από αγάπη Χριστού. Έτσι λειτουργεί το θαύμα του Θεού μέσα σε τέτοιες ψυχές, που λέμε “πεταμένες”.
Είναι ένα είδος προβολής του εαυτού μας να επιμένουμε να γίνουν οι άλλοι καλοί. Στην πραγματικότητα, θέλουμε εμείς να γίνουμε καλοί κι επειδή δεν μπορούμε, το απαιτούμε απ΄τους άλλους κι επιμένουμε σ΄αυτό. Κι ενώ όλα διορθώνονται με την προσευχή, εμείς πολλές φορές στενοχωρούμεθα κι αγανακτούμε και κατακρίνουμε.
Η αγάπη να είναι μόνο εν Χριστώ. Για να ωφελήσεις τους άλλους, πρέπει να ζεις μέσα στην αγάπη του Θεού. Αλλιώς δεν μπορείς να ωφελήσεις τον συνάνθρωπό σου. Δεν πρέπει να βιάζεις τον άλλο. Θα έλθει η ώρα του, θα έλθει η στιγμή, αρκεί να προσεύχεσαι γι΄αυτόν. Με τη σιωπή, την ανοχή και κυρίως με την προσευχή ωφελούμε τον άλλον μυστικά.
Ν΄αγωνιζόμαστε να στέλνουμε την αγαθή μας διάθεση”
“Να έχουμε αγάπη, πραότητα, ειρήνη, Έτσι βοηθάμε τον συνάνθρωπό μας, όταν κυριεύεται απ΄το κακό. Μυστικά ακτινοβολεί το παράδειγμα, όχι μόνο όταν ο άλλος είναι παρών, αλλά κι όταν δεν είναι. Ν΄αγωνιζόμαστε να στέλνουμε την αγαθή μας διάθεση. Ακόμη και λόγια όταν λέμε για τη ζωή του άλλου, που δεν την εγκρίνουμε, αυτός το καταλαβαίνει και τον απωθούμε. Ενώ αν είμαστε ελεήμονες και τον συγχωρούμε, τον επηρεάζουμε -όπως τον επηρεάζει και το κακό- κι ας μη μας βλέπει.
Να μην αγανακτούμε μ΄εκείνους που είναι βλάσφημοι, αντίθεοι, διώκτες κ.λ.π. Η αγανάκτηση κάνει κακό. Τα λόγια τους, την κακία τους να μισήσουμε, τον άνθρωπο, όμως, που τα είπε να μην τον μισήσουμε, ούτε ν΄αγανακτήσουμε εναντίον του. Να προσευχηθούμε γι΄αυτόν. Ο χριστιανός έχει αγάπη και ευγένεια και φέρεται ανάλογα.
Εγκράτεια της γλώσσης -μέγα πράγμα! Κατά ένα μυστικό τρόπο, η σιωπή ακτινοβολεί στον πλησίον.
Να σας διηγηθώ μια ιστορία.
Μια μοναχή, που ήθελε πολύ την τάξη, είπε στον Γέροντά της αγανακτισμένη:
– Η τάδε αδελφή μας αναστατώνει στο μοναστήρι με τις δυσκολίες της και το χαρακτήρα της. Δεν μπορούμε να την υποφέρουμε.
Κι ο Γέροντας απάντησε:
– Εσύ είσαι χειρότερη απ΄αυτήν.
Η μοναχή στην αρχή αντέδρασε και εξεπλάγη, αλλά μετά τις εξηγήσεις του Γέροντα το κατάλαβε και ευχαριστήθηκε πολύ.
Της είπε, δηλαδή, ο Γέροντας:
– Ενώ εκείνη την κυριεύει το κακό πνεύμα και φέρεται άσχημα, κυριεύει κι εσένα, που είσαι τάχα σε καλύτερη κατάσταση, και σας παίζει και τις δύο. Η αδελφή έρχεται σ΄αυτή την κατάσταση χωρίς να το θέλει, αλλά κι εσύ με την αντίδρασή σου και την έλλειψη της αγάπης σου κάνεις το ίδιο. Έτσι ούτε κι αυτήν ωφελείς κι εσύ βλάπτεσαι”
Πηγή: Βίος και Λόγοι Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

[toula]

Μερικοί λένε πως είναι αδύνατο νʼ ακούσει προσεχτικά κανείς όσα διαβάζονται και ψάλλονται στην εκκλησία, αν ταυτόχρονα κάνει κομποσχοίνι. Οι ίδιοι άνθρωποι όμως βρίσκουν τον καιρό για να κάνουν ένα σωρό σκέψεις, την ώρα που ακούνε τα διαβάσματα της εκκλησίας. Και στα παλιά χρόνια ακόμα οι άγιοι πατέρες μετρούσαν την ευχή, γιʼ αυτό και έφτιαξαν τα κομποσχοίνια.
Σαν παράδειγμα ωφέλειας που προκύπτει από την άσκηση αυτής της προσευχής, ο Γέροντας ανέφερε κάποιο δόκιμο στη σκήτη: " Μου παραπονέθηκε, διηγείται ο Γέροντας, πως βαριόταν να στέκεται πολλή ώρα στην εκκλησία και γιʼ αυτό ήθελε να πάει κοντά στο χορό των ψαλτών και να ψάλλει. Του είπα πως θα μπορούσε καλύτερα να λέει την προσευχή του Ιησού με το κομποσχοίνι.
Άρχισε να το κάνει αυτό και διαπίστωσε πως δε βαριόταν πια να στέκεται στην εκκλησία, οι εκκλησιαστικές ακολουθίες δε του φαίνονταν τόσο μακρές. Όταν αρρώστησε, έλεγε πάντα την προσευχή του Ιησού και ζητούσε να μένει μόνος του. Έτσι, με την προσευχή στα χείλη του πέθανε.
Στάρετς Ιωσήφ της Όπτινα

[toula]

Να φυλαγόμαστε
Οι πειρασμοί υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντοτε στη ζωή μας και πρέπει να φυλαγόμαστε από τις αμέτρητες παγίδες που στήνει εναντίον μας ο παμπόνηρος διάβολος.
Μόνο με την ταπεινοφροσύνη και την προσευχή μπορούμε να τις αποφεύγουμε και ασφαλιστούμε.
Όποιος προσέχει και είναι συνετός, ωφελείται πολύ οπό τις θλίψεις και τους πειρασμούς.
Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης