Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Εγώ δεν κληρονόμησα, δεν παρέλαβα ένα θρόνο, αλλά ένα σταυρό.
Ήμουν σε μια χαράδρα και κατόπιν ο Θεός έδειχνε ένα μονοπάτι και ανεβαίναμε πάλι σε ένα ξέφωτο. Και δοξάζω τον Θεό γι’ αυτό.
Αυτό που με στήριζε είναι η αίσθηση ότι δεν έκανα κάτι για τον εαυτό μου, αλλά είχα μια αποστολή.
Στη ζωή την ανθρώπινη δεν πηγαίνουν όλα ομαλά. Η πορεία μας είναι σαν τα δικά μας τα βουνά, τον Παρνασσό, που έχουν χαράδρες, κορυφές, ξέφωτα.
Αυτή είναι η ζωή μας και αυτή είναι η ομορφιά.
Να ξέρει κανείς ότι κάθε μέρα αντιμετωπίζεις το τέλος και να λες “Θεέ μου, στα χέρια σου είμαι” και να συνεχίζεις.
Έτσι καταλαβαίνεις και τους άλλους.
Αλίμονο στους ανθρώπους που δεν έχουν πονέσει, δεν έχουν περάσει δυσκολίες.
Είναι σκληροί, γιατί μόνο ο πόνος μάς κάνει να καταλαβαίνουμε τους άλλους και να είμαστε πιο ώριμοι.
Αλλά οι αρρώστιες δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα.
Είναι άλλες δυσκολίες που έρχονται από το στενό περιβάλλον, που μπορεί να σε οδηγήσουν σε κάμψη και απογοήτευση.
Από εκεί που περιμένεις μια βοήθεια, δεν έρχεται, έρχεται το αντίθετο ή από εκεί που έχεις βοηθήσει τόσο πολύ, έρχεται η αγνωμοσύνη.
Όλα αυτά κουράζουν, αλλά πιστεύω ότι και ωριμάζουν τους ανθρώπους.
Μας δείχνουν ότι πρέπει να είμαστε ελεύθεροι από την απαίτηση ευγνωμοσύνης απέναντι στον άλλο.
Να προσφέρουμε την ευχαριστία μας, αλλά να μην έχουμε την απαίτηση να μας δίνουν ευγνωμοσύνη. Η ελευθερία από την πικρία, από την αγανάκτηση, από το παράπονο είναι πολύ ουσιαστικές μορφές ελευθερίας.
(+)Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος

[toula]

"Εκείνος που δε βλάπτει με τα έργα την ψυχή του, δε σημαίνει ότι τη φύλαξε αμόλυντη και από τα λόγια.
Ούτε πάλι εκείνος που τη φύλαξε από λόγια, δε την μόλυνε και με ακάθαρτους λογισμούς."
Όσιος Ηλίας ο Πρεσβύτερος και Έκδικος

[toula]

Το Πνευματικό Ύψος της Παρθένου στο Γεγονός της Υπαπαντής
Ο Προφητικός Πόνος και το Μεγαλείο της Μάνας
Η Υπαπαντή του Κυρίου δεν είναι απλώς μία τελετουργική πράξη σύμφωνα με τον Μωσαϊκό Νόμο, αλλά μια συνάντηση με την αιωνιότητα, μια αποκάλυψη του Θεού εν χρόνω.
Και στο κέντρο αυτού του γεγονότος, η Παρθένος Μητέρα στέκει σε ύψος απροσμέτρητο, στο βάθος της υπακοής, της θυσίας και της αγάπης.
Όταν ο δίκαιος Συμεών, οδηγούμενος από το Πνεύμα, παίρνει στην αγκαλιά του το Θείο Βρέφος, διακηρύσσει το μέγα μυστήριο: «Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα...».
Βλέπει με τα μάτια της πίστης και προφητεύει το μελλούμενο δράμα.
Όμως, δεν απευθύνεται μόνο στο Παιδίον.
Η ματιά του στρέφεται και προς τη Μητέρα: «Καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ῥομφαία».
Πόσο βαρύς, πόσο διαπεραστικός είναι αυτός ο λόγος!
Η Παρθένος δεν αντιδρά.
Δεν θρηνεί ούτε απορεί.
Έχει αποδεχθεί εκ προοιμίου τον δρόμο του Γολγοθά, ήδη από τον Ευαγγελισμό.
Γνωρίζει πως η Μητρότητα που φέρει δεν είναι προνόμιο αλλά σταυρός, και τον σηκώνει με άρρητη γενναιότητα.
Ο πόνος της Παναγίας δεν είναι ανθρώπινος πόνος.
Είναι το μέγα, ανείπωτο μαρτύριο της Μάνας που ξέρει ότι το Παιδί της θα γίνει «σημείον αντιλεγόμενον».
Ο πόνος της είναι βαθύτερος από κάθε ανθρώπινο πάθος, διότι δεν έχει την αδυναμία της απελπισίας.
Είναι ένας πόνος θεολογικός, σταυροαναστάσιμος, ένας πόνος που συνειδητά αποδέχεται το μυστήριο της Θείας Οικονομίας.
Η Παρθένος Μαρία δεν αμφισβητεί, δεν διεκδικεί, δεν λυγίζει.
Δεν κραυγάζει σαν τις μητέρες που χάνουν τα παιδιά τους.
Είναι η Κεχαριτωμένη, η Θεοτόκος που συμπορεύεται μυστικά με το θέλημα του Πατέρα. Γι’ αυτό και στην Υπαπαντή, η σιωπή Της δεν είναι απουσία λόγου, αλλά η πιο ηχηρή και απόλυτη απάντηση στην τραγικότητα της προφητείας του Συμεών.
Η Παναγία, ως αληθινή Μητέρα του Θεού και των ανθρώπων, δίνει ένα ύψιστο παράδειγμα μητρικής θυσίας.
Δεν κρατά τον Χριστό μόνο για τον εαυτό Της, αλλά Τον προσφέρει στον κόσμο, Τον αφήνει να εκπληρώσει την αποστολή Του.
Η αγάπη Της είναι αγάπη που επιτρέπει τη θυσία. Είναι η Μητέρα που δεν προσκολλάται με ανθρώπινο τρόπο στο παιδί Της, αλλά το αφήνει ελεύθερο να γίνει ο Σωτήρας όλων.
Η Υπαπαντή είναι, έτσι, μια προαναγγελία του Πάθους και της Ανάστασης.
Όπως τώρα παραδίδει το Θείο Βρέφος στον ναό, έτσι αργότερα θα σταθεί κάτω από τον Σταυρό και θα προσφέρει τον Υιό της στην ύψιστη θυσία. Ο πόνος και το μεγαλείο της ενώνονται σε μια σιωπηλή δοξολογία: «Γενηθήτω κατά το ῥῆμά σου».
Στην Υπαπαντή δεν βλέπουμε μόνο την ταπείνωση του Θεού που γίνεται άνθρωπος.
Βλέπουμε και το πνευματικό μεγαλείο της Μητέρας Του, που γίνεται η πρώτη συνειδητή μάρτυρας του σωτηριώδους σχεδίου του Θεού. Και μέσα από τον προφητικό πόνο της, μας ανοίγει τον δρόμο προς την αληθινή πίστη, την πίστη που δεν φοβάται τη ρομφαία, γιατί ξέρει ότι οδηγεί στην Ανάσταση.

[toula]

Η σκηνή της Υπαπαντής είναι μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές στην Καινή Διαθήκη, γεμάτη από βαθιά πνευματικά συναισθήματα και ιερή συγκίνηση.
Ο δίκαιος και ευσεβής Συμεών, ένας άνθρωπος που είχε αφιερώσει τη ζωή του στην προσμονή του Μεσσία, στέκεται μέσα στον Ναό της Ιερουσαλήμ.
Η καρδιά του είναι γεμάτη προσμονή, αλλά και βεβαιότητα, γιατί το Άγιο Πνεύμα του είχε αποκαλύψει πως δεν θα έφευγε από τη ζωή, πριν δει τον Σωτήρα.
Και τώρα, η υπόσχεση εκπληρώνεται.
Η Μαρία και ο Ιωσήφ εισέρχονται στον Ναό κρατώντας το Θείο Βρέφος στην αγκαλιά τους. Μια στιγμή ιερής σιγής απλώνεται, καθώς ο Συμεών πλησιάζει με δάκρυα στα μάτια.
Τα γερασμένα του χέρια, τρεμάμενα από συγκίνηση και δέος, αγγίζουν απαλά το βρέφος. Το κρατά στην αγκαλιά του, σαν να κρατά την ίδια τη σωτηρία του κόσμου.
Τα μάτια του, κουρασμένα από τον χρόνο, φωτίζονται από το φώς της επαγγελίας.
Ένα αίσθημα βαθιάς πληρότητας πλημμυρίζει την ψυχή του.
Το χρέος του στη ζωή έχει εκπληρωθεί.
Τα χείλη του ψιθυρίζουν με συγκίνηση:
"Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη,
ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου…"
Τα λόγια του είναι ένας ύμνος λύτρωσης.
Δεν φοβάται πια τον θάνατο, γιατί έχει δει την ίδια την πηγή της ζωής.
Στη σκηνή αυτή ξεχειλίζουν η αγαλλίαση και η ευγνωμοσύνη.
Είναι η χαρά της υπόσχεσης που έγινε πραγματικότητα, η γλυκιά λύπη της αποχώρησης, η ειρήνη εκείνου που έχει βρει τον προορισμό του.
Είναι η στιγμή όπου το παλιό συναντά το νέο, η Παλαιά Διαθήκη υποδέχεται τη Νέα, και η ανθρωπότητα κρατά στην αγκαλιά της τη σωτηρία της.

[toula]

Ὅταν ἐμεῖς φεύγωμε ἀπό τό σπίτι μας, νά κάνωμε τό σταυρό μας, νά κάνωμε μία σύντομη προσευχή, δύο λόγια μόνο˙
νά μᾶς φύλαξη ὁ Θεός ἀπό ἀτυχήματα, ἀπό ἀτυχήματα τῆς ψυχῆς, μή στό δρόμο συναντήσωμε πράγματα τά ὁποῖα μπορεῖ νά μᾶς ρίξουν στήν ἁμαρτία· ἀλλά καί ἀτυχήματα τοῦ σώματος -ὀχήματα θά ἀνεβοῦμε… καί πεζοί πού θά εἴμεθα μπορεῖ ἕνα αὐτοκίνητο ν’ ἀνεβῆ πάνω σ’ ἕνα πεζοδρόμιο…, ἢ νά σπάσωμε τό ποδάρι μας ἐκεῖ πού περπατᾶμε…, ἢ… χίλια ἢ· νά πέση ἀπό μία πολυκατοικία μιά γλάστρα νά μᾶς σπάση τό κεφάλι… ἢ νά πέση ἕνα δοκάρι ἀπό μία οἰκοδομή…, χίλια πράγματα- Δρόμος εἶναι. Βγαίνομε ἔξω. Ξέρομε τί μπορεῖ νά συμβῆ;
Νά παρακαλᾶμε τό Θεό νά μᾶς φυλάη παιδιά· νά μᾶς φυλάη καί νά μᾶς προστατεύη. Ἀλλά, ὅταν θά γυρίσωμε πίσω, μόλις μποῦμε στό σπίτι μας τό πρῶτο πού θά κάνωμε, θά κάνωμε προσευχή εὐχαριστήρια καί θά κάνωμε καί τρεῖς ματάνοιες, ἄν μποροῦμε· καί πρίν φύγωμε καί μετά. «Θεέ μου, σέ εὐχαριστοῦμε πού γυρίσαμε. Μᾶς φύλαξες, σέ εὐχαριστοῦμε πολύ». Νά τό ξέρετε, ὅταν ἀσφαλίζωμε τή ζωή μας μέ τόν σταυρόν καί τήν προσευχή, τότε ὁ Θεός θά μᾶς φυλάττη. Νά τό ξέρετε.
Βεβαίως ὁ σταυρός μας δέν γίνεται ἔτσι… Νά γίνεται κανονικά. Σήμερα ἕνα μικρό τοῦ ἔδωσα μία εὐχή, κάτι. Τοῦ λέγω: «Θές νά μή σέ πειράζη ποτέ τό κακό; Κάνε σωστά τό σταυρό σου!».
π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

[toula]

«Πάνω από τα άστρα και τους γαλαξίες ευρίσκεται ο «Τρίτος Ουρανός» (Β΄Κορινθ.ΙΒ΄2΄)!!!
Ποιός είναι ο «Τρίτος Ουρανός»;
Εκεί λάμπει ένας άλλος Ήλιος!
Ω Θεέ μου! Τί μεγαλεία έχει η Πίστι μας, και τί σκουλήκια γίναμε εμείς...
Πάνω από τα άστρα του ουρανού υπάρχει ένας άλλος Ήλιος,
Αφάνταστος, Απερίγραπτος, ένα Μυστήριο ασύλληπτο,
ένα Φως Άπειρο και Αιώνιο!!!
Η Αγία Τριάς!!!
Ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιον Πνεύμα!!!
Είναι όχι ένας απλούς ήλιος, αλλά Η Τρισήλιος Θεότης!!!»!!!
Αυγουστίνος Καντιώτης, αειμακάριστος
Επίσκοπος Φλωρίνης.

[toula]

«Εις τους δώδεκα χρόνους εφώτισεν ο Θεός τον Πατέρα και την Μητέρα της Θεοτόκου και Τήν αρραβώνιασαν! Έστειλε κατόπιν ο Πανάγαθος Θεός τον Άγγελον και λέγει εις την Θεοτόκον:
“Μαρία, Eσύ πρέπει να χαίρεσαι περισσότερον από όλον τον κόσμον!! Eσύ μέλλει να γεννήσης τον Υιόν και Λόγον του Θεού, τον Ιησούν Χριστόν, εκ Πνεύματος Αγίου, χωρίς άνδρα!!”!
Αποκρίνεται η Κυρία Θεοτόκος προς τον Θεόν και λέγει:
“Κύριέ μου, απορώ και Σέ δοξάζω, Σέ προσκυνώ, Σέ λατρεύω, οπού κατεδέχθης να γεννηθής από εμένα την δούλην Σου!! Έτοιμη είμαι, λοιπόν, και ας γίνη το Θέλημά Σου!!!”!!!
Και ευθύς, έμεινεν Έγκυος η Θεοτόκος και εγέννησε τον Κύριον Ιησούν Χριστόν μας, τον Υιόν και Λόγον του Θεού, χωρίς άνδρα!! Παρθένος, και πάλιν Παρθένος έμεινεν, μετά τον τόκον!!
Εγεννήθη, λοιπόν, ο Κύριός μας από Γυναίκα, διά να ευλογήση την γυναίκα!!
Διότι η γυναίκα έλαβε κατάρα πρώτη και μας εδίωξεν από τον Παράδεισον. Η Γυναίκα πάλιν έπρεπε να λάβη την ευλογίαν, να μας βάλη πάλιν εις τον Παράδεισον!!
Εγεννήθη ο Κύριός μας από Παρθένον, διά να προτιμήση την παρθενίαν!!!
Εσύ, αδελφέ μου, οπού θέλεις να φυλάξης παρθενίαν, να μισήσης τον κόσμον. Τότε είσαι καλός να γίνης τρισμακάριος και τότε φυλάγεις παρθενίαν, τότε γίνεσαι άγγελος!!
Εγεννήθη ο Κύριος από Αρραβωνιασμένην, διά να ευλογήση τον γάμον!
Να χαιρώμεθα, αδελφοί μου, και να ευφραινώμεθα, οπού μας έδωκεν ο Κύριός μας τον ευλογημένον γάμον!!
Και παρήγγειλεν ο Κύριος, να παίρνη ο άνδρας μίαν γυναίκα!
Ομοίως και η γυναίκα ένα άνδρα!
Και αφού αρραβωνιασθούν, να εξομολογηθούν το ανδρόγυνον με πίστιν καθαράν, με φόβον και τρόμον και με ευλάβειαν, και να μεταλαμβάνουν τα Άχραντα Μυστήρια με φόβον και τρόμον και ευλάβειαν!! Και αφού μεταλάβουν, να στεφανώνωνται μέσα εις την Εκκλησίαν και ύστερα από τρεις ημέρας να σμίγουνε!! Και αν θέλετε, αδελφοί μου, να κάμνετε χαράς, να παίρνετε ψαλτάδες να ψάλλουν όλην την ημέραν, να δοξάζουν τον Κύριόν μας!! Τότε, αδελφοί μου, λέγεται ευλογημένος ο γάμος, τότε, αδελφοί μου, χιλιάδες, μυριάδες αμποδέματα και μαγικά να σας κάμνουν, δεν σας κολλά τίποτε!! Τότε, αδελφοί μου, εκείνο το ανδρόγυνον κάμνει παιδιά ευλογημένα, το ευλογεί ο Θεός και το αφήνει εδώ εις ταύτην την ματαίαν ζωήν και περνά καλά και ειρηνικά, και πηγαίνει και εις τον Παράδεισον!!
Ει δε και παίρνετε οι άνδρες δύο ή τρεις γυναίκας, ομοίως και αι γυναίκες από δύο ή τρεις άνδρας, δεν είναι ευλογημένος ο γάμος, αλλά λέγεται εκείνος ο γάμος πορνεία και μοιχεία. Ένα άνδρα έκαμεν ο Πανάγαθος Θεός και μίαν γυναίκα να παίρνωνται, να κάμνωσι παιδιά. Επανδρεύθης, αδελφέ μου, έκαμες παιδιά; Δεν έκαμες, απέθανεν η γυναίκα σου; Μη παίρνης άλλην γυναίκα, αμή γίνου καλόγηρος να δουλεύης διά την ψυχήν σου, να υπάγης εις τον Παράδεισον, παρά να παίρνης πολλάς γυναίκας και να κερδίσης όλον τον κόσμον, και να πηγαίνης εις την κόλασιν… Ωσάν πηγαίνης εις την κόλασιν, τι όφελος κάμνεις;; Άλλο όφελος δεν κάμνεις, αδελφέ μου, παρά που καίεσαι πάντοτε εις την κόλασιν.
Και δεν παρατηρείς εις το Μηνολόγιον τας εννέα Οκτωβρίου να ιδής τον βίον του Αγίου Ανδρονίκου και της Αγίας Αθανασίας, να ιδής τί αγώνα έκαμον; Καλότυχοι!! Ήσαν ανδρόγυνον και είχον δύο παιδία. Και ο Πανάγαθος Θεός ηθέλησε να τους δοκιμάση και επήρε και τα δύο παιδία μίαν ημέραν. Τί έκαμεν, αδελφοί μου, εκείνο το ευλογημένον ανδρόγυνον;; Ευθύς εμοίρασαν τα πράγματά των και έγιναν και οι δύο καλόγηροι εις Μοναστήρια και επέρασαν και εδώ καλά και ειρηνικά, και υπήγον και εις τον Παράδεισον, να χαίρωνται πάντοτε με τα καλότυχα παιδιά των!»!!!
Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (1714-1779).
«Διδαχή Ε΄ - Διδαχαί και Προφητείαι του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού».

[toula]

ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΘΕΟΔΟΧΟΣ: Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΓΙΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ
Μια από τις πλέον σεβάσμιες μορφές της Καινής Διαθήκης είναι και ο άγιος Συμεών ο Θεοδόχος, ο οποίος αξιώθηκε να κρατήσει στα γεροντικά του χέρια τον νεογέννητο Χριστό, τον Σωτήρα και Λυτρωτή του κόσμου.
Ο άγιος Συμεών θεωρείται ως ο πρώτος άγιος της Εκκλησίας μας, ο οποίος συνδέει την Παλαιά με την Καινή Διαθήκη. Είναι ο πρώτος άνθρωπος ο οποίος κατάδειξε την μεσσιανική ιδιότητα του Χριστού, εμπνεόμενος από το Άγιο Πνεύμα και μέγιστος προφήτης, ο οποίος είδε να εκπληρώνονται οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης για τον ερχομό του Μεσσία και της μεσσιανικής εποχής.
Ελάχιστα στοιχεία για τη ζωή του γνωρίζουμε, σταχυολογημένα από την ευαγγελική διήγηση και τις χριστιανικές παραδόσεις, οι οποίες συχνά φτάνουν σε υπερβολές και μυθοποιούν το σεπτό του πρόσωπο. Όμως τα ιερά συναξάρια της Εκκλησίας μας δεν είναι καθαρά ιστορικά κείμενα, αλλά κηρυγματικά, κατηχητικά, τα οποία σκοπό έχουν να διδάξουν την πίστη και την ευσέβεια στους πιστούς, με βάση τη βιωτή των αγίων. Στα πλαίσια αυτά είναι ανεκτή κάθε λεκτική «υπερβολή» και ιστορική «παρέκβαση».
Ο ευσεβής θρύλος τον θέλει να είναι ένας από τους 72 μεταφραστές της Παλαιάς Διαθήκης στη ελληνική γλώσσα, την ομάδα των δίγλωσσων σοφών Ιουδαίων ελληνιστών στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, στην τότε διεθνή γλώσσα, για να την μελετούν και να την κατανοούν οι ανά τον κόσμο Ιουδαίοι, οι οποίοι δεν γνώριζαν την εβραϊκή. Αυτό έλαβε χώρα τον 3ο π. Χ. αιώνα. Είναι η γνωστή Μετάφραση των Ο΄, την οποία παρέλαβε και χρησιμοποιεί η Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Να σημειώσουμε εδώ πως αυτή η μετάφραση αποτελεί, μαζί με τους σωζόμενους παπύρους, το αρχαιότερο κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης, ακόμα παλαιότερο από το σωζόμενο εβραϊκό , το γνωστό ως «Μασωριτικό».
Αναμφίβολα το έργο της μετάφρασης δεν ήταν καθόλου εύκολο, διότι έπρεπε να βρεθούν οι κατάλληλες λέξεις και έννοιες της ελληνικής γλώσσας για να αποδοθεί σωστά το θεόπνευστο Ιερό Κείμενο. Ανάμεσά τους λοιπόν και ο σοφός Συμεών, ο οποίος με φόβο Θεού και ευλάβεια αναζητούσε να αποδώσει με ακρίβεια την θεοπνευστία της Παλαιάς Διαθήκης. Επέμενε να δίνουν μεγάλη προσοχή και επιμέλεια σε ορισμένα κομμάτια της, τα οποία έχουν μεσσιανικό χαρακτήρα.
Όταν έφτασαν να μεταφράσουν το ιερό προφητικό βιβλίο του Ησαΐα, και συγκεκριμένα στο χωρίο: «διὰ τοῦτο δώσει Κύριος αὐτὸς ὑμῖν σημεῖον· ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει, καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Εμμανουήλ» (Ησ.7,14), ο θεόπνευστος Συμεών άρχισε να προβληματίζεται από την μυστηριώδη προητεία, ζητώντας από τους άλλους μεταφραστές να μην βιαστούν να τη μεταφράσουν εσπευσμένα. Αναρωτήθηκε πως μια παρθένα θα γεννήσει όντως παρθένα, αμφισβητώντας ότι μπορεί να γίνει αυτό. Γι’ αυτό και πρότεινε ότι κατά την απόδοση της μετάφρασης, αντί να χρησιμοποιηθεί η λέξη «παρθένος» να χρησιμοποιηθεί στην ελληνική στην θέση της τη λέξη «νεαρά (κοπέλα)».
Αλλά τότε ακούστηκε φωνή αγγέλου να λέγει «Συ Συμεών θα ζήσεις και θα ιδείς τον Χριστό και θα τον πιάσεις με τα χέρια σου» ενώ ταυτόχρονα αόρατο χέρι τον ράπισε στο μάγουλο για την ασέβεια του αυτή να αποδώσει άλλη έννοια, στην ελληνική, παρά αυτή που σήμαινε στην εβραϊκή.
Την ίδια μέρα βαδίζοντας πλάι σε κάποιο ποτάμι και συλλογιζόμενος την μυστηριώδη προφητεία, έριξε στο νερό το δακτυλίδι του, λέγοντας πως αν το ξαναβρεί τότε θα πιστέψει ότι θα βγει αληθινή η προφητεία του Ησαΐα.
Το ίδιο βράδυ κάθισε μαζί με τους άλλους μεταφραστές να φάνε στον δείπνο ψάρια. Με θαυμασμό και έκπληξη βρήκε μέσα στο ψάρι του το δακτυλίδι του! Διηγήθηκε το συμβάν στους συνδαιτυμόνες του και τότε δέχτηκαν να χρησιμοποιήσουν τη λέξη «παρθένος» στη μετάφραση.
Έκτοτε ο δίκαιος και ευλαβής Συμεών εγκαταστάθηκε τα Ιεροσόλυμα και έζησε για πολλά – πολλά χρόνια περιμένοντας να επαληθευτεί η πρόρρηση του αγγέλου, και το σπουδαιότερο να εκπληρωθεί η μυστική πληροφορία που είχε από το Άγιο Πνεύμα, ότι δεν θα πεθάνει αν δεν δει το Μεσσία, το Λυτρωτή του κόσμου.
Γερασμένος μετέβαινε καθημερινά στο Ναό προσευχόμενος και αναμένοντας εναγωνίως την μεγάλη συνάντηση. Ο Θεός τον αξίωσε να πραγματοποιηθεί η επιθυμία του. Ο ευαγγελιστής Λουκάς διέσωσε στο Ευαγγέλιό του το γεγονός της εισόδου του νηπίου Ιησού στο Ναό της Ιερουσαλήμ και τη συνάντησή του με τον Συμεών: «Και ότε επλήσθησαν αι ημέραι του καθαρισμού αυτών κατά τον νόμον Μωϋσέως, ανήγαγον αυτόν εις Ιεροσόλυμα παραστήσαι τω Κυρίω… Και ιδού ην ανθρωπος εν Ιερουσολύμοις ω όνομα Συμεών, και ο άνθρωπος ούτος ην δίκαιος και ευλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν του Ισραήλ, και Πνεύμα ην Άγιον επ’ αυτόν΄ και ην αυτώ κεχρισμένον υπό του Πνεύματος του Αγίου μη ιδείν θάνατον πριν ίδη τον Χριστόν Κυρίου. Και ήλθεν εν τω Πνεύματι εις το ιερόν΄ και εν τω εισαγαγείν τους γονείς το παιδίον Ιησούν του ποιήσαι αυτούς κατά το ειθισμένον του νόμου περί αυτού, και αυτός εδέξατο αυτόν εις τας αγκάλας αυτού και ευλόγησε τον Θεόν και είπε: νυν απολύεις τον δούλον σου, δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη, ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου, ο ητοίμασας κατά πρόσωπον πάντων των λαών, φως εις αποκάλυψιν εθνών και δόξαν λαού σας Ισραήλ. Και ην Ιωσήφ και η μήτηρ αυτού θαυμάζοντες επί λαλουμένοις περί αυτού. Και ευλόγησεν αυτούς Συμεών και είπε προς Μαριάμ την μητέρα αυτού΄ ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον. Και σου δε αυτής την ψυχήν διελεύσεται ρομφαία, όπως αν αποκαλυφθώσιν εκ πολλών καρδιών διαλογισμοί» (Λουκ.2,22-35).
Στο ναό περίμεναν το άγιο Νήπιο δύο αγιασμένα πρόσωπα, ο δίκαιος Συμεών και η αγία γερόντισσα Άννα. Ο Συμεών, λόγω αγιότητας, ήταν πλημμυρισμένος από το Άγιο Πνεύμα και είχε την θεία πληροφορία πως δεν θα πέθαινε πριν δει το Μεσσία. Πράγματι, ο φωτισμένος άγιος γέρων, με την έμπνευση του Θεού Παρακλήτου, μόλις αντίκρισε την αγία Οικογένεια, αναγνώρισε στο πρόσωπο του νηπίου, τον αναμενόμενο Λυτρωτή και αποκάλυψε για πρώτη φορά δημόσια, ενώπιον πλήθους προσκυνητών, ότι ο αναμενόμενος Μεσσίας ήρθε! Πήρε στις αδύναμες γεροντικές του αγκάλες το Θείο Βρέφος και με δάκρυα ανείπωτης χαράς ύψωσε τα μάτια τους στον ουρανό και ύμνησε το Θεό, ο Οποίος πραγματοποίησε την υπόσχεσή Του να στείλει στον κόσμο το Λυτρωτή, που ανήγγειλε μέσω των προφητών Του.
Ανέπεμψε τη γνωστή σε όλους μας τελευταία καταγραμμένη ωδή της Καινής Διαθήκης, «Νυν απολύεις τον δούλον Σου Δέσποτα…», η οποία συμπεριλήφθητε στο κείμενο του Λουκά. Η ωδή αυτή έχει τεράστια θεολογική σημασία. Σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, ο Συμεών απευθύνεται στο Θεό Παράκλητο, Οποίος τον είχε διαβεβαιώσει για τον ερχομό του Σωτήρα. Μόνο αυτό το γραφικό χωρίο θα αρκούσε να αποδείξει την πραγματικότητα της θείας υποστάσεώς Του σε όσους κακόβουλα και πλανεμένα Την αρνούνται. Τον αποκαλεί Δέσποτα, αποκλείοντας κάθε υπόνοια ότι το Άγιο Πνεύμα δεν είναι πρόσωπο. Αποδεικνύεται περίτρανα η υπέρτατη συμβολή Του στη διαδικασία της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους. Η σάρκωση του Θεού Λόγου είναι, κατά κύριο λόγο, έργο του Παναγίου Πνεύματος (Λουκ.1,35. Ματθ.1, 21).
Ο άγιος γέρων ζητεί από το Θεό, αν θέλει, να τον πάρει πια από τη ζωή αυτή, διότι ικανοποιήθηκε η μεγάλη προσδοκία του. Ο λόγος του Θεού, που έτρεφε με θέρμη περίσσια στην ψυχή του βγήκε αληθινός και πραγματοποιήθηκε. Ευτύχησε να δει με τα γεροντικά του μάτια τη νέα εποχή της σωτηρίας και της χάριτος, ως αποτέλεσμα της αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο και ολόκληρη τη δημιουργία Του. Ζητεί να απολυθεί από αυτόν τον μάταιο κόσμο ειρηνικά, διότι το άγχος και η ταραχή, που προκαλεί στο βίο η αμαρτία, παραμερίζονται. Αποζητά το θάνατο, διότι προαισθάνεται ότι επίκειται ο θάνατος του θανάτου του. Ότι, δια του Χριστού, ο θάνατος είναι πια πέρασμα προς την αιωνιότητα.
Αποκαλώντας τον Μεσσία, ως «σωτήριον», ετοιμασμένον «κατά πρόσωπον πάντων των λαών» και «φως εις αποκάλυψιν εθνών» (Λουκ.2,32), αναγγέλλει για πρώτη φορά την παγκοσμιότητα της εν Χριστώ σωτηρίας. Ο δίκαιος γέρων, υπό θεία έμπνευση, υπερέβη τις μικροεθικιστικές ιουδαϊκές αντιλήψεις και κατανόησε την καθολική σωτηρία του ανθρωπίνου γένους. Ο ενανθρωπήσας Θεός Λόγος ήρθε στον κόσμο να σώσει ολόκληρη την ανθρωπότητα και όχι να ιδρύσει εγκόσμια ιουδαϊκή βασιλεία.
Ακόμα ευλόγησε την αγία Οικογένεια και απευθυνόμενος προς την Θεοτόκο, είπε: «ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον, και σου δε αυτής την ψυχήν διελεύσεται ρομφαία΄ όπως αν αποκαλυφθώσιν εκ πολλών καρδιών διαλογισμοί» (Λουκ.2,34), προφητεύοντας την αιώνια διαμάχη για το θείο πρόσωπο του Χριστού και βέβαια την μητρική πίκρα της Παναγίας μας, την οποί θα δοκιμάσει, εξαιτίας του Θείου Πάθους του Υιού Της.
Κατόπιν ομιλούσε και η αγία προφήτιδα Άννα, απόγονος της φυλής του Ασήρ, η οποία ήταν «προβεβηκύια εν ημέραις πολλαίς, ζήσασα έτη μετά ανδρός επτά από της παρθενίας αυτής και αύτη χήρα ως ετών ογδοήκοντα τεσσάρων, η ουκ αφίστατο από του ιερού νηστείαις και δεήσεσι λατρεύουσα νύκτα και ημέραν» (Λουκ.2,36). Μόλις είδε το Θείο Βρέφος στις αγκάλες του Συμεώνος, «επιστάσα ανθωμολογείτο τω Κυρίω και ελάλει περί αυτού πάσι τοις προσδεχομένοις λύτρωσιν εν Ιερουσαλήμ». (Λουκ.2,38). Έχει και αυτή η λεπτομέρεια μεγάλη σημασία. Η γυναίκα στον αρχαίο προχριστιανικό κόσμο ήταν ολότελα απαξιωμένη. Εδώ, στο πρόσωπο της γηραιάς προφήτιδας, καταξιώνεται και πάλι η παραγκωνισμένη προσωπικότητα της γυναίκας. Η αγία Άννα στέκεται επάξια δίπλα στο Συμεών και καταδεικνύει προφητικά τη χαραυγή της λυτρώσεως του κόσμου, δια του Χριστού.
Μετά από αυτή τη συγκλονιστική συνάντησή του με τον Κύριο ο άγιος Συμεών πήγε στην οικία του και κοιμήθηκε ειρηνικά. Ενταφιάσθηκε πλησίον της οικίας του και ύστερα από αιώνες, έγινε ανακομιδή των λειψάνων του και κατόπιν μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη. Κατά την άλωση της Πόλης το 1204 μ. Χ. αρπάχτηκαν από τους αιρετικούς Φράγκους και μεταφέρθηκαν στην Βενετία, όπου φυλάσσονται έως και σήμερα.
Έλαβε την προσωνυμία «Θεοδόχος» διότι ήταν αυτός που υποδέχθηκε τον Θεάνθρωπο Χριστό, στα αγιασμένα γεροντικά του χέρια και διότι, με αυτήν την υποδοχή αποτέλεσε δοχείο πλήρης της χάριτος, πίστεως, υπακοής και προσμονής.
Είναι γνωστό πως υπάρχουν δύο Μονές αφιερωμένες στον Δίκαιο Συμεών. Η μία βρίσκεται στο σημείο της οικίας του και του τάφου του, η ονομαζόμενη «Ιερά Μονή Καταμόνας» ενώ η δεύτερη στην Ιερά Πόλη του Μεσολογγίου, το θρυλικό μοναστήρι του Αη - Σημιού, κατά την τοπική διάλεκτο, όπου διαδραματίστηκαν σημαντικά γεγονότα της εθνικής μας παλιγγενεσίας.
Η μνήμη του τιμάται στις 3 Φεβρουαρίου, μαζί με την αγία προφήτιδα Άννα, την επομένη της εορτής της Υπαπαντής του Κυρίου .
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
ΠΗΓΗ: AKTINES

[toula]

Ο Συμεών ο Θεοδόχος και η διπλή προφητεία του κατά την Υπαπαντή του Κυρίου
Ο ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ: Ο Θεοδόχος Συμεών ήταν: “Άνθρωπος δίκαιος και ευλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν του Ισραήλ και Πνεύμα ην Άγιον επ' αυτόν” (Λουκ. β΄25).
Ένας “πρωταγωνιστής” της Υπαπαντής είναι και ο άγιος Συμεών. Ο Μέγας Φώτιος λέει ότι ο δίκαιος Συμεών, χρόνια πρίν από τήν γέννηση τού Χριστού, επιστρέφοντας στά Ιεροσόλυμα με νομοδιδασκάλους από κάποια αποστολή, έκανε μαζί τους συζήτηση πάνω σε κάποια προφητικά κείμενα.
Μεταξύ αυτών συζητήθηκε και η προφητεία του Ησαϊα: "Ιδού η Παρθένος εν γαστρί έξει καί τέξεται Υιόν, καί καλέσεις τό όνομα αυτού Εμμανουήλ" (στ΄ 14). Ο Συμεών, αν και ευλαβής, δυσπίστησε προβάλλοντας αντιρρήσεις γιά το αδύνατο της γεννήσεως από παρθένο. Ο Συμεών λίγο αργότερα, γινόμενος μάρτυς κάποιου θαύματος, δοξολόγησε το Θεό γι' αυτό που του φανέρωσε, και, πεπεισμένος πια, επέστρεψε στά Ιεροσόλυμα με την απόφαση της παραμονής, για το υπόλοιπο της ζωής του, στον ιερό χώρο του Ναού αναμένοντας να δεί “ιδίοις όμμασιν” την εκπλήρωση της προφητείας. Κατά το Πρωτευαγγέλιον του Ιακώβου (κεφ. 24), ήταν ιερέας, πράγμα που δεν επιβεβαιώνεται από τα συμφραζόμενα του κατά Λουκάν Ευαγγελίου. Σε υπερεκατονταετή ηλικία αξιώθηκε να κρατήσει στην αγκαλιά του το Βρέφος Ιησού ζητώντας μετά απ' αυτό τήν "απόλυσή" του από την ζωή.
Η ΔΙΠΛΗ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ: Ο ευαγγελιστής διασώζει μια διπλή προφητική αποστροφή του Αγίου προς τη Θεοτόκο: "ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον, και σου δε αυτής την ψυχήν διελεύσεται ρομφαία" (Λουκ. β΄ 32-35), προφητεύοντας μ' αυτόν τον τρόπο και την αντιμετώπιση του Κυρίου από τους Ιουδαίους, αλλά και τη Σταυρική Θυσία Του. Ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι πτώση των μη πιστευόντων σε Αυτόν, και ανάσταση αυτών που πιστεύουν σε Αυτόν. Ο ένας ληστής στο Γολγοθά πιστεύει και σώζεται, ο άλλος αμφισβητεί και καταδικάζεται.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ «ΣΗΜΕΙΟΝ ΑΝΤΙΛΕΓΟΜΕΝΟΝ»: Η λέξη «σημείον» μπορεί να εννοηθή με πολλούς τρόπους και πολλές έννοιες. Κατ' αρχάς σημείο είναι η σάρκωση Του, η ενανθρώπηση του Λόγου του Θεού. Κατά την ενανθρώπηση έγιναν πολλά παράδοξα. Ο Θεός έγινε άνθρωπος, η Παρθένος μητέρα. Ακριβώς δε αυτό το σημείο αντιλέγεται και αμφισβητείται από πολλούς. “Άλλοι θεωρούν ότι ο Χριστός ως Θεός έχει προαιώνια ύπαρξη και άλλοι νομίζουν ότι έλαβε αρχή της υπάρξεως του από την παρθένο και άχραντη Μαρία” (Κύριλλος Αλεξ.). Ό Νικόδημος Αγιορείτης, λέγει, εξηγώντας τα προηγούμενα, ότι ο αιρετικός που βλέπει την επίγεια ζωή του Χριστού, ο οποίος άλλοτε ως άνθρωπος πεινά, διψά, δέχεται το μαρτύριο, σταυρώνεται, πάσχει (τα λεγόμενα “αδιάβλητα πάθη”), και άλλοτε ως Θεός κάνει θαύματα, εκδιώκει δαίμονες, ανίσταται κλπ., αμφιταλαντεύεται αν ο Χριστός είναι Θεός ή άνθρωπος.
Ομως ό Χριστιανός δεν έχει τέτοιες αμφιβολίες, γιατί γνωρίζει ότι καίτοι ο Χριστός είχε δύο φύσεις, θεία και ανθρώπινη, εν τούτοις είναι ένας κατά την υπόσταση (υποστατική ένωση των δύο φύσεων), και έτσι ο ένας και Αυτός Χριστός ενεργεί άλλοτε τα θεοπρεπή και άλλοτε τα άνθρωποπρεπή. Έπειτα, σημείο αντιλεγόμενο είναι και ο Σταυρός του Χριστού. Άλλοι δέχονται τον Σταυρό και την σταύρωση του Χριστού θεωρούντες αυτήν ως σωτηρία, ότι στον Σταυρό νίκησε τις αρχές και εξουσίες του σκότους, και άλλοι αρνούνται τον Σταυρό. Δεν μπορούν να αντιληφθούν πως ο Χριστός σταυρώθηκε. “Ο Σταυρός είναι για τους Ιουδαίους σκάνδαλο, για τους Έλληνες μωρία. Για μας όμως τους πιστούς ό Σταυρός είναι Θεού δύναμις και θεού σοφία” (Α' Κορ. α', 23-24). Η δεύτερη προφητεία του αγίου Συμεών, που αναφερόταν στην Παναγία, είναι η εξής: «και σου δε αυτής την ψυχήν διελεύσεται ρομφαία, όπως αν αποκαλυφθώσιν εκ πολλών καρδιών διαλογισμοί» (Λουκ. β', 35). Προφανώς η προφητεία αυτή αναφέρεται στον πόνο και την θλίψη της Θεοτόκου πάνω στον Σταυρό, όταν θα έβλεπε τον Υιό της, που είναι ταυτόχρονα Υιός του Θεού, να πάσχει και να υποφέρει. Η Παναγία δεν υπέφερε ούτε πόνεσε κατά την γέννηση του Χριστού, ακριβώς γιατί τον συνέλαβε ασπόρως και τον γέννησε αφθόρως (ανήδονος σύλληψη – ανώδυνος γέννεση). Θα πόνεσει, όμως, πολύ από τη ρομφαία, που θα διαπεράσει την ψυχή της Θεοτόκου κατά τον σταυρικό θάνατο του Χριστού και η οποία θα αποκάλυψει τους διαλογισμούς πολλών ανθρώπων, που βρίσκονταν κρυμμένοι στην καρδιά τους. Αυτοί αμφιβάλλουν αν είναι γνήσια και αληθινή μητέρα. Αλλά από τον πόνο που αισθάνθηκε καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για την φυσική του μητέρα. Έτσι ο πόνος της Παναγίας στον Σταυρό έδειξε ότι αυτή είναι η πραγματική μητέρα, ότι από αυτήν ο Κύριος παρέλαβε την σάρκα. Γιατί, αφού η Παναγία είναι πραγματική μητέρα, σημαίνει ότι και ο Χριστός έχει πραγματικό σώμα και δεν είναι άνθρωπος κατά φαντασία. Ο Μ. Αθανάσιος λέγει ότι η φράση «όπως αν αποκαλυφθώσιν εκ πολλών καρδιών διαλογισμοί» σημαίνει ότι ό Σταυρός και το Πάθος του Χριστού, θα αποκάλυψει όλες τις εσωτερικές διαθέσεις των ανθρώπων, αφού ο Πέτρος από θερμός και ζηλωτής, θα τον αρνηθεί, οι Μαθητές θα τον εγκαταλείψουν, ο Πιλάτος θα μεταμεληθεί νίβοντας τα χέρια, η γυναίκα του θα πιστεύσει με το νυκτερινό όνειρο, ο εκ των σταυρωτών, εκατόνταρχος θα ομολογήσει, ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος, δύο εκ των Φαρισαίων, θα φροντίσουν το νεκρό Του σώμα, ο Ιούδας θα αυτοκτονήσει, οι Ιουδαίοι θα δώσουν αργύρια στους φρουρούς για να αποκρύψουν την Ανάσταση. Συμπερασματικά, ο Χριστός θα είναι «εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών» και στην άλλη ζωή, αφού όλοι θα δουν τον Χριστό, αλλά για άλλους θα είναι Παράδεισος και για άλλους Κόλαση.
Ο ΚΥΡΙΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΦΩΣ: Με δυο ονόματα ονόμασε ο Συμεών τον Κύριο: Σ ω τ η ρ ί α και Φ ω ς. Ότι ο Χριστός είναι αληθινά ο Σωτήρας μας, μαρτυρεί και το όνομα Ιησούς, το οποίο Άγγελος Κυρίου ανακοίνωσε στον Ιωσήφ: «Καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν, αυτός γαρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών». Και ότι ο Κύριος είναι το αληθινό Φως, το βεβαιώνει ο Ίδιος λέγοντας: «Εγώ ειμί το Φώς του κόσμου. Εκείνος που με ακολουθεί δεν θα περπατήσει στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το Φώς της ζωής». Πραγματικά, ο Χριστός είναι το φως του κόσμου, το πραγματικό, πού διώχνει το σκότος της άγνοιας του νου, αλλά είναι και η δόξα ολόκληρης της ανθρωπινής φύσεως. “Χωρίς το Χριστό ή ανθρώπινη φύση είναι άδοξη, ανείδεη, αόριστη και ανώνυμη. Με τον Χριστό αποκτά είδος και όρο.» (Νικόλαος Καβάσιλας). Tα λόγια του Ἁγίου Συμεών σημειώνουν το τέλος μιας μακρας περιόδου, χιλιάδων χρόνων κατὰ τη διάρκεια των οποίων οι άνθρωποι ζούσαν χωρὶς το Θεό.
Του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου,δασκάλου – συγγραφέα

