Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ξέρετε κάτι;
Είναι ένα μυστήριο!
Όσο εμείς είμαστε πικραμένοι και θυμωμένοι με τον άλλο τότε μεταδίδουμε και του άλλου αυτήν την κατάστασή μας και γίνεται χειρότερη η κατάσταση.
Εάν εμείς σβήσουμε τη φωτιά της μνησικακίας και αγαπήσουμε τον αδερφό και προσευχόμεθα για τον αδερφό τότε νικά η Χάρις και σιγά-σιγά κερδίζουμε την ψυχή εκείνη και μαλακώνει και η ψυχή του άλλου.
Ωσάν να το καταλαβαίνει.
Ωσάν να γίνονται συγκοινωνούντα δοχεία οι ψυχές μας και αφού εμείς έχουμε αγάπη, διοχετεύουμε αυτήν την αγάπη σιγά-σιγά και στην άλλη ψυχή, την ψυχή που μας ταλαιπώρησε, και έρχεται η ώρα που μαλακώνει και αναπαύεται και γίνεται κι εκείνη καλύτερη.

Μητροπολίτου Λεμεσού Αθανασίου

[toula]

Μερικές μέρες πριν τον θάνατό του, ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είχε εκφωνήσει το τελευταίο μήνυμά του προς τον ελληνικό λαό, Τα λόγια του ακούγονται σήμερα προφητικά.
“Χρειάζονται να πολλαπλασιασθούν οι άνθρωποι που κάνουν Αντίσταση. Που παραμένουν πιστοί στις παραδόσεις μας, στις αξίες μας, στην ιστορία μας και στους αγώνες μας. Οι αναθεωρητές πολύ κακή συγκυρία επέλεξαν για να γκρεμίσουν από τις καρδιές των Ελλήνων τα κάστρα των θυσιών. Σταθείτε όλοι όρθιοι στις επάλξεις σας και μην ξεπουλήσετε τα πρωτοτόκια μας.
Διδάξτε στα παιδιά σας την αλήθεια, όπως την εβίωσαν οι αείμνηστοι Πατέρες μας. Ο λαός μας ξέρει να υπερασπίζεται τα ιερά και τα όσιά του. Το έχει κατ’ επανάληψιν αποδείξει. Και θα το αποδείξει και πάλι. Αντίσταση και Ανάκαμψη. Για να ξαναβρούμε ό,τι έχουμε χάσει, για να υπερασπισθούμε ό,τι κινδυνεύει”.
Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος εκοιμήθη 28 / 1 / 2008
https://youtu.be/xDPVYEHQMFI

[toula]

Οι παραβατες των νομων του Θεου, θα συλληφθουν στα διχτυα της αδεκαστου δικαιοσυνης του Θεου, που θ᾿ ἀπονειμη το δικαιο, θα τιμω­ρηση το εγκλημα και θ᾿ αμειψη την αρετη….»
«Δικαιοσύνην μάθετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς» (Ἠσ. 26,9)
Απόσπασμα ομιλίας τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστινου Καντιώτου
«…Ποῦ δικαιοσύνη; Ἂν ῥίξουμε ἕνα βλέμ­μα καὶ στὴ δική μας κοινωνία ἀλλὰ καὶ σὲ παγ­κόσμιο κλίμακα, στὶς διεθνεῖς σχέσεις τῶν λα­ῶν, θὰ δοῦμε ὅτι δικαιοσύνη δὲν ὑπάρχει. Δὲν βασιλεύει ὁ νόμος τοῦ Χριστοῦ μας, τὸ «Ἀγαπᾶ­τε ἀλλήλους» (Ἰω. 13,34). Στὶς κοινωνίες μας, παρ᾿ ὅλα τὰ ἐπιτεύγματά τους, βασιλεύει ὁ νόμος τῆς ζούγκλας ὅτι «τὸ μεγάλο ψάρι τρώει τὸ μι­κρό». Ἐγκλήματα γίνονται καθημερινῶς σὲ ὅλες τὶς χῶρες· ἐγκλήματα ἐκτελεσμένα μὲ τέτοια ἐντέλεια, ποὺ κι ὁ ἱκανώτερος ἀστυνόμος νὰ μὴ μπορῇ νὰ τὰ ἐξιχνιάσῃ. Ὁ ἔνοχος μένει ἀσύλληπτος, περιγελᾷ καὶ περιπαίζει τὶς ἀρχές. Οἱ δρᾶστες περιφέρονται ἀσύλληπτοι, μερικὲς φορὲς τιμῶνται κιόλας!
Ὑπάρχουν ἐγκλήματα ἀτιμώρητα. Ἄλλοι βλα­στημοῦν τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια, ἄλλοι στὰ δικαστήρια ὁρκίζονται στὸ Εὐαγγέλιο, γυναῖκες ἀφήνουν τοὺς ἄντρες τους καὶ συζοῦν μὲ ἄλλους, ἄντρες ἀφήνουν τὶς γυναῖκες τους καὶ ζοῦν μὲ παλλακίδες, ἄλλοι σκληροὶ κι ἀπάνθρωποι ῥουφοῦν τὸ αἷμα τοῦ φτωχοῦ καὶ κάνουν περι­ουσίες…, καὶ ὅλοι αὐτοὶ μένουν ἀτιμώρητοι. Ἀ­τιμώρητα τὰ ἐγκλήματα. Ἡ ἀνθρώπινη δικαι­οσύνη ἀποδεικνύεται ἀνίσχυρη. Εἶνε, ὅπως ἔ­λεγε ἕνας ἀρχαῖος φιλόσοφος, ἕνα ἀραχνόπανο ποὺ πιάνει μυγάκια, μὰ οἱ σφῆγκες τὸ σχίζουν καὶ περνοῦν. Ἡ ἀνθρώπινη δικαιοσύνη συλλαμβάνει τὰ μικρὰ καὶ ἀσήμαντα· τὰ με­γάλα ἐγκλήματα μένουν ἀτιμώρητα.
Καὶ τί θὰ γίνῃ λοιπόν; αὐτοὶ θὰ μείνουν ἀτιμώρητοι αἰωνίως; Ὄχι! διαμαρτύρεται ἡ συνείδησις. Τὸ ἔνστικτο τοῦ δικαίου, ποὺ ὁ Θε­ὸς φύτεψε μέσα μας, φωνάζει, ὅτι ὁπωσδήπο­τε θὰ ἔρθῃ μέρα ποὺ οἱ ἐγκληματίες τῶν «τελεί­ων» ἐγκλημάτων, οἱ παραβάτες τῶν ἠθικῶν δι­ατάξεων, θὰ συλληφθοῦν στὰ δίχτυα τῆς ἀ­δεκάστου δικαιοσύνης τοῦ Θεοῦ, που θ᾿ ἀπονείμῃ τὸ δίκαιο, θὰ τιμω­ρήσῃ τὸ ἔγκλημα καὶ θ᾿ ἀμείψῃ τὴν ἀρετή….»
(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος
(ἱ. ναὸς Ἁγίου Ἰωάννου Πτολεμαΐδος 1-3-1981)

[toula]

ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΥΣ ΤΡΥΦΩΝ: Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΑΓΙΟΣ ΤΩΝ ΑΜΠΕΛΟΥΡΓΩΝ
Ένας από τους ηρωικότερους μάρτυρες της αρχαίας Εκκλησίας είναι και ο άγιος Τρύφωνας ο ιαματικός. Μάλιστα για την απλότητά του και την ενασχόλησή του με την κτηνοτροφία και τη γεωργία, θεωρείται ο προστάτης άγιος των γεωργών και ιδιαίτερα των αμπελουργών.
Γεννήθηκε στη Λάμψακο της Φρυγίας της Μ. Ασίας περί το 220 μ. Χ., από ευσεβείς γονείς, οι οποίοι του ενέπνευσαν την πίστη στον αληθινό Θεό. Η οικογένειά του ήταν πολύ φτωχή και ο ίδιος εξασκούσε το επάγγελμα του χηνοβοσκού. Όμως παράλληλα μελετούσε την Αγία Γραφή και ποθούσε να τύχει της σωτηρίας και να γίνει πολίτης της ουράνιας βασιλείας του Θεού. Χάρις στην βαθιά του πίστη και την αγνή και αγία ζωή του προικίστηκε από το Θεό να έχει το χάρισμα της θεραπείας ασθενειών και την εκδίωξη των δαιμόνων.
Κάποτε έκανε περιοδεία στην Μ. Ασία ο αυτοκράτορας Γορδιανός (238-244) έχοντας μαζί του και την άρρωστη κόρη του, η οποία βασανιζόταν από φοβερό δαιμόνιο. Πληροφορήθηκε για τη δύναμη του χριστιανού Τρύφωνα, του οποίου ζήτησε τη βοήθεια. Ύστερα από θερμή προσευχή θεράπευσε την κόρη του ειδωλολάτρη αυτοκράτορα, αποδεικνύοντας τη δύναμη του αληθινού Θεού. Το θαύμα αυτό στάθηκε αφορμή να μεταστραφούν στο Χριστό πλήθος ειδωλολατρών και να εγκαταλείψουν τη λατρεία των δαιμονικών «θεών» και των ειδώλων.
Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε σε περίοδο σκληρών διωγμών των Χριστιανών από το ρωμαϊκό κράτος. Με την παρότρυνση των αδίστακτων και σκοταδιστικών ειδωλολατρών ιερέων, των μάντεων, των μάγων, των ορφεοτελεστών και άλλων παρασίτων της ειδωλολατρικής θρησκείας, οι ρωμαϊκές αρχές καταδίωκαν με μανία εξοντώσεως τους Χριστιανούς, υποβάλλοντάς τους σε φρικτά βασανιστήρια και το θάνατο. Το 249 ανέβηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο της Ρώμης ο Δέκιος (249-251), ένας ιδιαίτερα σκληρός και απάνθρωπος ηγεμόνας. Τα σκοτεινά ειδωλολατρικά ιερατεία έπεισαν τον δεισιδαίμονα αυτοκράτορα, πως δήθεν, οι «θεοί» ήταν δυσαρεστημένοι από την παρουσία και τη δράση των Χριστιανών και γι’ αυτό δεν έδειχναν ευμένεια για το κράτος. Τον συμβούλεψαν πως για να ξαναγίνουν ευμενείς οι «θεοί», «ζητούσαν» να τους προσφέρουν θυσία όλοι οι πολίτες του κράτους! Έτσι ο Δέκιος έδωσε διαταγή να προσφέρουν θυσίες όλοι οι πολίτες, με πιστοποίηση από τις αρχές. Όποιοι θα αρνούνταν να θυσιάσουν θα θανατώνονταν με τα πιο φρικτά βασανιστήρια. Ευνόητο ότι οι Χριστιανοί αρνήθηκαν να θυσιάσουν στους δαιμονοθεούς και γι’ αυτό σύρθηκαν στα μαρτύρια μυριάδες πιστοί. Ο διωγμός επί Δεκίου είναι ο πρώτος μεγάλος διωγμός κατά των Χριστιανών, ο οποίος είχε γενικό χαρακτήρα σε ολόκληρη την αχανή αυτοκρατορία.
Ένας από αυτούς ήταν ο άγιος Τρύφων, ο οποίος είχε γίνει στόχος των ειδωλολατρών ιερέων της Λαμψάκου και ιδιαιτέρως του επάρχου της Ανατολής Ακυλίνου, που είχε ως έδρα του τη Νίκαια. Καταγγέλθηκε ότι αρνήθηκε να προσφέρει θυσία στα είδωλα και πως κηρύσσει τον Χριστιανισμό και μεταστρέφει ειδωλολάτρες στη νέα, μισητή γι’ αυτόν, πίστη. Διέταξε τη σύλληψή του και τη μεταφορά του στον θηριώδη έπαρχο.
Ο νεαρός Χριστιανός έδειξε πρωτοφανές ηρωικό φρόνημα απέναντι στους ειδωλολάτρες ανακριτές και στον ίδιο τον έπαρχο. Ομολόγησε με παρρησία την πίστη του στον αληθινό Τριαδικό Θεό και στηλίτευσε την ειδωλολατρία, ως λατρεία των δαιμόνων στα πρόσωπα των άγριων και ανήθικων «θεοτήτων» της. Δήλωσε μάλιστα με πρωτόγνωρο θάρρος πως έχει τη διάθεση να μαρτυρήσει για το Χριστό, να χύσει το αίμα του και να δώσει τη ζωή του για Εκείνον!
Οι ειδωλολάτρες ανακριτές, κυριευμένοι από δαιμονικό θυμό, τον παρέδωσαν στους τερατώδεις δημίους να τον υποβάλλουν στα πιο σκληρά και επώδυνα βασανιστήρια, για να καμφθεί και να αρνηθεί την πίστη του. Τον κάρφωσαν σε ξύλο και τον χτυπούσαν αλύπητα και ασταμάτητα με ξύλινα σπαθιά. Ο ηρωικός μάρτυρας υπέμεινε με καρτερία τα επώδυνα βασανιστήρια και κήρυττε μεγαλόφωνα Χριστό Εσταυρωμένο και Αναστάντα. Κατόπιν προσπαθούσαν να τον μεταπείσουν με δελεαστικές προτάσεις να προσφέρει θυσία στα είδωλα. Αλλά εκείνος παρέμεινε αμετάπειστος. Τότε τον υπέβαλλαν σε νέα, πιο φρικτά και επώδυνα βασανιστήρια. Τον δένουν και τον σέρνουν στην πόλη, τον φυλακίζουν και του τρυπούν τα πόδια, τον κτυπούν με σιδερένια ραβδιά και του καίνε το σώμα με αναμμένους πυρσούς. Αλλά ο μάρτυς συνεχίζει να υπομένει με ηρωισμό τα βασανιστήρια. Ένα φωτεινό στεφάνι κατέβηκε από τον ουρανό και στάθηκε στο κεφάλι του. Το θαύμα αυτό έκανε πολλούς ειδωλολάτρες να φοβηθούν και να πιστέψουν στον αληθινό Θεό.
Βλέποντας ο θηριώδης και σκληρόκαρδος έπαρχος Ακυλίνος ότι η καρτερία του Τρύφωνα μεταστρέφει και άλλους στον Χριστιανισμό, διέταξε να τον αποκεφαλίσουν. Όμως πριν προλάβουν να του πάρουν το κεφάλι ξεψύχησε, παραδίνοντας στο Χριστό την αγνή και αγία ψυχή του. Οι Χριστιανοί της Νίκαιας, με φόβο και ευλάβεια, παρέλαβαν το τίμιο λείψανο του Μάρτυρα για να το ενταφιάσουν με τιμές. Αλλά ο άγιος παρουσιάστηκε σε όραμα, ζητώντας τους να μεταφερθεί το σώμα του στην πατρίδα του τη Λάμψακο, όπου θάφτηκε, επιτελώντας άπειρα θαύματα. Η μνήμη του εορτάζεται την 1η Φεβρουαρίου και τιμάται ιδιαίτερα σε πολλά μέρη της Ελλάδος. Υπάρχουν πάμπολλες μαρτυρίες θαυμάτων και γι’ αυτό ονομάζεται ιαματικός και ανήκει στην κατηγορία των Αναργύρων Αγίων της Εκκλησία μας.
Ο άγιος Τρύφωνας είναι αγαπητός κυρίως στους αγρότες και ιδιαίτερα στους αμπελουργούς, των οποίων θεωρείται προστάτης άγιος. Εικονίζεται μάλιστα να βαστά κλαδευτήρι στο αριστερό του χέρι. Δεν είναι βεβαίως τυχαίο πως την εποχή αυτή γίνεται το κλάδεμα των αμπελιών και την ημέρα της μνήμης του δεν εργάζονται οι αμπελουργοί. Είναι ευλογία για μας του Χριστιανούς, το κάθε επάγγελμα να έχει τον προστάτη άγιό του!
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
ΠΗΓΗ: AKTINES

[toula]

Μάλλον δίνομε εξετάσεις εμείς οι άνθρωποι τώρα σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια τί κάνομε ο καθένας.
Μη σας πιάνη όμως φοβία. Να κάνετε τον σταυρό σας και να μη φοβάσθε… Θα φάει ένα σκούπισμα όλη αυτή η κατάσταση, αλλά θα περάσουμε μια μπόρα. Ο κόσμος έχει ξεσηκωθεί, και εμείς πρέπει να ξεσηκωθούμε με πολλή προσευχή.
Αν κανείς γνωρίση την αλήθεια, προβληματίζεται και ταρακουνιέται. Πονάει για την σημερινή κατάσταση, προσεύχεται και προσέχει να μην πέση σε παγίδα. Τώρα όμως τί γίνεται;
Εκτός που δίνουν μερικοί δικές τους ερμηνείες, φοβούνται και αυτοί σαν κοσμικοί, ενώ έπρεπε να ανησυχούν πνευματικά και να βοηθούν τους Χριστιανούς, βάζοντάς τους την καλή ανησυχία, και να τους τονώνουν στην πίστη, για να νιώθουν θεϊκή παρηγοριά.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

Στο αποστολικό ανάγνωσμα της εορτής της Υπαπαντής, κατά την οποία θυμόμαστε τον σαραντισμό του Χριστού στον ναό των Ιεροσολύμων και την ευλόγησή του από τον υπερήλικα ιερέα Συμεών, διαβάζουμε την αναφορά του αποστόλου Παύλου στην ιερωσύνη της Παλαιάς Διαθήκης και στην ιερωσύνη της Καινής Διαθήκης.
Στην πρώτη, οι ιερείς λαμβάνουν το χάρισμα της ιερωσύνης από τον προπάτορα της ιουδαϊκής φυλής, στην οποία ανήκουν, δηλαδή τον Λευί, γιο του Ιακώβ και εγγονό του Αβραάμ.
Σ’ αυτήν ανήκε και ο Ααρών, αδελφός του Μωυσή, ο οποίος κληροδοτεί το χάρισμα αυτό κατ’ εντολήν του Θεού διά του Μωυσή σε όσους από τη φυλή του θα αναλάβουν αυτήν την αποστολή. Είναι και ευλογία και κληρονομιά η ιερωσύνη της Παλαιάς Διαθήκης.
Υπάρχει όμως σ’ αυτήν ένα πρόσωπο, ο Μελχισεδέκ, βασιλιάς της πόλης Σαλήμ, ο οποίος συναντά τον Αβραάμ, τον γενάρχη των Εβραίων, μετά από μία μεγάλη μάχη στην κοιλάδα Σιδδίμ, και του προσφέρει άρτους και οίνο, ευλογώντας τον, ενώ ο Αβραάμ του προσφέρει το ένα δέκατο των λαφύρων από τη νίκη του.
Ο Μελχισεδέκ χαρακτηρίζεται «απάτωρ, αμήτωρ, αγενεαλόγητος, μήτε αρχήν ημερών μήτε ζωής τέλος έχων (Εβρ. 7,3) και θεωρείται τύπος του Χριστού, καθότι και ο Κύριος είναι «απάτωρ εκ μητρός» (της Παναγίας), «αμήτωρ» (εκ Πατρός, γεννηθείς από τον Πατέρα προ πάντων των αιώνων), «αγενεαλόγητος» (καθότι Θεός), «μήτε αρχή ημερών μήτε ζωής τέλος έχων» (σε ό,τι αφορά την θεότητά Του).
Έτσι, η ιερωσύνη της Καινής Διαθήκης έρχεται ως συνέχεια της ιερωσύνης του Χριστού, που είναι κατά την τάξη Μελχισεδέκ, όχι δηλαδή κατά τα ανθρώπινα μέτρα και πρότυπα, επομένως όχι κληρονομική, ούτε ανήκουσα σε έναν λαό ή σε μία φυλή, αλλά ως απόρροια της σχέσης με τον Χριστό και με την Εκκλησία.
Ο απόστολος Παύλος επισημαίνει ότι «όταν αλλάζει ο φορέας της ιερωσύνης, τότε αλλάζει αναγκαστικά και ο νόμος» που τη διέπει, όπως και ο νόμος που διέπει τον κόσμο.
Η ιερωσύνη της Παλαιάς Διαθήκης λειτουργούσε στην προοπτική της θυσίας για τον εξιλασμό, την άφεση των αμαρτιών των ανθρώπων και τη συμφιλίωση με τον Θεό.
Οι ιερείς της Παλαιάς Διαθήκης θυσίαζαν ζώα ή και προσέφεραν τους πρώτους καρπούς της γης, για να υπενθυμίσουν στους ανθρώπους ότι απέναντι στον Θεό δεν ήταν αυτοί που ήθελε Εκείνος, λόγω των αμαρτιών τους.
Η Καινή Διαθήκη ξεκινά με τη θυσία του Υιού του Θεού, του ιερέα κατά την τάξη Μελχισεδέκ, όχι γιατί θα πάψουμε οι άνθρωποι να είμαστε αμαρτωλοί, αλλά γιατί τώρα πρέπει να λυθεί το μεγαλύτερο εμπόδιο που μας χωρίζει από τον Θεό, τη ζωή, τον συνάνθρωπο, που είναι ο θάνατος.
Η θυσία του Χριστού έγινε μία φορά, στον Γολγοθά και στον Σταυρό.
Καθαρισθήκαμε από την αμαρτία που οδηγεί στον θάνατο μία φορά και για πάντα.
Η ζωή είναι ανεξάλειπτη πλέον.
Επαφίεται σε μας να τη ζήσουμε κατά Θεόν, κατά την προσταγή Του που είναι η αγάπη, και να παλέψουμε με τον τρόπο της ζωής μας να την καθιστούμε πάντοτε ενεργή στην Εκκλησία.
Αυτή η αλλαγή είναι το καίριο σημείο της εορτής της Υπαπαντής.
Από την μία, ο Χριστός τηρεί τα έθιμα του μωσαϊκού νόμου.
Πηγαίνει από τη Βηθλεέμ στα Ιεροσόλυμα, για να τηρηθεί το έθιμο του καθαρισμού του Ιωσήφ (που λειτουργεί σαν να είναι ο φυσικός Του πατέρας και προστάτης) και της Παναγίας.
Για τους Εβραίους, η σχέση ενός ζευγαριού, εκτός από τη χαρά του ερχομού ενός παιδιού στον κόσμου, έκρυβε και την οδύνη της φθοράς και του θανάτου και έπρεπε συμβολικά να καθαριστούν από αυτήν με εγκράτεια και αναφορά στον ναό του Θεού, για να συνεχίσουν και πάλι τη ζωή τους, με τη σωφροσύνη, δηλαδή την πιστότητα ο ένας στον άλλον και την ένταξη της συζυγικής σχέσης στα πλαίσια της ευλογίας της από τον Θεό.
Έτσι έφερναν ένα ζευγάρι τρυγονιών ή δύο νεοσσούς περιστερών ως προσφορά στον ναό.
Ο Ιωσήφ και η Παναγία φέρνουν δύο μικρά περιστέρια, διότι δεν ήταν στην πραγματικότητα ζευγάρι, και τα περιστέρια συμβολίζουν την Παναγία και τον Χριστό, που παραμένουν αμόλυντοι από τον τρόπο της επιβίωσης και της διαδοχής του ανθρώπινου γένους.
Όπως λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας, το ζεύγος των τρυγονιών αποτυπώνεται στα πρόσωπα του ιερέα Συμεών και της προφήτιδος Άννης, που διακονούσαν τον ναό του Θεού και που ήταν σώφρονες και εγκρατείς και επειδή ήταν μεγάλοι στην ηλικία και επειδή είχαν αφιερώσει όλη τους τη ζωή στον Θεό.
Ο Συμεών παίρνει στα χέρια του τον Χριστό.
Και αντί να ευλογήσει αυτός το βρέφος, ευλογείται από τον Κύριο.
Όλα αλλάζουν.
Δεν είναι ο άνθρωπος που μεταφέρει τις ευλογίες του Θεού στον άνθρωπο ως παρηγοριά για τον θάνατο που θα επέλθει, αλλά ο Θεός που γίνεται άνθρωπος, ευλογεί την φύση μας και δεν την παρηγορεί απλώς, αλλά τη σώζει από τον θάνατο για πάντα.
Αλλάζει η ιερωσύνη.
Αλλάζει ο τρόπος της ζωής.
Δεν είναι τώρα το κλειδί τα έθιμα και οι συνήθειες, αλλά η σχέση με τον Χριστό.
Το να έχουμε στα χέρια μας, δηλαδή να Τον κοινωνούμε στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και να τον προσδοκούμε να φανερωθεί στο πρόσωπο του αδελφού μας, όταν αποφασίζουμε και παλεύουμε να τον αγαπήσουμε, με όποιον τρόπο μπορούμε.
Αυτή η αλλαγή ας ξεκινά από τη γιορτή της Υπαπαντής και ας δίνει νέο νόημα στη ζωή μας.
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

[toula]

Η Ορθόδοξη Εκκλησία διαχρονικά τονίζει ότι το πρόσωπο του κληρικού δεν είναι μια απλή διοικητική ή λειτουργική θέση, αλλά μια ιερή διακονία, η οποία απαιτεί αγιότητα, ταπείνωση και θυσιαστική αγάπη.
Σύμφωνα με την πατερική παράδοση, ο κληρικός είναι φορέας της χάριτος του Θεού και υπεύθυνος για την καθοδήγηση του ποιμνίου προς τη σωτηρία.
Σύμφωνα με τον Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο, η ιεροσύνη είναι «τέχνη τεχνών και επιστήμη επιστημών», καθώς διαχειρίζεται τις ψυχές των ανθρώπων και όχι απλά εξωτερικές υποθέσεις.
Ο κληρικός δεν είναι ένας απλός θρησκευτικός λειτουργός αλλά ένας συνεχιστής του αποστολικού έργου, που καλείται να διδάσκει, να καθοδηγεί και να προσεύχεται για το ποίμνιο.
Ο Μέγας Βασίλειος επισημαίνει ότι ο κληρικός πρέπει να έχει την καρδιά ενός πατέρα και τη διάθεση ενός υπηρέτη.
Η κλήση του δεν είναι θέμα προσωπικής φιλοδοξίας, αλλά θείας εκλογής και αποστολής. Εάν κάποιος εισέρχεται στην ιεροσύνη από ματαιοδοξία, επιθυμία εξουσίας ή προσωπικό όφελος, αποτυγχάνει να ανταποκριθεί στην υψηλή αποστολή του.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας υπογραμμίζουν ότι ο κληρικός πρέπει να αποτελεί παράδειγμα αγιότητας και να διακρίνεται για τις αρετές του:
α) Ταπείνωση: Ο κληρικός δεν εξουσιάζει, αλλά διακονεί.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι η αληθινή εξουσία στην Εκκλησία δεν βασίζεται στη δύναμη, αλλά στην αυτοθυσία και την ανιδιοτελή αγάπη.
β) Αγάπη και ευσπλαχνία: Ο ιερέας καλείται να αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους, ακόμα και τους πιο αμαρτωλούς, με διάκριση και κατανόηση.
γ) Αποφυγή φιλαργυρίας και κοσμικών φιλοδοξιών: Οι Πατέρες επισημαίνουν ότι η προσκόλληση στον πλούτο και στην εξουσία αλλοιώνει την πνευματική αποστολή του κληρικού.
δ) Ασκητικός βίος: Ο Μέγας Βασίλειος και ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος τονίζουν ότι ο ιερέας πρέπει να ζει με εγκράτεια και προσευχή, αποφεύγοντας τις υπερβολές και τις ανέσεις του κόσμου.
Η ιεροσύνη δεν είναι μόνο προνόμιο, αλλά κυρίως ευθύνη.
Ο ιερέας δεν κρίνεται από τον Θεό μόνο για τη δική του ψυχή, αλλά και για το πνευματικό του ποίμνιο.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος γράφει ότι η ευθύνη του ιερέα είναι μεγαλύτερη από εκείνη των μοναχών, διότι έχει αναλάβει να καθοδηγεί και να προστατεύει τους πιστούς.
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος προειδοποιεί ότι η ιεροσύνη δεν είναι μια τιμητική θέση, αλλά ένα συνεχές μαρτύριο.
Ο κληρικός οφείλει να αντιμετωπίζει τις αδυναμίες και τα πάθη των ανθρώπων με υπομονή και αγάπη, χωρίς όμως να συμβιβάζεται με την αμαρτία.
Ο κληρικός είναι κυρίως λειτουργός των Μυστηρίων της Εκκλησίας, αλλά και πνευματικός καθοδηγητής των πιστών.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας, αναφέρουν ότι ο κληρικός:
α) Οδηγεί στη Θεία Λειτουργία: Σύμφωνα με τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, η Θεία Λειτουργία είναι η κορυφαία έκφραση της ιερατικής διακονίας, όπου ο κληρικός ενώνει τον λαό με τον Θεό.
β) Διδάσκει την αλήθεια της πίστης: Η διδασκαλία δεν είναι μόνο λόγια, αλλά κυρίως το παράδειγμα ζωής του κληρικού.
γ) Εξομολογεί και καθοδηγεί: Ο κληρικός είναι πνευματικός πατέρας που βοηθά τους πιστούς να συμφιλιωθούν με τον Θεό.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας προσφέρουν πολλές νουθεσίες στους κληρικούς:
α) Ο Άγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας τονίζει ότι ο επίσκοπος και ο ιερέας πρέπει να ζουν με αρμονία και ενότητα, αποφεύγοντας τις διαιρέσεις και τις αντιπαραθέσεις.
β) Ο Μέγας Αθανάσιος προειδοποιεί ότι η αμέλεια του ιερέα μπορεί να οδηγήσει σε πνευματικό θάνατο το ποίμνιο.
γ) Ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος επιμένει ότι ο κληρικός δεν μπορεί να είναι απλώς ένας λειτουργικός υπάλληλος, αλλά ένας άνθρωπος της προσευχής, που έχει προσωπική εμπειρία του Θεού.
Εάν δεν ζει ο ίδιος την πίστη του, τότε η διδασκαλία του θα είναι κενή.
Το πρόσωπο του κληρικού, σύμφωνα με την Ορθόδοξη Πατερική Παράδοση, είναι εκείνο του ταπεινού διακόνου, του πνευματικού πατέρα και του αφοσιωμένου ποιμένα.
Η ιεροσύνη είναι μια υψηλή και απαιτητική αποστολή, η οποία προϋποθέτει συνεχή πνευματική εγρήγορση, αγιότητα βίου και αφοσίωση στην Εκκλησία.
Ο κληρικός δεν είναι ένας απλός δημόσιος λειτουργός, αλλά ένας φορέας της Θείας Χάριτος που καλείται να οδηγήσει το ποίμνιο στην αιώνια ζωή.
Στη ιερά μνήμη του αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου, τιμής ένεκεν

[toula]

Zοῦμε σέ μιά ταραγμένη περίοδο πού χαρακτηρίζεται ἀπό ἀμφισβητήσεις,
νέους προσδιορισμούς, νέους προσανατολισμούς καί νέες προοπτικές, μέ ἐρεθίσματα τίς νέες προκλήσεις τοῦ αἰώνα πού διανύουμε. Ἐν ἔτει 2022 μ. Χ. ψάχνουμε νά βροῦμε τόν βηματισμό μᾶς ἀλλά μέ λάθος πυξίδες. Ἀγνοήσαμε τίς παρακαταθῆκες πού ἔχουμε ὡς ἔθνος, ἱστορικές, θρησκευτικές, πολιτιστικές, ἀξιακές καί τώρα διαπιστώνουμε ὅτι εἴμαστε σέ ἕνα ἀδιέξοδο πού οἱ ἴδιοι δημιουργήσαμε, χωρίς αὐτοκριτική καί ἔτσι τρικλίζουμε μέσα στήν ἱστορία σάν τόν ἀσθενή πού εἶναι ζήτημα χρόνου τό πότε θά καταλήξει.
Δέν εἶναι ὁ πρόλογος ἑνός ἀπαισιόδοξου μυθιστορήματος, εἶναι ἡ πραγματικότητα πού οἱ ἴδιοι δημιουργήσαμε σάν ζωγράφοι στό πίνακα τῆς ἱστορίας μᾶς. Ποιό εἶναι τό μέλλον πού καλούμαστε νά διαμορφώσουμε ,ὥστε νά ὁδηγηθεῖ ὁ ἄνθρωπος στόν προορισμό γιά τόν ὁποῖο πλάσθηκε;
Ἕνα βασικό θεμέλιο αὐτῆς τῆς προσπάθειας εἶναι καί ἡ παιδεία. Δυστυχῶς σήμερα ἡ παρεχόμενη παιδεία ἀντί νά πρωταγωνιστεῖ σέ ἀλλαγές πού ἔχουν σκοπό τήν ἐν Χριστῶ ἀναμόρφωση τοῦ ἀνθρώπου, τή βλέπουμε νά πέφτει θύμα τῶν ποικίλων συμφερόντων, νά αἱμορραγεῖ καί συχνά νά γίνεται παιχνίδι πολιτικῶν ἀντιπαραθέσεων γιά ψηφοθηρικούς λόγους.
Σέ αὐτή τήν πραγματικότητα ἔχουμε νά διαλέξουμε ἀνάμεσα σέ δύο πορεῖες:
Νά προχωρήσουμε μέ ὁδοδείκτη τό ἔνδοξο παρελθόν καί τίς παρακαταθῆκες τῶν Ἁγίων Πατέρων , ἤ νά ἀναλωθοῦμε σέ οὑμανιστικές ἀκρωτηριασμένες προοπτικές πού θά καταλήξουν στόν θάνατο τοῦ ἀνθρώπου, ὄχι μόνο κοινωνιολογικά, ἀλλά καί ὑπαρξιακά μέσα στήν ἱστορία ;
Μιλᾶμε γιά παιδεία... Τί εἶναι αὐτό πού βιώνουμε σήμερα , τί εἶναι αὐτό πού βλέπουμε; Παιδιά ζαλισμένα...Παιδιά πού δέν μποροῦν νά ἀγαπήσουν καί νά ἀγαπηθοῦν... Παιδιά συναισθηματικά ἀκρωτηριασμένα ἀπό ξερές πληροφορίες καί ἀπατηλές ὑποσχέσεις. ”Σπούδασε τό τάδε ἐπάγγελμα γιά νά βγάζεις καλά λεφτά καί ὅλα εἶναι ἐντάξει.” Παιδιά πού δέν τούς δίνουμε νόημα ὕπαρξης καί ζωῆς , ἀλλά ἕνα πρόσκαιρο νόημα ἄνετου βιοπορισμοῦ μέ γνώμονα “νά ζεῖς ἐσύ καλά καί ἄσε τόν ἄλλον νά πεθάνει.” Παιδιά πού τά βλέπουμε σάν ἀριθμό σέ ἕνα χαρτί ἐλέγχου ἤ ἑνός πτυχίου καί θεωροῦμε ὅτι τά πάντα τελειώνουν ἐκεῖ. Δυστυχῶς οἱ αὐτοκτονίες τῶν παιδιῶν καί ἡ κατάθλιψη στήν περίοδο τῶν ἐξετάσεων καταδεικνύουν τό πρόβλημα καί αὐτή τήν ἀκατάσχετη αἱμορραγία. Πολλές φορές ζοῦμε μέσα ἀπό τά παιδιά μᾶς καί τά βλέπουμε ὡς μέσο γιά κοινωνική καταξίωση. “Κοίτα τί ἔφτιαξα!!!“ Λέμε καί καμαρώνουμε , βλέποντάς τά τίς περισσότερες φορές μόνο ἐξωτερικά, χωρίς νά ἀναρωτηθοῦμε τί ἔχουν τελικά μέσα στήν καρδιά τούς. Λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, «οὐδαμόθεν τήν διαστροφήν γίνεσθαι τῶν τέκνων, ἀλλ' ἐκ τῆς περί τά βιωτικά μανίας» δηλαδή, ἀπό τίποτε ἄλλο δέν διαστρέφονται τά παιδιά, παρά ἀπό τήν μανία γιά τά βιοτικά, πού τήν βάζουμε μέσα τούς ἀπό τήν παιδική τούς ἡλικία.
Ἡ γνώση ἔγινε μιά ξερή πληροφορία χωρίς νόημα, χωρίς ἀξία. Ἡ ἐπιστήμη ἀντί νά ὑπηρετεῖ τόν ἄνθρωπο, γίνεται ὅπλο κατά τοῦ συνανθρώπου.
Ἐπιβεβαιώνεται ὁ Ἀπόστολος Παῦλος πού τονίζει « ἡ γάρ σοφία τοῦ κόσμου τούτου μωρία παρά τῷ θεῷ ἐστίν» ἐνῶ ὁ Πλάτωνας μᾶς βεβαιώνει ὅτι «ἐπιστήμη χωριζομένη ἀρετῆς, πανουργία οὐ σοφία»».
Ἡ Ἐκπαίδευση γίνεται ἕνα ἐργοστάσιο γιά τήν παραγωγή καλῶν προϊόντων καί ὄχι μητέρα μέ στόχο τή διάπλαση καλλιεργημένων καί ἰσορροπημένων ἀνθρώπων, μέ θυσία γιά τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο, ἀντίληψη, βάθος σκέψης , εὐρύτητα πνεύματος, γόνιμο πνεῦμα γιά νέες μαθησιακές θεμελιώσεις. Ἡ καλλιέργεια ὥστε οἱ σπουδές καί τό ἐπάγγελμα νά γίνουν διακονία πρός τόν πλησίον, μετατρέπονται σέ ἕνα ἐγωιστικό κλείσιμο μέ σκοπό τό ἀτομικό κέρδος, πολλές φορές εἰς βάρος τοῦ συνανθρώπου.
Ὁ σύγχρονος δυτικός κόσμος βημάτισε πάνω στήν ρήση «Σκέφτομαι ἄρα ὑπάρχω», ἡ Ἑλληνορθόδοξη παράδοση τό πάει ἀκόμα παραπέρα «Ἀγαπῶ ἄρα ὑπάρχω». Τήν ὕπαρξη μοῦ τήν ὁρίζει ὁ ἄλλος μέσα ἀπό τήν ἀγαπητική σχέση μαζί τοῦ. Αὐτή εἶναι ἡ σχέση ἐντός τῆς Ἁγίας Τριάδος, αὐτή τήν προοπτική ἔχει ὁ ἄνθρωπος γιά νά ὁλοκληρωθεῖ στό διάβα τῆς ζωῆς τοῦ ὡς Θεούμενο ὅν σέ σχέση μέ τόν Χριστό. Μιά σχέση καθαρά ἐρωτική καί προσωπική.
Γιά τό Δυτικό αὐτό μοντέλο τῆς παιδείας ἔγραφε παλαιότερα πολύ χαρακτηριστικά ὁ Φώτης Κόντογλου, συγκλονιστικά: «Οἱ ψυχές τῶν νέων εἶναι ρημαγμένες ἀπό τά ἄγρια ἔνστικτα, πού τά ἀνεβάσανε στήν ἐπιφάνεια ἀπό τά σκοτεινά τάρταρα τῆς ἀνθρώπινης φύσης, κάποιοι ἐχθροί τοῦ ἀνθρώπου, κάποιοι πνευματικοί ἀνθρωποφάγοι, πού ἀνάμεσα τούς πρωτοστατεῖ ἕνας τρελός λύκος λεγόμενος Νίτσε, μιά μούμια σάν παλιόγρια λεγόμενος Βολταίρος, κάποιος ζοχαδιακός Φρόυντ, κι ἕνα πλῆθος ἀπό τέτοια ὄρνια καί κοράκια καί νυχτερίδες.
Ὅσοι τούς θαυμάζανε, ἅς καμαρώσουνε σήμερα τά φαρμακερά μανιτάρια πού φυτρώσανε μέσα στίς καρδιές καί στίς ψυχές τῆς γαγγραινιασμένης ἀνθρωπότητος». Ἀπέναντι λοιπόν σέ αὐτό τό Δυτικό μοντέλο, τοῦ ὁποίου ἡ καρποφορία εἶναι πλέον ἐμφανής στή συμπεριφορά τῶν νέων μᾶς, ἀρχίζουμε ὅλοι καί προβληματιζόμαστε.
Ἡ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται: Ὁ Ἑλληνορωμαϊκός κόσμος εἶχε παρακμάσει καί ὑπῆρχαν καί τότε παρόμοια φαινόμενα, τήν ἐποχή πού ζοῦσαν οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στό γνωστό τοῦ ἔργο «Περί κενοδοξίας καί ἀνατροφῆς τῶν τέκνων», μᾶς παρουσιάζει ἀκριβῶς ποιά ἦταν ἡ παιδευτική κατάσταση τῶν χρόνων τοῦ. Εἶχε προχωρήσει ὁ ἐκχριστιανισμός ἀλλά ἐξακολουθοῦσε ἡ παλαιά παιδευτική ἀντίληψη, ἡ ρωμαϊκή. Ἡ διαφθορά ἐξακολουθοῦσε νά ὑπάρχει ἀκόμη καί μέσα στή χριστιανική κοινωνία, ἐνῶ βέβαια ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ ἐξακολουθοῦσε νά εἶναι εἰδωλολάτρες. Μᾶς λέει, λοιπόν, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στό ἔργο αὐτό, ὅτι στή κοινωνική νοοτροπία τῆς ἐποχῆς ἐκείνης κυριαρχοῦσαν τρεῖς ἔρωτες: ὁ ἔρωτας τῆς δόξας, ὁ ἔρωτας τῶν χρημάτων καί ὁ ἔρωτας τῶν ἁμαρτωλῶν ἡδονῶν. Παρουσιάζει μία εἰκόνα τῆς δικῆς τοῦ παρακμιακῆς ἐποχῆς, ἡ ὁποία δέν διαφέρει καθόλου ἀπό τή σημερινή πραγματικότητα. Ὅταν λέει, οἱ γονεῖς παροτρύνουν τά παιδιά τούς γιά νά σπουδάσουν καί νά μάθουν γράμματα, δέν τούς λένε πρέπει νά γίνεις καί καλός ἄνθρωπος, νά ἔχεις ἁγιότητα, νά ἔχεις ἀρετή, νά γίνεις ἀγαθός, ἀλλά τούς λένε, πρέπει νά τελειώσεις τό σχολεῖο, νά πάρεις δίπλωμα, νά πάρεις μιά καλή θέση, νά παντρευτεῖς, νά πάρεις μιά πλούσια νύφη, νά ἔχεις χρήματα νά διασκεδάζεις, νά γίνεις ὑπουργός, νά πᾶς κοντά στό βασιλιά… Καί τό χειρότερο εἶναι, λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὅτι ἐκτός τοῦ ὅτι ὑπέθαλπαν ἔτσι στά παιδιά τούς τήν τάση πρός τήν δόξα καί τόν πλοῦτο, ἔσπρωχναν τότε ὅπως τά σπρώχνουν καί τώρα, ἀκόμη καί στίς ἔκλυτες ἡδονές.
Καί ὅπως ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἀγανάκτησε γιά τήν τότε κατάσταση,ἔτσι πρέπει κι ἐμεῖς ἐπιτέλους νά ἀγανακτήσουμε· τό ἀναφέρω αὐτό, διότι ἔτσι κατόρθωσαν τότε οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες καί ὅλοι οἱ ἄλλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας αὐτόν τόν παρηκμασμένο κόσμο νά τόν ἀλλάξουν καί νά ἐμφανιστοῦν ἅγιοι, ὅσιοι, ἁγνοί νέοι.
Σήμερα δυστυχῶς τό δυτικό μοντέλο παιδείας πού ἐπικράτησε, ξέφυγε πλέον, ἐξαιτίας τῆς ἀθεΐας καί τοῦ ὑποτιθέμενου Διαφωτισμοῦ, καί ἔγινε ἕνα ζωῶδες, ὑλιστικό καί ἡδονιστικό μοντέλο παιδείας.
Μπορεῖ ἡ ἀσθένεια νά εἶναι βαριά ἀλλά ὑπάρχει θεραπεία. Τό μέλλον θά εἶναι λαμπρό ἄν ρίξουμε μιά ματιά στό παρελθόν ὥστε νά ἀκολουθήσουμε τό φῶς πού ἤδη λάμπει μέσα ἀπό τούς Τρεῖς μεγίστους Φωστῆρες τῆς Τρισηλίου Θεότητος πού ἑορτάζουμε σήμερα.
Ἅς δοῦμε τά θεμέλια τοῦ μέλλοντος τῆς Παιδείας μέσα ἀπό τούς Τρεῖς Ἱεράρχες:
Νά βροῦμε τίς ἰσορροπίες μᾶς σέ σχέση μέ τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο. Νά βροῦμε τό Ὀρθόδοξο ἦθος τῆς παραδόσεως πού χάσαμε. Ὄχι μέ τήν ἔννοια τῆς Θρησκειοποίησης ἀλλά μέ τήν ἔννοια τῆς ὑπάρξεως. Σχέση μέ τόν Χριστό σημαίνει ἀνεβαίνω στόν σταυρό γιά τόν ἄλλον. Παίρνω τήν ἀρρώστια τοῦ ἄλλου καί τοῦ δίνω τήν ὑγεία μοῦ. Νά χαθῶ ἐγώ γιά νά ὑπάρξει ὁ ἄλλος. Αὐτός εἶναι ὁ ἀναγεννημένος ἐν Χριστῶ ἄνθρωπος μέσα ἀπό τά προστάγματα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν καί τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μᾶς.
Νά ἑστιάσουμε στήν παιδεία μέ κέντρο τήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου ὡς κέντρο ὑπάρξεως. O σκοπός τῆς παιδευτικῆς λειτουργίας εἶναι κατά τoν Μ. Βασίλειο «ὁμοιωθῆναι Θεῶ κατά τo δυνατόν ἀνθρώπου φύσει. Ὁμοίωσις δέ οὐκ ἄνευ γνώσεως, ἡ δέ γνῶσις οὐκ ἐκτός διδαγμάτων» (ΡG 32, 69). Σ' αὐτό τό σημεῖο ἀναδύεται ἡ προβληματική τῆς στοχοθεσίας τῶν ἐκπαιδευτικῶν προγραμματισμῶν.
Ἡ παιδεία κατά τούς Τρεῖς Ἱεράρχες εἶναι ἀναζήτηση τῆς Ἀλήθειας καί μύηση σ' αὐτήν. Αὐτό σημαίνει καί ὁ ἑλληνικός ὅρος φιλοσοφία. Ἡ ζητούμενη δέ σοφία εἶναι κατ' αὐτούς ὁἸησοῦς Χριστός ὡς ἔνσαρκη Παναλήθεια. Ἡ ἐπιστήμη θεραπεύεται ὡς λειτουργία ψηλάφησης τῶν θείων ἐνεργειῶν μέσα στήν Κτίση. Οἱ τέχνες ἀσκοῦνται ὡς πραγμάτωση τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου καί ἀλληλοδιακονία. Ἡ ζήτηση τῆς Ἀλήθειας (φιλοσοφία), ἡ ἀγάπη γιά τό ὡραῖο (φίλο-καλία), ἡ θεραπεία τοῦ δικαίου, ἀστασίαστα συστατικά τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης, καταφάσκονται ἀπό τούς Πατέρες μᾶς καί κυρίως ἀπό τόν Μ. Βασίλειο, πού κατεῖχε σέ ὑπέρτατο βαθμό ὅλες τίς ἐπιστῆμες στήν ἐποχή τοῦ (ΡG 31, 389-392. 416).Τήν εὐγνωμοσύνη τοῦ γιά τήν Ἑλλάδα ὅπου σπούδασε ( Ἀθήνα) καί τήν ἐκτίμηση τοῦ γιά τούς Ἕλληνες πού γρήγορα καί ἀβίαστα δέχθηκαν τόν Χριστιανισμό ἐκφράζει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος σέ ἕνα ἐπίγραμμά τοῦ ἀπό τή σειρά «Ἔπη εἰς ἑαυτόν»(3). Μιμούμενος ἀριστοτεχνικά τά ἀρχαιοελληνικά ἐπιγράμματα γράφει: «Ἑλλάδα μοῦ, ἀγαπημένη, ὅπου πέρασα τή νεότητά μοῦ καί ὅσα μέ συγκροτοῦν καί σῶμα μοῦ, σᾶς ἀγαπῶ, διότι προθύμως δοθήκατε στόν Χριστό! »Αὐτό εἶναι τό τελικό κριτήριο γιά κάθε παιδευτικό ἀγαθό πού προσφέρει ἡ ἑλληνική παιδεία, μᾶς λέγει ὁ Ἅγιος. Ἡ ἀναφορά στόν Χριστό, ὁ πνευματικός προσανατολισμός μᾶς πρός τόν ἀληθινό Θεό καί τό Εὐαγγέλιό τοῦ. Ἡ ἑλληνική παιδεία εἶναι ἕνα πολύ χρήσιμο ἐργαλεῖο ἀρκεῖ νά ὁδηγεῖ στήν Χριστιανική ἀγωγή καί νά μή μᾶς ἀποκόπτει ἀπό αὐτή.
Ἡ Εὐρώπη σκότωσε τόν Θεό μέ πράξεις καί ἔργα διακηρύττοντας «Ὁ Θεός εἶναι νεκρός».
Τόν ἔκανε ἀπρόσωπο εἴδωλο ἐκμετάλλευσης καί ἐπεκτατισμοῦ νέου τύπου δικαιωμάτων καί πολιτισμῶν. Σέ αὐτό δείχνουμε νά παρασυρόμαστε καί ἐμεῖς μέ μιά ἐπιστροφή στά εἴδωλα. Ἕνας Θεός πού δέν ἔχει καμία σχέση μέ τήν ἀγάπη , τόν ἄνθρωπο καί τόν Κόσμο. Καί ξαφνικά ὁ Δυτικός πολιτισμός ἀποφάσισε καί θυμήθηκε τόν Θεό μέσα ἀπό τά ἀνθρώπινα δικαιώματα καί ἐρωτεύτηκε τόν Θεό τοῦ Ἰσλάμ. Δυστυχῶς ὅμως ὅπως βλέπουμε αὐτός ὁ γάμος καταλήγει σέ τραγωδία κάθε λεπτό. Ἅς γκρεμίσουμε ὅλους αὐτούς τούς ψεύτικους θεούς καί τά εἴδωλα σάν ἄλλος Μωυσῆς, καί ἅς βάλουμε ὡς κέντρο τῆς Παιδείας τήν ἐν Χριστῶ διαπαιδαγώγηση. Διότι πάνω σέ αὐτές τίς ράγες τῆς παραδόσεως ὁ ἄνθρωπος θά μπορέσει μέ ἀσφάλεια νά προχωρήσει στήν πληρότητά τοῦ πού εἶναι ἡ Κατά χάριν Θέωση, ὥστε νά γίνει φιλόθεος καί φιλάδελφος.
Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες ὅταν μιλοῦν γιά Θεοκεντρική (Μήν σᾶς τρομάζει ἡ λέξη) παιδεία δέν ἀοριστολογοῦν. Μέ κέντρο τήν ένσαρκο Χριστοῦ παρουσία οἱ Ἐπιστῆμες, ἡ γνώση, οἱ Κοινωνίες παίρνουν ἄλλες μορφές :θυσιαστικές, ἀγαπητικές, μορφές διακονίας καί ἐλεημοσύνης. Τά παραδείγματα εἶναι πολλά μέσα ἀπό τά συναξάρια τῆς Ἐκκλησίας. Ἅγιοι γιατροί, δικηγόροι, μάγειρες, κηπουροί, αὐτοκράτορες, δέν κράτησαν τίποτα γιά τόν ἑαυτό τούς. Γιά αὐτούς ζωή καί γνώση ἦταν ἡ ἀγάπη καί ἡ θυσία γιά τόν ἄλλον μέ κέντρο τήν σχέση μέ τόν Χριστό.
Οἱ Ἅγιοι κράτησαν τήν παγκόσμια γλώσσα, τά Ἀρχαία μᾶς Ἑλληνικά. Αὐτή τήν ζωντανή γλώσσα ὅλου τοῦ κόσμου ἡ Ἐκκλησία τήν ἔχει κορωνίδα. Τή γλώσσα τῶν πολιτισμῶν, τῆς τεχνολογίας, τῆς Θεογνωσίας ἐμεῖς τήν ὀνομάζουμε νεκρή καί μέσα σέ αὐτή τήν θανάσιμη δυσωδία δυστυχῶς αὐτοκτονοῦμε.
Στή Ρωσία γίνεται βασική ξένη γλώσσα καί ἐμεῖς θέλουμε νά τήν ἀποκαλοῦμε νεκρή, μᾶλλον ἐπειδή ἀγαπήσαμε περισσότερο τά Greeklish.
Ἀκούγεται πολλές φορές τά τελευταία χρόνια ἡ λέξη προσανατολισμός: Σεξουαλικός, θρησκευτικός, πολιτικός, πολιτισμικός. Oι Πατερές καί οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες μιλοῦν ξεκάθαρα. Τό πρότυπο τῆς ἀνθρωπίνης ὑποστάσεως εἶναι ὁ Χριστός. Αὐτός εἶναι τό πρότυπο , αὐτός εἶναι ὁ προορισμός, αὐτή εἶναι ἡ ἐνσαρκωμένη Ἀλήθεια ὄχι ὡς θρησκευτική εἰκόνα καί ὡς συμβολισμός ἀλλά ὡς Θεός κοινωνούμενος πού δρᾶ μέσα στήν ἱστορία ὡς ἀγάπη , ὡς ἀγκαλιά, ὡς πηγή ὕδατος ζῶντος , ὡς ἄρτος ζωῆς, ὡς γενονός μέ τό Σῶμα τοῦ καί τό Αἷμα τοῦ μέσα στό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Αὐτός εἶναι ὁ προσανατολισμός μᾶς. Τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ο,τιδήποτε ἄλλο συνιστᾶ ἐκτροπή καί ἀπώλεια στόχου. Ἔχουμε μιά σπουδαία πρόσκληση νά γίνουμε θεούμενοι. Θά πᾶμε ἄραγε στό μεγάλο τραπέζι νά συναντήσουμε τόν Νυμφίο ὥστε νά ὁλοκληρωθοῦμε ὡς ὑπάρξεις; Ἤ θά χορεύουμε στό χάος τῆς φιλαυτίας τόν χορό τοῦ Ζαλόγγου μέ τά γνωστά ἀποτελέσματα ;
Ἡ παιδεία, συνεπῶς, πού καλλιέργησαν οἱ τρεῖς Ἱεράρχες πού σώζει τήν πεμπτουσία τῆς ἑλληνικῆς καί τῆς ὀρθόδοξης κληρονομιᾶς, εἶναι ἡ παιδεία, πού χρειάζεται καί ἡ Ἑνωμένη Εὐρώπη σήμερα, γιά νά ξαναβρεῖ τά ὑπαρκτικά καί πνευματικά τῆς θεμέλια.
Ὅπως ἐὐστοχότατα ἔχει ἐπισημάνει καί ὁ Ἅγιος π. Ἰουστίνος Πόποβιτς, Σέρβος ὀρθόδοξος Θεολόγος καί πρώην Καθηγητής τοῦ Πανεπιστημίου Βελιγραδίου: «Ἰδού εἰς τί μετεβάλλετο καί τελικῶς μετεβλήθη ἀπό τήν Ἀναγέννησιν ἕως σήμερον ἡ Εὐρώπη. εἰς ἐργαστήριον ρομπότ.
Τό δέ ρομπότ εἶναι ὁ ἀθλιώτερος τύπος ἀνθρώπου. Ὅστις ἔχει ὀφθαλμούς διά νά βλέπη, ἄς ἴδη. Δέν ὑπῆρξεν ἐπί τοῦ πλανήτου ἀθλιώτερος, ἀσχημότερος καί ἀπανθρωπότερος ἄνθρωπος ἀπό τό εὐρωπαϊκό ρομπότ... Ἄνθρωπος χωρίς Θεό καί χωρίς ψυχήν... Ἀφοῦ ἐφόνευσε τόν Θεόν καί τήν ψυχήν μέσα τοῦ ὁ τύπος κάθε εὐρωπαίου ἀνθρώπου... βαθμηδόν αὐτοκτονεῖ. Διότι ἡ αὐτοκτονία εἶναι ὁ ἀναπόφευκτος ἀκόλουθος τῆς Θεοκτονίας».
Κλείνοντας θά ἤθελα νά θέσω κάποια ἐρωτήματα γιά προβληματισμό, ὡς πρός τό μέλλον τῆς παιδείας μᾶς. Τί παιδιά θέλουμε τελικά; Τί κοινωνία θέλουμε νά φτιάξουμε ; Κοινωνία πού θά χαρακτηρίζεται ἀπό ἡδονές σεξουαλικές καί μή ἤ ἀπό γνώση , πνεῦμα, ἀρετή, ἀγάπη , καί θυσία;
Τό πρῶτο ἐργαστήρι τῆς Παιδείας εἶναι ἡ οἰκογένεια. Νά ἀφήσουμε λοιπόν τίς ἀλληλοκατηγορίες καί νά κοιτάξουμε προσεκτικά τόν ἑαυτό μᾶς στόν καθρέφτη τῆς Ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ ὥστε νά βροῦμε τήν πορεία γιά ἕνα ἔνδοξο καί λαμπρό μέλλον. Νά μήν μᾶς ἐνδιαφέρει μόνο ἄν θά βγάλουμε καλούς ἐπιστήμονες ἤ ἀνθρώπους τῆς γνώσης, ἀλλά ἄν τά παιδιά μᾶς θά μπορέσουν νά γίνουν Ἅγιες Μητέρες καί Ἅγιοι Πατεράδες, νά πάρουν τήν εὐθύνη στά χέρια τούς καί νά γράψουν τήν δική τούς Ἱστορία ὄχι μέ πρότυπα πού μυρίζουν ἡδονή, θάνατο καί αὐτοκαταστροφή ἀλλά μέ πρότυπα πού εὐωδιάζουν αἴσθηση ζωῆς αἰωνίου καί αὐτά τά πρότυπα εἶναι οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες πού ἑορτάζουν σήμερα καί γενικῶς ὅλοι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μᾶς. Νά εὐχηθοῦμε οἱ τρεῖς φωστῆρες τῆς Τρισηλίου θεότητος νά βοηθήσουν μέ τό φῶς τούς νά βρεῖ ὁ κόσμος τόν δρόμο πού ἔχασε καί ἔτσι νά ὁδηγηθοῦμε στήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.
Θά κλείσω μέ μιά φράση τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου πού ὀφείλει νά γίνει ὁ ὕμνος τῆς Παιδείας .«Ἡ παιδεία μετάληψις ἁγιότητος ἐστί».
π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh .gr
Το μέλλον της Παιδείας υπό τήν σκέπη των Τριών Ιεραρχών - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

