Αν κάνεις το καλό, αυτό θα πρέπει να το κάνεις για χάρη του Θεού και μόνο. Γι’ αυτό και δεν θα πρέπει να δίνεις καμιά σημασία στην αγνωμοσύνη των ανθρώπων.
Μήν περιμένεις ανταμοιβή εδώ, αλλά από τον Θεό στους Ουρανούς. Αν περιμένεις εδώ την ανταμοιβή σου, θα ταλαιπωρηθείς ματαίως!! Άγιος Αμβρόσιος της Όπτινα.
Κλίμαξ: «Η δίψα και η αγρυπνία πιέζουν την καρδιά»
Του Δημητρίου Λυκούδη, θεολόγου
Ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης (579-649), αναφερόμενος στην εγρήγορση και νήψη του πιστού, μάς προτρέπει: «Η δίψα και η αγρυπνία πιέζουν την καρδιά. Και όταν πιεστεί η καρδιά, τότε εκπηδούν δάκρυα». Αυτά τα δάκρυα προσθέτουν ταπείνωση στον αγωνιστή πιστό, συγκρατούν την ειρήνη της ψυχής, ασφαλίζουν την ακατακρισία προς τους άλλους, ελκύουν αδιάκοπα την ευλογία και χάρη του Ουρανού.
Και για να θυμηθώ τον, πολύ αγαπητό σ᾿ εμένα, μακαριστό παπά Εφραίμ, τον πρώην Φιλοθεΐτη, «όταν ο νους καθαρίζεται με δάκρυα, επειδή απομακρύνονται οι βλαπτικοί λογισμοί, το μάτι βλέπει καλύτερα και ο πιστός δεν κατακρίνει κανέναν, ουδεπόποτε».
Διαβάζω στον Ευεργετινό: «Κάποτε ο Αββάς Αμμωνάς μετέβη διά να συναντήση τον Αββάν Αντώνιον εις την έρημον. Έχασε όμως τον δρόμον και περιεπλανάτο εις την έρημον. Εις την κρίσιμον αυτήν κατάστασιν ευρισκόμενος, ο Αββάς Αμμωνάς, προσηυχήθη θερμώς προς τον Θεόν και είπε: «Κύριε και Θεέ μου, μη επιτρέψεις να χαθή το πλάσμα σου εδώ εις την έρημον». Αμέσως τότε ενεφανίσθη ενώπιόν του ένα ανθρώπινον χέρι, ως να εκρέματο εκ του ουρανού, και τού υπεδείκνυε τον δρόμον, μέχρις ότου ήλθεν έξω από το σπήλαιον του Μεγάλου Αντωνίου» (τόμος Δ’, Υπόθεσις Ι’, 33, 260).
Κάποτε, ο Διογένης ο Κυνικός (412-323 π.Χ.) επέστρεφε από τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τον συνάντησε μια παρέα νέων και τον εσταμάτησαν για να τον λοιδορήσουν. Προς στιγμήν, ο αρχαίος φιλόσοφος μπερδεύτηκε, «έχασε τον δρόμο του». Λίγο αργότερα, πήρε και συνήλθε, έλαβε θάρρος και στην ερώτηση των νέων αν είχε πολύ κόσμο στους Αγώνες, αποκρίθηκε: «Κόσμο είχε, ανθρώπους, όμως, όχι!».
Και άλλοτε, πάλι, ο ίδιος φιλόσοφος εστάθηκε στο κέντρο της Αγοράς, στην αρχαία Αθήνα. «Άνθρωποι, ω, άνθρωποι», εφώναζε δυνατά, «σπεύσατε σιμά μου, σπεύσατε…». Και όταν πολλοί, πράγματι, τον περικύκλωσαν για να περάσουν την ώρα τους και να γελάσουν μαζί του, βρήκε την ευκαιρία εκείνος, σαν να τους εκοίταγε στα μάτια, με απέχθεια και ειρωνία, και εφώναξε: «Άνθρωποι, είπα, όχι καθάρματα…! Φύγετε, φύγετε από μπροστά μου». Και, όμως! Αν και ήσαν εκεί, όλοι μαζί συγκεντρωμένοι, αλήθεια, ποιος δύναται να αρνηθεί ότι ήσαν όλοι οι επικριτές του Διογένη, όλοι εκείνοι που μονίμως και διαρκώς τον λοιδορούσαν και εγελούσαν μαζί του, αυτοί που είχαν, προ πολλού, χάσει τον δρόμο…!
O όσιος Γεώργιος Καρσλίδης για τον πόλεμο και τη μετανάστευση
Ο όσιος Γεώργιος Καρσλίδης έλεγε στα πνευματικά του τέκνα: «Θα γίνει πόλεμος. Να κάνετε καταφύγια, γιατί ο πόλεμος θα είναι με πυρηνικά. Τότε θα περπατάτε τριάντα χιλιόμετρα για να δείτε άνθρωπο. Και όταν τον συναντήσετε, θα λέτε, δόξα τω Θεώ, βρήκα επιτέλους ένα άνθρωπο».
Ένας κύριος από το χωριό Δενδράκια Δράμας διηγήθηκε πως, όταν οι Βούλγαροι καταδίκασαν κάποιους συγχωριανούς του σε θάνατο κι εξορία, όλοι έκλαιγαν. Τότε ο όσιος Γέροντας τους είπε: «Μη φοβάστε, κανένας δεν θα πάθει τίποτε. Όλοι θα γυρίσουν πίσω γεροί», όπως κι έγινε.
Άλλοτε, βγαίνοντας από την εκκλησία της μονής και βλέποντας συναγμένο κόσμο, τους είπε: «Εσείς καλά θα πεθάνετε, αλλά αυτά τα μικρά παιδιά τι έχουν να δουν! Οι Τούρκοι θα φθάσουν ως εδώ, αλλά ύστερα θα γυρίσουν πίσω και τότε μέσα στην Κωνσταντινούπολη εφτά μηνών μοσχάρι θα κολυμπάει μέσα στο αίμα…»
Μία ευσεβής κυρία, από το χωριό Λιβαδερό της Δράμας, τον όσιο τον γνώρισε το 1946. Στην περίοδο του εμφυλίου ήταν μικρή κι έμενε με τη γιαγιά της στο μοναστήρι, λόγω των πολλών καταστροφών. Μία ημέρα τους πήγε ο πατέρας της τρόφιμα. Φεύγοντας, πλησίασε ο όσιος τη γιαγιά και της είπε χαμογελώντας: «Άντε, θα κάνεις και άλλο εγγόνι, με το καλό». Εκείνη απορημένη τον ρώτησε: «Καλά , ήρθε η κόρη μου εδώ, σου είπε το νέο και εμένα δεν ήρθε ούτε να με μιλήσει;». Εκείνος τότε αστειευόμενος της αποκρίθηκε: «Αν δεν είδα τα μάτια, είδα όμως τα φρύδια» (εννοώντας πως είδε τον πατέρα). Ο πατέρας βέβαια δεν είχε πει τίποτε και η μητέρα είχε περίπου τέσσερις μήνες να πάει στο μοναστήρι.
Όταν οι Βούλγαροι σκότωσαν τον παππού της, τότε ο πατέρας της πήρε την πεθερά του και τον γιό της κοντά του, για να μη είναι μόνοι. Η μητέρα της ήταν παιδί από τον πρώτο άνδρα της και το αγόρι από τον δεύτερο. Ο όσιος μία ημέρα της είπε: «Εσύ όλο λες, ο Σταύρος μου και ο Σταύρος μου θα με κοιτάξει (για τον γιο σου), αλλά όχι, ο Ματθαίος θα σε κοιτάξει», δηλαδή ο γαμπρός της. Έτσι κι έγινε.
Μία γυναίκα από την Καλλίφυτο Δράμας διηγήθηκε πως επί βουλγαρικής κατοχής ο όσιος έλεγε: «Τα βράδυα να έρχεστε όποτε μπορείτε κοντά μου». Οι γονείς έπαιρναν και τα παιδιά μαζί τους, γιατί το ζητούσε ο άγιος Γέροντας. Έλεγε τότε: «Θα ‘ρθει μία εποχή που η μάνα δεν θα γνωρίζει το παιδί και το παιδί τη μάνα…» –«Πώς πάτερ θα γίνει αυτό;» –«Ναι, ναι, θα ξενιτευθεί ο κόσμος, τα παιδιά θα μεγαλώνουν με τις γιαγιάδες και δεν θα γνωρίζουν τους γονείς τους». Όπως κι έγινε με τη μετανάστευση. «Θα ‘ρθει καιρός που τα αδέλφια μεταξύ τους θα σκοτώνονται». Όπως έγινε ακριβώς στον εμφύλιο σπαραγμό.
Προφητικά είχε πει ο Γέροντας: «Θα ‘ρθει καιρός που θα πετροβοληθεί το ράσο» και να που φτάσαμε σε τέτοια χρόνια εξ αιτίας της απιστίας μας.
Από το βιβλίο: (†) Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Ο Όσιος Γεώργιος της Δράμας. Έκδοσις Ι. Μ. Αναλήψεως του Σωτήρος, Ταξιάρχες (Σίψα) Δράμα 2016, σελ. 168, 173, 175, 201, 252 (αποσπάσματα).
Κανείς να μη μας εξαπατά με κούφια λόγια κι ούτε οι ίδιοι να ξεγελούμε τον εαυτό μας: πριν αποκτήσουμε το χάρισμα του πένθους και των δακρύων, δεν υπάρχει μέσα μας μετάνοια, ούτε αληθινή μεταμέλεια, ούτε φόβος Θεού στην καρδιά μας, ούτε καταδικάσαμε τον εαυτό μας, ούτ΄ αισθάνθηκε η ψυχή μας τη μέλλουσα κρίση και τον αιώνιο βασανισμό.
Γιατί αν καταδικάζαμε τον εαυτό μας και τ΄ αποκτούσαμε αυτά και ζούσαμε μέσα τους, αμέσως θα μας έρχονταν και δάκρυα.
Χωρίς τα δάκρυα όμως ούτε η σκληρότητα της καρδιάς μας μπορεί ποτέ να μαλακώσει, ούτε η ψυχή μας θ΄ αποκτήσει πνευματική ταπείνωση, ούτε θα καταφέρουμε να γίνουμε ταπεινοί.
Κι εκείνος που δεν έγινε ταπεινός δεν μπορεί να ενωθεί με το Πνεύμα το Άγιο. Κι εκείνος που δεν εξαγνίστηκε ώστε να ενωθεί μ΄ αυτό, ούτε τη θεωρία και τη γνώση του Θεού μπορεί να έχει, ούτε είναι άξιος να μαθαίνει μυστικά τις αρετές της ταπεινώσεως.
Το Ιερό Ευαγγέλιο γενικά αποτελεί σύμβολο της συντέλειας αυτής της ζωής· ειδικά σημαίνει για τους πιστούς την απόλυτη εκμηδένιση της αρχαίας πλάνης· για τους πρακτικούς σημαίνει τη νέκρωση και τη συντέλεια του σαρκικού νόμου και φρονήματος· για τους γνωστικούς τη συγκέντρωση και την αναφορά των πολλών και διαφόρων λόγων στον λόγο που συγκρατεί και ορίζει τα πάντα, αφού θα έχουν ολοκληρώσει και σταματήσει τη λεπτομερειακή και πολύμορφη έρευνα της φύσης.
Το περιστατικό είναι αληθινό και συνέβη πρίν από μερικές μέρες στά ΑΒ Βασιλόπουλος της Αγίας Παρασκευής.
Πλησιάζει στο ταμείο ένας γηραιός, ρακένδυτος άνδρας, μέ 3-4 κονσέρβες κι ένα γκαζάκι στο καλαθάκι του.
Η νεαρή ταμίας κτυπάει τις κονσέρβες και το γκαζάκι στην ταμειακή μηχανή, τον κοιτάει και του λέει: «Φύγετε κύριε, η εταιρεία μας δικαιολογεί κάποια δωρεάν καλάθια».
Αυτός την κοιτάει με καλωσύνη, την ευχαριστεί εκατό φορές και της δίνει χίλιες ευχές.
Μόλις εκείνος απομακρύνεται, ανοίγει την τσάντα της καί βάζει τά χρήματα στό ταμείο από τό πορτοφόλι της!! Όσοι ήταν στην ουρά, 2-3 άτομα, έχουν μείνει κάγκελο. Αμέσως της λένε «κοπελιά, να τα πληρώσουμε εμείς. Η νεαρή κοπέλα τους κοιτάζει αυστηρά και τους απαντά αποφασιστικά: «Ευχαριστώ, εγώ το ἀποφάσισα, εγώ θα τα πληρώσω. Ελάτε, παρακαλώ, προχωράτε».
Ἕνα κοριτσάκι τόσο δα, 20 – 22 ετών. Πόσα νά παίρνει; 500 ευρώ το μήνα; Ίσως και λιγότερα. Μάθημα ζωής και ανθρωπιάς για όλους μας. Ελπίδα και προσμονή για ένα καλύτερο αύριο. Έτσι για να μη κατηγορούμε μερικές φορές την νεολαία μας. Υπάρχουν και διαμάντια και είναι πολλά, μα πάρα πολλά. Και τώρα σε αυτή την δύσκολη περίοδο, που περνά η πατρίδα, λάμπουν εκτυφλωτικά και δίδουν ελπίδα, μάθημα αντίστασης, μάθημα ζωής σε όλους μας. Όσο υπάρχουν άνθρωποι, δεν πρέπει να φοβόμαστε τίποτα σε αυτό τον τόπο. Θα τα αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί, με μπροστάρη την νεολαία μας…
Ο Αββάς Αγάθων όταν έβλεπε κάποιο πράγμα και ήθελεν ο λογισμός του να κρίνη, έλεγεν εις τον εαυτόν του: Αγάθων, μην το κάμης αυτό εσύ. Και ο λογισμός του ησύχαζεν.
Έλεγαν δια κάποιον γέροντα ότι έκαμε πενήντα χρόνια, χωρίς να φάγη άρτον ή να πιή οίνον ταχέως και έλεγεν ότι εφόνευσα την πορνείαν και την φιλαργυρίαν και την κενοδοξίαν. Και ήλθεν εις αυτόν ο Αββάς Αβραάμ, ακούσας ότι είπεν αυτό και του λέγει: Συ είπες αυτόν τον λόγον; Και λέγει ναι. Και του είπεν ο Αββάς Αβραάμ. Ιδού εισέρχεσαι εις το κελλίον σου και ευρίσκεις εις το ψαθί σου γυναίκα, ημπορείς να λογαριάσεις ότι δεν είναι γυναίκα; Λέγει όχι αλλά πολεμώ τον λογισμόν, να μη την εγγίσω. Λέγει λοιπόν ο Αββάς Αβραάμ ιδού δεν εφόνευσες, αλλά ζη το πάθος, εδέθη δε. Πάλιν ενώ περπατείς βλέπεις πέτρες και κομμάτια κεραμίδια, μέσα δε εις αυτά χρυσάφι, ημπορεί ο νους να το λογαριάση όπως και αυτά; Λέγει: Όχι. Αλλά πολεμώ τον λογισμόν να μη το πάρη. Και του λέγει ο γέρων: Ιδού ζης το πάθος αλλά εδέθη. Λέγει πάλιν ο Αββάς Αβραάμ: Ιδού ακούεις δύο αδελφούς, ότι ο ένας αγαπά σε, ο δε άλλος μισεί σε και σε κατηγορεί: Εάν έλθουν εις εσένα, έχεις και τους δύο εξίσου; Λέγει: όχι, αλλά αγωνίζομαι να κάμω καλόν εις εκείνον όπου με μισεί, καθώς και εις εκείνον όπου με αγαπά. Του λέγει ο Αββάς Αβραάμ: Ώστε λοιπόν ζουν τα πάθη, μόνο δε δένονται από τους αγίους.
Έλεγεν ο Αββάς Δανιήλ, ότι όταν έμελλε να κοιμηθή, μας παρήγγειλε, λέγων: Μη φροντίσετε να κάμετε τραπέζια ελεημοσύνης δι εμέ. Διότι εάν εγώ έκαμα δια τον εαυτόν μου ελεημοσύνην, αυτήν έχω να εύρω.
Είπεν ο Αββάς Αγάθων: Ο θυμώδης άνθρωπος και νεκρόν αν αναστήση, δεν είναι δεκτός εις τον Θεόν.
Έχουμε φτάσει στο σημείο να γίνονται όλα για το συμφέρον. Να θέλουμε κάτι από τους άλλους και οι άλλοι κάτι από εμάς.
Μια ζωή και καθημερινότητα συναλλαγών, ακόμα και στο θέμα της αγάπης και του ενδιαφέροντος. Παίρνεις τον άλλον τηλέφωνο και αμέσως σου απαντάει : «Για πες μου τι θέλεις;». «Όχι αδερφέ δεν θέλω τίποτα , απλά να δω τι κάνεις πήρα. Να δω πως είσαι.». Η ενσυναίσθηση και το πραγματικό ενδιαφέρον έχουν πλέον χαθεί. Τα πάντα έχουν μπει στο κανάλι : «Τι θέλω , τι θα μου δώσεις, αν μου κάνεις κι αν σου κάνω».
Aκόμα και από τους γονείς, τους συγγενείς ή και τους κοντινούς φίλους. Οι σχέσεις πλέον είναι συμφεροντολογικές και οι άνθρωποι μένουν κενοί, κυριολεκτικά άδειοι. Κοινωνία προσώπων και καρδιών δεν υπάρχει. Πίνεις έναν καφέ και σκέφτεσαι τι θα πεις, πώς θα το πεις, κουτσομπολιά δίνουν και παίρνουν, παρεξηγήσεις και τελικά φεύγεις από τον καφέ περισσότερο απογοητευμένος, σε σημείο που αναρωτιέσαι αν θα έπρεπε τελικά να κάτσεις σπίτι σου.
Πηγαίνεις σε τραπέζια με γονείς ή συγγενείς και μετά αναρωτιέσαι αν θα ήταν καλύτερα να είχες κάτσει σπίτι σου. Yπάρχουν περιπτώσεις που λες κάτι και ο άλλος άλλα λες και άλλα καταλαβαίνει, παρεξηγεί ακόμα και την πιο μικρή κουβέντα. Κάνεις μια αναφορά, μια μικρή τοποθέτηση και ο άλλος προσπαθεί αυτά που είπες να τα στρέψει εναντίον σου. Ακούω πολλές φορές ανθρώπους να εστιάζουν σε τοξικές συμπεριφορές άλλων ανθρώπων και να γίνονται καθηγητές, αλλά το δικό τους το κόπλεξ κατωτερότητας δεν το βλέπουν και αν τους πεις κάτι θα γίνουν θηρία.
Έχεις άνθρωπο που να ενδιαφέρεται πραγματικά για σένα; Να σου έχει τυφλή εμπιστοσύνη; Να μπορεί να σε καταλαβαίνει απόλυτα και να υπάρχει ένας ψυχικός και συναισθηματικός «συντονισμός»;
Μήπως όμως φταις κι εσύ κάπου ; Κάνε μια ανάλυση να δεις τι γίνεται βαθύτερα μέσα σου. Οι περισσότεροι άνθρωποι εξομολογούνται τα λάθη των άλλων. Καλά βρε παιδί μου εσύ δεν φταις πουθενά; Σκέψου όταν φεύγεις από έναν καφέ : «Μήπως είπα κάτι που δεν έπρεπε; Μήπως παρεξήγησα αυτό που είπε ο άλλος; Μήπως του την είπα; Μήπως τον αποπήρα ενώ δεν έπρεπε; Μήπως παρερμήνευσα τα λεγόμενά του διότι έχω μέσα μου θέματα και έχω χαρακτηρίσει λανθασμένα αυτόν τον άνθρωπο;»
Συνήθως η κραυγή που βγαίνει από μέσα μας είναι : «Μα κανείς δεν με καταλαβαίνει;» και εκείνη την ώρα ο Χριστός σε κοιτάει σιωπηλός και περιμένει απλά να τον κοιτάξεις για να πάρεις την απάντηση. Ο Χριστός σε καταλαβαίνει πάντοτε αλλά πρόσεξε μην τοποθετηθείς με φαρισαϊστικό φρόνημα ενώπιον του Κυρίου : «Αχ ! Μόνο εσύ με καταλαβαίνεις Χριστέ μου διότι είμαι ο καλύτερος και όλοι οι άλλοι έχουν τα χάλια τους!». Να είσαι αυθεντικός με τον Χριστό και με τον συνάνθρωπο. Να μην «φοράς» εαυτούς! Αλλά να είσαι ο εαυτός σου!