[toula]

Κρατώντας τήν Ἐλπίδα
Γνώρισμα ζωῆς καί πλοῦτος ἀκριβός τοῦ ἀνθρώπου ἡ ἐλπίδα. Ἀνάσα τῆς ψυχῆς του ὄχι ἁπλῶς ἰσάξια, ἀλλά ἀναγκαιότερη ἀπό τοῦ σώματος τήν ἀνάσα. Τήν θαύμασαν ὅλοι ἀπό τά πανάρχαια χρόνια. Τήν ἀπεικόνισαν μέ χρώματα ἐξαίσια οἱ ζωγράφοι. Τῆς ἔπλεξαν ἐγκώμια καί ὕμνους οἱ ποιηταί. ἘμΒάθυναν στό νόημά της οἱ σοφοί. Μά καί τούς ἁπλούς ἀνθρώπους συγκίνησε ἡ παρουσία της. Τήν καμάρωσαν ὡς τήν πολυτιμότερη περιουσία τους ἐκεῖνοι πού αἰσθάνθηκαν νά τούς φουσκώνει τά στήθη τό χαρούμενο φτερούγισμά της κι ἔνιωσαν διπλᾶ ἔρημοι καί δυστυχισμένοι ἐκεῖνοι πού στερήθηκαν τή συντροφιά της.
Πεθαίνει ἡ ζωή δίχως ἐλπίδα. Ἀδυνατεῖ νά πορευθεῖ ὁ κάθε στρατοκόπος τῆς γῆς χωρίς αὐτή τήν πολύτιμη βακτηρία. Κι ἦταν γι᾿ αὐτό ἕνα βάσιμο κουράγιο, ἕνα στέρεο στήριγμα γιά τόν ἄνθρωπο τό γεγονός ὅτι ἀπό τό ξεκίνημά της ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα, ὅλος ὁ κόσμος, ζοῦσε κι ἀναπτυσσόταν μέ τήν προσδοκία, ἀνάσαινε μέ τήν ἐλπίδα.
Στό κύλισμα τῶν χρόνων αὐτή ἡ ἐλπίδα ἔγινε τό μέσο ἐπικοινωνίας καί συνεργασίας τῆς γῆς μέ τή χάρη τοῦ οὐρανοῦ. Ὄχι ρομαντικά, φιλοσοφικά ἤ ποιητικά καί ἀόριστα, ἀλλά συγκεκριμένα καί ἁπτά ἐπί αἰῶνες αἰώνων τό ἱστορικό γίγνεσθαι διαμορφώνεται στό πλαίσιο πού ὁρίζει καί ὑποδεικνύει ἡ προσδοκία. Εὐκρινέστερα ὁδηγητική ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ στήν πορεία τοῦ περιουσίου λαοῦ του, τοῦ Ἰσραήλ, στέλνει ἀλλεπάλληλα τά προφητικά μηνύματα, πού δυναμώνουν τήν προσδοκία τῶν ἐθνῶν καί μορφοποιοῦν τήν ἐλπίδα τοῦ Ἰσραήλ στό ἀναμενόμενο "σωτήριον τοῦ Θεοῦ".
Ναί, ἡ ἐλπίδα πώς θά φανεῖ στήν ταλαίπωρη γῆ τό "σωτήριον τοῦ Θεοῦ" εἶναι τό ζείδωρο ὀξυγόνο μέσα στήν ἀποπνικτική ἀτμόσφαιρα τῆς ἄγνοιας, τῆς ἁμαρτίας καί τῆς φθορᾶς τοῦ προχριστιανικοῦ κόσμου. Αὐτό τό ὀξυγόνο ζωογονεῖ τήν ἑτοιμοθάνατη καρδιά τοῦ πρεσβύτη Συμεών, κρατᾶ ἀνοιχτά τά γέρικα μάτια του καί τά ἑτοιμάζει νά ἀντικρύσουν καί νά ἀναγνωρίσουν τήν Ἐλπίδα ἐνσαρκωμένη, τόν Λόγο πού ἔγινε σάρξ καί "ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν".
Κοσμοϊστορική καί μοναδική ἐκείνη ἡ συνάντηση στό ναό τοῦ Σολομῶντος κι ἄς ἔμοιαζε ἐξωτερικά μέ μυριάδες ἄλλες. Ἡ Παναγία Μητέρα φέρνει στό ναό σαρανταήμερο βρέφος τό Παιδί πού συνέλαβε ἀσπόρως, κυοφόρησε ἀρρήτως, γέννησε καί γαλακτοτρόφησε ὑπερλόγως. Θά τό ἀφιερώσει στόν Θεό, ὅπως ὁρίζει ὁ νόμος. Κι ἐκεῖ τό θεῖο Παιδί ἀπό τή δική της ἀγκαλιά περνᾶ στήν ἀγκαλιά τοῦ δικαίου Συμεών, στοῦ ὁποίου τά στήθη πάλλει ἡ ἐλπίδα.
Ὁ σεμνός γέροντας εἶναι ὁ μόνος ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος ἐκείνη τήν ὥρα εἶχε συνείδηση ὅτι ἀντικρύζει καί κρατᾶ τόν "Χριστόν Κυρίου", τό φῶς τοῦ κόσμου, τήν ἐλπίδα καί δόξα τοῦ Ἰσραήλ. Αὐτό τό γνώρισμα ἀνάγει τή μορφή τοῦ πρεσβύτη σέ σύμβολο τῆς ἀνθρωπότητος καί προφητεία τῆς ἱστορίας της.