Σε κούρασα καλέ μου, εαυτέ μου, άνθρωπε μου. Εικόνα και πνοή του Θεού. Ίσως και εσύ να με κούρασες με τα γονίδια και τις προδιαθέσεις σου. Με τις φωνές και τις καταβολές σου.
Ίσως τελικά και οι δυο να κουραστήκαμε σε μια πάλη δίχως τελειωμό. Θύματα, οι μέρες και οι ώρες μας. Όμηροι τα όνειρα μας. Νεκρή η αθωότητα μας.
Και να είχε τουλάχιστον νικητή αυτή η μάχη;
Δεν έχει, όμως. Μια αλληλοεξόντωση είναι, που κάθε μέρα μας αδειάζει, μας κουράζει κι αρρωσταίνει.
Ξέρεις τι λέω καλέ μου εαυτέ;
Να κάνουμε μια ανακωχή.
Να σε αποδεχθώ.
Να με αποδεχθείς,
Να μ αγαπήσεις και να σε αγαπήσω κι εγώ.
Να αγκαλιαστούμε και να πούμε ειρήνη, φτάνει ως εδώ.
Παύση του πυρός.
Ναι, δεν αλλάζουν όλα.
Δεν θα τα καταφέρουμε όλα.
Δεν είμαστε καλοί σε όλα.
Δεν λύνονται όλα.
Δεν ελέγχονται όλα.
Ε και; Τι με αυτό;
Ποιος σου είπε ότι δεν μπορώ να χαρώ;
Και να το θυμάσαι, σαν έρθει η ώρα να περάσουμε απέναντι στην άλλη όχθη του ποταμού που λέγεται αιωνιότητα, θα μας περιμένει ο Χριστός, και με παράπονο θα μας τα ψάλλει για τα καλά.
«Γιατί τόσο ταλαιπώρια; Γιατί τόσο άγχος; Φόβος κι ενοχές;
Εγώ σας ζήτησα να είστε απλοί και ταπεινοί κι όλα τα βάρη σας δικά μου. Εγώ ένα σ αγαπώ είπα να μου πείτε κι όλος ο ουρανός δικός σας.....»
-π. Λίβυος-