Ξεχάσαμε τον Θεό και το ρίξαμε στην εκμετάλλευση του πλησίον για να νιώσουμε καλύτερα. Χορεύουμε τον χορό του Ζαλόγγου πηγαίνοντας προς τον γκρεμό αλλά δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι.
Όταν ο άλλος δεν χρειάζεται και δεν σε έχει ανάγκη, σε πετάει στο καλάθι των αχρηστων σαν στημένη λεμονόκουπα. Πρόσεξε όμως αδερφέ μήπως είσαι εσύ αυτός που πετάς τους άλλους!!.
Videakia, Instagram, tik-tok με συμβουλές για βελτίωση της ζωής σου και όμως η θλίψη σε έχει ακόμα στην αγκαλιά της.
Ο Χριστός όμως δεν θα σε εγκαταλείψει ποτέ. Λέει μια ρήση : «Πόθος Χριστού έσβησε πόθο γονέων». Είναι το μόνο στήριγμα, το μοναδικό σου λιμάνι. Όχι με τη φιλοσοφική έννοια, όχι απλά σαν κάτι συμβολικό. Ως ένα πραγματικό ζωντανό πρόσωπο. Μπορεί να έχεις επαφή συνέχεια μαζί Του και μάλιστα με αποκορύφωμα την πραγματική ένωση με το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.
Μίλησε στον Χριστό αδερφέ και όλα θα καλυφθούν μέσα σου. Άφησε τις προσδοκίες και τις επιθυμίες, άφησε τα μάταια αιτήματα. Φύγε από τις τυπικότητες και τις υποκρισίες. Πιάσε τον Χριστό και ο λυγμός θα φύγει. Όλα αυτά που «βράζουν» μέσα σου δεν φεύγουν με άλλο τρόπο. Παρελθόν, πληγές, παρελθοντικά τραύματα, αγωνίες, εσωτερικές πιέσεις, προσδοκίες και επιθυμίες δεν φεύγουν. Βίωσε την αποδοχή του εαυτού σου και αφέσου στον Χριστό ολοκληρωτικά.
Ο Θεός σου και ο άνθρωπός σου είναι ο Χριστός . . .
Τότε κάθε λεπτό θα είναι Χριστούγεννα, Πάσχα . . . Κάθε στιγμή θα ζεις την Ανάσταση μέσα σου.
π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh . gr
Συμπεριφορές στο μικροσκόπιο . . . - ΕΥΧΗ.gr
Ο δειλός άνθρωπος, πάσχει κυρίως από δύο ψυχικές ασθένειες. Από ολιγοπιστία κι από φιλοσωματία.
Όποιος αγωνίζεται να νικήσει αυτά τα δύο μεγάλα κακά είναι φανερό πως πιστεύει ολόψυχα στον Θεό κι είναι έτοιμος να δεχθεί όλα τα δυσάρεστα που τυχόν Εκείνος θα παραχωρήσει.
Η υπερβολική τόλμη πάλι και καταφρόνηση των κινδύνων γεννώνται ή από μεγάλη πίστη στον Θεό ή από τη σκληροκαρδία του ανθρώπου.
Και τη σκληροκαρδία ακολουθεί απαραιτήτως η υπερηφάνεια, την πίστη όμως η αληθινή ταπεινοσύνη.
Άγιος Ισαάκ ο Σύρος
Αν κάνεις το καλό, αυτό θα πρέπει να το κάνεις για χάρη του Θεού και μόνο. Γι’ αυτό και δεν θα πρέπει να δίνεις καμιά σημασία στην αγνωμοσύνη των ανθρώπων.
Άγιος Αμβρόσιος της Όπτινα.