Εἶναι ὁ λευκασμένος Συμεών ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ πεσμένου ἀνθρώπου, πού ἐναγώνια περίμενε τή λύτρωση, ἀλλά ἀναδεικνύεται καί τό σύμβολο τῆς βεβαίας ἐλπίδος γιά τή λύτρωση, πού ἐπί τέλους ἦλθε. Στό πρόσωπό του ἐκφράζονται ὅλες οἱ προφητεῖες τοῦ Ἰσραήλ, ἐνσαρκώνονται ὅλοι οἱ πόθοι τοῦ κόσμου καί συνάμα ἀπαντᾶ ἐκπληρωμένη ἡ ἐπαγγελία, πραγματοποιημένη ἡ ἐπιθυμία, χειροπιαστό καί ζωντανό τό "σωτήριον τοῦ Θεοῦ".
Γοργοκτυπᾶ ἡ ἀκάματη καρδιά του, καθώς ἐμπνευσμένη ἀπό τό Πνεῦμα τό ἅγιο διακρίνει ὅτι ὁ Υἱός τῆς Παρθένου θά εἶναι τό "σημεῖον ἀντιλεγόμενον", πού "κεῖται εἰς πτῶσιν καί ἀνάστασιν πολλῶν". Καί ἤδη ὁ ἴδιος ὁ πρεσβύτης ζῆ τήν "ἀνάσταση". Κάτοχος τῆς ζωντανῆς Ἐλπίδος ἱκετεύει εἰρηνικά· "Νῦν ἀπολύεις τόν δοῦλόν σου, Δέσποτα". Τώρα, Κύριε, πού μ᾿ ἀξίωσες νά δῶ καί νά κρατήσω στά χέρια μου "τό σωτήριόν σου", τώρα πού μοῦ χάρισες τή σωτηρία, ἄς τελειώσει ἡ ἐπίγεια ζωή μου. Ἔχει ἐκπληρώσει πλέον τόν προορισμό της.
Ἡ γεροντική ἀγκαλιά τοῦ Συμεών, πού κλείνει μέσα της τήν ἐνσαρκωμένη Ἐλπίδα γίνεται ἐπίσης ὁ τύπος ὁ προφητικός, πού προλέγει ἄφωνα καί προδιαγράφει ἀλάνθαστα τό μέλλον τῆς ἀνθρωπότητος. Σέ κάθε ἐποχή ἡ ἀνθρωπότητα ἔρχεται ἀντιμέτωπη μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό. Ζυγίζεται καί μετριέται ἀπό τή θέση της ἀπέναντί του καί ἤ ἐκτινάσσεται στά ὕψη τῆς πίστεως, ὅπου ἡ ἐλπίδα καί ἡ αἰώνια χαρά, ἤ κατακρημνίζεται στά βάραθρα τῆς ἀπιστίας, μέ ἀναπόφευκτο ἐπακόλουθο τήν ἀπελπισία.
Καί σήμερα, ὅπως σέ κάθε ἐποχή, ἐπίκαιρος ὁ προφητικός λόγος καί ἡ μορφή τοῦ ἁγίου Συμεών. Ὁ σημερινός κόσμος, ἄν καί ἔφθασε ἤδη στό κατώφλι τοῦ 21ου αἰώνα τῆς μετά Χριστόν ζωῆς του, ἔχει ἔντονα τά σημάδια τῆς ὁμοιότητος μέ τόν προχριστιανικό κόσμο. Γηρασμένος ἐπικίνδυνα ἀπό τήν ἁμαρτία ἔχει χάσει τόν προσανατολισμό του. Παραπαίει στήν ἀβεβαιότητα, συνθλίβεται ἀπό τό ἄγχος κι ἀπεγνωσμένα κραυγάζει· "ζητεῖται ἐλπίς". Σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο ὁ γέροντας Συμεών δίνει τήν ἀπάντηση, μία ἀπάντηση αὐθεντική, κατοχυρωμένη ἀπό τήν ἱστορία καί ἐπιβεβαιωμένη ἀπό τήν πραγματικότητα: Ὑπάρχει ἐλπίς! Εἶναι ὁ Χριστός!
Ἄν ὁ κόσμος θελήσει νά ἐναγκαλισθεῖ καί ἐνστερνισθεῖ τόν Χριστό, θά ρεύσει ἡ ζωή στίς φλέβες του, θά θρονιασθεῖ ἡ ἐλπίδα στήν καρδιά του. Διότι ὁ Χριστός εἶναι ἡ Ζωή καί ἡ Ἐλπίδα. Ἄν ἐπιστρέψει στόν Χριστό ὁ κόσμος μας, δέν θά πεθάνει. Κι ἄς βρίσκεται -ὅπως τό βεβαιώνουν εἰδικοί καί μή- ἐγγύς ἀφανισμοῦ. Θά ζήσει. Ὄχι διότι θά ἐκλείψει τό φαινόμενο τοῦ θανάτου, ἀλλά διότι θά γίνει ὁ ἄνθρωπος κοινωνός στήν ἀληθινή, στήν αἰώνια Ζωή, στή βεβαία Ἐλπίδα.
Μία ὑπαπαντή χρειάζεται σήμερα ἡ ἀνθρωπότητα καί ἡ καρδιά μας. Νά ὑπαντήσει τόν Χριστό, πού τόν ἐναποθέτει ἡ Ἐκκλησία ὄχι στήν ἀγκαλιά μά μές στήν ἴδια τήν καρδιά μας. Νά τόν δεχθεῖ καί νά τόν κρατήσει. Θά ᾿χει τότε δική της χειροπιαστή τήν Ἐλπίδα.
Του μακαριστού Στέργιου Ν. Σάκκου, καθηγητού Εισαγωγής και Ερμηνείας Καινής Διαθήκης του Α.Π.Θ