[toula]

Συνδεθείτε εδω στις 31/1 9:00 μ.μ
https://www.instagram.com/dr_marialena. ... NiMG5kdjc=
Κουβεντιάζουμε θέματα όπως:
1. Γονιός τελικά γεννιέσαι ή γίνεσαι;
2. Πώς μπαίνουν τα όρια στα παιδιά;
3. Πώς δεν θα "τραυματίσουμε" τα παιδιά μας;
4. Η πρώτη σημαντική σχέση είναι της μητέρας-παιδιού - από εκεί ξεκινούν όλα τα μετέπειτα προβλήματα;
5. Πώς η θρησκεία μας γίνεται αρωγός βοηθός στη διαπαιδαγώγηση;
6. Είναι σωστό που λέμε στα παιδιά "Αν είσαι καλό παιδί ο Θεός θα σε αγαπάει;" Πώς θα μάθουμε στο παιδί το καλό/κακό ή τι είναι η αμαρτία;
7. Υπάρχει αγάπη άνευ όρων;
8. Πώς μπορούν οι γονείς να εμφυσήσουν στα παιδιά τους από μικρή ηλικία την πίστη και την αγάπη για το Χριστό ως προστασία από αρνητικά πρότυπα;
9. Πώς μπορεί η πίστη να προστατεύσει τα παιδιά –και ενδεχομένως ιδιαίτερα τους εφήβους- από τη βία και το bullying;
10. Τι λέμε σε έναν γονέα που το παιδί του γεννήθηκε με σοβαρή νόσο ή προέκυψε κάποια βαριά ασθένεια; Πώς ο γονέας αυτός θα βοηθήσει το παιδί του να αντιμετωπίσει την αρρώστια μέσα από την Χριστιανική μας πίστη;
π. Λίβυος